by 
Στα μισά σχολεία της Γερμανίας ασκείται ψυχολογική και σωματική βία στους εκπαιδευτικούς και το 1/4 είναι θύμα εκφοβισμού. Αυτό προκύπτει από έρευνα που διενήργησε το ινστιτούτο δημοσκοπήσεων Forsa.
Η βία εναντίον των δασκάλων είναι καθημερινότητα. Η δημοσκόπηση έγινε σε 1.200 διευθυντές σχολείων και διαπιστώνεται ότι τα τελευταία πέντε χρόνια, οι μισοί δάσκαλοι υπήρξαν θύματα ψυχολογικής βίας, το 1/4 σωματικής βίας και το 1/5 δέχτηκε διαδικτυακή επίθεση.
Υπολογίζεται ότι συνολικά περίπου 45.000 εκπαιδευτικοί στη Γερμανία υπήρξαν θύματα επιθέσεων. Ο Ούντο Μπέκμαν, πρόεδρος της Ένωσης Εκπαίδευσης και Αγωγής, που παρήγγειλε την έρευνα, επεσήμανε πως οι πολιτικοί θα πρέπει να σταματήσουν να κάνουν λόγο «για μεμονωμένες περιπτώσεις».
Φαίνεται πάντως πως τα τελευταία χρόνια το θέμα της βίας στα σχολεία δεν αποτελεί θέμα ταμπού. Στη φετινή έρευνα το 39% των ερωτηθέντων δήλωσε πως το θέμα της βίας εναντίον των εκπαιδευτικών δεν αποσιωπάται, ενώ το 2016 σε παρόμοια έκθεση το αντίστοιχο ποσοστό ήταν 57%. Παράλληλα οι εκπαιδευτικοί δήλωσαν πως στην πλειονότητα των περιπτώσεων υποστηρίχθηκαν επαρκώς οι συνάδελφοι που δέχτηκαν επιθέσεις. Στο 13% των περιπτώσεων πάντως αυτό δεν έγινε δυνατόν.
Μεγαλύτερη στήριξη στους εκπαιδευτικούς
Στην έκθεση δεν αναφέρονται οι λόγοι για τους οποίους οι μαθητές καταφεύγουν στη βία εναντίον των εκπαιδευτικών. Τις προηγούμενες εβδομάδες καταγράφηκαν και πάλι κάποια αξιοσημείωτα περιστατικά βίας σε σχολεία. Στο κρατίδιο της Σαξονίας-Άνχαλντ εκπαιδευτικοί με επιστολή τους ζήτησαν βοήθεια από τις αρμόδιες αρχές, ενώ σε πολλά δημοτικά στο Βερολίνο εκλήθησαν φύλακες ασφαλείας.
Σύμφωνα πάντα με την έρευνα, το 63% των ερωτηθέντων απάντησαν πως οι μαθητές φαίνονταν αμετανόητοι για τη στάση τους και το 59% διαπιστώνει πως οι γονείς δεν είναι συνεργάσιμοι. Ένας στους πέντε διευθυντές σχολείων δήλωσε πως η διαδικασία παραπόνων είναι πολύ γραφειοκρατική και ότι αυτή η κατάσταση οδηγεί σε πλήγμα της εικόνας των σχολείων.
Η Ένωση Εκπαίδευσης και Αγωγής ζητά από τα αρμόδια υπουργεία Παιδείας των κρατιδίων να διεξάγουν στατιστικές έρευνες που αφορούν στη βία στα σχολεία και να στηρίξουν περισσότερο τους εκπαιδευτικούς. Ο Ούντο Μπέκμαν βλέπει μια σαφή σύνδεση «μεταξύ της έλλειψης πόρων για τα σχολεία, της εικόνας του σχολείου ως τόπου αποκατάστασης των προβλημάτων στην κοινωνία και της απογοήτευσης τελικά που επικρατεί σε όλες τις πλευρές».
