by 
Οι μαθητές Λυκείου προάγονται στην επόμενη τάξη με κάτω από τη βάση σχεδόν σε όλα τα βασικά μαθήματα
Σε καμία νομοθετική αλλαγή δεν προχώρησε το υπουργείο Παιδείας, προκειμένου να αποτρέψει την προαγωγή μαθητών Λυκείου στην επόμενη τάξη και στην απόκτηση απολυτηρίου με βαθμούς κάτω από τη βάση σχεδόν σε όλα τα βασικά μαθήματα.
Πρόκειται για απαξίωση της εκπαιδευτικής διαδικασίας και των βασικών μαθημάτων, στηριγμένη στο πολυδιαφημιζόμενο «αναβαθμισμένο απολυτήριο ΓΕΛ».
Αυτό το φαινόμενο διαπιστώθηκε το έτος 2022 με την εφαρμογή των τροποποιητικών διατάξεων του 2019 της πρώην υπουργού Παιδείας Ν. Κεραμέως.
Τα σχολικά έτη της καραντίνας 2019-20 και 2020-21, επειδή δεν έγιναν οι γραπτές εξετάσεις και η προαγωγή των μαθητών έγινε με τις προφορικές βαθμολογίες το φαινόμενο αυτό δεν είχε εντοπιστεί.
Ωστόσο, από το σχολικό έτος 2021-22, με τη διεξαγωγή των εξετάσεων, οι προφορικοί βαθμοί “παρασύρθηκαν” προ τα κάτω από τις βαθμολογικές επιδόσεις των μαθητών στις εξετάσεις, με αποτέλεσμα να αναδειχθεί το μεγάλο πρόβλημα με την προαγωγή και απόλυση των μαθητών στα Λύκεια.
Ετσι και κατά το τρέχον σχολικό έτος θα δούμε φαινόμενα προαγωγής μαθητών , όπως τα ακόλουθα ενδεικτικά παραδείγματα:
Μαθητής της Γ Λυκείου απολύεται και λαμβάνει Απολυτήριο με βαθμό 11,7 έχοντας τις ακόλουθες βαθμολογίες:
Εαν κάποιος μαθητής έχει 08 σε κάθε ένα από τα: άλγεβρα, γεωμετρία, φυσική, χημεία, βιολογία, αρχαία, λογοτεχνία κι έκθεση, καθώς επίσης 12 σε γυμναστική, αγγλικά και θρησκευτικά,
βγάζει μέσο όρο 10 και περνά στην επόμενη τάξη.
Με 12 μαθήματα με βαθμούς από 5, έως 9 και 8 μαθήματα από 10 έως 12, 3 και ένα 18άρι στη Φυσική Αγωγής μαθητής της Α Λυκείου προάγεται με βαθμό 10.
Το παραπάνω άρθρο δίνει μια ένδειξη.
Καλή Χρονιά να έχουμε..
Καλησπέρα Κώστα. Η κατάσταση είναι ανεξέλεγκτη.
Πήγα στο Excel και έβαλα κάποιες λογικές τιμές στα γνωστά”δευτερεύοντα”.
Με μηδενικά περνάνε!
Γιατί να διαβάσουν οι μαθητές; Το σύστημα τους χαϊδεύει.
Πρέπει να τους κυνηγάμε να κάνουν τα αυτονόητα, δηλαδή να έχουν τετράδιο, βιβλίο να αντιγράφουν από τον πίνακα, να προσπαθούν να λύσουν μια άσκηση, να μην κοιμούνται πάνω στα θρανία, να μην λύνουν Αρχαία την ώρα της Φυσικής, να μην ενοχλούν ή κοροϊδεύουν κανένα συμμαθητή τους και να δέχονται το βαθμό που τους αξίζει ανάλογα με τον κόπο τους.
Γιατί να μην καταστρέψουν το θρανίο, την πόρτα, τον τοίχο, τα βιβλία; Υπάρχει κάποια τιμωρία;
Οι περισσότεροι συνάδελφοι είναι σε απόγνωση ή έχουν παραιτηθεί της προσπάθειας.
