by 
Οι μαθητές Λυκείου προάγονται στην επόμενη τάξη με κάτω από τη βάση σχεδόν σε όλα τα βασικά μαθήματα
Σε καμία νομοθετική αλλαγή δεν προχώρησε το υπουργείο Παιδείας, προκειμένου να αποτρέψει την προαγωγή μαθητών Λυκείου στην επόμενη τάξη και στην απόκτηση απολυτηρίου με βαθμούς κάτω από τη βάση σχεδόν σε όλα τα βασικά μαθήματα.
Πρόκειται για απαξίωση της εκπαιδευτικής διαδικασίας και των βασικών μαθημάτων, στηριγμένη στο πολυδιαφημιζόμενο «αναβαθμισμένο απολυτήριο ΓΕΛ».
Αυτό το φαινόμενο διαπιστώθηκε το έτος 2022 με την εφαρμογή των τροποποιητικών διατάξεων του 2019 της πρώην υπουργού Παιδείας Ν. Κεραμέως.
Τα σχολικά έτη της καραντίνας 2019-20 και 2020-21, επειδή δεν έγιναν οι γραπτές εξετάσεις και η προαγωγή των μαθητών έγινε με τις προφορικές βαθμολογίες το φαινόμενο αυτό δεν είχε εντοπιστεί.
Ωστόσο, από το σχολικό έτος 2021-22, με τη διεξαγωγή των εξετάσεων, οι προφορικοί βαθμοί “παρασύρθηκαν” προ τα κάτω από τις βαθμολογικές επιδόσεις των μαθητών στις εξετάσεις, με αποτέλεσμα να αναδειχθεί το μεγάλο πρόβλημα με την προαγωγή και απόλυση των μαθητών στα Λύκεια.
Ετσι και κατά το τρέχον σχολικό έτος θα δούμε φαινόμενα προαγωγής μαθητών , όπως τα ακόλουθα ενδεικτικά παραδείγματα:
Μαθητής της Γ Λυκείου απολύεται και λαμβάνει Απολυτήριο με βαθμό 11,7 έχοντας τις ακόλουθες βαθμολογίες:
Εαν κάποιος μαθητής έχει 08 σε κάθε ένα από τα: άλγεβρα, γεωμετρία, φυσική, χημεία, βιολογία, αρχαία, λογοτεχνία κι έκθεση, καθώς επίσης 12 σε γυμναστική, αγγλικά και θρησκευτικά,
βγάζει μέσο όρο 10 και περνά στην επόμενη τάξη.
Με 12 μαθήματα με βαθμούς από 5, έως 9 και 8 μαθήματα από 10 έως 12, 3 και ένα 18άρι στη Φυσική Αγωγής μαθητής της Α Λυκείου προάγεται με βαθμό 10.
Το παραπάνω άρθρο δίνει μια ένδειξη.
Καλή Χρονιά να έχουμε..
Τάκη, σαν συνέχεια του παραπάνω σχολίου, ας προσθέσω και δύο φανταστικούς διαλόγους:
Μαθηματικός 1: Να βγάλουμε από την διδακτέα ύλη την μετατροπή του αθροίσματος ημα+ημβ σε γινόμενο, για να μην “κουράζονται” τα παιδιά, άλλωστε έχουμε άλλα σημαντικότερα θέματα να διδάξουμε.
Μαθηματικός 2: Ναι αλλά η μετατροπή είναι χρήσιμη. Βρίσκει και εφαρμογές στην Φυσική.
Μαθηματικός 1: Ε! αν χρειάζεται στη Φυσική ας δώσουν τον τύπο μετατροπής στο μάθημα της Φυσικής και ας κάνουν στην συνέχεια την εφαρμογή της…
……
Φυσικός 1: Και τώρα πώς να μάθουν τα παιδιά να εφαρμόζουν την αρχή της επαλληλίας, αφού τα παιδιά δεν έχουν διδαχτεί την απαραίτητη Τριγωνομετρία, αφού αφαιρέθηκε το αντίστοιχο κεφάλαιο;
Φυσικός 2: Ας το διδάξουμε εμείς, όπως το έχει το σχολικό βιβλίο και ας επιμείνουμε στο να το μάθουν.
