by 
Η πτώση των σωμάτων είναι ένα αταξικό θέμα που μπορείς να το συζητάς από την Β’ Γυμνάσιου μέχρι τη Γ’ Λυκείου. Με αφορμή την παράγραφο 1.2.7 του σχολικού βιβλίου της Α’ Λυκείου με τίτλο «Η ελεύθερη πτώση των σωμάτων» η οποία πιστεύω ότι περισσότερα ερωτήματα παράγει από αυτά που λύνει, θα ήθελα να δείξω την σημασία μιας απλής και γνωστής μαθηματικής σχέσης.
Η συνέχεια εδώ.
Διαβάζω τον Ανδρέα:
http://users.sch.gr/kassetas/yPhysicsALyceum3.htm
Δεν ορίζει την ελεύθερη πτώση. Στην παραπομπή ασχολείται με την εκδοχή “αφήνουμε να πέσει και υο=0.
Καλημερα Γιάννη. Δεν ειναι αναγκη να ασχοληθει καποιος με περιπτωσιολογια. Ολες οι κινησεις κατα τις οποιες ασκειται μονο το βαρος ειναι ελευθερες πτωσεις αφου ικανοποιουν τον ορισμο.
Ενας ισοδυναμος ορισμος που εχει σχεση με την επιχειρηματολογια του Εinstein ειναι οτι ενα σωμα εκτελει ελευθερη πτωση αν ενας παρατηρητης που χρησιμοποιει ως συστημα αναφορας το ιδιο το σωμα,να βρισκει οτι το σωμα εχει χασει το βαρος του.Ετσι λοιπον,αφου μεσα σε ενα δορυφορο υπαρχουν συνθηκες ελλειψεως βαρυτητας,ολα τα σωματα δηλαδη εχουν χασει το βαρος τους ως προς ενα εργαστηριο μεσα στον δορυφορο.ο δορυφορος αυτος εκτελει ελευθερη πτωση.Επισης ενας ανελκυστηρας που πεφτει διοτι εσπασε το συρματοσκοινο, εκτελει ελευθερη πτωση διοτι οσο αυτος πεφτει, αν καποιος που ειναι μεσα ζυγισει ενα σωμα, η ανεβει στην ζυγαρια ο ιδιος,βρισκει βαρος μηδεν.
Γεια σου Κωνσταντίνε.
Δεν είναι η πρώτη φορά που όροι έχουν εκληφθεί διαφορετικά από διαφορετικά άτομα.
Συναντάμε “αμφισημίες” και στην “κύλιση” και στην ¨απλή αρμονική ταλάντωση”.
Τούτο διότι η Φυσική ορίζει αυστηρά ( μαθηματικά) τα μεγέθη της αλλά όχι κάθε φαινόμενο. Εκεί υπεισέρχονται και “ιστορικού τύπου επιβαρύνσεις”.
Ο Ανδρέας Κασσέτας λ.χ. εστιάζει στην “ιστορική εκδοχή” της ελεύθερης πτώσης.
Τόσα χρόνια συνήθισα να διαφοροποιώ τις “κατακόρυφη βολή”, “οριζόντια βολή”, “πλάγια βολή”, “κίνηση δορυφόρου”, “παραβολική κίνηση πυραύλου”.
Οι διαφοροποιήσεις μας βόλευαν ή μας βολεύουν ακόμα, έτσι τις υιοθετήσαμε.
Διονύση καλησπέρα,
Επειδή θέλω να μην παρεξηγηθεί η συμμετοχή μου σε αυτήν την ανάρτηση (ειδικά από τον συγγραφέα), θέλω να δηλώσω πως το αρχικό μου σχόλιο είχε να κάνει με το αν μία συγκεκριμένη πρόταση είναι σωστή ή όχι. Δεν είχε να κάνει με σφαιρικά σώματα, κούφια ή μή.Και η συμμετοχή μου αυτή έγινε λόγω μίας αξιόλογης παρουσίασης της ελεύθερης πτώσης (αυτήν που όλοι καταλαβαίνουμε ως “ελεύθερη πτώση” στην Α Λυκείου), την οποία διάβασα.
Αν όμως θέλουμε να απαντήσουμε στο αν
τότε δεν θα σχολίαζα καν από την αρχή. Είναι προφανές.
Κωνσταντίνε αν πάρω “δυο ολοιδιες σφαιρες που η μονη διαφορα τους ειναι το βαρος τους”, είνια προφανής η απάντηση.
Καλησπερα Σταθη. Η προταση “σε πραγματικές συνθήκες, με την αντίσταση του αέρα παρούσα, τα βαριά σώματα πέφτουν γρηγορότερα από τα ελαφριά” .ειναι προφανες οτι δεν ειναι σωστη διοτι ενα βοτσαλο βαρους 1Ν πεφτει γρηγοροτερα απο εναν αλεξιπτωτιστη με τον εξοπλισμο του βαρους 1000Ν. Αυτο ηθελες να σχολιασεις αρχικα το καταλαβα και συμφωνω. Η προταση που εγραψες στην συνεχεια:“Τα βαρια σωματα πεφτουν μαζι με τα ελαφρια αν εχουν τους ιδιους αεροδυμαμικους συντελεστες” επισης δεν ειναι σωστη αφου δυο ολοιδιες σφαιρες εχουν την ιδια ακριβως αλληλεπιδραση με τον αερα οποια και αν ειναι αυτη και πρωτη πεφτει η βαρια.Δηλαδη οτι και αν εννουμε λεγοντας αεροδυναμικοι συντελεστες,ειναι οι ιδιοι και για τις δυο σφαιρες και πρωτη πεφτει η βαρια.