Έδωσα το Διαγώνισμα Τετραμήνου και καθώς γύρισα στον πίνακα για να γράψω τις απαντήσεις, μαθήτρια πήρε 5-6 γραπτά συμμαθητών της και τα φωτογράφισε με το κινητό της. Της εξήγησα τα αυτονόητα, τα προσωπικά δεδομένα, το μπουλινγκ που μπορεί να προκύψει αν διαμοιραστεί το αρχείο και το λόγο που πρέπει να ενημερωθεί η μητέρα της. Η μαθήτρια το κατάλαβε. Κατέφτασε όμως η μητέρα στο σχολείο και μου είπε ότι έκανα την κόρη της να κλάψει, δεν ήταν και τίποτα αυτό που έκανε, είχε και συναίνεση των συμμαθητών της…
Έχουμε λοιπόν απέναντι και τους γονείς…
Στέλνουν στα σχολεία και κάτι παιδάκια που είναι Ψυχολόγοι, Κοινωνιολόγοι ή έρχονται από το ΚΕΔΑΣΥ και δεν έχουν μπει σε τάξη και λένε θεωρίες περί της ελεύθερης έκφρασης των μαθητών, να τους αφήνουμε να μιλάνε γιατί είναι multitasking και μπορούν να ακούνε ταυτόχρονα και πολλές άλλες p@p@res, που όλοι γνωρίζουμε…
Αλλά αυτό είναι το δέντρο.
Το Δάσος είναι το ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟ σχέδιο απαξίωσης της Δημόσιας Παιδείας και Υγείας.
Μπράβο σε όποιον διάλεξε την εικόνα.
Ανδρέα, με μηδέν; αυτό δεν το περίμενα.
Πήγα πριν τα Χριστούγεννα στο σχολείο της κόρης μου, να ενημερωθώ για το βλαστάρι μου.
Ο καθηγητής που μου μίλησε, μου εξήγησε ότι δεν είναι το αν διαβάζει, αλλά είναι αδιάφορη, χαρακτηριστικά μου είπε ότι δεν ανοίγει καν το τετράδιο να σημειώσει το μάθημα.
Του εξήγησα ότι ξέρω την κατάσταση, το ότι της έχω κάνει πολλές συζητήσεις και πιστεύω ότι ο βαθμός της θα πρέπει να είναι μηδέν, μηδέν για να καταλάβει ότι η συμπεριφορά της έχει συνέπειες. Του ζήτησα συγνώμη για ότι τραβάει με το παιδί μου.
Ο καθηγητής σοκαρίστηκε, οι γονείς που περίμεναν να ενημερωθούν με κοίταζαν με απορία.
Καταλαβαίνω πολύ καλά τι σχολεία έχουμε, αλλά και τι φροντιστήρια , μην πω και τι ιδιαίτερα μαθήματα..
Όντως η κατάσταση είναι ανεξέλεγκτη, .
αν και οι καθηγητές των μαθημάτων της 2ης ομάδας (Θρησκευτικά-Αγγλικά- Γυμναστική-Πληροφορική-Γλώσσες) έβαζαν τους πραγματικούς βαθμούς τότε οι μαθητές δεν θα ήταν αδιάφοροι. Την μεγαλύτερη ευθύνη για την κατάντια την έχουμε εμείς με τους βαθμούς που βάζουμε.
Στράτο Χρόνια πολλά.
Είναι μια κατάσταση που δημιουργήθηκε διαδοχικά τα τελευταία 30 χρόνια.
Τι να πω δεν ξέρω, λένε και οι καθηγητές των μαθημάτων της 2ης αμάδας, ας περάσουν και ότι .. θέλουν ας γίνουν.
Σκέφτονται όλοι οι καθηγητές τι θα ακούσουν από γονείς.
Εδώ στο δημοτικό κυνηγάνε γυμναστή (γνωστό μου) γιατί δεν έβαλε 20 σε ένα παιδί που είναι υπέρβαρο και δεν μπορεί να κινηθεί εύκολα, ο πατέρας (γιατρός) του παιδιού του είπε ότι “καταστρέφει” το μέλλον του παιδιού του.
