by 
όπως την περιέγραψε η εφημερίδα της εποχής ΕΜΠΡΟΣ (1896 – 1953, με διακοπή κατά τον Β Παγκόσμιο)
στη φωτογραφία το τυπογραφείο της εφημερίδας, από το 1933 κι απ το 1988, θέατρο
την φυλλομέτρησα, γιατί αυτή τη μέρα κηδεύτηκε ο Αναστάσιος Χρηστομάνος, καθηγητής Χημείας και οργανωτής της κατασκευής του Χημείου στη Σόλωνος
και σκόνταψα σε ρεκλάμες ιατρείων, κλινικών, φαρμακευτικών προϊόντων και περίεργων ιατρικών ειδήσεων
μη μπορώντας να ξεφύγω απ την υγειονομική κρίση που βιώνουμε, καταγράφοντας κρούσματα και αναμένοντας την εφαρμογή επίταξης ιδιωτικών κλινών για ασθενείς covid,
όταν μάλιστα οι διαφημίσεις ακουμπούν στη συγκυρία μιας επικείμενης απεργίας γιατρών και φαρμακοποιών, που η εφημερίδα την αντιμετωπίζει ως «μέθοδον της μόδας» και υπενθυμίζει τις εφεδρείες των στρατιωτικών γιατρών
οι ψυχίατροι που διαφημίζονται στην εφημερίδα είναι περισσότεροι απ όσους θα ανέμεναν όσοι θεωρούν την αρχή του 20ου αιώνα ως μια εποχή χωρίς το σημερινό άγχος
πολλοί επίσης και οι δερματολόγοι, αφού η θεραπεία των αφροδίσιων νοσημάτων γινόταν χωρίς την πενικιλίνη, που απομονώθηκε μόλις το 1940
μεταξύ των διαφημιζόμενων γιατρών μόνο μια γυναίκα, οδοντίατρος, και μάλιστα με ευρωπαϊκό ονοματεπώνυμο (Ελίζα Γκασσέρ)
το κύριο προσόν που προβάλλουν στις διαφημίσεις, είναι η σχέση τους με κάποια ευρωπαϊκά κέντρα νοσηλείας
μόνον οκτώ γιατροί δεν επικαλούνται την ευρωπαϊκή εμπειρία. Αντίθετα, επτά έχουν ειδικευτεί στο Παρίσι, τρεις στη Βιέννη, ένας στο Λονδίνο και τέσσερεις έχουν επιστρέψει «από ενημερωτικό ταξίδι στην Ευρώπη»
η θεραπευτική χρήση του ηλεκτρισμού συνίσταται στην παρατήρηση με «φως ηλεκτρικόν» της ουρήθρας και των κύστεων
βέλγοι γιατροί, στο συνέδριό τους στο Σαλερουά, προτείνουν την καύση των νεκρών
το φαρμακείο Κρίνος, διαθέτει ετήσιας παραγωγής λάδι από το ήπαρ ονίσκου. Αναφέρεται σε μουρουνόλαδο από ονίσκο, δηλαδή από μπακαλιάρο
ο κωνσταντινοπολίτης Σταμάτιος Κρίνος εγκαινίασε το φαρμακείο το 1937 σε ιδιόκτητο διώροφο, Αιόλου 171 – 173, έγραψε φαρμακευτικές μονογραφίες και παρέδωσε το φαρμακείο στον επίσης φαρμακοποιό γιό του, Αθανάσιο. Ο γιος του Αθανασίου, Γεώργιος Α. Κρίνος, αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Αθήνας το 1872 και συνέχισε τις σπουδές στη Γερμανία. Το 1881 διορίστηκε έκτακτος καθηγητής της φαρμακευτικής χημείας και συνταγολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, όπου δίδαξε μέχρι το 1891
το 1923 το κτήμα αγοράστηκε απ τον επίσης κωνσταντινουπολίτη ζαχαροπλάστη Μηνά Κασιμάτη, διατηρώντας το αρχικό όνομα “Κρίνος”. Το ζαχαροπλαστείο υπάρχει ακόμα
