by 
Στις γεννήτριες της ΔΕΗ δεν περιστρέφεται κάποιο πλαίσιο, όπως μάθαμε στη θεωρία του βιβλίου. Περιστρέφεται ένας μαγνήτης (για την ακρίβεια ηλεκτρομαγνήτης) ανάμεσα σε σταθερά πηνία. Η απλή διάταξη του σχήματος, δείχνει την αρχή λειτουργίας μιας γεννήτριας στρεφόμενου μαγνήτη. Τα δύο πηνία Π1 και Π2 είναι κάθετα μεταξύ τους και οι άξονές τους τέμνονται στο μέσον του μαγνήτη.
Τη χρονική στιγμή t0 = 0 ο άξονας του μαγνήτη συμπίπτει με τον άξονα του πηνίου Π1. Ο μαγνήτης στρέφεται με σταθερή συχνότητα f = 50Hz, η μέγιστη τιμή μαγνητικής επαγωγής στο κάθε πηνίο είναι Bmax = 0,2T, η επιφάνεια κάθε σπείρας έχει εμβαδό Α = 20√2/π cm2 και κάθε αντίσταση είναι R = 220Ω. Τα πηνία είναι ιδανικά και υποθέτουμε ότι το πηνίο είναι αρκετά μικρό ώστε η μεταβολή της μαγνητικής ροής να θεωρείται αρμονική.
α) Να γράψετε τις εξισώσεις της μαγνητικής ροής που διέρχεται από μία σπείρα κάθε πηνίου και να κάνετε τις αντίστοιχες γραφικές παραστάσεις.
β) Πόσες σπείρες πρέπει να έχουν τα πηνία ώστε να μπορεί να συνδεθεί η γεννήτρια στο δίκτυο της ΔΕΗ;
γ) Να γράψετε τις εξισώσεις της επαγόμενης ΗΕΔ σε κάθε πηνίο.
δ) Να βρείτε τη στιγμιαία και τη μέση ισχύ που καταναλώνει κάθε αντίσταση. Πόση είναι η μέση ισχύς που καταναλώνει η γεννήτρια; Να κάνετε τις γραφικές παραστάσεις της στιγμιαίας ισχύος.
ε) Αν συνδέαμε σε σειρά τα δυο πηνία της γεννήτριας με αντίσταση R, ποια θα ήταν η εξίσωση της έντασης του ρεύματος και η αντίστοιχη μέση ισχύς που θα κατανάλωνε τότε η αντίσταση; Δίνεται η τριγωνομετρική εξίσωση ημα – συνα = √2ημ(α – π/4)
Οι πρώτες πολυφασικές γεννήτριες που κατασκευάστηκαν εμπορικά ήταν διφασικές, όχι τριφασικές.
Η πρώτη μεγάλη εφαρμογή: 1891–1893
Στις αρχές της δεκαετίας του 1890:
Οι πρώτες διφασικές γεννήτριες εγκαθίστανται σε εργοστάσια και υδροηλεκτρικούς σταθμούς. Χρησιμοποιούνται για να τροφοδοτήσουν διφασικούς κινητήρες Tesla.
Η τεχνολογία ήταν πιο απλή από την τριφασική και πιο εύκολη στην κατασκευή.
Η πιο διάσημη εγκατάσταση ήταν: Το υδροηλεκτρικό του Νιαγάρα (1895)
Αρχικά σχεδιάστηκε ως διφασικό σύστημα!
Μόνο αργότερα μετατράπηκε σε τριφασικό καθώς η βιομηχανία κατέληξε ότι το 3‑φασικό είναι πιο αποδοτικό.
Γιατί τελικά επικράτησε το τριφασικό;
Γιατί:
Έτσι, από το 1900 και μετά, το διφασικό άρχισε να εγκαταλείπεται.
Σήμερα υπάρχουν μόνο σε ειδικές εφαρμογές (όχι σε δίκτυα διανομής).
Γεια σου Ανδρέα.
Τις τριφασικές γεννήτριες τις χρησιμοποιοπυμε, αφου το άθροισμα τριών ίσως αντίστοιχων εντάσεων είναι μηδενικό και θεωρητικά θα μπορούσε ο ουδέτερος αγωγός να λείπει, οποτε χρειαζόμαστε τρεις φάσεις, τρεις αγωγούς.
Το διφασικό γιατί; Και γιατί η διαφορά φάσης 90° και όχι 180° μεταξύ τους;
Καλησπέρα Ανδρέα. Διονύση. Και γιατι όχι τετραφασικό (ανα 90 μοίρες – 4 διαφορετικές διανομές);
Σιγουρα το τριφασικό καλυτερο αφου εκμεταλεεύεται το ουδέτερο και για λιγότερς απώλειες και για οικονομία από τους αγωγους(1 διαδρομή αντι για 3 και αυτή με πολύ μικρότερη διατομή σύρματος)και έχουμε 2 διαφορετικες τασεις (πολική – φασική)
καλησπέρα Αντρέα.
Εξαιρετικό θέμα.
Καλησπέρα συνάδελφοι.
Διονύση διφασική γεννήτρια με 180 μοίρες σημαίνει απλώς αντίθετη πολικότητα. Ίδιες κυματομορφές, όχι δυο ανεξάρτητες φάσεις. Θα ήταν σαν μονοφασικό με δυο αντίθετες εξόδους, όχι διφασικό. Όπως έγραψα, σε μια πραγματική διφασική γεννήτρια τα δυο πηνία είναι κάθετα τοποθετημένα μεταξύ τους.
Διφασικές = δυο πηνία σε 90 μοίρες. Από Wikipedia (με κλικ μεγενθύνεται):
Γιώργο οι τετραφασικές γεννήτριες εμφανίστηκαν μόνο σε πειραματικά ή ειδικά συστήματα στα τέλη του 19ου και αρχές του 20ού αιώνα. Δεν χρησιμοποιήθηκαν ποτέ ευρέως. Το τετραφασικό σύστημα δεν βελτίωνε την ομαλότητα του περιστρεφόμενου πεδίου όσο το τριφασικό και χρειαζόταν περισσότερα τυλίγματα, άρα μεγαλύτερο κόστος.
Χρήστο σε ευχαριστώ.