Εμένα προσωπικά μου εξηγούσε μητέρα δικηγόρος, ότι αφού με πληρώνει περιμένει αποτελέσματα και πρέπει να τα διασφαλίσω , διαβάζει δεν διαβάζει το παιδί της.
Και η κοινωνία όμως θεωρεί λογικό το να περάσει ένα παιδί τις τάξεις, εύκολα χωρίς να διαβάζει, με στόχο την κοινωνικοποίηση, κάτι σαν εμπειρία ζωής..
Εγώ έχω την εξής απορία: αν οι νέοι δεν πιεστούν μέχρι τα 17 , 18 χρόνια, εντάξει δεν θα σπουδάσουν, αλλά θα εργαστούν, με ποιο τρόπο θα μπορέσουν να αποδώσουν σε οποιαδήποτε εργασία, αν δεν αντέχουν την πίεση;
Χρόνια πολλά, δεν είναι ανάγκη να μείνουν στην ίδια τάξη, αλλά εκεί που αξίζουν για 6 και παίρνουν 12-13 ας πάρουν 8-9 στο πρώτο τετράμηνο μήπως και φοβηθούν ότι θα μείνουν. εγώ ξεκινώ από 6-7 στο τετράμηνο, τους εξηγώ από την αρχή της χρονιάς ότι όποιος αδιαφορεί, δεν συμμετέχει και δεν γράφει τίποτα στις δοκιμασίες θα πάρει 6. κανένας δεν διαμαρτυρήθηκε για τον βαθμό. όταν γονέας παραπονεθεί του δείχνω τι έχει κάνει στο α εξάμηνο το παιδί τους και δεν λένε τίποτα.
δε σημαίνει ότι όλοι οι αδιάφοροι θα αλλάξουν αλλά κάποιοι μαθητές προσπαθούν παραπάνω αν πάρουν χαμηλό βαθμό. όταν ο μαθητής βλέπει ότι περνάει χωρίς προσπάθεια και φυσικά εάν οι γονείς δεν ασχολούνται τότε δεν κάνει τίποτα. καιρός είναι να γίνουμε πιο αυστηροί.
Καλά τα λες Στράτο.
Δεν θεωρώ ότι ειδικά στο Λύκειο, επηρεάζονται οι νέοι μας από τους γονείς τους, αλλά οι γονείς (μαζί και εγώ) είναι υπεύθυνοι για την πριν το Λύκειο πορεία.
Ζούμε το δράμα της εποχής των social media, δεν αναφέρομαι στο “πλαστό και γλυκανάλατο” δράμα που παρακολουθούν οι νέοι στα social media αλλά στο πραγματικό δράμα, το ότι επηρεάζονται από “κάλπικες” προσωπικότητες, από ένα “τηλεοπτικό” τρόπο ζωής που δεν υπάρχει στη πραγματικότητα.
Να μιλήσω για το γυμνάσιο την υποχρεωτική εκπαίδευση. Δεν μένει κανείς. Αλλά οι βαθμοί να ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Αρχαία 5, μαθηματικα 3, χημεια 8 κλπ.
Το Γυμνάσιο Βασίλη, είναι μια πονεμένη ιστορία, σαν να έχει αφεθεί στη μοίρα του.
Νομίζω ότι θα έπρεπε να ξεχωρίζουμε τα σημαντικά από τα λιγότερο σημαντικά. Δηλαδή στα Μαθηματικά, στη Φυσική αλλά και στη Χημεία να μην περνάει μαθητής την κάθε τάξη αν δεν ξέρει τόσα όσα δεν θα του επιτρέψουν να παρακολουθήσει την επόμενη τάξη.
Τι πιο λογικό;
Αντιγράφω μια παλιά μου ανάρτηση στην σελίδα μου στο FB.
