να μαστε πάλι εδώ Αντρέα

Πώς αντιλαμβάνονται οι ευρωπαίοι το κίνημα σεξουαλικής παρενόχλησης (2);

Μια πιο εκτεταμένη έρευνα πραγματοποίησε, το 2014, η Joanna Goodey, για την European Union Agency for Fundamental Rights (FRA) με σημαντικό δείγμα (42.000 γυναίκες από τις 28 χώρες της Ε.Ε.- δεν περιγράφεται ο τρόπος συλλογής τόσο εκτεταμένων δεδομένων).

Η Goodey διαπιστώνει ότι οι μισές ευρωπαίες του δείγματος δηλώνουν ότι έχουν δεχτεί τουλάχιστον μια φορά στη ζωή τους σεξουαλική παρενόχληση. Οι ερωτήσεις αφορούσαν περιπτώσεις ανεπιθύμητων σωματικών επαφών ή αποστολή προκλητικών γραπτών μηνυμάτων.

Περισσότερο ευαίσθητες αποδείχτηκαν οι Σκανδιναβές γυναίκες άνω των 15 χρονών που μετείχαν στην έρευνα, όπως φαίνεται στον ακόλουθο χάρτη και λιγότερο οι αντίστοιχες γυναίκες της Ανατολικής Ε.Ε.

Η Goodey ερμηνεύει την απόκλιση επικαλούμενη το ότι στις βόρειες κοινωνίες σε σχέση με την Ανατολική Ευρώπη και τα Βαλκάνια επικρατεί κουλτούρα δημοσιοποίησης τέτοιων θεμάτων. DW Made for Minds

Για να γίνει σαφέστερη η πολιτιστική ερμηνεία της Goodey, θυμίζω αντιστικτικά τους διαφορετικούς στόχους με σκοπό και πάλι το σπάσιμο της σιωπής σχετικά με την σεξουαλική παραβατικότητα, αλλά στην Ινδία. Ο Ινδός ακτιβιστής Καϊλάς Σατιάρτι (Νόμπελ Ειρήνης 2014) που ενέπνευσε το 1980 το «Κίνημα Σώστε την Παιδική Ηλικία», οργάνωσε τον Σεπτέμβριο του 2017 πορεία 11.000 χιλιομέτρων, καλώντας τους συμμετέχοντες να σπάσουν τη σιωπή τους για την εμπορία και τη σεξουαλική κακοποίηση παιδιών, σε μια περίοδο που αυξάνεται ολοένα και περισσότερο ο αριθμός τέτοιου είδους εγκλημάτων στην Ινδία.

Επίσης (tvxs), όπως σχολιάζει η Isabelle Giordano, διευθύντρια στη Unifrance, την εθνική εταιρεία παραγωγής και διανομής ταινιών της Γαλλίας

«Υπάρχει μια διαφορετική κουλτούρα εδώ. Δεν χρειάζεται να πείτε μέσω διαδικτύου ‘το αφεντικό μου έκανε αυτό και εκείνο’. Πρέπει να πάτε στα δικαστήρια ή στην αστυνομία». Η επιστολή των 100 Γαλλίδων, προέρχεται από μια κουλτούρα είτε συγκαλυμμένου, είτε εμφανούς σεξισμού.

Στις ΗΠΑ και στη Βρετανία πολλές γυναίκες αισθάνονται ότι είναι ασφαλές να βγουν και να μιλήσουν δημόσια. Στη Γαλλία υπάρχει ο φόβος ότι εάν βγει κάποιος και κατονομάσει πρόσωπα θα αντιμετωπιστεί περίπου ως προδότης.

Είναι χαρακτηριστικό ότι ενώ στις Η.Π.Α., η Ιταλίδα ηθοποιός Asia Argento αντιμετωπίζεται σαν ηρωίδα επειδή μίλησε δημόσια για την εμπειρία της με τον Γουαϊνστάιν, στην Ιταλία έχει γελοιοποιηθεί και επικριθεί -από γυναίκες και άνδρες- που την έχουν χαρακτηρίσει οπορτουνίστρια (και αυτό είναι το λιγότερο σκληρό από όσα έχουν αναφερθεί).

Θόδωρε,

οι εκτός αστικών κανόνων προσωπικές επιλογές του Schrodinger στην ανδροκρατούμενη κοινωνία του μεσοπολέμου, όπως εικάζω από τα αφηγήματα που ανασυγκροτούν τα πρόσωπα της Κβαντομηχανικής, φαίνεται ότι αντιμετωπίστηκαν με ανοχή από την κοινωνία, με εξαίρεση την περίοδο 1933-1936 που δίδασκε στην Οξφόρδη και έμενε, ο αθεόφοβος, στην ίδια στέγη με τη γυναίκα του και το .. αίσθημά του.

Αντίθετα, η ίδια κοινωνία επιφύλαξε την πυρά για την Μαρία Κιουρί, όταν ως πρωτοποριακή γυναίκα επιστήμων, χήρα και μετανάστρια δημιούργησε σχέση με τον νεαρότερο συνάδελφό της Πολ Λανζεβέν.

Ίσως με δράσεις όπως το #Me Too, “η βρώμα η ιστορία” διεκδικεί ρεβάνς.

Αυτό το νέο πολιτιστικό παράδειγμα αγγίζει ακόμα και τα αρχέτυπα της επιστήμης είτε με το διαβρωτικό αλλά και υπονομευτικό χιούμορ του φωτοσόπ …

… είτε με τον σύγχρονο τρόπο διαμόρφωσης ηθών, δηλαδή με τη δραματοποίηση θετικών και αρνητικών προτύπων μέσω τηλεοπτικών σειρών, όπως αυτή του γνωστού σκηνοθέτη Ron Howard για το National Geographic Channel, που κοιτάζει τον Αϊνστάιν και απ’ την κλειδαρότρυπα.

