by 
Οι στοχαστές, οι ψυχίατροι και οι υπουργοί παιδείας δεν ασχολήθηκαν ποτέ με τους αρχέγονους φόβους, εφιάλτες και τα ανεπανόρθωτα τραύματα που προκαλούν στο συνειδητό και το ασυνείδητό μας τα διαγωνίσματα γενικότερα και τα τεστ μαθηματικών ειδικότερα. Αιωρούμουν πάνω από τον γκρεμό και κανείς δεν έδινε δεκάρα.
Έπεσα με τα μούτρα στο διάβασμα όμως όσο περισσότερο πείσμωνα τόσο λιγότερα καταλάβαινα. Είχα απελπιστεί. Αναγκάστηκαν να περάσω μόνος και χωρίς προστατευτικό δίχτυ την υπέρτατη δοκιμασία. Για εμάς τους Γάλλους η λέξη Μπερεζίνα και Βατερλό είναι συνώνυμες της επώδυνης και ταπεινωτικής ήττας. Τουλάχιστον δεν πέσαμε αμαχητί. Ηττηθήκαμε όμως ακόμα και οι Άγγλοι εχθροί μας παραδέχτηκαν την ανδρεία μας είτε πολεμήσαμε γενναία, είτε απεγνωσμένα. Και στις δύο αυτές οι περιπτώσεις δεν υπήρχε θέμα ντροπής.
Η εκφώνηση μου φάνηκε λες και ήταν γραμμένη στα κινέζικα. Ο Ζούμπας (ο καθηγητής Μαθηματικών) πρέπει να είχε κάνει κάποιο λάθος. Είδα του συμμαθητές μου να στύβουν το μυαλό τους. Σκυμμένοι πάνω από το γραπτό και ανέκφραστοι.
Έμεινα μία ώρα να ατενίζω το απέραντο κενό της ανημποριάς μου. Κάπως έτσι πρέπει να νιώθει το πρόβατο που οδηγείται στη σφαγή. Περιμένει τη μαχαιριά που θα το λυτρώσει από το μαρτύριό του.
Έδωσα λευκή κόλλα, πάνω της δεν υπήρχε ίχνος μαθηματικού λογισμού και για ένα μόνο πράγμα δεν μπορούσε να με κατηγορήσει ο Ζούμπας, ότι του είχα προσθέσει δουλειά για το σπίτι.
Μπορείς να προσπαθήσεις να ξεφύγεις από την πραγματικότητα, να κοροϊδέψεις τον περίγυρό σου, να κρυφτείς πίσω από το προσωπείο της αρετής, να στρουθοκαμηλίσεις, να επινοήσεις δικαιολογίες και προσχήματα να ξεγλιστρήσεις και να κάνεις πίσω. Το μέλλον εξαρτάται από την ικανότητά σου να ελίσσεσαι και η ευτυχία από την ικανότητά σου να λουφάζεις. Όμως η αλήθεια γυρίζει πάντα μπούμερανγκ. Αρνείσαι να το βάλεις στα πόδια και βρίσκεσαι στο χείλος του γκρεμού. Αν δεν πηδήξεις πρέπει να πληρώσεις το τίμημα.
Το βράδυ στο δείπνο περίμενα έντρομος τη μοιραία ερώτηση.
-Αλήθεια Μισέλ πώς τα πήγες σ’ εκείνο το διαγώνισμα των μαθηματικών;
ρώτησε η μάνα μου καθώς σέρβιρε τη χορτόσουπα…
Απόσπασμα από το βιβλίο:
Η λέσχη των αθεράπευτα αισιόδοξων.
Χρόνια πολλά σε όλους.
Ας περάσουμε λίγο και από την απέναντι όχθη, για να θυμηθούμε και τα δικά μας άγχη, πριν λίγα ή και πολλά χρόνια…
Έτσι θα νιώσουμε καλύτερα και τους σημερινούς μαθητές και τα άγχη τους.
ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ να έχουμε Διονύση, με ΥΓΕΙΑ. Εύχομαι, με την πάροδο του χρόνου, όλο και περισσότεροι μαθητές να βρίσκουν το δρόμο τους, αυτό που τους ταιριάζει και τους αρέσει.
