Να συμφωνήσει κανείς ή να μην συμφωνήσει; Ιδού η απορία.
Αυτή για μένα είναι η μεγαλύτερη απορία!!!
Καλησπέρα Γιάννη.
Το θέμα δεν είναι η πρώτη φορά που το βάζεις. Και το βάζεις έντονα και με τον δικό σου χαρακτηριστικό τρόπο, που δύσκολα κάποιος να σου αντιπαρατεθεί…
Τα παραδείγματα που δίνεις, δεν είναι όλα τις ίδιας κατηγορίας. Έχουμε δύο διαφορετικά ζητήματα.
Το ένα είναι αν ο μαθητής δώσει μια λύση, που δεν έχει διδάξει ο καθηγητής (ή και δεν γνωρίζει), πρέπει να πάρει όλα τα μόρια; Η απάντηση δεν μπορεί παρά να είναι ΝΑΙ και αυτό χωρίς κανένα δισταγμό.
Στην περίπτωση αυτή ανήκουν τα παραδείγματά σου με την παγοκολώνα, με την ελαστική κρούση ή το μήκος κύματος στο Doppler. Στηρίζονται στο βιβλίο, δεν στηρίζονται σε τρυκ, ούτε σε κόλπα. Απολύτως δεκτά.
Υπάρχουν και άλλα όμως, που δεν υπάρχουν στο βιβλίο τα οποία ο μαθητής πρέπει να δικαιολογήσει.
Ο διαιρέτης τάσης κάποτε διδασκόταν. Σήμερα όχι. Αν εσύ θελήσεις να διδάξεις τρόπους παράκαμψης της θεωρίας του βιβλίου, δίνοντας εύκολες μεθόδους επίλυσης προβλημάτων και όχι εφαρμογή της θεωρίας του, δεν θα με βρει σύμφωνο.
Ο μαθητής εξετάζεται αν έχει εμπεδώσει την διδαχθείσα ύλη.
Όχι αν έχει μάθει κολπάκια επίλυσης και εύρεσης του αποτελέσματος.
Ο διαιρέτης τάσης δεν διδάσκεται. Αν θέλει ο μαθητής να τον χρησιμοποιήσει, θα πρέπει να δικαιολογήσει το τι κάνει. Τι είναι αυτό που υποστηρίζει. Πράγμα που μεταφράζεται να «αποδείξει».
Αλλιώς δεν ζητάμε καμιά δικαιολόγηση σε ο,τιδήποτε. Ζητάμε απλά εύρεση του σωστού αποτελέσματος. Καλό για κάποιου άλλου είδους εξέταση, που δίνονται 4 επιλογές σαν αποτέλεσμα και ο εξεταζόμενος καλείται να βρει την σωστή απάντηση, χωρίς να υποχρεούται να δικαιολογήσει το γιατί. Η βαθμολογία δε, μπορεί να γίνει και μέσω κομπιούτερ. Δεν χρειάζεται βαθμολογητής… Σε αυτόν τον τρόπο εξέτασης είμαστε;
Το «κάθε απάντηση επιστημονικά ορθή» δεν σημαίνει ότι ο εξεταζόμενος δεν δικαιολογεί αυτό που γράφει, αλλά εφαρμόζει ό,τι θέλει (ή έχει διδαχθεί…). Σημαίνει μπορεί να επιχειρηματολογήσει υποστηρίζοντας αποδεικτικά μια άλλη επιστημονική οδό… Μια ισοδύναμη οδό, την οποία στηρίζει και όχι απλά:
«Ξέρω ότι …»
Και δεν ανέφερα και τα πολλά ρεύματα σε ένα κύκλωμα, με το οποίο διαφωνώ έντονα!