Καλησπέρα Γιώργο. Μα δεν είναι η Γερμανία το πρότυπο του οργανωμένου κράτους, η χώρα που εφαρμόζονται οι νόμοι, ο κηδεμόνας του άτακτου Νότου, το υπόδειγμα της ανάπτυξης; Πως τους ξέφυγε η συμπεριφορά των μαθητών;
Στην Ελλάδα υπάρχει τέτοια έρευνα; Αν γίνει τι θα δείξει; Μήπως η πλειοψηφία των μαθητών και γονέων στην Ελλάδα σέβονται ακόμα το δάσκαλο και το έργο του; Μήπως το κράτος είναι εκείνο που δεν τους σέβεται; Ο παρακάτω πίνακας τι δείχνει;
Πηγή πίνακα
καλησπέρα Ανδρέα,
με αφορμή την ανάρτηση για τη βία εναντίον εκπαιδευτικων στα γερμανικά σχολεία, επισημαίνεις ότι αυτές οι συμπεριφορές είναι αναντίστοιχες με το αφήγημα για την «πειθαρχημένη Γερμανία», διερωτάσαι αν υπάρχουν σχετικές καταγραφές για την Ελλάδα, υποθέτοντας ότι στη χώρα μας φαίνεται να αποδίδεται «περισσότερος σεβασμός» από μαθητές-γονείς στους δασκάλους και επικρίνεις τον ελληνικό κρατικό μηχανισμό που δεν ενισχύει έμπρακτα αυτή την αναγνώριση.
Δεν είναι μόνο τα γερμανικά σχολεία πεδία άσκησης βίας από μαθητές-γονείς σε δάσκαλους. Ακολουθώντας τον κατάλογο των «καλοπληρωμένων» εκπαιδευτικών που παρέθεσες, διαπιστώνω ότι για τη Σουηδία υπάρχει έρευνα που υποστηρίζει ότι το 80% των εκπαιδευτικών του δείγματος δέχτηκαν απειλές κυμαινόμενης έντασης κατά την άσκηση των καθηκόντων τους, με αυξημένα τα ποσοστά των καθηγητριών-θυμάτων. Μια συγκριτική μελέτη της σχολικής βίας μεταξύ σχολείων της Νότιας Κορέας και των Ηνωμένων Πολιτειών, ως αιτίες της σχολικής βίας καταγράφονται οι εκπαιδευτικοί στόχοι. Στην Ν. Κορέα η βία αποδίδεται στους υψηλούς στόχους του εκπαιδευτικού συστήματος, ενώ στις Η. Πολιτείες στους χαμηλούς. Σχετικά με τους καλά αμειβόμενους κύπριους συναδέλφους, θυμίζω μια συστηματική καταγραφή γεγονότων βίας εναντίον κυπρίων καθηγητών την πρόσφατη σχολική περίοδο, όπως την ανέδειξαν τα ΜΜΕ, που σκιαγραφεί ένα δυσάρεστο σχολικό τοπίο στο οποία εμπλέκεται ακόμα και ο Υπουργός Παιδείας της Κύπρου, που διαμαρτύρεται για το “μπούλινγκ” που υπέστη από γονέα.
Για την Ελλάδα δεν συνάντησα κάποια εξειδικευμένη σχετική έρευνα, γιατί όπως επισημαίνεται και στην ανάρτηση για την Γερμανία, αυτά τα περιστατικά αποσιωπούνται (Ο πρόεδρος της Ένωσης Εκπαίδευσης και Αγωγής, που παρήγγειλε την έρευνα, επεσήμανε πως οι πολιτικοί θα πρέπει να σταματήσουν να κάνουν λόγο «για μεμονωμένες περιπτώσεις»). Γι’ αυτό θα αρκεστώ στην υπόμνηση μιας παλαιότερης ανακοίνωσης από ψυχολόγους του Παν. Πατρών σχετικά με τη βία στα σχολεία της Πάτρας στα μέσα της δεκαετίας του 1990, για την οποία δυστυχώς δεν ανακάλυψα ψηφιακά ίχνη. Οι ερευνητές αναζητώντας τις αιτίες των στατιστικών ευρημάτων τους, πήραν συνεντεύξεις από δύο ιδιαίτερα παραβατικούς μαθητές και τους κηδεμόνες τους. Η πρώτη περίπτωση αφορούσε μαθητή από εργατική οικογένεια, που δήλωσε μετανοιωμένος. Ο γονέας του θεώρησε ότι η τιμωρία που επιβλήθηκε στο παιδί του ήταν δίκαιη και ζήτησε τη συνδρομή του σχολείου για την