….
Και πώς λύνεται η διαφωνία;
Έρχεται το ΙΕΠ:
Το οποίο αφαιρεί το τμήμα:
Και όταν η ίδια εφαρμογή γίνεται στο στάσιμο, εκεί είναι μέσα!!!!
Αλλά όταν έρχομαι εγώ να βάλω άσκηση, που να εφαρμόζει αυτό που γράφει το βιβλίο η αντίρρηση είναι:
Μα, αυτά δεν μπορούν να τα κάνουν τα παιδιά του κλάδου Υγείας, αφού τα παιδιά αυτά δεν ξέρουν μαθηματικά…
Καλημέρα, ευχαριστώ για το σχόλιο.
Συμφωνώ το κοψε ραψε στην ύλη όλων των τάξεων και μαθημάτων για χάρη της απλοποίησης (ή για να δώσουν στα βλαστάρια μας περισσότερο χρόνο να χαζεύουν στο intagram και tiktok) έχει δημιουργήσει παράλογες καταστάσεις.
Ας επαναφέρω την συζήτηση ανεβάζοντας μια 3η πλάνη, που είχα επισημάνει στην σελίδα μου στο FB παλιά …
Η πλάνη του βαθμού 16 στο τετράμηνο
Τρια παιδιά, .ο Γιωργάκης, η Μαιρούλα και ο Νικολάκης που πηγαίνουν στο ίδιο σχολείο ή σε διαφορετικά σχολεία πήραν τον ίδιο βαθμό 16 στο τετράμηνο.
Ο κάθε γονιός λογικά θα σκεφτεί ότι κάτι καταφέρνει το παιδί του, γιατί ο βαθμός 16 είναι παραπάνω από 15 βαθμολογικά, άρα δηλαδή μάλλον το παιδί είναι κάτι καλύτερο από μέτριο σε επίδοση.
Ποια είναι όμως η αλήθεια;
Ο καθηγητής του Γιωργάκη στο τετράμηνο, έχει κλίμακα βαθμολογίας 14-20, και προσαρμόζει με τα δικά του κριτήρια τους βαθμούς των παιδιών στην κλίμακα αυτή, άρα το 16 σημαίνει πως ο Γιωργάκης είναι μαθητής χαμηλών επιδόσεων στο τετράμηνο, ούτε καν μέτριος (με την παραδοχή ότι 17 = μέτριος, αφού είναι η μεσαία βαθμολογική επίδοση)
Ο καθηγητής της Μαιρούλας στο τετράμηνο είναι large (μαθητοπατέρα τον λέγαμε παλιά) και βαθμολογεί με άλλη λογική στο μυαλό του, εκεί η κλίμακα της βαθμολογίας είναι 16-20. Οπότε για τον καθηγητή αυτό, ο βαθμός 16 σημαίνει ο χειρότερος σε απόδοση βαθμός στην τάξη, δηλαδή η Μαιρούλα είναι η πιο αδύναμη βαθμολογικά μαθήτρια (σαν να λέμε 0 προφορικά και 0 γραπτά)
Ο καθηγητής του Νικολάκη είναι παλαιάς κοπής και έχει κλιμάκωση βαθμολογίας 8-20. Ο μαθητής που δεν συμμετέχει, δεν κάνει την παραμικρή προσπάθεια και γράφει λευκές κόλλες, παίρνει το ελάχιστο 8. Το 16 στην κλίμακα αυτή σημαίνει ότι ο Νικολάκης είναι μαθητής άνω του μετρίου (γιατί το 14 είναι η μεσαία βαθμολογία εκεί), είναι μαθητής με δυνατότητες. να γίνει καλός.
3 μαθητές με τον ίδιο βαθμό, όμως κάθε βαθμός σημαίνει κάτι άλλο.
Δεν έχει νόημα να μιλάμε για παθογένειες της βαθμολογίας τετράμηνων, δίχως να προτείνουμε και κάποια λύση.