Αν με βάση την αρχή της επαλληλίας κάποιος μπορεί να κάνει ένα τρυκ που τον διευκολύνει, αυτό δεν έχει καμιά σχέση με το τι πραγματικά μαθαίνει ένας μαθητής που θα διδαχτεί την μέθοδο και στη συνέχεια, χωρίς καμιά αναφορά σε επαλληλία, υποστηρίζει στο γραπτό του ότι σε ένα βρόχο έχουμε δύο εντάσεις με αντίθετη φορά…
Τελευταία διόρθωση4 έτη πριν από Διονύσης Μάργαρης
Καλησπέρα Γιάννη. Συμφωνώ με όλα όσα γράφεις. Εγω νομιζω οτι ο μονος λογος για τον οποιο μπορει να μην αξιολογηθει με αριστα μια σωστη λυση ειναι διοτι ο εξεταστης δεν την καταλαβε. Εξαρταται δηλαδη απολυτα απο την επιστημονικη καταρτιση του εξεταστη. Και αν δεν καταλαβαινει, τοτε εξαρταται απο την αισθηση ευθυνης που εχει να το ψαξει η και να ζητησει βοηθεια.Το γραφεις ωραια στο παραδειγμα με τις ταχυτητες των σημειων Α και Β του δισκου και την γωνια φ. (ωραια ασκηση!) Παντως εγω δεν ειμαι τοσο ανησυχος.(μπορει να κανω και λαθος.) Δεν μου ετυχε ποτε καποιος φοβερος μαθητης να μην μπει στο Πολυτεχνειο επειδη του εκοψαν σωστη λυση.Αυτο βεβαια μπορει να ειναι θεμα τυχης.
Το «κάθε απάντηση επιστημονικά ορθή» δεν σημαίνει ότι ο εξεταζόμενος δεν δικαιολογεί αυτό που γράφει, αλλά εφαρμόζει ό,τι θέλει (ή έχει διδαχθεί…). Σημαίνει μπορεί να επιχειρηματολογήσει υποστηρίζοντας αποδεικτικά μια άλλη επιστημονική οδό… Μια ισοδύναμη οδό, την οποία στηρίζει και όχι απλά: «Ξέρω ότι …» Kαλησπερα Διονύση. Συμφωνω με αυτο που γραφεις.Παντα με δικαιολογηση.Οπως ας πουμε στα μαθηματικα δεν μπορει κανεις στις εξετασεις να χρησιμοποιησει θεωρημα που δεν υπαρχει στο σχολικο χωρις αποδειξη.Στην φυσικη παντως ειναι καπως πιο ρευστα τα πραγματα.
Ζητάμε λοιπόν αιτιολόγηση σε όσα θέλουν αιτιολόγηση και δεν ζητάμε (σε άσκηση) απόδειξη βασικών και αναγεγραμμένων γνώσεων.
Αν δεν ζητάμε απόδειξη για την Vπ=Ε-I.r δεν ζητάμε και για την VAΔ/VΑΒ=RΑΔ/RAB.
Όταν ζητάμε απόδειξη βασικών γνώσεων λέμε: -Αποδείξατε την Vπ=Ε-Ι.r όπου Vπ είναι…..
Να δεχθώ ότι η σχέση VAΔ/VΑΒ=RΑΔ/RAB, μπορεί να χρησιμοποιηθεί και από εκεί και πέρα πρέπει να ακολουθήσει κάποια αποδεικτική πορεία… Το ερώτημα που βέβαια μπαίνει είναι γιατί ο μαθητής να ξεκινήσει από αυτή τη σχέση; Γιατί να την θυμάται και να μην ξέρει μόνο το νόμο του Ohm; Ξεκινώντας από εκεί δεν επιλύεται το πρόβλημα; Γιατί πρέπει να διδαχτεί έναν τελικό τύπο τον οποίο να γνωρίζει απέξω … προς χρήση; Τι γνώση είναι αυτή;
Κωνσταντίνε χαίρομαι που δεν σου έτυχε τέτοια περίπτωση.
Όσα γράφω τα έχω συναντήσει. Ονόματα δεν αναφέρω εκτός από το όνομα του Χρήστου που προς τιμήν του υπενθύμισε την Αρχή της Επαλληλίας.
Δεν ήμουν τότε συντονιστής και δεν γνωρίζω αν είδαν σε αναβαθμολογήσεις μηδενισμένο το θέμα της Επαγωγής. Σκέφτομαι τι θα συνέβαινε αν το γραπτό έπεφτε σε δύο “μονοφυσίτες” διαδοχικά. Αυτό όμως ούτε ο τότε συντονιστής το έμαθε διότι με δύο μηδενισμούς δεν θα πήγε σε αναβαθμολόγηση.