φαρμακείο – ζαχαροπλαστείο, Αιόλου 171 – 173
κάποιες “σουρεαλιστικές” για τα σημερινά δεδομένα, υγειονομικές και αγορανομικές ειδήσεις, στο φύλλο της 3/ 10/ 1906:
δυο προμηθευτές δίνουν αμοιβές σε όποιον διαπιστώσει με χημική ανάλυση νοθεία στο βούτυρο που διανέμουν. Ο πρώτος προσφέρει 5.000 δραχμές, όταν η φιάλη του φάρμακου για τον ελώδη πυρετό κόστιζε 4 δραχμές. Ο δεύτερος, πιο σίγουρος για το προϊόν του, πλειοδοτεί στις 10.000 δραχμές
δηλώνεται η καταγραφή των χασισοκαλλιεργειών της Πελοποννήσου, από «γεωμέτρες» για να προσμετρηθούν οι αντιστοιχούντες φόροι
αυτή την περίοδο προκρίνεται για φωτισμό το αφορολόγητο οινόπνευμα από σταφίδες, έναντι του φορολογούμενου πετρελαίου
και διακινείται ως ιατρικό εύρημα πως ο καρκίνος οφείλεται στη βρώση ήμερων ζώων, επειδή οι αφρικανοί που τρώνε αποκλειστικά κυνήγι, δεν εμφανίζουν την ασθένεια
καλύτερα να διαμορφώσεις τη δικιά σου άποψη,
αντιμετωπίζοντας με τη δική σου ματιά τα δημοσιεύματα
εκπαιδευτικές ρεκλάμες & ειδήσεις
την ίδια μέρα στα κοινωνικά της εφημερίδας: Δ. Τσακαλώτος
από κει που ξεκίνησε η αφήγηση
Καλημέρα Γιώργο.
Κρατώ το:
"…ιατρικό εύρημα πως ο καρκίνος οφείλεται στη βρώση ήμερων ζώων, επειδή οι αφρικανοί που τρώνε αποκλειστικά κυνήγι, δεν εμφανίζουν την ασθένεια"
αφού μου θυμίζει και πιο σύγχρονα ιατρικά συμπεράσματα….
καλημέρα Διονύση,
σχετικά με την «ιατρική είδηση» που υπογραμμίζεις,
βρίσκω την ευκαιρία να παρατηρήσω ότι
πηγή δεν είναι κάποια απ τις γνωστές αμερικάνικες εφημερίδες, αλλά ο ελληνόφωνος ΚΥΡΗΚΑΣ της Ν. Υ.
το υπερβολικό για τα σημερινά ύφος του άρθρου:
ο περιφανής ιατρός του Σικάγου, Νικόλαος Σινν, ..
το μαξιμαλιστικό ίσως, αλλά και καθόλου αδιάφορο συμπέρασμα της «έρευνας»
πρέπει να διαιτώνται κατά φύσιν τα προς τροφήν χρησιμεύοντα ζώα
κάτι ακόμα,
παρατηρώντας τις διευθύνσεις ιατρείων και θεραπευτηρίων στην Αθήνα του 1906, εύκολα προκύπτει ότι η καρδιά της πόλης εκτινόταν μεταξύ των οδών Σόλωνος και Αθηνάς και μεταξύ Ομόνοιας και Ακρόπολης – Συντάγματος
μάλλον μετά το 1930, τα ιατρεία των δημοφιλών γιατρών μετατοπίστηκαν στο Κολωνάκι και την Βασιλίσσης Σοφίας, κοντά στα μεγάλα κρατικά νοσοκομεία
Καλημέρα παιδιά.
Αγνοούσα ότι οι καλλιέργειες χασίς φορολογούντο…
Αναρωτιέμαι αν το πλήθος των διαφημιζόμενων ψυχιάτρων θα μπορούσε να αποδοθεί στην νέα μόδα της ψυχανάλυσης. Δεν μπόρεσα να εντοπίσω αναφορές, αν η τελευταία ήταν γνωστή στον ελλαδικό χώρο στις αρχές του 20ου αιώνα. Κατά σύμπτωση το 1906 αρχίζει η αλληλογραφία μεταξύ Φρόυντ και Γιούνγκ.
Καλημέρα Γιώργο
Υγειονομικού ενδιαφέροντος ,φαρμακευτική αγωγή …άνευ φαρμάκων.