Πώς θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί αυτές οι τεράστιες παρανοήσεις για τον γονιό και οι οποίες αυταπάτες δημιουργεί ο συγκεκριμένος βαθμός στο παιδί για την πραγματική του επίδοση;
Θα πρέπει να υπάρχει στην αναλυτική βαθμολογία του μαθητή, στήλη για τα όρια της κλίμακας. της βαθμολογίας σε κάθε βαθμό στο τετράμηνο, δηλαδή να φαίνεται ο μεγαλύτερος και χαμηλότερος βαθμός του κάθε καθηγητή στο μάθημα του. Έτσι Θα μειώνονται οι ψευδαισθήσεις και οι λάθος προσδοκίες που προκαλούν, οι όποιοι βαθμοί μπαίνουν. Αυτό αρκεί νομίζω για να εξαλειφθούν οι οποίες παρανοήσεις δημιουργούνται.
Ήδη μπορεί να φαίνεται ο μέσος όρος (Μ.Ο.) του τμήματος στην βαθμολογία, αλλά δεν αρκεί αυτό γιατί αν πχ. όλοι έχουν βαθμούς 16-20 είναι λογικό ο Μ.Ο. να είναι περίπου στο 18 οπότε το 16 θα είναι φοβερός βαθμός εφόσον θα είναι τόσο κοντά στο Μ.Ο, ενώ στην πραγματικότητα η πλάνη του βαθμού 16 σε κλίμακα βαθμολογίας 16-20 είναι τεράστια, γιατί ενώ αντιστοιχεί στο μαθησιακό τίποτα, δεν θυμίζει με τίποτα ότι είναι χαμηλός βαθμός.
Το παιδί που άκοπα παίρνει 16 μεγαλώνει με την ψευδαίσθηση ότι η παρουσία του και η μηδενική συμμετοχή του αξίζει για 16. Και μετά άντε να πείσει ο Ανάδρομος Ερμής ότι τα φαινόμενα απατούν ….
Με την πλάνη που δημιουργεί η βαθμολογία , δίχως γνωρίζοντας την κλίμακα του κάθε καθηγητή, χτίζουμε ένα παραμύθι, βάζουμε μέσα τους μαθητές και τους γονείς τους, αυτοί περνάνε όμορφα εκεί μέσα γιατί είναι μια εξιδανικευμένη κατάσταση,. και όταν με το καλό (και άμα) κοιτάξουν απέξω από το αγγελικό πλασμένο παραμύθι τους, ίσως είναι αργά …
ΥΓ. Οι 3 παραπάνω πλάνες , μιας και δεν υπάρχω πλέον στο FB, βρίσκονται πλέον συγκεντρωμένες εδώ
Καλημέρα Τάκη.
“Το παιδί που άκοπα παίρνει 16 μεγαλώνει με την ψευδαίσθηση ότι η παρουσία του και η μηδενική συμμετοχή του αξίζει για 16. Και μετά άντε να πείσει ο Ανάδρομος Ερμής ότι τα φαινόμενα απατούν”
Πολύ καλά κάνεις που φέρνεις το θέμα ξανά στην επιφάνεια…
Βέβαια η γενική τάση (υπουργείο, εκπαιδευτικοί, γονείς, κοινωνία, όλοι στην ίδια γραμμή…) είναι, το ζήτημα της αξιολόγησης του μαθητή να κρύβεται κάπου στο βάθος των προβλημάτων. Και μιλάμε για μεγάλο βάθος…
Αφού το αφήνουν, χρόνια τώρα να βουλιάζει 🙂
Να προσθέσω ακόμη μια σκέψη.
Το εκπαιδευτικό μας σύστημα επιβραβεύει μόνο τους άριστους. Ποτέ την προσπάθεια του μαθητή.
Είδατε ποτέ βράβευση ενός μέτριου μαθητή, για την προσπάθειά του; Για την πρόοδο που κάνει; Για την συμμετοχή του στο μάθημα; Για το ενδιαφέρον του; Για την βοήθεια που προσφέρει στους συμμαθητές του, για να κάνουν ένα βήμα μπροστά; Βραβεύσαμε ποτέ μαθητή για κάποιο άλλο τομέα που δείχει ενδιαφέρον; Βραβεύσαμε κάποιον για την επίδοσή του στα μαθηματικά και ας είναι μέτριος στη γλώσσα ή για την επίδοσή του στη γλώσσα και ας μην τα καταφέρνει στη Φυσική; Για τον αθλητισμό, για τον εθελοντισμό για τις “άλλες δραστηριότητες” στις οποίες συμμετέχει (αν έχουμε άλλες…).