Διότι Διονύση κάποιοι (μεταξύ αυτών και εγώ) αφού διδάξουν κλασικά 5-6 ασκήσεις με πάνω από τρεις αντιστάσεις, λένε: -Υπάρχει και πιο εύκολη αντιμετώπιση τέτοιων προβλημάτων.
Και λύνουν την ίδια άσκηση με τον τρόπο αυτόν.
Ένας, κατά κανόνα καλός μαθητής, βρίσκει έξυπνο και καλό τον τρόπο αυτόν. Τον αναπαράγει σε διαγώνισμα και φυσικά εγώ το θεωρώ σωστό.
Αυτό θα το αναπαράγει και σε άλλες Εξετάσεις. Ίσως Πανελλαδικές. Ίσως Τραπεζικές με βαθμολόγηση από συνάδελφο άλλου σχολείου.
Γι’ αυτό το λόγο κυρίως και για να μη φοβάμαι τι λέω δευτερευόντως.
Δεν μπορώ ούτε θέλω να επιβάλλω σε έναν να διδάσκει διαιρέτες τάσης, στρεφόμενα και το κριτήριο ελαστικότητας του σχολικού βιβλίου.
Άρχοντας είναι στην τάξη του και κάνει ότι θεωρεί καλύτερο.
Αγριεύω όμως (έως γίνομαι έξαλος) όταν προσπαθεί να επιβάλει σε μένα να διδάσκω μόνο αυτά που αυτός διδάσκει. Και μάλιστα εκβιάζοντάς με μέσω των μαθητών μου.
Τότε μιλώ αυστηρά.
Δεν με βρίσκει σύμφωνο Γιάννη, αυτή η τακτική. Οδηγεί σε εύκολες συνταγές μαγειρικής και σε διαδικαστικές λύσεις, πέρα και μακριά από τις γνώσεις που πρέπει να αποδείξει ο μαθητής ότι κατέχει, με βάση το σχολικό βιβλίο και την ύλη που διδάχτηκε. Και αν αυτό γίνει αποδεκτό, ως αρχή, αυτό στη συνέχεια θα επεκταθεί, θα εργαλειοποιηθεί και θα αντικαταστήσει κάθε ουσιαστική γνώση, η οποία θα στηρίζεται στην θεωρία. Τα παιδιά θα ξεκινούν από το Γυμνάσιο το φροντιστήριο για τις πανελλαδικές, αφού θα έχουν πολλά “κόλπα” να μάθουν!!! Και κάτι ακόμη, πιο σημαντικό. Μπορεί η θέση σου να προβάλλεται στη λογική να μην αδικηθεί κάποιος υποψήφιος από στενομυαλιά (ή και άγνοια…) κάποιου βαθμολογητή, αλλά στην ουσία πάει πολύ πιο μακριά! Προτείνει μια άλλη διδασκαλία, η οποία δεν θα πει κάτι πρόσθετο, μετά από 5-6 ασκήσεις, όπως λες (πράγμα που όλοι λίγο ή πολύ το κάναμε…), αλλά μια άλλη διδασκαλία που θα αφήνει στην άκρη τη θεωρία και θα επιλύει με τρυκ και την πρώτη άσκηση…
Τελευταία διόρθωση4 έτη πριν από Διονύσης Μάργαρης
Δεν σε βρίσκει σύμφωνο σημαίνει ότι δεν τα προτιμάς.
Ίσως δεν τα διδάσκεις. Είναι δικό σου θέμα.
Όμως δεν έχεις δικαίωμα να μην αποδεχτείς τέτοια λύση. Αυτό δεν είναι δικό σου θέμα.
Δεν είναι τρυκ. Είναι τεχνικές. Τεχνικές που τα παιδιά της καλής Τεχνολογικής διδάσκονταν. Νομίζω και το Θέβενιν διδασκόταν εκεί, αλλά δεν είμαι σίγουρος.