Η πλάνη του να είναι ένας μαθητής ικανός να προχωρήσει στην επόμενη ταξη, δίχως ποτέ να άνοιξε βιβλίο
Συνήθως:
– δεν ρωτάμε στο μάθημα τα παιδιά που δεν σηκώνουν χέρι για να μην νιώθουν πίεση
– δεν ρωτάμε τα παιδιά που δεν έφεραν ασκήσεις , γιατί, για να μην τα φέρνουμε σε δύσκολη θέση
– δεν ρωτάμε τα παιδιά που έγραψαν πολύ άσχημα γιατί, για μην νιώσουν αρνητικά συναισθήματα
– δεν ανακοινώνουμε τους βαθμούς των τεστ ενώπιον της τάξης, για να μην στεναχωρήσουμε όσα παιδιά δεν πήγαν καλά
– δεν βάζουμε χαμηλούς βαθμούς στο τετράμηνο για να μην στεναχωρήσουμε τα παιδιά, τους γονείς αλλά και για να μην φανούμε άκαρδοι στον σύλλογο διδασκόντων
– δεν βαζουμε απροειδοποίητα τεστ παρά μόνο προειδοποίημενα, για να μην παιζουμε με το άγχος και την ψυχολογία των παιδιών
– δεν βάζουμε ασκήσεις που δεν έχουμε κάνει στην τάξη, για να μπορούν όλοι να τις λυσουν, και να μην απογοητεύονται
– δεν αφήνουμε παιδί στο μάθημα μας [είτε περνά με τον γενικό μέσο όρο είτε όχι] για να μην γεννάμε απογοητεύση στο παιδί, να μην μαθει ο γονιός την πραγματική απόδοση του παιδιου του, για να μην μας χαραξουν το αμάξι, για να μην γίνουμε δακτυλοδεικτουμενοι στον σύλλογο διδασκόντων
– δεν βάζουμε βαθμούς κάτω από την βάση για να μην απογοητεύονται οι μαθητές που δεν κάνουν καμία προσπάθεια
– δεν διορθώνουμε με κόκκινο στυλό για να μην τα γεμίζουμε αρνητικά συναισθήματα τα παιδιά
– δεν βάζουμε τον βαθμό που αξίζουν οι παντελώς αδιάφοροι, αλλά και οι λιγότερο αδιάφοροι, στο τετράμηνο στην Γ Λυκείου για να μην τους χαλάσουμε τον βαθμό στο απολυτήριο
Με όλα αυτά, χτίζουμε ενα όμορφο παραμύθι, οτι όλοι μπορούν με μηδενική προσπάθεια και καμία πίεση, κανένα άγχος, να περάσουν ολες τις τάξεις μέχρι που θα φτάσουν στην Γ ‘ Λύκειου και το παιδί που δεν πιέστηκε ποτέ, ξαφνικά θα πρέπει να διαβάσει. Αλλά τότε θα είναι αργά.
Το παραμύθι αυτό έχει Δράκο,
και αυτός είναι οι Πανελλαδικές.
Τότε λογω των ανυπέρβλητων κενών, θα βρεθούν εκείνοι που θα λένε για να καλύψουν την γύμνια του συστήματος προαγωγής, απλά και μόνο με την παρουσία στην ταξη, σχετικά με τα θέματα των Πανελλαδικών: <<Σε περίπτωση που δεν μπορούσε ο μαθητής να ερμηνεύσει καλά τα θέματα, δεν θα μπορούσε να αποδώσει>>.
Και το παιδί που πέρασε όλη την μαθητική του σταδιοδρομία με την ήσσονο προσπάθεια, την ανοχή των καθηγητών, την εύνοια του συστήματος, θα πρέπει να πιεστεί για πρώτη φορα στην ζωη του για να προσπαθήσει για κάτι. Αλλά όποιος δεν διάβασε, δεν πιέστηκε ποτέ, πόση πίεση με τα ανυπερβλητα κενά από τα ξέγνοιαστα χρόνια, που πέταγε χαρταετό, να αντέξει, με την ανοχή των καθηγητών που δεν ήθελαν ποτε να το στεναχωρησουν;
Θα πρέπει το παιδί που δεν ασχολείται να παίρνει έναν βαθμο ενδεικτικό, αντιπροσωπευτικο της απόδοσης του, να μπαίνουν βαθμοι κάτω απο την βαση, να ενημερώνονται οι γονείς για τα παιδια που αδιαφορούν στην ταξη.