Τα σεκιούριτι τηρούν τους όρους… τέσσερεις και κοντά- κοντά ,άλλωστε δεν μας βλέπει κανείς
Αναδουλειές στο μετρό, Εθνική Άμυνα- Ακρόπολη και οι όροι τηρούνται …
…και συνωστισμός αλλά επί της οθόνης με ρευστά τα αποτελέσματα
Ωραία η ιδέα που σε παρέπεμψε 114 χρόνια πίσω (114 ! … σύμπτωση)
Περί αφροδισιακών πληθώρα με ιδιαίτερη η περί του "συφιλιδιατρείου"
Καλή συνέχεια
Καλημέρα σε όλους.
Ψηφίζω το:
«Πάσχετε από επιληψίαν; Νευρασθένεια; Παλμούς καρδίας; Αϋπνιών; Το μόνο φάρμακο είναι η Πραποπουλίνη. Πληροφορίες ηλεκτροθεραπευτήριο Πραποπούλου. Οδός Πειραιώς 46.»
Στους παλιούς θυμίζει το περίφημο Καραπιπερόμετρο, του καθηγητή μετεωρολογίας Καραπιπέρη.
«Ηλεκτροθεραπευτήριο» υποθέτω σημαίνει ηλεκτροσόκ.
καλημέρα Παντελή,
κοντά στο “συφιλιδιατρείο” και το “Δαμαλιστήριο”, που σήμερα θα το λέγαμε “Κέντρο Εμβολιασμού για την Ευλογιά”
φορολογία χασίς
πιο περίπλοκα τα πράγματα απ ότι τα ανέμενα Αποστόλη
συνοψίζω:
τα νήματα κινούν οι άγγλοι στην Αίγυπτο, την οποία αυτή την περίοδο επηρεάζουν διοικητικά, ενώ είναι έμπειροι στην πολιτική των ψυχοτρόπων ουσιών
1ος πόλεμος οπίου – ελευθέρωση εισαγωγής από Ινδίες στην Κίνα, 2ος πόλεμος οπίου – απαγόρευση της χρήσης και καλλιέργειας στην ίδια χώρα, που κατέληξε στην εξέγερση των μπόξερ -σχετική ταινία η «55 μέρες στο Πεκίνο»
με πρόταση των άγγλων, η Αιγυπτιακή κυβέρνηση απαγορεύει την εισαγωγή χασίς με αποτέλεσμα να πληχθούν οι πελοποννήσιοι καλλιεργητές Μαντίνειας και Άργους, που έμαθαν την καλλιέργεια από αιγύπτιους και κυπρίους μετανάστες (1860 – 1870)
η επιβολή φορολογίας απ την κυβέρνηση Θεοτόκη, το 1906, σε συνεργασία με την Αίγυπτο, απέτρεπε την καλλιέργεια, ενώ ευνοούσε τους καπνοκαλλιεργητές άλλων αγροτικών περιοχών της χώρας
οι βουλευτές των αντιμαχόμενων ενδιαφερόμενων περιοχών δημιούργησαν σύγχυση στη Βουλή, με αποτέλεσμα να μην επιβληθεί η σχεδιαζόμενη φορολογία
τελικά, το 1920, η κυβέρνηση Βενιζέλου ψήφισε την απαγόρευση
η εφαρμογή της καθυστέρησε μέχρι το 1932
terra incognita
Άρη,
με διευκολύνεις με την Πραποπουλίνη του .. Πραπόπουλου και την ηλεκτροθεραπεία που εφάρμοζε
να σταθώ επιφυλακτικά στο ενδεχόμενο να οφείλεται στο ψυχαναλυτικό κίνημα που εδραιώθηκε στη Δύση το 1900, ο μεγάλος συγκριτικά αριθμός διαφημιζόμενων ψυχιάτρων – νευρολόγων, στο ΕΜΠΡΟΣ της 3/ 10/ 1906
ο προβληματισμός μπήκε απ τον Αποστόλη
ο επόμενος απ τον Πραπόπουλο διαφημιζόμενος νευρολόγος δηλώνει ότι θεραπεύει από ανικανότητα και αρθρίτιδα μέχρι και … μακροβιότητα,
ο τρίτος δηλώνει «νευρολόγος – φρενολόγος»
ο τέταρτος, έχει «ευήλιον» κλινική – οικία, που βρίσκεται σε «μάλλον υπήνεμον μέρος της πόλεως» – στη Χαλκοκονδύλη βρίσκεται, κοντά στην Ομόνοια
και ευθέως,
ψάχνοντας διαδικτυακά με λέξεις κλειδιά «έλληνες ψυχοθεραπευτές», προκύπτουν πρόσωπα που ασκούν σχετική θεραπευτική, απ το 1935 και ύστερα
μεταξύ τους, οι Άγγελος Δόξας, Ανδρέας Εμπειρίκος & Κορνήλιος Καστοριάδης
Η αίσθησή μου είναι, τουλάχιστον για τον Πραπόπουλο ότι δεν έχει σχέση με ψυχοθεραπεία. Από την συνήθως “διπλή ιδιότητα” που και σήμερα βλέπουμε στα σχετικά ιατρεία νευρολόγος -ψυχίατρος ο συγκεκριμένος τονίζει στην διαφήμισή του το νευρολόγος -Πραπουλίνη (φάρμακο) και ηλεκτρισμό (ηλεκτροσόκ).