Γιατί να αφήσει η διδασκαλία στην άκρη τη θεωρία και να εστιάσει μόνο σε τεχνικές επίλυσης κυκλωμάτων;
Και τις κλασικές τεχνικές και τη θεωρία και τις πιο έξυπνες αν μείνει χρόνος. Και μένει συνήθως χρόνος. Δεν θέλεις πάνω από 10-15 λεπτά για την παρουσίαση της τεχνικής.
Στο κάτω-κάτω και η κλασική επίλυση διδασκόταν. Μετά από μερικές ασκήσεις έπαιρνε θέση τεχνικής.
Δεν βλέπω να μπορούμε να συμφωνήσουμε Γιάννη.
Δεν μπορώ να σε πείσω…
“Δεν είναι τρυκ. Είναι τεχνικές.” Δώσε όποιο όνομα θέλεις. Δεν είναι επίλυση προβλήματος, με βάση την θεωρία και την ικανότητα που επέκτησε ο μαθητής στην επίλυση προβλημάτων. Όχι των συγκεκριμένων που ο μαθητής διδάχτηκε επιμόνως σε σχολείο και φροντιστήριο, αλλά προβλήματος άγνωστου πάνω σε ένα τμήμα θεωρίας που θα διδαχτεί στο μέλλον.
Οι τεχνικές (έστω και αν δεν είναι τρυκ…) είναι πάντα συγκεκριμένες, δεν οδηγούν σε απόκτηση ικανότητας. Είναι μια στεγνή τεχνικής φύσεως γνώση, την οποία ο μαθητής θα αφήσει πίσω του μέσα σε 20 ημέρες μετά τις εξετάσεις…
Καλησπέρα Κωνσταντίνε.
Το θέμα είναι “Στην φυσικη παντως ειναι καπως πιο ρευστα τα πραγματα.”, θα έπρεπε να είναι έτσι ή θα πρέπει να ενισχύεται κάθε τέτοια τάση;
by 
Να συμφωνήσει κανείς ή να μην συμφωνήσει; Ιδού η απορία.
Αυτή για μένα είναι η μεγαλύτερη απορία!!!
Καλησπέρα Γιάννη.
Το θέμα δεν είναι η πρώτη φορά που το βάζεις. Και το βάζεις έντονα και με τον δικό σου χαρακτηριστικό τρόπο, που δύσκολα κάποιος να σου αντιπαρατεθεί…
Τα παραδείγματα που δίνεις, δεν είναι όλα τις ίδιας κατηγορίας. Έχουμε δύο διαφορετικά ζητήματα.
Το ένα είναι αν ο μαθητής δώσει μια λύση, που δεν έχει διδάξει ο καθηγητής (ή και δεν γνωρίζει), πρέπει να πάρει όλα τα μόρια; Η απάντηση δεν μπορεί παρά να είναι ΝΑΙ και αυτό χωρίς κανένα δισταγμό.
Στην περίπτωση αυτή ανήκουν τα παραδείγματά σου με την παγοκολώνα, με την ελαστική κρούση ή το μήκος κύματος στο Doppler. Στηρίζονται στο βιβλίο, δεν στηρίζονται σε τρυκ, ούτε σε κόλπα. Απολύτως δεκτά.
Υπάρχουν και άλλα όμως, που δεν υπάρχουν στο βιβλίο τα οποία ο μαθητής πρέπει να δικαιολογήσει.
Ο διαιρέτης τάσης κάποτε διδασκόταν. Σήμερα όχι. Αν εσύ θελήσεις να διδάξεις τρόπους παράκαμψης της θεωρίας του βιβλίου, δίνοντας εύκολες μεθόδους επίλυσης προβλημάτων και όχι εφαρμογή της θεωρίας του, δεν θα με βρει σύμφωνο.
Ο μαθητής εξετάζεται αν έχει εμπεδώσει την διδαχθείσα ύλη.
Όχι αν έχει μάθει κολπάκια επίλυσης και εύρεσης του αποτελέσματος.
Ο διαιρέτης τάσης δεν διδάσκεται. Αν θέλει ο μαθητής να τον χρησιμοποιήσει, θα πρέπει να δικαιολογήσει το τι κάνει. Τι είναι αυτό που υποστηρίζει. Πράγμα που μεταφράζεται να «αποδείξει».