καλησπέρα σε όλους
επαναλαμβάνω ότι ο καλός φίλος μου και Δάσκαλος Ανδρέας Κασσέτας,
που δυστυχώς “έφυγε” νωρίς,
μου είχε πει αρκετές φορές, περίπου,
“διδάσκουμε πολλές έννοιες, από καθέδρας, εν ψυχρώ,
αυτό, διότι το γράφουν τα σχολικά βιβλία,
χωρίς να αναδείξουμε πριν την αναγκαιότητα εισαγωγής τους“
έκανα μια προσπάθεια εδώ, Β Γυμνασίου
https://ekountouris.blogspot.com/2024/03/blog-post_12.html
ε, και;
οι ασχετόπουλοι στο λεγόμενο Υπουργείο Παιδείας θα εξακολουθούν να εγκρίνουν και να επιβάλλουν αντιμαθητικά βιβλία…
Διαφωνώ: Οι στοχαστές και οι ψυχίατροι – καλύτερα οι ψυχολόγοι – έχουν ασχοληθεί επανειλημμένα με “τους αρχέγονους φόβους, εφιάλτες και τα ανεπανόρθωτα τραύματα που προκαλούν στο συνειδητό και το ασυνείδητό μας τα διαγωνίσματα γενικότερα και τα τεστ μαθηματικών ειδικότερα.” Σε κάθε ευκαιρία ισχυρίζονται ότι τα Μαθηματικά βοηθούν μοναδικά στη συγκρότηση του σκέψης πολίτη και τα τεστ Μαθηματικών είναι ο τρόπος για να διαπιστωθεί αν αυτός ο στόχος επιτυγχάνεται. Αν κάποιοι τρόποι διδασκαλίας τους προκαλούν αρνητικά συναισθήματα, αυτό είναι ζήτημα διδακτικής των Μαθηματικών και όχι του αντικειμένου τους καθαυτού. Αν τα Μαθηματικά είχαν επινοηθεί για να μας κάνουν τη ζωή πιο δύσκολη, δεν θα είχαν επινοηθεί.
Οι υπουργοί επίσης έχουν ασχοληθεί με αυτό το ζήτημα. Για να αντιμετωπίσουν τους “αρχέγονους φόβους, εφιάλτες και τα ανεπανόρθωτα τραύματα που προκαλούν στο συνειδητό και το ασυνείδητό μας τα διαγωνίσματα γενικότερα και τα τεστ μαθηματικών ειδικότερα.” υιοθετούν τη λαϊκίστικη αντίληψη: “Πονάει δόντι – κόβεις κεφάλι.”, χαϊδεύοντας τα αυτιά πριν κόψουν το κεφάλι.
Προσωπική εμπειρία: Στην Γ’ Δημοτικού για πρώτη φορά διδάχθηκα τα κλάσματα. Το μάθημα του δασκάλου μου, Άγγελου Αναγνωστόπουλου με συνεπήρε. Στην ΣΤ Δημοτικού έπεσε στα χέρια μου το βιβλίο ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ ΤΗΣ ΠΡΑΚΤΙΚΗΣ ΑΡΙΘΜΗΤΙΚΗΣ / ΦΙΛΟΣ ΣΤΕΦΑΝΟΣ. – ακόμη μου αρέσει να λύνω προβλήματα από αυτό. Τα ίδια Μαθηματικά που μας δίδαξε το κύριος Άγγελος διδάσκονταν – και διδάσκονται – σε όλα τα σχολεία της Ελλάδας. Τα συναισθήματα που μου δημιούργησε η διδασκαλία του δασκάλου μου δεν έχουν οποιαδήποτε σχέση με “αρχέγονους φόβους, εφιάλτες” και “ανεπανόρθωτα τραύματα“.
Είναι προφανές από τα προηγούμενα σχόλιά μου ότι συμφωνώ με την άποψη του Ανδρέα Κασσέτα, που μεταφέρει στο σχόλιό του ο Βαγγέλης Κουντούρης, ότι δηλαδή: “διδάσκουμε πολλές έννοιες, από καθέδρας, εν ψυχρώ, αυτό, διότι το γράφουν τα σχολικά βιβλία, χωρίς να αναδείξουμε πριν την αναγκαιότητα εισαγωγής τους“.
Και ένα τελευταίο(;) σχόλιο: Ο Λόρδος Έλγιν μεταξύ άλλων αφαίρεσε μία από τις Καρυάτιδες που στηρίζουν το Ερεχθείο. Ποιος αφαίρεσε – ουσιαστικά – τη Γεωμετρία του Ευκλείδη και του Πυθαγόρα από το Ελληνικό Δημόσιο Σχολείο, στήριγμα μεταξύ άλλων της ανθρώπινης σκέψης και αντίληψης;