Επίσης θα πρέπει να υπάρχει στην αναλυτική βαθμολογία του μαθητή, στήλη για τα όρια της κλιμακα.της βαθμολογίας σε καθε βαθμό στο τετράμηνο, δηλαδή να φαίνεται ο μεγαλύτερος και χαμηλοτερος βαθμός του κάθε καθηγητή στο μάθημα του, γιατί άλλη αξία έχει ο βαθμός 15 όταν ο καθηγητής βαθμολογει το τμήμα στην κλίμακα 15-20 και άλλη όταν βαθμολογει στην κλίμακα 09-20. Στην 2η περίπτωση ο μαθητής όντως είναι μέτριος σε απόδοση αλλα οχι αδιάφορος, ενώ στην 1η έχει τον χαμηλότερο βαθμό στην τάξη, με ο,τι συνεπάγεται αυτό. Ενδεχομένως παραμυθιαζουμε τον γονιό όταν βάζουμε βαθμο πχ 15 και η βαθμολογία μας κυμαίνεται μεταξυ 15-20 και αυτός δεν το γνωριζει. Ο μέσος όρος βαθμολογίας κρύβει τετοιες αλήθειες.
Τίποτα απο τα παραπάνω δεν αναφέρονται σε παιδιά με ιδιαίτερες μαθησιακές ανάγκες. Όλα τα παραπάνω αφορούν ηλικίες Γυμνασίου και Λυκείου.
Δημοσιευτηκε: https://www.facebook.com/story.php?story_fbid=pfbid062euBJGDjbJ6ggYA3mCQnBWcLLMPMdm9v77cPJ4BU6r9ujDqtudrc37EEmDpjAEZl&id=346949745457709
Καλύτερη χρονιά σε ολους
Συμφωνώ με όσα γράφεις.
Οι νέοι μας πρέπει και να απογοητευτούν, πρέπει και να έχουν αποτυχίες (όχι μόνο βέβαια), πρέπει και να πιεστούν, πρέπει και να νιώσουν άσχημα, διαφορετικά πως θα νιώσουν στη συνέχεια αισιόδοξα, πως θα πετύχουν, πως θα μάθουν να ελέγχουν την πίεση, πως θα νιώσουν υπέροχα..
Άρα οι νέοι ζουν σε ένα προστατευμένο περιβάλλον που δεν είναι τους προετοιμάζει γαι την πραγματικότητα..
Παράλογο είναι να υπάρχει κλίμακα από 0 έως 20 στις βαθμολογίες.
Θα αρκούσε το Α,B,C,D του Αγγλικού συστήματος.
Οι εξετάσεις σε κάθε τάξη από το Γυμνάσιο στο Λύκειο, με θέματα βασικά σημεία της ύλης, θα έδειχναν ποιος θα έπρεπε να περάσει και ποιος θα έπρεπε να επαναλάβει την τάξη .. σε εντατικά καλοκαιρινά μαθήματα που θα γινόταν online (έχει σκοπό ο υπουργός να δημιουργήσει online μαθήματα, ας τα κάνει καλοκαίρι..)
Και φυσικά να διαχωριστεί το Λύκειο από τις εξετάσεις. Π.χ. καταργούμε μια τάξη π.χ. την Α Γυμνασίου κάνουμε το Γυμνάσιο δύο ουσιαστικών τάξεων, αλλάζουμε όλο το Λύκειο και μετά από 2 χρόνια δίνουν οι μαθητές εξετάσεις. Οι σχολές μπορούν να γίνουν 3 χρόνια (για να εξισωθούν με τις ιδιωτικές που έρχονται..).