βελτίωση της συμπεριφοράς του. Η δεύτερη αναφερόταν σε μαθητή από οικογένεια που χαρακτηρίστηκε ότι ανήκε στην «ανώτερη κοινωνική και οικονομική τάξη της πόλης». Γονέας και μαθητής στη δεύτερη περίπτωση, θεώρησαν ότι ένα σχολείο χαμηλής ποιότητας δεν δικαιούται να επιβάλει αυστηρές ποινές, τουλάχιστον πριν βελτιωθεί πρώτα το ίδιο, ενώ ο γονέας επιφυλάχθηκε «να ασκήσει τα νόμιμα δικαιώματά του». Από μια διαθέσιμη καταγραφή που παρήγγειλε πρόσφατα το Υπουργείο Παιδείας για τον σχολικό εκφοβισμό (λέξεις – κλειδιά: Έρευνα για τη Σχολική Βία και τον σχολικό εκφοβισμό, Dr. Vasiliki Artinopoulou, Dr. Thomas Babalis, Dr. Vasilis Nikolopoulos 2016) επιβεβαιώνεται η υπόθεση για τον θετικό ρόλο του έλληνα δάσκαλου στον χειρισμό της σχολικής βίας μεταξύ μαθητών: «Οι αντιδράσεις των εκπαιδευτικών στα περιστατικά βίας είναι προς την κατεύθυνση της παρέμβασης για την επίλυση του φαινομένου. Στο μεγαλύτερο ποσοστό (7.054 μαθητές, ή ποσοστό 21.30%) υπήρξε άμεση παρέμβαση, εμπλοκή (6.580 μαθητές, ή ποσοστό 19.87%) των εκπαιδευτικών για τη λήξη του περιστατικού. Σε μικρότερο ποσοστό, οι εκπαιδευτικοί εκδήλωσαν αδιαφορία (3.840 μαθητές, ή ποσοστό 11.60%), κάλεσαν βοήθεια (2.694 μαθητές, ή ποσοστό 8.14%), φοβήθηκαν (1.509 μαθητές, ή ποσοστό 4.56%) ή απομακρύνθηκαν σαν να μην συνέβη ποτέ το περιστατικό (1.290 μαθητές, ή ποσοστό 3.90%)».
Η απαίτηση για την αύξηση των αμοιβών των δασκάλων στη χώρα είναι πρόδηλη ως μέτρο ανακούφισης της οκτάχρονης λιτότητας. Δεν αντιλαμβάνομαι όμως πως και γιατί μια οικονομική παροχή θα επικυρώσει θεσμικά τον καθημερινά ευάλωτο σεβασμό που υποθέσαμε ότι αποδίδει η κοινωνία μας η οποία ακόμα διατελεί σε σύγχυση, στον έλληνα εκπαιδευτικό.
Τα στοιχεία που παρέθεσα, θεωρώ ότι αναδεικνύουν ένταση της βίας ενάντια στους δασκάλους και σε «χορτάτες κοινωνίες» με σχετικά καλοπληρωμένους εκπαιδευτικούς. Ως αιτίες προκρίνονται η επιδίωξη υψηλών εκπαιδευτικών στόχων όπως και η απαξίωσή τους, η αδυναμία ελέγχου των μαθητών από οικογένειες με υψηλό αλλά και χαμηλό οικονομικό (και κοινωνικό) υπόβαθρο, από μέλη παραδοσιακών κοινωνιών που βιώνουν πρόσφατη μετάβαση στο καταναλωτικό μοντέλο που προτείνει η παγκοσμιοποίηση.
Η κοινοποίηση των ευρημάτων για την ασκούμενη βία προς τους καθηγητές στη Γερμανία στο ylikonet, στόχευε να προκαλέσει συζήτηση για τις αιτίες και τις πρακτικές που θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα, πριν αποκτήσει ασυμμάζευτες διαστάσεις στα σχολεία της χώρας.
Προφανώς Ανδρέα ευχαριστώ για την συνδρομή στη συζήτηση.
Σχολική χρονιά 2017-18 στην Κύπρο
η εκπαιδευτική κοινότητα αναγκάζεται να συζητήσει, ακόμα μια φορά φέτος, τις δύσκολες σχέσεις μαθητών-γονέων με τους καθηγητές όχι «εν οίκω». Επειδή όμως οι συζητήσεις στον δημόσιο χώρο, εστιάζουν σε ανεκδοτολογικές λεπτομέρειες και έχουν κυρίαρχη την συναισθηματική θεώρηση των γεγονότων, συνήθως καταλήγουν να φωτίζουν αποσπασματικά τις αιτίες.