Σωστά Κωνσταντίνε. Έχεις δίκιο σε αυτό.
Βαγγέλη καλημέρα
Δεν την χαρακτήρισα εγώ ως ελεύθερη πτώση, Το σχολικό βιβλίο στην παράγραφο με τίτλο «ελεύθερη πτώση των σωμάτων» προσπαθεί να περιγράψει και τις δυο καταστάσεις θεωρητικά χωρίς μεγάλη επιτυχία. Αυτό ήταν και η αφορμή να γράψω αυτά τα δύο λόγια απευθυνόμενος κυρίως σε μαθητές. Φυσικά υπάρχει και η άνωση που για ελαφριά σώματα δεν θα πρέπει να θεωρείται αμελητέα, καθώς και η μεταβαλλόμενη πυκνότητα του αέρα για μεγάλα ύψη. Απλά προσπάθησα να ξεκαθαρίσω κάνοντας ένα νοικοκύρεμα στην συγκεκριμένη παράγραφο του βιβλίου που ούτως η άλλως κάνει αυτές τις παραδοχές.
καλημέρα Στάθη
απαντώ πρόχειρα, διότι πολλές οι ευχές σε πολλούς χώρους και “πιέζομαι” να ευχαριστήσω…
το είδα
έχω γράψει ότι μπορεί να δικαιώνεται και ο Αριστοτέλης και ο Γαλιλαίος, διότι το πηλίκο Fαντίσταση/m (και το Fάνωση/m) “παίζει”, γεωμετρικά στοιχεία, πυκνότητες, άρα και η α, όλα πιθανά άρα
καλησπέρα σε όλους
για όσους ενδιαφέρονται το κεφάλαιο της ελεύθερης πτώσης από το “άλλο” βιβλίο Φυσικής της Α Λυκείου
https://drive.google.com/file/d/1BsHkuFjVI9ETatBLX49a20w7fTaFh45y/view?usp=sharing
(“αφήνεται να κινηθεί”, όχι να πέσει, το “αφήνεται” έχει καταξιωθεί ως χωρίς αρχική ταχύτητα)
κατά σύμπτωση το κεφάλαιο αυτό το είχα γράψει εγώ
Βαγγέλη καλημέρα
Το θυμόμαστε όλοι το βιβλίο αυτό και εγώ το έχω ακόμα στη βιβλιοθήκη. Σαφώς τοποθετείς καλύτερα τα πράγματα σε σχέση με την άνωσή που είναι παρούσα από την αρχή. Δεν αναφέρεις βέβαια τι γίνεται στην περίπτωση του χαρτιού, καθώς η παράγραφος είναι «υποχρεωμένη» σε λίγες σειρές να καταλήξει στις σχέσεις της επιταχυνόμενης κίνησης.
Κανονικά ένα τέτοιο θέμα πρέπει να αναπτυχθεί περισσότερο,
α) Κατ αρχήν πρέπει να ξεκαθαρίζουμε στους μαθητες τι λέμε εννοούμε όταν λέμε βαρύ και ελαφρύ σώμα και να εξηγήγουμε ότι δε λέμε απλά βαρύ η ελαφρύ σώμα (βαρύ είναι και το αερόστατο Ζέπελιν) αλλά πρέπει να λέμε σε σχέση με την Άνωση η σε σχέση με την αντίσταση του αέρα, (όταν χρησιμοποιούσαμε το ειδικό βάρος τα πράγματα ήταν πιο ξεκάθαρα γιατί όταν πχ όταν λέγαμε ότι κάτι είναι βαρύτερο από τον αέρα η βαρύτερο από το νερό εννοούσαμε ότι έχει μεγαλύτερο ειδικό βάρος) σήμερα χρειάζεται περισσότερο εξήγηση ότι ο ανταγωνισμός των δυνάμεων ανάγετε σε ανταγωνισμό των πυκνοτήτων.
β) να εξεταστούν οι παραδοχές σαν περιπτώσεις του φαινομένου,
γ)να διαχωριστεί η πτώση από τα μεγάλα ύψη που προλαβαίνει να αναπτυχθεί η αντίσταση του αέρα, και
δ)να διαχωριστεί η προσέγγιση της ταχύτητας στην οριακή τιμή από το το «γίνεται ίση» του σχολικού βιβλίου. Είναι ένα καλό παράδειγμα να πούμε στους μαθητές της Α λυκείου ότι την έννοια του απείρου των πραγματικών αριθμών την βλέπουμε στη φύση. Κάποιο μέγεθος μπορεί να προσεγγίζει μια τιμή χωρίς ποτέ να την πιάνει. Τo έχουν ξαναδεί στην Γ Γυμνάσιου με την δύναμη Coulomb.