Το μόνο που επιβραβεύουμε είναι αν είναι ο πρώτος (ή έστω δεύτερος – τρίτος ή αν έβγαλε άριστα).
Και όλους τους άλλους, τι τους κάνουμε;
Ερχόμαστε λοιπόν να “στηρίξουμε” ψυχολογικά τα παιδιά, να μην νιώσουν άσχημα, να μην … Και παύουμε να αξιολογούμε.
Βάζουμε ένα βαθμό 14 στον πλήρως αδιάφορο μαθητή και επιλύουμε το πρόβλημα (οι υπόλοιποι συσσωρεύονται στο άριστα, για να μην έχουν πρόβλημα…).
Και είμαστε και ωραίοι!!!
Διαθέτουμε ενσυναίσθηση, βρίσκουμε επιχειρήματα για να δικαιώσουμε τον αδιάφορο, αφού και μεις αδιαφορούμε για το τι ακριβώς κάνουμε μέσα στην τάξη και κατά πόσο “ιδρώνουμε την φανέλα” !
Ο Χ είναι καλός καθηγητής, αγαπάει τα παιδιά…
Τα αγαπάει αλήθεια; Τα βοηθάει να προχωρήσουν σωστά στη ζωή τους, να αναπτυχθούν;
Τελικά Τάκη, με παρέσυρες σε γκρίνια, πρωί – πρωί…
Με κάτω από την βάση, σταθερά.. και δεν ταράζουμε την ψυχολογία των μαθητών και των γονιών τους.
Εγώ γκρινιάζω συχνά, ενοχλώ πιθανά όσους διαβάζουν ή ακούν όσα γράφω ή λέω, αλλά δεν χρειάζομαι ψυχανάλυση 🙂 .
Η κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στις μέρες μας θέλει κουράγιο να την χειριστεί κανείς.
Η αξιολόγηση των μαθητών είναι πολύ δύσκολη για τους καθηγητές τμημάτων με πάνω από έξη άτομα στο τμήμα και γίνονται λάθη ακόμα και από έμπειρους καθηγητές σε τόσο μικρά τμήματα (σε σχέση με τα σχολικά).
Καλησπέρα στην παρέα.
Να πω και γω 2 ιστορίες από μαθηματικούς.
1η. Σε ένα Επαλ διορίζεται κάποιος ως αναπληρωτής (κάθε χρόνο ο συγκεκριμένος γύριζε στα περίχωρα της Μαγνησίας).
Φτάνουν Χριστούγεννα και η ώρα των βαθμών πλησιάζει, καταρτίζει ο άνθρωπος την βαθμολογία και βάζει και κανά 2 μονάδες παραπάνω με τη λογική ο καλύτερος θα πάρει 20 και από κει και πέρα κατεβαίνουμε.
Κάποιους δεν τους ήξερε γιατί δε μπαίναν ποτέ στην τάξη οπότε λέει θα βάλει 9 και έτσι έχει ετοιμάσει την βαθμολογία.
Γίνεται σύλλογος και ο διευθυντής λέει “θυμάστε συνάδελφοι ξεκινάμε από 14”. Ωχ λέει αυτός εγώ έχω ξεκινήσει από 9. 9!!! λέει ο διευθυντής, σε αυτό το σχολείο κανένας δεν παίρνει 9, πάτε και διορθώστε συνάδελφε τους βαθμούς σας, όπερ και έγινες σύμφωνα με τις οδηγίες.
Την μέρα των βαθμών πάει στον μαθηματικό κάποια μαθήτρια να κάνει παράπονα.
– γεια σας είμαι η …..