Αλλιώς δεν ζητάμε καμιά δικαιολόγηση σε ο,τιδήποτε. Ζητάμε απλά εύρεση του σωστού αποτελέσματος. Καλό για κάποιου άλλου είδους εξέταση, που δίνονται 4 επιλογές σαν αποτέλεσμα και ο εξεταζόμενος καλείται να βρει την σωστή απάντηση, χωρίς να υποχρεούται να δικαιολογήσει το γιατί. Η βαθμολογία δε, μπορεί να γίνει και μέσω κομπιούτερ. Δεν χρειάζεται βαθμολογητής… Σε αυτόν τον τρόπο εξέτασης είμαστε;
Το «κάθε απάντηση επιστημονικά ορθή» δεν σημαίνει ότι ο εξεταζόμενος δεν δικαιολογεί αυτό που γράφει, αλλά εφαρμόζει ό,τι θέλει (ή έχει διδαχθεί…). Σημαίνει μπορεί να επιχειρηματολογήσει υποστηρίζοντας αποδεικτικά μια άλλη επιστημονική οδό… Μια ισοδύναμη οδό, την οποία στηρίζει και όχι απλά:
«Ξέρω ότι …»
Και δεν ανέφερα και τα πολλά ρεύματα σε ένα κύκλωμα, με το οποίο διαφωνώ έντονα!
Αν με βάση την αρχή της επαλληλίας κάποιος μπορεί να κάνει ένα τρυκ που τον διευκολύνει, αυτό δεν έχει καμιά σχέση με το τι πραγματικά μαθαίνει ένας μαθητής που θα διδαχτεί την μέθοδο και στη συνέχεια, χωρίς καμιά αναφορά σε επαλληλία, υποστηρίζει στο γραπτό του ότι σε ένα βρόχο έχουμε δύο εντάσεις με αντίθετη φορά…
Καλησπέρα Γιάννη. Συμφωνώ με όλα όσα γράφεις. Εγω νομιζω οτι ο μονος λογος για τον οποιο μπορει να μην αξιολογηθει με αριστα μια σωστη λυση ειναι διοτι ο εξεταστης δεν την καταλαβε. Εξαρταται δηλαδη απολυτα απο την επιστημονικη καταρτιση του εξεταστη. Και αν δεν καταλαβαινει, τοτε εξαρταται απο την αισθηση ευθυνης που εχει να το ψαξει η και να ζητησει βοηθεια.Το γραφεις ωραια στο παραδειγμα με τις ταχυτητες των σημειων Α και Β του δισκου και την γωνια φ. (ωραια ασκηση!) Παντως εγω δεν ειμαι τοσο ανησυχος.(μπορει να κανω και λαθος.) Δεν μου ετυχε ποτε καποιος φοβερος μαθητης να μην μπει στο Πολυτεχνειο επειδη του εκοψαν σωστη λυση.Αυτο βεβαια μπορει να ειναι θεμα τυχης.
Το «κάθε απάντηση επιστημονικά ορθή» δεν σημαίνει ότι ο εξεταζόμενος δεν δικαιολογεί αυτό που γράφει, αλλά εφαρμόζει ό,τι θέλει (ή έχει διδαχθεί…). Σημαίνει μπορεί να επιχειρηματολογήσει υποστηρίζοντας αποδεικτικά μια άλλη επιστημονική οδό… Μια ισοδύναμη οδό, την οποία στηρίζει και όχι απλά:
«Ξέρω ότι …» Kαλησπερα Διονύση. Συμφωνω με αυτο που γραφεις.Παντα με δικαιολογηση.Οπως ας πουμε στα μαθηματικα δεν μπορει κανεις στις εξετασεις να χρησιμοποιησει θεωρημα που δεν υπαρχει στο σχολικο χωρις αποδειξη.Στην φυσικη παντως ειναι καπως πιο ρευστα τα πραγματα.
Καλησπέρα παιδιά.
Διονύση αναγράφεται στο σχολικό βιβλίο:
Έβαλα στον τίτλο “διαιρέτης τάσης” για λόγους σαφήνειας όμως γράφω στη λύση:
Γιατί δεν τα καλύπτει το σχολικό βιβλίο.