εκπαιδευτικές ρεκλάμες και ειδήσεις
πάντα στο ΕΜΠΡΟΣ, την Τρίτη, 3/ 10/ 1906
διαφημίσεις γλωσσομάθειας
η προσφορά «γαλλικών» πρυτανεύει των «γερμανικών», ενώ απουσιάζουν τα κυρίαρχα σήμερα «αγγλικά»
οι προσφορές αφορούν ιδιαίτερα μαθήματα από αλλοδαπούς καθηγητές, ενώ απουσιάζουν απ τις διαφημιστικές αγγελίες μαθημάτων σε ομάδες
ο υπουργός Εκκλησιαστικών και Δημόσιας Παιδείας της Κυβέρνησης Θεοτόκη, Ανδρέας Στεφανόπουλος (Πύργος, 1860 – Αθήνα, 1938),
κατάρτισε νομοσχέδιο για την ίδρυση «Δημοσίας Σχολής Ξένων Γλωσσών» που πρόβλεπε τη διδασκαλία Γαλλικών, Γερμανικών και Ιταλικών, με τα Αγγλικά να αγνοούνται και θεσμικά
δεν βρήκα διαδικτυακό ίχνος για την τύχη του νομοσχέδιου
φροντιστήρια Νομικής
η πιο ενδιαφέρουσα διαφήμιση απευθύνεται από τρεις υφηγητές της Σχολής, σε φοιτητές για ιδιαίτερα μαθήματα
πρόκειται για υπέρβαση της άγραφης διδακτικής δεοντολογίας να μην προφέρουν οι καθηγητές ιδιαίτερη βοήθεια στους φοιτητές τους με αμοιβή;
αυτοί που προτείνουν τα ιδιαίτερα, είναι οι Κωνσταντίνος Βασιλείου (Καλαμάτα, 1876 – Αθήνα, 1918), Θρασύβουλος Πετιμεζάς (Ναύπλιο, 1874 – Αθήνα, 1939) και Παναγιώτης Αραβαντινός (Ναύπλιο, 1882 – Αθήνα, 1932)
για τον Βασιλείου υπάρχουν λίγα στοιχεία, αφού πέθανε νέος. Ο Πετιμεζάς, μέλος της ιστορικής οικογένειας, ίδρυσε το 1907 μαζί με τους Δελμούζο και Παπαναστασίου αλλά και τον Αραβαντινό την «Κοινωνιολογική Εταιρεία» και διατέλεσε και υπουργός (1926). Ο Αραβαντινός είχε μακρόχρονη εμπλοκή στο δημόσιο βίο, ως βουλευτής των Φιλελευθέρων
αυτά τα στοιχεία δεν σκιαγραφούν προσωπικότητες που θα επωφελούνταν απ τη θέση τους με εξωθεσμικό και ταπεινό τρόπο και κυρίως με έκθεση σε δημόσια θέα
υποθέτω λοιπόν, ότι η προσφορά φροντιστηρίων στη Νομική ήταν τότε αποδεκτή, επειδή διευκόλυνε το πλήθος των εργαζόμενων που επιδίωκαν τη λήψη πτυχίου Νομικής για να σταδιοδρομήσουν στη Δημόσια Διοίκηση και είχαν αδυναμία να παρακολουθούν τα μαθήματα
διαφημίζονται επίσης φροντιστήρια Νομικής από δικηγόρους με γραφεία κοντά στη Νομική αλλά και στα δικαστήρια της εποχής
δεν υπάρχουν σχετικές διαφημίσεις για φροντιστήρια φοιτητών άλλων σχολών
καταλήψεις ελληνικών σχολείων – βουλγαρικός εθνικισμός
αυτή η περίοδος συνδυάζεται με την επιθετικότητα των βουλγάρων της Ανατολικής Ρωμυλίας & της Θράκης (Φιλιππούπολη, Στενίμαχος, Αγχίαλος, Αδριανούπολη) που κορυφώθηκε με το κάψιμο της Αγχιάλου, που είναι λιμάνι στη δυτική Μαύρη Θάλασσα κοντά στον Πύργο – Μπουργκάς, τον Αύγουστο του 1906