– α εσύ είσαι η …..; τι θα θελες
– καλά κύριε είναι σοβαρά πράματα αυτά; μου βάλατε 14;
– και πόσο ήθελες να σου βάλλω αφού δεν σε ήξερα καν
– καλά και είναι λόγος αυτός να μην μου βάλλεται ένα 17-18; μου χαλάσατε το Μ.Ο.
(πριν 3-4 χρόνια)
Στο φροντιστήριο που δούλευα πέρι το 2000 με 2002 ένας μαθητής ΤΕΕ (σήμερα ΕΠΑΛ) λέει στο μαθηματικό
– Καλά κ. Ηλία τι παλούκια είναι αυτά τα μαθηματικά;
– Πάψε Δημητράκη θα μας ακούσουν και θα μας πάρουν με τις πέτρες!
– Γιατί κ.Ηλία στο ενιαίο έχουν πιο δύσκολα από αυτά τα μαθηματικά;
– Δημητράκη αυτά τα έχουν στη γενικής παιδείας
– Δηλαδή κ. Ηλία θέλετε να πείτε ότι υπάρχουν και πιο δύσκολα από τα μαθηματικά που κάνουμε εμείς;
Ο Δημήτρης τελικά κάτι κατάφερε με τα παλούκια μαθηματικά και πέρασε κάπου!!!
(μιλάμε για το βαθμό δυσκολίας που είχαμε στις αρχές του 2000!!!!)
Καλημέρα σε όλους. Δυστυχώς το υπουργείο και η πολιτεία με τις τακτικές τους λένε στους μαθητές “θα βγάλετε όλοι το Λυκειο όσο κακοι μαθητες και αν ήσαστε”.
Η δε τράπεζα θεμάτων είναι για να ριξουμε σταχτη στα μάτια για να μην είναι άμεσα ορατή η προηγούμενη παραίνεση (αλλωστε κληρωνει 3 μισα θεματα και η επιλογή είναι του καθηγητή).
Στον Καθηγητή του λέει ξεκάθαρα : περασέ τους επειδή ουτως ή άλλως θα περάσουν από τα “δευτερεύοντα”.
Όταν ήμουνα στο Σχολείο και τους συζητούσαμε την βαθμολογία του τετραμήνου τους έλεγα ότι είχα συμπεριφερθεί σαν ένας “κακός” Καθηγητής , επειδή ¨φουσκόνωντας την βαθμολογια(αρχιζα από 10 ή 11) , τους έριχνα στάχτη στα μάτια με αποτέλεσμα οι μεν αδύνατοι μαθητές να αρκεσθούν και να μην διαβάσουν στην συνέχεια οι δε καλύτεροι μαθητές να έχουν λανθασμένη εντύπωση για τις πραγματικές τους δυνατότητες. Και στην συνέχεια στηριζόμουνα στην φιλοτιμία τους να βελτιώσουν την επίδοσή τους. Αυτο σε ενα ικανοποιητικό ποσοστό, έπιανε τόπο.Βεβαια πάντα υπήρχαν οι συνειδητά αδιάφοροι μαθητές, μόνο που ήταν λίγοι.)
‘Ομως μαθαίνω ότι τώρα οι καταστάσεις είναι αρκετά προς το χειρότερο (συνταξιοδοτηθηκα το 2020).
Θα συμφωνήσω επίσης (και θα επαυξήσω) την διατύπυση του Διονύση:
“Το εκπαιδευτικό μας σύστημα επιβραβεύει μόνο τους άριστους. Ποτέ την προσπάθεια του μαθητή.
Είδατε ποτέ βράβευση ενός μέτριου μαθητή, για την προσπάθειά του; Για την πρόοδο που κάνει; Για την συμμετοχή του στο μάθημα; Για το ενδιαφέρον του; Για την βοήθεια που προσφέρει στους συμμαθητές του, για να κάνουν ένα βήμα μπροστά; Βραβεύσαμε ποτέ μαθητή για κάποιο άλλο τομέα που δείχει ενδιαφέρον; Βραβεύσαμε κάποιον για την επίδοσή του στα μαθηματικά και ας είναι μέτριος στη γλώσσα ή για την επίδοσή του στη γλώσσα και ας μην τα καταφέρνει στη Φυσική;”
Επειδή είμαι μεγάλος για να μετακομίζω (στη Κύπρο) παίρνω την μηχανή και επιταχύνω σκεφτόμενος:
“το επίπεδο των μαθητών πέφτει, οι βαθμοί των μαθητών ανεβαίνουν (στα σχολεία) και οι βαθμοί στις εξετάσεις πέφτουν”
πως γίνεται τώρα να μένουν γονείς και μαθητές ευχαριστημένοι; αυτός είναι γρίφος..