Κακώς παρέθεσα όλα αυτά από το σχολικό βιβλίο.
Αρκεί η σχέση VAΔ/VΑΒ=RΑΔ/RAB.
Γιατί να επαναποδειχθεί αυτή και όχι και η Vπ=Ε-Ι.r ;
Ζητάμε λοιπόν αιτιολόγηση σε όσα θέλουν αιτιολόγηση και δεν ζητάμε (σε άσκηση) απόδειξη βασικών και αναγεγραμμένων γνώσεων.
Αν δεν ζητάμε απόδειξη για την Vπ=Ε-I.r δεν ζητάμε και για την VAΔ/VΑΒ=RΑΔ/RAB.
Όταν ζητάμε απόδειξη βασικών γνώσεων λέμε:
-Αποδείξατε την Vπ=Ε-Ι.r όπου Vπ είναι…..
Να δεχθώ ότι η σχέση VAΔ/VΑΒ=RΑΔ/RAB, μπορεί να χρησιμοποιηθεί και από εκεί και πέρα πρέπει να ακολουθήσει κάποια αποδεικτική πορεία…
Το ερώτημα που βέβαια μπαίνει είναι γιατί ο μαθητής να ξεκινήσει από αυτή τη σχέση;
Γιατί να την θυμάται και να μην ξέρει μόνο το νόμο του Ohm; Ξεκινώντας από εκεί δεν επιλύεται το πρόβλημα; Γιατί πρέπει να διδαχτεί έναν τελικό τύπο τον οποίο να γνωρίζει απέξω … προς χρήση;
Τι γνώση είναι αυτή;
Κωνσταντίνε χαίρομαι που δεν σου έτυχε τέτοια περίπτωση.
Όσα γράφω τα έχω συναντήσει. Ονόματα δεν αναφέρω εκτός από το όνομα του Χρήστου που προς τιμήν του υπενθύμισε την Αρχή της Επαλληλίας.
Δεν ήμουν τότε συντονιστής και δεν γνωρίζω αν είδαν σε αναβαθμολογήσεις μηδενισμένο το θέμα της Επαγωγής. Σκέφτομαι τι θα συνέβαινε αν το γραπτό έπεφτε σε δύο “μονοφυσίτες” διαδοχικά. Αυτό όμως ούτε ο τότε συντονιστής το έμαθε διότι με δύο μηδενισμούς δεν θα πήγε σε αναβαθμολόγηση.
Διότι Διονύση κάποιοι (μεταξύ αυτών και εγώ) αφού διδάξουν κλασικά 5-6 ασκήσεις με πάνω από τρεις αντιστάσεις, λένε:
-Υπάρχει και πιο εύκολη αντιμετώπιση τέτοιων προβλημάτων.
Και λύνουν την ίδια άσκηση με τον τρόπο αυτόν.
Ένας, κατά κανόνα καλός μαθητής, βρίσκει έξυπνο και καλό τον τρόπο αυτόν. Τον αναπαράγει σε διαγώνισμα και φυσικά εγώ το θεωρώ σωστό.
Αυτό θα το αναπαράγει και σε άλλες Εξετάσεις. Ίσως Πανελλαδικές. Ίσως Τραπεζικές με βαθμολόγηση από συνάδελφο άλλου σχολείου.
Γι’ αυτό το λόγο κυρίως και για να μη φοβάμαι τι λέω δευτερευόντως.
Δεν μπορώ ούτε θέλω να επιβάλλω σε έναν να διδάσκει διαιρέτες τάσης, στρεφόμενα και το κριτήριο ελαστικότητας του σχολικού βιβλίου.
Άρχοντας είναι στην τάξη του και κάνει ότι θεωρεί καλύτερο.
Αγριεύω όμως (έως γίνομαι έξαλος) όταν προσπαθεί να επιβάλει σε μένα να διδάσκω μόνο αυτά που αυτός διδάσκει. Και μάλιστα εκβιάζοντάς με μέσω των μαθητών μου.
Τότε μιλώ αυστηρά.