την ίδια περίοδο παραβιάστηκαν και υπέστησαν ζημιές τα ελληνικά σχολεία της Φιλιππούπολης
τα ίδια και στο Ζάππειο της Αδριανούπολης
σύμφωνα με το ρεπορτάζ της εφημερίδας, «άπαντα τα σχολεία» στο Καβακλί, που βρίσκεται σαράντα χιλιόμετρα βόρεια της Αδριανούπολης στις ΒΑ πλαγιές του ορεινού όγκου «Σακάρ Πλάνινα», κατελήφθησαν από βούλγαρους εθνικιστές
ελληνικό σχολείο στο Καβακλί, 1900
η εκπαιδευτική – πολιτική είδηση που προτάσσει στις 3/ 10/ 1906 η εφημερίδα, αφορά την αποχώρηση βούλγαρων διαδηλωτών απ τη Γαλλική Σχολή της Βάρνας, μετά τη διαμαρτυρία του Γάλλου Πρόξενου στον Νομάρχη, γιατί δεχόταν έλληνες μαθητές που όφειλαν να ακολουθήσουν βουλγάρικο σχολείο
σύμφωνα με το νόμο «περί δημοσίας εκπαιδεύσεως», του 1891, «τα τέκνα των βουλγάρων υπηκόων των διαφόρων χριστιανικών ομολογιών λαμβάνουν την πρωτοβάθμια εκπαίδευσή τους στη βουλγαρική γλώσσα». Αυτός ο νόμος σήμαινε κατάργηση κυρίως της ελληνικής πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης. Λόγω των έντονων διαμαρτυριών των ελληνικών κοινοτήτων, ο νόμος δεν εφαρμόστηκε στα ελληνικά σχολεία πριν από το Σεπτέμβριο του 1906, δηλαδή κοντά στο μήνα που χρονολογούμε
η πλήρης κάλυψη αυτών των γεγονότων απ το ΕΜΠΡΟΣ, σχετίζεται με το ότι ο ιδιοκτήτης της εφημερίδας Δημήτριος Καλαποθάκης (1865 – 1921), απ την Αρεόπολη, υπήρξε ιδρυτής του Μακεδονικού Κομιτάτου (1904), που ενίσχυσε τον Μακεδονικό Αγώνα (1904 – 1908). Το Κομιτάτο στεγάστηκε στα γραφεία του ΕΜΠΡΟΣ, στη Σοφοκλέους
την ίδια μέρα η εφημερίδα προβάλλει την πατριωτική παράσταση «οι εκδικηταί» στο Δημοτικό Θέατρο με θέμα τον Μακεδονικό Αγώνα
Δημοτικό Θέατρο (1901 – 1940), πλατεία Δημαρχείου
σύμφωνα με το δημοσίευμα, οι θεατές συγκινημένοι κάλεσαν επανειλημμένα στη σκηνή τον συγγραφέα Κωνσταντίνο Ι Διγενάκη για να τον καταχειροκροτήσουν
ο Διγενάκης γράφει έργα πατριωτικά. Ένα απ αυτά βιογραφεί τον μακεδονομάχο Παύλο Γύπαρη, που εξελίχτηκε σε επώνυμο τραμπούκο του βενιζελισμού
ακόμα έκρυβε αρχαία θαύματα η λάσπη του Ιλισού
μια ακόμα είδηση της ίδιας ημέρας αφορά τη σύλληψη αρχαιοκαπήλων που “ερευνούσαν” την παριλίσια περιοχή, στο Βατραχονήσι, δηλαδή στο κέντρο της πόλης
κληροδοτήματα
οι ειδήσεις της εφημερίδας της 3/ 10/ 1906 επιβεβαιώνουν ότι οι εκπαιδευτικοί προγραμματισμοί στηρίζονται σε κληροδοτήματα και εθνικές ευεργεσίες, όπως φάνηκε απ την αναφορά στα σχολεία της Ανατολικής Ρωμυλίας και της Θράκης (Ζάππειο, Μαράσλειο, Ζαρίφειο)