Συμφωνώ με τους συναδέλφους και προσθέτω την ανάρτηση που έκανα στο facebook.
”
Τελείωσε και αυτή η σχολική χρονιά. Και, όπως κάθε Ιούνιο, αναρωτιέμαι: πόσα παιδιά τελείωσαν με άριστα; Ειδικά στο Δημοτικό, φαντάζομαι… τα περισσότερα. Μα είναι όλοι άριστοι; Έχουμε πράγματι τόσο υψηλό επίπεδο; Ή μήπως απλώς οι πιέσεις μικρών και μεγάλων έπιασαν τόπο για ακόμη μια χρονιά;
Βλέπουμε πια την αριστεία να ξεχειλώνει. Να χάνει το νόημά της. Το “μπράβο” προσφέρεται εύκολα, σχεδόν κατά παραγγελία. Οι γονείς πιέζουν πολύ. Emails, επιμονες συναντήσεις, παράπονα. Οι εκπαιδευτικοί υποχωρούν, κουρασμένοι, συχνά μόνοι. Και τελικά; Η αξιολόγηση χάνει την αξία της. Και μαζί της, η ίδια η παιδαγωγική.
Η αλήθεια είναι σκληρή, αλλά παιδαγωγική χωρίς ειλικρίνεια δεν υπάρχει. Δεν είναι όλοι για “άριστα”. Δεν πρέπει να είναι. Πώς θα μάθουν τα παιδιά την έννοια της προσπάθειας; Πώς θα νιώσουν περήφανα για όσα κατέκτησαν πραγματικά, αν όλα χαρίζονται;
Χρειαζόμαστε πίσω την αλήθεια στην τάξη. Το πραγματικό “μπράβο”, που έρχεται μετά από κόπο, επιμονή και προσπάθεια. Όχι στις ψεύτικες διακρίσεις, όχι στα εύκολα άριστα. Τα παιδιά δεν έχουν ανάγκη την ψευδα αριστεία. Έχουν ανάγκη να μάθουν πώς κερδίζεται κάτι πραγματικά.
Ίσως ήρθε η ώρα να εμπιστευτούμε ξανά τους εκπαιδευτικούς. Να τους δώσουμε τον χώρο να πουν την αλήθεια στα παιδιά. Να μην τους φοβόμαστε όταν είναι αυστηροί. Γιατί μόνο τότε το παιδί καταλαβαίνει τι σημαίνει να προσπαθείς. Και να αξίζεις πραγματικά το μπράβο.
Υ.Γ. Διάβασα σε μια ανάρτηση συναδέλφισσας Χημικού ότι μαθητές που έδιναν Πανελλήνιες Εξετάσεις ρωτούσαν τους επιτηρητές τι ώρα είναι γιατί δεν μπορούσαν να διαβάσουν τα αναλογικά ρολόγια. Μαθητές Λυκείου. Δεν ήξεραν να διαβάσουν την ώρα…”
https://www.facebook.com/tina.nantsou
Καλησπέρα σας ! Επειδή φέτος εργάστηκα σε ένα κέντρο μελέτης με παιδιά Γυμνασίου άλλα και ευρύτερα βλέποντας την ανερχόμενη γενιά θα αναφέρω ένα πράγμα το οποίο προσωπικά μου έχει κάνει τρομερή εντύπωση
παρατηρω πώς όλα τα παιδιά έχουν iphone και εάν κάποιος συνομήλικος δεν έχει θεωρείται είτε λειψός είτε μη αποδεκτός
Όταν λοιπόν το παιδί θεωρεί πως τρόπος ανάδειξης της προσωπικότητας του είναι η ακριβή μάρκα η οτιδήποτε σχετικό , είναι επακόλουθο να υπονομεύει την αξία της μόρφωσης.. θεωρεί πως δεν θα του χρειαστεί κάπου… άρα ποιος ο λόγος να κοπιάσει..και σε όλα αυτά προστέθηκε η τεχνητή νοημοσύνη όπου λόγω αυτής κάνεις δεν θα χρειάζεται πλέον να λειτουργήσει πνευματικά… όσο για την συμπεριφορά των γονέων που αναφέρατε είναι ειλικρινά απογοητευτικό να βλέπεις κυρίως τους νέους γονείς να γίνονται μαζί με το παιδί εχθροί της εκπαίδευσης και της κάθε ελάχιστης προσπάθειας για εξέλιξη των παιδιών…..