Μάνα έριξε ξύλο & τα 'σπασε – Στάσιμη με 265 απουσίες η κόρη της (sigmaline)
Άνοιξε ο ασκός του Αιόλου στην εκπαίδευση, στο παρά πέντε πριν χτυπήσει το κουδούνι για τις καλοκαιρινές διακοπές. Μετά τον θάνατο του 10χρονου Σταύρου Γιωργαλλή, οι αντιπαραθέσεις οργανωμένων εκπαιδευτικών με τον Υπουργό Παιδείας αλλά και οι καταγγελίες για βιαιοπραγίες στους σχολικούς χώρους από μαθητές προς καθηγητές δεν έχουν τέλος. Στον κυκεώνα αυτό προστίθενται και οι καταγγελίες των γονέων, οι οποίες προκαλούν αίσθηση αφού παιδιά φαίνεται πως είναι έρμαια σε ρατσιστικές και άλλες συμπεριφορές. Στο SigmaLive φθάνει καταγγελία από τον καθηγητικό σύλλογο του Λυκείου Κύκκου Α’ στη Λευκωσία. Η καταγγελία αφορά μητέρα η οποία μπούκαρε στο σχολείο και τα έσπασε μετά από ενημέρωση που είχε ότι η κόρη της έμεινε στάσιμη λόγω απουσιών.Η κόρη της είχε συνολικά 265 απουσίες ενώ το όριο είναι στις 119. Δεν τιμά κανέναν το περιστατικό που εκτυλίχθηκε στο Λύκειο του Κύκκου Α’, είπε ο Διευθυντής του Σχολείου Δημήτρης Ταλιαδώρος.
Πιο κάτω αυτούσια η επιστολή – καταγγελία του Συλλόγου, όπως έφθασε στο SigmaLive
«Ο καθηγητικός Σύλλογος του Λυκείου Κύκκου Α' σε Έκτακτη Συνεδρία στις 17 του Μάη αποφάσισε όπως εκφράσει την έντονη διαμαρτυρία του και να καταγγείλει τη στάση μητέρας μαθήτριας του σχολείου η οποία είναι στην Β'Λυκείου. Η μητέρα όπως αναφέρουν οι καθηγητές προσήλθε με επιθετική στάση την Τετάρτη στις 16 του Μάη στο σχολείο για να ζητήσει εξηγήσεις για το ότι η κόρη της έμεινε στάσιμη λόγω απουσιών. Η κόρη της όπως αναφέρει η επιστολή είχε συνολικά 265 απουσίες με το όριο να είναι στις 119. Η μητέρα της ζητούσε όπως αυτές διαγραφούν. Σε συνάντηση της με τον Δ/ντη, με μια Βοηθό Δ/ντρια και με τη Σύμβουλο του σχολείου η μητέρα επέδειξε σύμφωνα με τον Σύλλογο απαράδεκτη και απρεπή συμπεριφορά εξυβρίζοντας χυδαία, απειλώντας και προκαλώντας σωματική βλάβη στη Βοηθό Δ/ντρια και υλικές ζημιές στον χώρο της Γραμματείας. Η συμπεριφορά αυτή συνεχίστηκε και στην είσοδο του σχολείου με την μητέρα να εξυβρίζει και να απειλεί και τον υπεύθυνο βοηθό Δ/ντη του τμήματος της κόρης της.Μεταξύ άλλων είναι θέση του Συλλόγου, ότι οι Αρμόδιοι επιβάλλεται εκ των ιδίων των πραγμάτων να αναλάβουν τις ευθύνες τους και να δράσουν προληπτικά, ώστε να αποτραπούν στο μέλλον παρόμοια ή και χειρότερα περιστατικά τα οποία ενδεχομένως να μας φέρουν εκ των υστέρων σε θέση να θρηνούμε ματαίως "επί των ερειπίων».
Συγκλονίζει το νέο ρατσιστικό επεισόδιο με πρωταγωνίστρια την εκπαιδευτικό που είπε σε μαθητή, "εν κανεί που είσαι κοντός είσαι και ομοφυλόφιλος".
Γεια σου Γιώργο.
Μάλλον όλοι οι φίλοι φύγανε για τριήμερο και δεν βλέπω σχόλιο
Καλά αφήσανε το παιδί στην ίδια τάξη επειδή έκανε 265 απουσίες; Αδικαιολόγητοι!
Είναι να μην τα "σπας";
Αλλά και ο άλλος κοντός και ομοφυλόφιλος!
Πού πας ρε Καραμήτρο;
Διονύση,
σ’ αυτά τα άβολα ζητήματα ίσως να διευκόλυνε την ανάδειξη των αιτίων, μια κριτική θεώρηση των απόψεων και των στάσεων των κυπρίων συναδέλφων σχετικά με τη σχολική βία.
Γι’ αυτό παραθέτω τα κατ’ εμέ σημαντικότερα συμπεράσματα από τη διατριβή του Ματθαίου Αλαμπρίτη «Σχολική Βία & Επιθετικότητα – οι εκπ/κοι ως θύματα βίας στη Δημόσια Εκπ/ση της Κύπρου», 2007, που υπάρχει ελεύθερη στο διαδίκτυο.
Τα περιστατικά της βίας ενάντια στους κύπριους καθηγητές εκφράζονται με:
αναίτια διακοπή του μαθήματος (58%) και αφορά κυρίως τους νέους καθηγητές
λεκτική επίθεση (56%)
προσβλητικά γκράφιτι (13%) και αφορά κυρίως τους ώριμους με καθήκοντα απόδοσης πειθαρχικών ποινών.
