Η λυκειακή βαθμίδα σε αριθμούς

Με αφορμή την οξυδερκή παρατήρηση του Γρηγόρη, που ανέδειξε ότι ο αριθμός των κοριτσιών που φοιτούν στην Β Λυκείου των ΓΕΛ δεν μπορεί να είναι 11311, αλλά 35973, όπως προκύπτει από τις οριζόντιες αθροίσεις στον σχετικό πίνακα (Σχ. Χρονιά 2018-19), αξίζει να παρατηρηθεί επίσης ότι:

Σχ. Χρονιά 2017-18,

Μαθητές που δεν μεταβαίνουν από την Α στη Β των ΓΕΛ: 5295,

Κορίτσια που δεν μεταβαίνουν από την Α στη Β των ΓΕΛ: 2344,

Σχ. Χρονιά 2018-19,

Μαθητές που δεν μεταβαίνουν από την Α στη Β των ΓΕΛ: 2943,

Κορίτσια που δεν μεταβαίνουν από την Α στη Β των ΓΕΛ: 581,

Δηλαδή, η ενδεχόμενη διαρροή μαθητών προς τα ΕΠΑΛ που καταγράφεται φέτος, βεβαίως πριν την ολοκλήρωση των διαγωνισμάτων του Α Τετραμήνου και αντίθετα με την σχετική περσινή πρακτική, κυμαίνεται στο 56% της περσινής.

Επίσης, η διαρροή των κοριτσιών πέρυσι ήταν 44% στο σύνολο των σχετικών μαθητών, ενώ φέτος μόνον 20%.    

Αν ισχύει η επισήμανση του Πάνου σχετικά με την αναξιοκρατία του συστήματος, οι αριθμοί δείχνουν ότι αυτή η αναξιοκρατία, φέτος δείχνει τάση ελάττωσης και είναι κυρίως γένους αρσενικού.  

Είναι η πάντα απολαυστική περιγραφή σου Γιάννη, αυτή που σκορπίζει τον «πανικό».

Οι συγκρίσεις των αριθμών των δύο πινάκων δεν τον αιτιολογούν.

άσε που κράτησες για σένα τον αντικειμενικά πιο δύσκολο άθλο, δηλαδή  

«να κερδίσεις στο πόκερ τον Φασουλόπουλο».

Σε βλέπω στα μάτια, ποντάροντας μάλιστα όλα τα $1000000, που αποτελούν το βραβείο που έχει αθλοθετηθεί για την επίλυση της υπόθεσης Birch και Swinnerton-Dyer

όπως διαπιστώνω, μετά έχει διάθεση να ακολουθήσει και ο Μάργαρης

Γεια σου Πάνο,

Τα τεκμήρια που παραθέτεις περιγράφουν  ανισότητα πρόσβασης στην ίδια σχολή. Επειδή όμως η αξιοκρατία ποτέ δεν κρίθηκε από την αφετηρία της μαθητείας, αν  οι συγκεκριμένοι βαθμοί πρόσβασης (9230 & 5220) πλαισιωθούν από τα ακόλουθα στοιχεία:

1. Οι “λιμνάζοντες φοιτητές” στο  Φυσικό Αθηνών ανέρχονται στο 297,54% των κανονικά φοιτούντων, από εδώ,

2. Τα 7,62 έτη αποτελούν τον μέσο χρόνο αποφοίτησης στο Φυσικό Αθηνών, από εδώ  

θεωρώ ότι εύκολα συσχετίζονται οι χαμηλοί βαθμοί πρόσβασης των εισαγομένων με τους “λιμνάζοντες” παρά με τους απόφοιτους σε εύλογο χρόνο.

Επομένως, όταν μάλιστα δεν στερούνται θέσεις από βαθμολογικά ικανότερους, αποτελεί ζήτημα επιλογής το αν θα επιλέξεις να “κόψεις δρόμο” προς το Φυσικό, με τίμημα την προβληματική αποφοίτηση.