Τόνια καλησπέρα.
Μια απάντηση στον προβληματισμό σου θα ήταν: Να κάνουμε τη Φυσική πνευματικά ελκυστική όσο μη πνευματικά ελκυστικό είναι το “iPhone”.
Π.χ. πάρε μια μεγάλη και μια μικρή πέτρα κράτησέ τες στο ίδιο ύψος. Ζήτησε από τα παιδιά να προβλέψουν ποιο από τα δύο θα φτάσει πρώτο στο έδαφος. Άφησέ τα. Για 2,5 χιλιάδες χρόνια ο Αριστοτέλης και όλοι οι οπαδοί του πρόβλεπαν λανθασμένα. Και ήταν τόσο σίγουροι που ουδείς είχε δοκιμάσει να το κάνει. Κατόπιν πάρε τη μικρή πέτρα και ένα iPhone από τους μαθητές σου. Ζήτησέ τους πάλι να προβλέψουν το αποτέλεσμα! Μοναδική πνευματική απόλαυση και για τα παιδιά και για τον διδάσκοντα!
Συνάδελφοι καλησπέρα. Συμφωνώ με όλα τα παραπάνω, αλλά κατά την γνώμη μου κάνουμε ένα λάθος. Προσπαθούμε να μιλήσουμε για την εκπαίδευση χωρίς να την συνδέουμε με την κοινωνία. Γιατί κοινωνία ίσον οικογένεια, και οι μαθητές μας δεν προήλθαν από παρθενογένεση.Τι βλέπει το παιδί λοιπόν καθώς μεγαλώνει; Αδικία, ψέμματα, ρουσφέτια, ένα κοινωνικό κράτος ανέκδοτο,άνθρωποι πο⁰υ λειτουργουν με αξιοπρέπεια να τρώνε τα μούτρα τους συνεχώς. Όσο για τους κοινωνικούς αγώνες, αφηστε το καλύτερα, οι ίδιοι οι μαθητές, όταν πάνε να διεκδικήσουν ένα καλύτερο αύριο αντιμετωπιζονται σαν εγκληματίες. Ας σκεφτούμε λοιπόν πόσο εύκολα πείθεις ένα παιδί ότι η γνώση είναι δύναμη, όταν βλέπει γύρω του να επιβιώνουν οι φελλοι; Το αποτέλεσμα ειναι στα μάτια του παιδιού το σχολείο να έχει κατρακυλήσει στην ιεραρχία που έχει στο κεφάλι του, ας μην πω που. Όλα τα υπόλοιπα, βαθμοί,αριστεία, ύλες κλπ ακολουθούν το μονοπάτι που ακολουθεί όλη η κοινωνια σήμερα, το παράλογο θα ήταν να υπάρχει αξιοκρατία στο σχολείο.
Ένα παράδειγμα από πέρσι.Σε πολλές δευτεροβαθμιες οι διδε πίεσαν τους διευθυντες να καταθέσουν αριθμούς μαθητών ανά τμήμα ΠΡΙΝ την εξεταστική του Σεπτεμβρίου για τους μεταξεταστεους!!! Συγνώμη για το …σεντόνι.
Δεν πάμε καλά,
αλλά παραμένω αισιόδοξος,
θεωρώ πως όταν φτάσουμε στον πάτο,
η μόνη δυνατή επιλογή θα είναι η κίνηση προς τα πάνω.