βιολογικοί υβριδισμοί ή πως το κρέας γίνεται ψάρι

ο καθρέφτης ως κοσμολογική θεωρία

ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος (23 – 79), ρωμαίος ιστορικός και φυσιοδίφης με μεγάλο κύρος στην εποχή του, στη «Φυσική Ιστορία» του

αποδέχεται την παλαιά δοξασία πως κάθε χερσαίο όν έχει το αντίστοιχό του στη θάλασσα και αναζητά μορφικές ομοιότητες στοιχείων απ τα ζώα και τα φυτά της ξηράς με χαρακτηριστικά των πλασμάτων της θάλασσας, όπως η κεφαλή αλόγου στον ιππόκαμπο,  το ξίφος του πολεμιστή με τη μύτη του ξιφία θεωρούμενου ως θαλάσσιου ιππότη, ή το «αγγούρι» της θάλασσας με το αντίστοιχο χερσαίο κηπευτικό

υποθέτοντας ότι ο ωκεανός είναι ένας παράλληλος κόσμος, που λειτουργεί σαν είδωλο της ξηράς

ο Πλίνιος υποστήριξε ότι τα σπερματοζωάρια και τα έμβρυα των όντων, στροβιλίζονται στους ανέμους και καταλήγουν να γονιμοποιούνται όπου καταλήξουν, είτε στη στεριά είτε στη θάλασσα

πρόκειται για μια υβριδική θεώρηση της καταγωγής των ειδών, με κατοπτρική συμμετρία  και καθρέπτη την επιφάνεια του υγρού στοιχείου, που ενισχύθηκε απ τους μεσαιωνικούς αντιγραφείς – μελετητές του Πλίνιου

μεσαιωνικά χρόνια

η θρησκευτική παράδοση έχει ήδη θεσμοθετήσει τις πασχαλιάτικες νηστείες και η δυτική νομενκλατούρα του κλήρου  αναζητά «νομιμοποίηση» κάποιων λιπαρών τροφών στις απόψεις του Πλίνιου που είχαν τότε κύρος αριστοτελικό

στην Αγγλία του 12^ου αιώνα, ο μοναχός Γεράλδος της Ουαλίας (1146 – 1223), ως βασιλικός κλητήρας ταξίδεψε πολύ κι έγραψε πολλά γι αυτά που είδε

ο Γεράλδος, μελετητής του Πλίνιου, εφάρμοσε την κατοπτρική υπόθεση για τα όντα στεριάς και θάλασσας και θεώρησε ότι επέλυσε το μυστήριο της επώασης του πτηνού ασπρομαγουλόχηνα, που βρίσκεται στα βρετανικά νησιά την περίοδο της ανοιξιάτικης νηστείας

την ίδια περίοδο στις ακτές της Βόρειας Θάλασσας ξεβράζονταν ξύλα από ναυάγια που πάνω τους είχαν αποικήσει κάποια οστρακοειδή

ο Γεράλδος και αρκετοί ακόμα βρήκαν μορφική ομοιότητα στο κεφάλι της χήνας και σ αυτό το οστρακοειδές που επικάθεται στο ξύλο που ξεβράζει η θάλασσα με τον μαύρο σωλήνα του

ο Γεράλδος υπέθεσε ότι αυτό το οστρακοειδές είναι το αντίστοιχο της  ασπρομαγουλόχηνας στο νερό και ότι αργότερα, όταν ωριμάσει και μακριά απ τις ακτές θα εξελιχθεί σ αυτό το πτηνό με τον άγνωστο μέχρι τότε τόπο επώασης

εφαρμογές της υπόθεσης

οι ιερωμένοι που ήταν αρμόδιοι για την χάραξη και την τήρηση του τυπικού της νηστείας, εξειδίκευσαν την υπόθεση του Γεράλδου με τρόπο βολικό για το σαρακοστιανό διαιτολόγιο τους και εις βάρος της ασπρομαγουλόχηνας, αφού η συγκεκριμένη χήνα ως προερχόμενη από οστρακοειδές εντασσόταν στα … νηστίσιμα

αρκετά αργότερα, την περίοδο της εξερεύνησης του Βόρειου Πόλου, καταρρίφτηκε αυτή η υπόθεση υβριδισμού αφού πιστοποιήθηκε ως τόπος επώασης της ασπρομαγουλόχηνας το Αρχιπέλαγος Σβάλμπαρντ

που σήμερα ανήκει στη Νορβηγία και πριν τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο είχε διεκδικήσεις αλλά και βάσεις και η Σοβιετική Ρωσία