Οχι πως δεν μένει κανείς στο Γυμνάσιο. Περσι έκανα Μαθηματικά σε Α και Γ Γυμνασιου, σε σχολείο του Πειραιά και ξεκίνησα βαθμολογία από το 9. Στις εξετάσεις τέλος τους εβαλα τον βαθμό που έγραψαν. Στην Γ Γυμνασιου, από μένα και τον αλλο συνάδελφο έμειναν συνολικά 25 παιδιά. Τα 17 περίπου πέρασαν με τον μεσο ορο και 6 εμειναν για Σεπτέμβρη και 2 έμειναν από μαθήματα στην ίδια ταξη. Υπάρχουν σχολεία που ολοι οι καθηγητές δεν χαρίζονται. Δεν ξέρω αν ειμαστε η εξαίρεση. Ούτε παιδιά μειονοτήτων ειχαμε ούτε τίποτα αξιοπερίεργο στο μαθητικό δυναμικό, ένα απλό Γυμνάσιο. Όταν μου έρχεται μαθητής που πρέπει να γραψει 9 για να περάσει και μου γραφει 1 στο τελος, είναι προφανές οτι δεν μπορώ να κάνω κάτι. Τι μήνυμα θα έδινα στον αδιάβαστο αν περνούσε νύχτα το μάθημά μου; Ας διάβαζε τα υπόλοιπα μαθηματα να περνούσε με τον μεσο ορο. Με δεδομένο οτι η θεωρια ηταν σε λογικά πλαίσια για να περάσουν το μάθημα, όσοι διάβασαν τελευταία στιγμή.
Με την ευκαιρία αυτη ας γράψω και για μια αλλη πλάνη, αυτή την φορά προς τα πάνω:
Η πλάνη του να είναι κάποιος άριστος οταν δεν εξετάζεται ποτέ σε κάτι δύσκολο
Στην τάξη να μην κάνουμε δύσκολες για να μην απογοητεύουμε τα παιδιά, στο διαγώνισμα να μην βάζουμε δύσκολες για να μην απογοητεύουμε τα παιδιά, στην επανάληψη να μην κάνουμε δύσκολες για να μην απογοητεύουμε τα παιδιά, στις τελικές να μην βάζουμε δύσκολες για να μην απογοητεύουμε τα παιδιά.
Φτάνουν στην Γ’ Λύκειου τα παιδιά στις πανελλαδικές και αναρωτιούνται μετά, γιατί τόσα χρόνια δεν τους φάνηκαν τα Μαθηματικά δύσκολα. Μα δεν τα είδαν και πότε τα δύσκολα. Τους τα κρύβαμε για να μην τα απογοητεύουμε. Πως να τα κρίνουν;
Αν δεν κάνεις και δεν βάζεις ποτέ δύσκολες, δημιουργείς την ψευδαίσθηση οτι δεν υπάρχουν δύσκολα. Και δύσκολο μπορεί να σημαινει, δυσκολη σκέψη, συνδυαστικό ερωτημα, βοηθητική γραμμή, περίεργη αντικατάσταση, βοηθητική συνάρτηση. Τις δύσκολες πράξεις ας μην το θεωρούμε καλύτερα ως δύσκολο ερώτημα γιατί είναι θέμα εξάσκησης και μόνο.
Η τράπεζα θεμάτων δεν εμφάνισε απο το πουθενά δύσκολα ερωτήματα, υπήρχαν ήδη σε διάφορα βοηθήματα. Απλώς οι καθηγητές, ενω τα γνώριζαν, δεν επέλεγαν δύσκολα ερωτήματα για να μην απογοητεύονται τα παιδια. Ενα δύσκολο ερωτημα θα μπορούσε να κάνει την διαφορά.
Δεν ωφελούμε τα παιδιά που θέλουν κάτι παραπάνω, όταν ολα τα ερωτήματα που τους εξετάζουμε είναι διδαγμένα ή / και σχολικού βαθμου δυσκολίας.
Χρειάζεται να μπαίνει και κανένα απαιτητικό ερώτημα που να μην έχει γίνει στην ταξη σε μια εξέταση [δύσκολο + μη διδαγμένο] για να δει κανείς μεχρι που μπορεί να σκεφτεί το παιδί, να το πιέσει για κάτι παραπάνω. Άλλωστε οποιοδήποτε δύσκολο θέμα μπορεί να ξαλαφρώσει με τα κατάλληλα ενδιάμεσα βοηθητικά ερωτήματα.