Εξάλλου, δεν αποτελεί καινοφανές ενδεχόμενο η εισαγωγή στα Φυσικά Τμήματα με βαθμούς πρόσβασης δύο ταχυτήτων.  Από το 1972 ως το 1975, στις “καθηγητικές σχολές” θετικής κατεύθυνσης το 1/3 εισαγόταν με βαθμό πρόσβασης μικρότερο κατά 3/20 τουλάχιστον μονάδες μικρότερο από τα υπόλοιπα 2/3 των εισαχθέντων. Λέγονταν «ειδικοί υπότροφοι» και είχαν την υποχρέωση να υπηρετήσουν για μια πενταετία στη Δημόσια Εκπαίδευση. Έπαιρναν μάλιστα και μια υποτροφία που αντιστοιχούσε περίπου στο μισό του κόστους διαβίωσης. Στόχος του μέτρου υπήρξε η αντιμετώπιση των κενών θέσεων για τη διδασκαλία των θετικών μαθημάτων στα σχολεία. Η επαγγελματική πορεία των «ειδικών υποτρόφων» δεν διαφοροποιήθηκε ιδιαίτερα από αυτήν των υπολοίπων που εισήχθησαν με μεγαλύτερο βαθμό πρόσβασης.  Συμφοιτητές μας ήταν, στους ίδιους χώρους δουλέψαμε και μιλώ «μετά λόγου γνώσης». Οι πικρόχολες συζητήσεις περί αξιοκρατίας που και τότε διαμείφθηκαν, δεν δικαιώθηκαν απ’ την εξέλιξη των πραγμάτων.  

Αν στόχος του μέτρου της προνομιακής εισαγωγής στα Πανεπιστήμια από τα ΕΠΑΛ, αποτελεί η αποσυμφόρηση των ΓΕΛ, τότε προβάλλοντας την υποτιθέμενη αναξιοκρατία με κεφαλαία γράμματα, ενδεχομένως να χάνουμε την μεγάλη εικόνα.

Προσπάθησα να μιλήσω για το «φεγγάρι». Επιθυμώ να σχολιάσω και το «δάχτυλο».  Δεν προβλέπω επιτυχείς σπουδές Φυσικής για τους εισαχθέντες με βαθμό πρόσβασης γύρω στα 5000 μόρια. Πίσω όμως απ’ αυτούς που άγγιξαν τα 10000 μόρια και έκαναν αντί για επαγγελματικά πιο πρόσφορες επιλογές τεχνολογικών σπουδών εκείνες της Φυσικής, διαβλέπω μεγαλύτερη διάθεση απ’ αυτούς που βρέθηκαν ανόρεχτα και τυχαία στον ίδιο χώρο. Και οι σπουδές στη Φυσική κυρίως προϋποθέτουν μεράκι, που είναι ικανό και αναγκαίο για να καλύψει τα διαφαινόμενα κενά. Και πίσω απ’ αυτήν την ανορθόδοξη επιλογή, διακρίνω επίσης κάποιον καθηγητή του σχολείου ή του φροντιστηρίου που καλλιέργησε μια θελκτική εικόνα για το επαγγελματικά έωλο αντικείμενο μας και μάλιστα σε εποχές Black Friday.   

Πάνο, σε καλησπερίζω μετά από μια μεγάλη βόλτα μέσα στην υγρασία του Φαλήρου.

Διαβάζω πάντα με ενδιαφέρον τις προτάσεις σου για τις μεγάλες μεταρρυθμίσεις που απαιτούνται στην Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, κυρίως διότι οι δικοί μου λιγότερο φιλόδοξοι και μοιραία αυτοκριτικοί προβληματισμοί εστιάζουν σ’ αυτά που εξελίσσονται στην τάξη μου. Και στις διπλανές. Και όσα προκάνω να μαθαίνω ότι συμβαίνουν στις τάξεις του Παγκόσμιου Σχολειού.

Επειδή η συζήτηση που συμμετέχουμε ξεκίνησε από τους αριθμούς των δύο πινάκων της ανάρτησης, ας επανέλθουμε πάλι σε νούμερα. Αλλά σε μεγάλα ποσά. Στην χρηματοδότηση των ΕΠΑΛ. Γιατί τα πρώτα δύο σημεία της πρότασής σου κινούνται στον χώρο του αυτονόητου και η κάθε εκπαιδευτική μεταρρύθμιση ισχυρίζεται ότι τα λαμβάνει υπόψη της.