Η σχετική συχνότητα των περιστατικών αυξάνεται ως εξής: Γυμνάσιο-Λύκειο-Τεχνικές Σχολές.
Τα σημαντικότερα μέτρα αυτοπροστασίας που δηλώνουν ότι λαμβάνουν οι καθηγητές: δεν έχουν μαζί τους πολλά λεφτά (40%) και δεν επεμβαίνουν σε μαθητικούς καβγάδες (33%).
Οι καθηγητές αποδίδουν τη σχολική βία στους παράγοντες:
1ος)Οικογένεια, 2ος)κοινωνία, 3ος)ψυχοπαθολογικό υπόστρωμα, 4ος)σχολική αποτυχία, τελευταία αιτία η ευθύνη των ίδιων των εκπαιδευτικών
Οι οικογενειακές παρεμβάσεις σκοπεύουν στην υπέρβαση των σχολικών κανονισμών (56%) και στο ότι εμπιστεύονται τα παιδιά τους παρά τους καθηγητές στα περιστατικά βίας (70%).
Ως βασικός παράγοντας της κατάστασης αναγνωρίζεται η απότομη μετάβαση από την παραδοσιακή στη νεωτερική κοινωνία. Η αδυναμία ομαλής αφομοίωσης των κοινωνικών αλλαγών έχει ως αποτέλεσμα την συναισθηματικά φορτισμένη διεκδίκηση υπερπροστασίας των μαθητών.
Καταπληκτικά "ευρήματα"!
Οι καθηγητές δεν παίρνουν μαζί τους πολλά χρήματα, γιατί; Θα τους κλέψουν;
Αλλά και δεν επεμβαίνουν σε μαθητικούς καβγάδες! Ωραίοι…. Τους στέλνουν και για συνοδούς μαθητών σε εξωσχολικές δραστηριότητες; Και τι ακριβώς κάνουν; Ποιος ο ρόλος τους;
Αλλά το πιο σημαντικό νομίζω είναι:
"Οι οικογενειακές παρεμβάσεις σκοπεύουν στην υπέρβαση των σχολικών κανονισμών (56%) και στο ότι εμπιστεύονται τα παιδιά τους παρά τους καθηγητές στα περιστατικά βίας (70%)."
Η πλήρης άρνηση και υποβάθμιση του ρόλου το σχολείου και των καθηγητών στη συνείδηση των γονιών…
Έχουν ξεφύγει;;;
Τώρα αν αυτή την στάση την χαρακτηρίζεις "νεωτερική κοινωνία", εμένα με παραπέμπει σε μια "νεόπλουτη κοινωνία", με όλα όσα φέρει μαζί του ο όρος…
Ο όρος «νεωτερική κοινωνία» χρησιμοποιήθηκε από τον Ματθαίο Αλαμπρίτη, που εκπόνησε τη διατριβή.
Διονύση, εγώ απλώς αντέγραψα.
Υπάρχουν τομείς που, έστω οι στατιστικές, καταγράφουν υπεροχή του εγχώριου εκπαιδευτικού συστήματος από το αντίστοιχο της Κύπρου.
Από μια καταγραφή που παρήγγειλε πρόσφατα το Υπουργείο Παιδείας για τον σχολικό εκφοβισμό (Έρευνα για τη Σχολική Βία και τον σχολικό εκφοβισμό, Dr. Vasiliki Artinopoulou, Dr. Thomas Babalis, Dr. Vasilis Nikolopoulos 2016) «Οι αντιδράσεις των εκπαιδευτικών στα περιστατικά βίας είναι προς την κατεύθυνση της παρέμβασης για την επίλυση του φαινομένου. Στο μεγαλύτερο ποσοστό (7.054 μαθητές, ή ποσοστό 21.30%) υπήρξε άμεση παρέμβαση, εμπλοκή (6.580 μαθητές, ή ποσοστό 19.87%) των εκπαιδευτικών για τη λήξη του περιστατικού. Σε μικρότερο ποσοστό, οι εκπαιδευτικοί εκδήλωσαν αδιαφορία (3.840 μαθητές, ή ποσοστό 11.60%), κάλεσαν βοήθεια (2.694 μαθητές, ή ποσοστό 8.14%), φοβήθηκαν (1.509 μαθητές, ή ποσοστό 4.56%) ή απομακρύνθηκαν σαν να μην συνέβη ποτέ το περιστατικό (1.290 μαθητές, ή ποσοστό 3.90%)