αφορμή: μια αφίσα

 … έξω από ψαράδικο

θα στοιχηθούμε με τα απαξιωτικά σχόλια του γκρινιάρη ποιητή, Ντίνου Χριστιανόπουλου;

ή επειδή είναι χρονιάρα μέρα

να το ψάξουμε λίγο περισσότερο

τον μπακαλιάρο τον ψάρεψαν και τον αποξήραναν  οι Βίκινγκς, περί το 800 μ.Χ. – στεγνό σαν μπακαλιάρο λέμε τον λιπόσαρκο άνθρωπο 

συστηματικά τον ψάρεψαν  οι βάσκοι που επινόησαν και εμπορεύτηκαν την παστή εκδοχή του

μαζί τους κι οι πορτογάλοι, που πρότειναν μια συνταγή για κάθε μέρα του χρόνου – όχι όμως αυτήν με τη σκορδαλιά!

πέρασε στις βρετανικές διαιτητικές συνήθειες ως φαγητό στο δρόμο – φις & τσιπς,  

υπήρχε/ υπάρχει (;) ο cold war – ψυχρός πόλεμος για το πάνω χέρι στη χερσαία Ευρώπη,

υπάρχει και ο cod war – ο πόλεμος του μπακαλιάρου για το πάνω χέρι, στα «θαλάσσια χωράφια» της Βόρειας Ευρώπης

 στην Ελλάδα;

στην αρχαία Ελλάδα ο φρέσκος μπακαλιάρος ονομαζόταν όνος και ονίσκος, δηλαδή γάιδαρος και γαϊδουράκι, εξαιτίας του γκρίζου χρώματός του

ο παστός έφτασε τον 15^ο αιώνα στα Ιόνια απ την Βενετία

οι άγγλοι τον επέβαλλαν μέσα απ το ανταλλακτικό εμπόριο σταφίδας – μπακαλιάρου

τόποι παραγωγής – εξαγωγής σταφίδων, η βορειοδυτική Πελοπόννησος,

γι αυτό εκεί συναντάμε μεγάλο πλούτο συνταγών με βάση τον μπακαλιάρο  – και με σταφίδα!

στην κατανάλωση βοηθά και το θρησκευτικό τυπικό που θέλει ψάρι 25^η Μαρτίου και Κυριακή των Βαΐων

στις χερσαίες περιοχές, μπακαλιάρος/  « το ψάρι του βουνού» σύμφωνα με τους βάσκους – στα νησιά υπάρχουν πολλές επιλογές ψαροφαγίας

η σύνδεση του εορτασμού του Ευαγγελισμού με την Επανάσταση θεσμοθετήθηκε το 1938, με πρόταση των Σούτσου και Κωλέττη, αντικαθιστώντας ημερομηνίες που σχετίζονταν με τη βασιλική οικογένεια (π.χ. 25/1, ημερομηνία αποβίβασης του Όθωνα στο Ναύπλιο) – περισσότερα στα ίχνη των επετείων

 παλαιά παράδοση της χώρας: η … σκορδοφαγία

θυμήσου τους Αχαρνείς του Αριστοφάνη, σε μετάφραση του Στέφανου Κουμανούδη

κάτι αντράκια μοχθηρά, στραβοχυμένα,

άσημα και παράσημα,

συκοφαντούσαν κι έλεγαν: «Μεγαρικά εμπορεύματα λαθραία»

κι αν κάπου βλέπανε κανένα αγγουράκι ή κανένα λαγουδάκι,

γουρούνι ή καμιά σκελίδα σκόρδο ή χοντρό αλάτι,

«από τα Μέγαρα, απ᾽ τα Μέγαρα» φωνάζανε

κι αμέσως τα κατάσχανε

οι άνθρωποι είναι εξαιρετικά ευαίσθητοι ακόμα και σε μικρές ποσότητες των ενώσεων του θείου και το σκόρδο (Allium sativum) ελευθερώνει αιθέρια έλαια πλούσια σε θειούχες ενώσεις όπως η αλλιίνη και η αλλισίνη, όταν τεμαχίζεται ή συνθλίβεται/ στουμπώνεται,

η αλλισίνη ή θειοσουλφιδικό διαλλύλιο (Diallyl thiosulfinate), κατατάσσεται στις οργανοθειϊκές ενώσεις και παράγεται στο σκόρδο,

όταν το φυτό δεχτεί επίθεση από παράσιτα ή συνθλιβεί,

μέσω ενζυμικής αντίδρασης η αλλιίνη μετατρέπεται σε αλλισίνη, που είναι τοξική για έντομα και μικροοργανισμούς και ενοχλητική για τις μύτες των θηλαστικών

η φορμαλιστική έκφραση της δύσοσμης ουσίας αλλισίνη

ανάμεσα στις πολλές αντιμικροβιακές και θεραπευτικές ιδιότητες του σκόρδου που θα τις επικαλεστούν σήμερα οι σκορδοφάγοι, είναι και η εξισορρόπηση της αρτηριακής πίεσης που θ ανέβει με την κατανάλωση του παστού μπακαλιάρου

λοιπόν;

υπάρχουν εποχές που ο κερδώος Ερμής, εδώ της κατανάλωσης, κάνει τις πατριωτικές -εθνικές παραδόσεις να μοιάζουν με διαιτητικές συνήθεις

είναι ο ίδιος Ερμής που τον εκτιμούν ως μια απ τις παραμέτρους των επίκαιρων, τραγικών που συμβαίνουν στην Ουκρανία

επειδή στις μέρες μας αυτός ο περίεργος θεός, προστάτης των κλεφτών, των τυχερών παιγνίων αλλά και του εμπορίου θα είναι συστατικό της κάθε ζώσας παράδοσης

προσπαθήσαμε να τον εξωραΐσουμε με λίγη Χημεία για να επαναφέρουμε στη συζήτηση ότι έστω και μετά από δυο αιώνες,

είμαστε ένα καινούργιο κράτος σε όμορφη, γι αυτό και πολύβουη γειτονιά

χρόνια πολλά!