Η «μεταρρύθμιση Αρσένη» υποστήριξε τους σχεδιασμούς της με το πειραματικό εγχείρημα του Πολυκλαδικού Λυκείου, προικοδοτώντας το με εκπαιδευτικό υλικό σύμφωνο με τις τότε απόψεις της Διδακτικής (βιβλία Φυσικής του Κασσέτα) και με μαγικό για την χώρα εργαστηριακό εξοπλισμό (αεροτράπεζες) και με ορεξάτους στην πλειοψηφία τους συναδέλφους για διδακτικούς πειραματισμούς. Στόχος του εγχειρήματος ήταν ένα σχολείο που θα θεράπευε ισοδύναμα τον θεωρητικό και τον τεχνολογικό σκέλος της εκπαίδευσης. Γιατί απέτυχε η προσπάθεια, ενώ συνέτρεχε απλόχερα και ο τρίτος παράγοντας της εξίσωσης, δηλαδή η χρηματοδότηση;

Γενικότερα, την ίδια φιλόδοξη εκπαιδευτικά περίοδο, τα τότε ΓΕΛ εξοπλίστηκαν με τον καλύτερο και ακριβότερο εργαστηριακό και εποπτικό εξοπλισμό από τότε που θεσμοθετήθηκε η Δημόσια Εκπαίδευση. Γιατί ούτε αυτή η επένδυση δεν απέδωσε τα αναμενόμενα;

Αν εξελιχτούν ισχυρές αντιπαραθέσεις με ανθρώπους που έχουν την δικιά σου εμπειρία και τόλμη στη δημόσια έκφραση γνώμης, εστιάζοντας στα ερωτήματα και χωρίς ρητορικές υπεκφυγές, μπορούμε να κατασκευάσουμε ένα κριτικό εργαλείο που θα διευκολύνει τον εκπαιδευτικό,

να είναι αποτελεσματικός στην τάξη του με τα τρέχοντα Α.Π., αφού οι κυβερνήσεις πέφτουνε και τα Α.Π. μένουν ακλόνητα τοτέμ,

να διεκδικήσει μετασχηματισμούς που θα βοηθήσουν τα μαθήματά του να αναπνεύσουν μέσα στην τάξη, αποδεχόμενος ως κόστος κάποιο ανεκτό τίμημα ξεβολέματος από τις ατελέσφορες πρακτικές που μετέρχεται σήμερα και κυρίως,

να παρακάμψει όχι μόνον τους λαϊκισμούς της εξουσίας, αλλά και τα fake news και κυρίως την αδιέξοδη διαφυγή μέσω της πεσιμιστικής μεμψιμοιρίας που προσφέρει το face book, αυτής της ηττοπαθούς παρηγόριας δηλαδή.

Λίγο πριν το τέλος, πάλι με αριθμούς, που προκύπτουν από την επεξεργασία των πινάκων της ανάρτησης και αφορούν τα ημερήσια ΓΕΛ & ΕΠΑΛ της χώρας.

Η αναλογία μαθητών ανά καθηγητή στα ΓΕΛ και στα δύο σχολικά έτη (2017-18 & 2018-19) είναι 11 μαθητές ανά καθηγητή, ενώ στα ΕΠΑΛ 8 μαθητές ανά καθηγητή (2017-18) και 9 μαθητές ανά καθηγητή (2018-19).

Τέλος Πάνο, αν επιμένεις να στοιχηματίζεις ότι αποτελεί  ισχυρό παραδείγματα λαϊκισμού η περίπτωση που εσύ προκρίνεις, παρακάμπτοντας τον πατριωτισμό που υποδαυλίζεται με  αφορμή το «Μακεδονικό» και επιχειρεί να υποκαταστήσει τις τυπικές αφορμές για τις εποχιακές καταλήψεις στα σχολεία, προτείνω να μην παίξεις όλα σου τα λεφτά στην αρχική σου υπόθεση.   

Σε χαιρετώ και γω θερμά!

ένα ακόμα λαθάκι στον πίνακα (2017-18)

Στην γραμμή των Πειραματικών Λυκείων αθροίζονται λάθος οι μαθητές των τριών τάξεων (930+903+924 =? 2290). Έτσι προέκυπτε ότι τα κορίτσια αποτελούσαν το 60% των μαθητών, ενώ την επόμενη χρονιά 2018-19, διαπιστώνεις το εύλογο 50%.

Στα Πρότυπα Λύκεια τα ποσοστά των κοριτσιών ως προς το σύνολο των μαθητών εμφανίζεται σχεδόν ισόρροπο (2017-18: 49%, 2018-19: 48%).