ανάμνηση απ την σοβιετική περίοδο

παρόλα αυτά, ακόμα και σήμερα οι άγγλοι αναφέρονται με τη λέξη “barnacle” τόσο στη χήνα όσο και στο οστρακοειδές

ασθενής και οδοιπόρος …

παρόμοιοι υβριδισμοί που αφορούσαν νηστίσιμους κανονισμούς εμφανίστηκαν και στη Βόρεια Αμερική

με οδηγό το Scientific American ταξιδεύουμε στο Κεμπέκ του 17^ου αιώνα όπου ικανός αριθμός ντόπιων ινδιάνων είχαν εκχριστιανιστεί

η τότε αφθονία των καστόρων στην ποτάμια Βόρεια Αμερική…

… τους καθιστούσε πρόσφορη καθημερινή πρωτεϊνούχο τροφή για τους γηγενείς που ήταν υποχρεωμένοι να παλέψουν το πολύ κρύο

γι αυτό και ο τότε επίσκοπος του Κεμπέκ ζήτησε άδεια απ τις ανώτερες Καθολικές Εκκλησιαστικές Αρχές να επιτραπεί στους παραδοσιακούς ινδιάνους καστοροφάγους και όψιμους χριστιανούς να αρταίνονται με κρέας κάστορα και τις Παρασκευές

η απάντηση των αρχών ήταν θετική, με την αιτιολογία ότι ο κάστορας ως ημι-υδρόβιο τρωκτικό και δεινός κολυμβητής άνετα θα μπορούσε να ενταχθεί στα … ψάρια

εδώ η επιλογή δεν χρειάστηκε να καταφύγει σε κάποια βαριά “κατοπτρική υπόθεση” για να επικαλεστεί την λειτουργική κατηγοριοποίηση των υδρόβιων τρωκτικών προς μια από τις δυο εκδοχές του υβριδισμού, αυτήν που ενισχύει την επιδιωκόμενη γνωμοδότηση

άλλες σχετικές επιχειρηματολογίες

η διαιτητικές συνήθειες των εβραίων, το κασέρ (kosher), δηλαδή οι τροφές ή οι συνδυασμοί τους που είναι “καθαροί”

αποκλείουν τ αρπακτικά επειδή αυτός που θα τα καταναλώσει ενδέχεται να αποκτήσει κάποια απ τα απεχθή χαρακτηριστικά τους

σχετικά με το πια ψάρια είναι κασέρ, ως παράμετροι θεωρούνται τα λέπια και τα πτερύγια, που πρέπει να είναι μεταξύ τους παράλληλα

π.χ. ο ξιφίας εντάσσεται στα αρπακτικά – μη κασέρ, γιατί δεν έχει καθόλου λέπια, το ίδιο και τα μαλάκια

για να δούμε το επιχείρημα όπου η σπουδαία τροφή, το μέλι, γίνεται κασέρ παρότι προέρχεται απ τις επιθετικές μέλισσες

το μέλι, “λέει”, δεν είναι τμήμα του σώματός τους αλλά παράγωγό τους

λοιπόν;

το έλασσον

μου προκαλεί εντύπωση να γίνεται όχι απλώς ανεκτή αλλά και αποδεκτή η αναφορά σ έναν ιδιότυπο βιολογικού τύπου υβριδισμό των οργανισμών τον 12^ο αιώνα στην Αγγλία και τον 17^ο στη Βόρεια Αμερική, ενώ αυτός ο υβριδισμός βρίσκεται πολύ μακριά απ το βιβλικό «κατ εικόνα και καθ ομοίωσιν»

τα πράγματα «θ αγριέψουν» τον 19^ο αιώνα

και το μείζον

η Ορθόδοξη Παράδοση στη νηστεία δεν χαρακτηρίστηκε από παρόμοιες καταχρηστικές παρεκτροπές της εμπειρικής παράδοσης που σήμερα τη λέμε επιστήμη

ίσως διότι το μεσογειακό διαιτολόγιο δεν στηρίζεται σε λιπαρές ζωικές πρωτεΐνες

για την  ασπρομαγουλόχηνα (branta Leucopsis) και τη σχέση της με τα οστρακοειδή (lapas anatifera) έμαθα απ τον γάλλο φυσικό Μπιλ Φρανσουά, που ειδικεύτηκε στην υδροδυναμική και παράλληλα είναι ενεργός ακτιβιστής για την προστασία της υδρόβιας ζωής

μέσα απ το ζουμερό βιβλίο του με τον αναπάντεχο τίτλο «η ευφράδεια της σαρδέλας»

τα υπόλοιπα προέκυψαν ως απορίες κατά την ανάγνωση των «απίστευτων ιστοριών του υποβρύχιου κόσμου»