Δεν με βρίσκει σύμφωνο Γιάννη, αυτή η τακτική.
Οδηγεί σε εύκολες συνταγές μαγειρικής και σε διαδικαστικές λύσεις, πέρα και μακριά από τις γνώσεις που πρέπει να αποδείξει ο μαθητής ότι κατέχει, με βάση το σχολικό βιβλίο και την ύλη που διδάχτηκε.
Και αν αυτό γίνει αποδεκτό, ως αρχή, αυτό στη συνέχεια θα επεκταθεί, θα εργαλειοποιηθεί και θα αντικαταστήσει κάθε ουσιαστική γνώση, η οποία θα στηρίζεται στην θεωρία.
Τα παιδιά θα ξεκινούν από το Γυμνάσιο το φροντιστήριο για τις πανελλαδικές, αφού θα έχουν πολλά “κόλπα” να μάθουν!!!
Και κάτι ακόμη, πιο σημαντικό.
Μπορεί η θέση σου να προβάλλεται στη λογική να μην αδικηθεί κάποιος υποψήφιος από στενομυαλιά (ή και άγνοια…) κάποιου βαθμολογητή, αλλά στην ουσία πάει πολύ πιο μακριά!
Προτείνει μια άλλη διδασκαλία, η οποία δεν θα πει κάτι πρόσθετο, μετά από 5-6 ασκήσεις, όπως λες (πράγμα που όλοι λίγο ή πολύ το κάναμε…), αλλά μια άλλη διδασκαλία που θα αφήνει στην άκρη τη θεωρία και θα επιλύει με τρυκ και την πρώτη άσκηση…
Δεν σε βρίσκει σύμφωνο σημαίνει ότι δεν τα προτιμάς.
Ίσως δεν τα διδάσκεις. Είναι δικό σου θέμα.
Όμως δεν έχεις δικαίωμα να μην αποδεχτείς τέτοια λύση. Αυτό δεν είναι δικό σου θέμα.
Δεν είναι τρυκ. Είναι τεχνικές. Τεχνικές που τα παιδιά της καλής Τεχνολογικής διδάσκονταν. Νομίζω και το Θέβενιν διδασκόταν εκεί, αλλά δεν είμαι σίγουρος.
Γιατί να αφήσει η διδασκαλία στην άκρη τη θεωρία και να εστιάσει μόνο σε τεχνικές επίλυσης κυκλωμάτων;
Και τις κλασικές τεχνικές και τη θεωρία και τις πιο έξυπνες αν μείνει χρόνος. Και μένει συνήθως χρόνος. Δεν θέλεις πάνω από 10-15 λεπτά για την παρουσίαση της τεχνικής.
Στο κάτω-κάτω και η κλασική επίλυση διδασκόταν. Μετά από μερικές ασκήσεις έπαιρνε θέση τεχνικής.
Δεν βλέπω να μπορούμε να συμφωνήσουμε Γιάννη.
Δεν μπορώ να σε πείσω…
“Δεν είναι τρυκ. Είναι τεχνικές.”
Δώσε όποιο όνομα θέλεις. Δεν είναι επίλυση προβλήματος, με βάση την θεωρία και την ικανότητα που επέκτησε ο μαθητής στην επίλυση προβλημάτων.
Όχι των συγκεκριμένων που ο μαθητής διδάχτηκε επιμόνως σε σχολείο και φροντιστήριο, αλλά προβλήματος άγνωστου πάνω σε ένα τμήμα θεωρίας που θα διδαχτεί στο μέλλον.
Οι τεχνικές (έστω και αν δεν είναι τρυκ…) είναι πάντα συγκεκριμένες, δεν οδηγούν σε απόκτηση ικανότητας. Είναι μια στεγνή τεχνικής φύσεως γνώση, την οποία ο μαθητής θα αφήσει πίσω του μέσα σε 20 ημέρες μετά τις εξετάσεις…
Καλησπέρα Κωνσταντίνε.
Το θέμα είναι “Στην φυσικη παντως ειναι καπως πιο ρευστα τα πραγματα.”, θα έπρεπε να είναι έτσι ή θα πρέπει να ενισχύεται κάθε τέτοια τάση;