Δημοσιεύτηκε:
https://www.facebook.com/story.php?story_fbid=pfbid02S6iub5ShxYtzhdB3VEKXWqjgpcarUgjkFmBCz2T76Vg6FGGtosMzQYRihqGGJNPXl&id=346949745457709
“Η πλάνη του να είναι κάποιος άριστος όταν δεν εξετάζεται ποτέ σε κάτι δύσκολο.” συμβαίνει και στη πραγματικότητα, π.χ. Ο κ. Μητσοτάκης είναι ο καταλληλότερος πρωθυπουργός γιατί δεν έχει αυτή την στιγμή πολιτικό αντίπαλο. Αλλά καταλαβαίνω τι θέλεις να πεις.
Με εντυπωσίασε πανεπιστημιακός καθηγητής που βαθμολογούσε το καλύτερο γραπτό σαν άριστο και κατέβαινε έως μια βάση κάνοντας αναγωγή στη βαθμολογία. Δεν έχει σημασία πόσο δύσκολα είναι τα θέματα.
Πρέπει να υπάρχουν πάντα δύσκολα ερωτήματα, που όμως θα δώσουν αποτέλεσμα διδακτικά (όχι να βάζουμε ότι διαφορετικό ή δύσκολο βρούμε για να δείξουμε ότι έχουμε “επίπεδο”) και θα μάθει ο νέος μας ότι δεν μπορεί να τα ξέρει όλα, αλλά μπορεί να μελετήσει για να μάθει.
Καλά, δεν εφαρμόζονται τα βασικά της ανθρώπινης ψυχολογίας, ο άνθρωπος δεν μαθαίνει με το να κερδίζει (σε κάθε δραστηριότητα) μαθαίνει όταν χάνει, όσο μεγαλύτερη η αποτυχία τόσο καλύτερο το μάθημα. Βέβαια υπάρχει μέτρο και τρόπος που αυτό γίνεται.. γιατί ..
Υπάρχουν πολλά παράλογα, π.χ. γιατί οι μαθητές χωρίζονται σε τμήματα αλφαβητικά; έπρεπε να χωρίζονται με βάση το επίπεδο (αφού γίνονται διορθωτικές κινήσεις στην πορεία, δηλαδή αλλαγές στη σύνθεση του τμήματος). Δεν καταλαβαίνω τι σχέση η ισότητα, δεν μαθαίνουμε όλοι, τα διαφορετικά αντικείμενα με τον ίδιο ρυθμό.. Π.χ. στη μουσική και στη μαγειρική παίρνω μηδέν και τα έχω δοκιμάσει και τα δύο (στη μαγειρική θα γίνω καλύτερος..) 🙂
“Η πλάνη του να είναι κάποιος άριστος όταν δεν εξετάζεται ποτέ σε κάτι δύσκολο
Στην τάξη να μην κάνουμε δύσκολες για να μην απογοητεύουμε τα παιδιά, στο διαγώνισμα να μην βάζουμε δύσκολες για να μην απογοητεύουμε τα παιδιά, στην επανάληψη να μην κάνουμε δύσκολες για να μην απογοητεύουμε τα παιδιά, στις τελικές να μην βάζουμε δύσκολες για να μην απογοητεύουμε τα παιδιά.
Φτάνουν στην Γ’ Λυκείου τα παιδιά στις πανελλαδικές και αναρωτιούνται μετά, γιατί τόσα χρόνια δεν τους φάνηκαν τα Μαθηματικά δύσκολα. Μα δεν τα είδαν και πότε τα δύσκολα. Τους τα κρύβαμε για να μην τα απογοητεύουμε. Πως να τα κρίνουν;”
Καλό μεσημέρι Τάκη και καλή χρονιά!
Οι περισσότερες από τις σκέψεις που έχουν διατυπωθεί παραπάνω με βρίσκουν σύμφωνο.
Αλλά η παραπάνω θέση είναι “όλα τα λεφτά”…
Ναι ο Τάκης έδωσε σε μια φράση το πρόβλημα:
Η πλάνη του να είναι κάποιος άριστος οταν δεν εξετάζεται ποτέ σε κάτι δύσκολο