ο προγραμματισμός για τη Δημόσια Σχολή Ξένων Γλωσσών αλλά και η είδηση για την αναβολή διαγωνισμού για μια σχολική υποτροφία αναφέρονται στη χρηματοδότηση από κληροδοτήματα
η σχολική υποτροφία χρηματοδοτήθηκε απ το κληροδότημα Νικόλαου Κρήτσκη, αντιναύαρχου του Ρωσικού στόλου και κληροδότη μεγάλου ποσού στην Ελληνική Κυβέρνηση για υποτροφίες σπουδαστών. Απ το ίδιο κληροδότημα προκηρύσσονται και σήμερα υποτροφίες για μεταπτυχιακές σπουδές
εκπαιδευτική δουλοπαροικία;
την ίδια μέρα στο ΕΜΠΡΟΣ, μια γαλλική οικογένεια ζητά οικιακή βοηθό με παράπλευρο όφελος την … εκμάθηση της γαλλικής γλώσσας
και ένας «παις 12 – 13 ετών από καλή οικογένεια… ζητεί οικία για να σπουδάζει και να υπηρετεί»
ίσως o χαρακτηρισμός «εκπαιδευτική δουλοπαροικία» να είναι past modern, αφού ο φίλος μου Γιάννος Σπυρόπουλος που συνέδραμε στα γαλλικά των αγγελιών, με ενημέρωσε για το au pair που διευκολύνει νέους να επισκέπτονται τις ΗΠΑ φιλοξενούμενοι σε σπίτια με μικρά παιδιά με υποχρέωση να προσφέρουν “φύλαξη”
το υλικό που στηρίχτηκε η αφήγηση
….την ίδια μέρα στα κοινωνικά της εφημερίδας: Δ. Τσακαλώτος
Γιώργο οι αναρτήσεις σου είναι πάντα απολαυστικές . Ευχαριστω πολυ για ακόμη μια φορά σε διαβάζω φανατικά!
απ τις λίγες περιπτώσεις που ο … φανατισμός μας τραβάει μπρος
δημιουργικό σαββατοκύριακο Τίνα & έτσι θα γίνει και καλό
την ίδια μέρα, στα «κοινωνικά» της εφημερίδας ΕΜΠΡΟΣ:
το ενδιαφέρον αυτού του σημειώματος βρίσκεται στην ασυνήθιστη για το 1906 αποδοχή ενός νεαρού έλληνα επιστήμονα, δυο χρόνια μετά την αποφοίτησή του από το Χημείο της Σόλωνος, στο εργαστήριο του Philippe Guye στη Γενεύη ως έμμισθου συνεργάτη
Philippe A. Guye (1862 –1922)
ο Guye τιμήθηκε με το βραβείο Davy, το 1921, για την έρευνά του στη Φυσικοχημεία
τα διαδικτυακά ίχνη που διευκόλυναν την ανασυγκρότηση της προσωπικότητας του Δημήτριου Τσακαλώτου προέρχονται απ τον ιστότοπο του Χημικού Αθηνών (1 & 2)
ο Τσακαλώτος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1883 και πέθανε νεότατος το 1919 στη Γενεύη, όπου μετέβη για να νοσηλευτεί
στη νεκρολογία που σύνταξε ο Προκόπης Ζαχαρίας, καθηγητής στο ΕΜΠ, όπου υπηρέτησε ως καθηγητής Φυσικοχημείας ο Τσακαλώτος, προβάλει ως αιτία θανάτου την νευρική κατάρρευση που προέκυψε απ τη φιλοπονία του
πατέρας του ήταν ο καθηγητής φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, Ευστράτιος Τσακαλώτος (1842-1920). Ο πατέρας Τσακαλώτος πέθανε ένα χρόνο μετά τον γιό του και ένα χρόνο μετά το δικό του θάνατό του (1921) εκδόθηκε το Λατινοελληνικό Λεξικό που συνέταξε και μαζί με εκείνο του Κουμανούδη αποτελούν τα δύο βασικά βοηθήματα της λατινικής γλώσσας στη χώρα