Θόδωρε καλημέρα,

Μας ξαναθυμίζεις τους Μονρόε και Αϊνστάιν, ως αρχέτυπα των βασικών εκδοχών της γοητείας στον 20ο αιώνα.

Πώς αντιμετώπιζε αυτό το αρχετυπικό δίδυμο η αντροκρατούμενη κοινωνία των μέσων του 20ού αιώνα;

Με σαρκασμό που υποδήλωνε ότι “έκαστος εφ ω ετάχθη”.

Πώς αντιμετώπισε το πολιτιστικό παράδειγμα του Μάη του 68 αυτά τα δυο σύμβολα;

Φαντασιώθηκε το ενδεχόμενο αρμονικής επικοινωνίας του Άλμπερτ με την Μέριλιν.

Έχουν όμως περάσει 50 χρόνια από το θρυλικό 1968.

Το πολιτιστικό παράδειγμα #Me Too προτείνει να διαχωριστούν ξανά τα δύο πρότυπα στους χώρους εργασίας, παρότι στις αντιλήψεις των “παλαιάς κοπής προοδευτικών”, συνεχίζουν να αντιπροσωπεύουν το όλον της ανθρώπινης εκδοχής.

Αν από τη θέση που βρίσκεσαι μπορείς να αναγνωρίζεις τον Άλμπερτ, απομακρύνσου από την οθόνη δύο μέτρα και θα δεις την Μέριλιν.

Αν πάλι συμβαίνει το αντίστροφο, πλησίασε.

Θόδωρε, φαντάζομαι ότι αντιστέκεσαι στη δράση #Me Too γιατί η τελευταία εικόνα είναι “πολύ φλου”.

Όλα για πούλημα

Κοσμήματα, προϊόντα μακιγιάζ, καλλυντικά, διάφορα αξεσουάρ με την ετικέτα MeToo βρίσκονται ήδη στην αγορά και «προσκαλούν» τους ευαίσθητους καταναλωτές, να συνεισφέρουν στο κίνημα, αγοράζοντας.

Η λεγόμενη ελεύθερη αγορά, το άπαν του πολιτισμού μας, κι αυτήν τη φορά λειτούργησε με τέλεια αντανακλαστικά, δίνοντας σε ένα κοινωνικό τραύμα «αξία», για την ακρίβεια υπεραξία, και σε ένα κίνημα «χώρο», για την ακρίβεια ενσωμάτωση.

Κάποιοι λένε ότι περισσότερα χρήματα για καλές αιτίες δεν είναι κακό. Και,  τουλάχιστον θεωρητικά, η χρήση αυτών των συμβόλων στο κοινό αυξάνει την ευαισθητοποίηση και κάνει τους ευάλωτους πληθυσμούς να αισθάνονται λιγότερο μόνοι τους. Άλλοι υποστηρίζουν ότι οι αγοραστές θα μπορούσαν να στείλουν όλα αυτά τα χρήματα απευθείας στις οργανώσεις υποστήριξης αντί να ξοδεύουν χρήματα στη μόδα, αλλά θα τότε θα έπρεπε να πίνουμε ένα ποτήρι νερό πριν το πρωινό, ώστε να τρώμε λιγότερο και να προσφέρουμε περισσότερο στην πείνα των άλλων. Ωστόσο μοναχοί δεν είμαστε. Έχουν τη σημασία τους οι αυθόρμητες ατομικές δράσεις, οι ακτιβισμοί και οι καμπάνιες, σε μια κοινωνία μάλιστα φοβική και υπάκουη, αλλά όσο συνδέονται με τους κυρίαρχους θεσμούς, τόσο απομακρύνονται από τους σκοπούς τους. 

πηγή

αλλά και ένας ακόμα ελληνικός διάλογος για το ίδιο θέμα:

Το δικαίωμα στο καμάκι και τα όριά του

καλησπέρα Γιάννη,

συμφωνώ ότι η ουσία της συζήτησης οφείλει να εστιάσει στο πρακτικό νόημα της υπό επαναπροσδιορισμό “πολιτικής ορθότητας” σχετικά με την “σεξ- παρενόχληση”.

Αντιτίθεσαι λοιπόν στη χρήση της σόλοικης γραφής «μαθητές/τριες» ως γλωσσικής καρικατούρας αλλά έτσι παρακάμπτεται (όχι από σένα) ότι η «επάνδρωση» υποχωρεί συστηματικά υπέρ της φεμινιστικά ορθής «στελέχωσης». Δηλαδή, η επίκληση ακροτήτων αισθητικής τάξης παρακάμπτει αυτά που έχουν ήδη συντελεστεί με αφορμή το παλαιό φεμινιστικό κίνημα (π.χ. γυναίκες στην Ευελπίδων).

Η άμεση εμπορική εκμετάλλευση του #me too, που πρακτικά σημαίνει «μίλα για το θέμα, δεν θα σε χλευάσουν», αποτελεί ένδειξη πώς οι γυναικείες εργασιακές διεκδικήσεις αλλάζουν πλαίσιο. Αυτές δεν θα εξελίσσονται με μόνο εφόδιο τις ικανότητες συνδυασμένες με τη την θηλυκή χάρη αλλά και με την ποινικοποίηση του άνδρα που θα "βγαίνει παγανια" από θέση ιεραρχικής ισχύος.