κατά την επιστροφή του το 1908 στην Ελλάδα, ο Τσακαλώτος διεκδίκησε θέση καθηγητή στο Πανεπιστήμιο, αντιμετωπίζοντας τα συνήθη εμπόδια, με αμφισβήτηση του ερευνητικού του έργου όπως προκύπτει απ το γνωστό λίβελο (1911) του φυσικού και ακαδημαϊκού Βασίλειου Αιγινήτη, αδελφού του αστρονόμου, που συμπεραίνει:
για το μεγάλο σε έκταση ερευνητικό έργο του Τσακαλώτου υπάρχουν και θετικές κρίσεις
το 1909, εργάστηκε για ένα εξάμηνο στο εργαστήριο του Sir William Ramsay (Νόμπελ Χημείας 1904), που σε συνεργασία με τον John Strutt – Lord Rayleigh (Νόμπελ Φυσικής 1904) ανακάλυψαν τα αδρανή αέρια της ατμόσφαιρας (ευγενή αέρια)
το σχόλιο του Αιγινήτη για την επιστημονική θητεία του Τσακαλώτου δίπλα στον Ramsay είναι επίσης αρνητικό
το 1915, απονεμήθηκε στον Τσακαλώτο από την Ολλανδική Ακαδημία Επιστημών το βραβείο Van t’ Hoff που συνοδεύτηκε από χρηματικό ποσό για την ευδόκιμη συνέχεια της έρευνά του
και ο καθηγητής Φυσικοχημείας στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας, Αριστείδης Μαυρίδης, σε τόνο αυτάρεσκο, το 2005,
«και να φαντασθεί κανείς ότι ο Τσακαλώτος πεθαίνει εις ηλικίαν 36 ετών. Κάτι κάνανε και οι παλαιότεροι ημών»
μόλις ένα χρόνο πριν να πεθάνει (1918) έγινε καθηγητής Φυσικοχημείας στο Πανεπιστήμιο, αλλά δεν πρόκανε να διδάξει ούτε μια ώρα
ενδιάμεσα, οργάνωσε και διεύθυνε το εργαστήριο αιθέριων ελαίων του υπουργείου Γεωργίας με παράδειγμα την παραγωγή ροδέλαιου στην Ανατολική Ρωμυλία αλλά και την αντίστοιχη ιστορική παράδοση της Χίου
μετά την επιτυχή έκβαση του Πρώτου Βαλκανικού Πολέμου (1913 – 1914) ο Τσακαλώτος σύνταξε στις αρχές του 1914 έκθεση για το μέλλον της χημικής βιομηχανίας στη Μακεδονία (3 & 4)
πέθανε στις 4 Ιουλίου 1919 στη Γενεύη και η κηδεία του έγινε στην Αθήνα στις 12/ 7/ 2019
η ανταπόκριση της Εταιρίας των Φυσικών Επιστημών στις 9/ 7/ 2019, απ το ΕΜΠΡΟΣ της 12/ 9/ 2019
τ’ αναμνηστικό τεύχος που αναφέρεται στην ανακοίνωση, υποθέτω ότι είναι το ακόλουθο
η εργασία του Τσακαλώτου «επί της Ασπιρίνης» (1916) έγινε βάση για μια ενδιαφέρουσα πτυχιακή της Ευμορφίας Καραγκούνη, που επανέλαβε, ακριβώς από έναν αιώνα μετά, τα σχετικά πειράματα του ερευνητή
ο φίλος μου ο Τάσος έστειλε μια φωτογραφία σύγχρονη με την εποχή που έσκαβαν οι αρχαιοκάπηλοι (1906) της είδησης που αλιεύθηκε στο ΕΜΠΡΟΣ
Ιλισός το 1901 – εικονίζει μια πράσινη Αθήνα
Ο Ιλισσός
Από τον Δράκο του Νίκου Κούνδουρου.