by 
Ας ξεκινήσουμε «λύνοντας μια παρεξήγηση»! Ο όρος Πανελλαδικές Εξετάσεις είναι παραπλανητικός, αφού δεν πρόκειται για εξετάσεις αλλά για διαγωνισμούς! Και αυτό γιατί οι θέσεις σε κάθε σχολή είναι συγκεκριμένες, οπότε δεν παίζει ρόλο η απόδοση ενός υποψηφίου αλλά η σειρά κατάταξής του σε σχέση με τους συνυποψηφίους του. Αν επρόκειτο για εξετάσεις, η βάση κάθε σχολής θα έπρεπε να καθορίζεται εκ των προτέρων, ενώ καθορίζεται εκ των υστέρων, με στόχο την κάλυψη του συγκεκριμένου αριθμού εισακτέων που προβλέπεται για την κάθε σχολή. Επίσης, επειδή ακριβώς πρόκειται για διαγωνισμούς, το επίπεδο δυσκολίας των θεμάτων δεν παίζει απολύτως κανένα ρόλο ως προς την εισαγωγή ενός υποψηφίου σε μια συγκεκριμένη σχολή, σε αντίθεση με ό,τι πιστεύεται και πάρα τις πάμπολλες σχετικές συζητήσεις στα Μ.Μ.Ε.
Τι μπορεί να αντικαταστήσει το θεσμό των Πανελλαδικών Διαγωνισμών;
Πολύς λόγος γίνεται το τελευταίο διάστημα για κατάργηση των Πανελλαδικών Διαγωνισμών. Ωστόσο, για να καταργηθούν ή έστω για να αμβλυνθεί το πρόβλημα του υπερβολικού αριθμού υποψηφίων σε σχέση με τον αριθμό των εισακτέων, θα έπρεπε:
- Να αυξηθούν υπερβολικά οι θέσεις των εισακτέων στις σχολές υψηλής ζήτησης. Η λύση όμως αυτή είναι κατ’ αρχάς αδύνατο να εφαρμοστεί πρακτικά, αφού κάτι τέτοιο θα απαιτούσε πολύ μεγαλύτερη χρηματοδότηση των ΑΕΙ, τη στιγμή που λόγω της οικονομικής κρίσης η χρηματοδότησή τους διαρκώς μειώνεται. Αλλά και να μπορούσε να εφαρμοστεί η συγκεκριμένη λύση, δε θεωρώ ότι είναι προς τη σωστή κατεύθυνση, αφού πολλές σχολές έχουν ήδη πολύ περισσότερες θέσεις από αυτές που μπορούν να καλυφθούν από τις ανάγκες της αγοράς, με αποτέλεσμα η ανεργία σε πολλούς κλάδους, όπως μηχανικούς, δικηγόρους, καθηγητές αλλά και γιατρούς, να έχει φτάσει στο ζενίθ.
- Να γίνεται η επιλογή των εισακτέων με άλλες διαδικασίες, λύση που προβάλλεται από την παρούσα κυβέρνηση. Αυτό που τελευταία προτείνεται είναι να γίνεται η επιλογή στο Λύκειο με την απόκτηση ενός εθνικού απολυτηρίου, το οποίο θα αποτελεί και το διαβατήριο για τα ΑΕΙ. Ωστόσο, αν δεχτούμε ότι ακόμα κι ο θεσμός των Πανελλαδικών Διαγωνισμών, που κατά γενική ομολογία είναι ένας αξιόπιστος θεσμός, έχει κι αυτός τις αδυναμίες του ως προς το αδιάβλητο (για παράδειγμα, υπόνοιες για επιλογή της επιτροπής των εξετάσεων όχι με κλήρωση, όπως προβλέπει ο σχετικός νόμος, αλλά με καθαρά κομματικά κριτήρια, ή μη δημοσιοποίηση μετά το πέρας των εξετάσεων των ονομάτων όλων των μελών της επιτροπής κ.λπ.), μπορεί να φανταστεί κανείς πόσο επικίνδυνη είναι η παραπάνω λύση, εφόσον δε διασφαλίζει σε καμία περίπτωση ότι η επιλογή για τα ΑΕΙ θα γίνεται με αντικειμενικά κριτήρια και άρα με αξιοκρατικό τρόπο.
- Να ελαττωθεί ο αριθμός των υποψηφίων για τις σχολές των ΑΕΙ. Αυτό μπορεί να πραγματοποιηθεί είτε ελαττώνοντας τον αριθμό των αποφοίτων του Λυκείου, κάτι που δεν είναι σωστό, είτε κάνοντας πιο ελκυστική την Τεχνική εκπαίδευση. Η τελευταία αυτή επιλογή δεν έχει ποτέ υιοθετηθεί από την εκάστοτε πολιτική ηγεσία, αντίθετα η Τεχνική Εκπαίδευση εδώ και πολλά χρόνια έχει παραμεληθεί και αποτελεί δυστυχώς το χώρο εναπόθεσης των «κακών», στην ουσία των οικονομικώς αδυνάτων, μαθητών. Η λύση όμως της ενίσχυσης των Τεχνικών Λυκείων είναι κατά τη γνώμη μου προς τη σωστή κατεύθυνση. Βέβαια, αυτό σημαίνει γενναία χρηματοδότηση, αλλαγή των προγραμμάτων σπουδών, ώστε να συμβαδίζουν με τις ανάγκες της αγοράς εργασίας, καθιέρωση επαγγελματικών δικαιωμάτων και, φυσικά, απαγκίστρωση από την ιδεοληψία του ενιαίου Λυκείου.
Ποιες αλλαγές πρέπει να γίνουν στους Πανελλαδικούς Διαγωνισμούς για τη βελτίωση της ποιότητας της παρεχόμενης εκπαίδευσης
Η ενίσχυση της Τεχνικής Εκπαίδευσης μπορεί να αμβλύνει το πρόβλημα του υπερβολικού αριθμού των υποψηφίων για τις σχολές των ΑΕΙ, δεν μπορεί παρ’ όλα αυτά να το εξαλείψει και άρα να καταργήσει τους Πανελλαδικούς Διαγωνισμούς. Και αφού αυτοί δεν μπορούν να καταργηθούν, πρέπει οπωσδήποτε να εξετάσουμε τι μπορούμε να κάνουμε, για να απαλλάξουμε το θεσμό από τον αρνητικό ρόλο που έχει τώρα στο εκπαιδευτικό μας σύστημα και για να βελτιώσουμε την ποιότητα της παρεχόμενης εκπαίδευσης.
Για την αναβάθμιση της Β/θμιας, αλλά και της Γ/θμιας εκπαίδευσης πολλά θα έπρεπε να αλλάξουν. Θα αναφερθώ ωστόσο σε δύο αλλαγές που σχετίζονται με τους Πανελλήνιους διαγωνισμούς και θεωρώ σημαντικές. Θα έπρεπε ο αριθμός των εξεταζόμενων μαθημάτων και η βαρύτητα του κάθε μαθήματος να καθορίζονται από την αντίστοιχη Πανεπιστημιακή σχολή, ενώ εξεταστέα ύλη θα έπρεπε να είναι η διδακτέα ύλη όλων των τάξεων του Λυκείου και όχι μόνο της Γ΄. Είναι γεγονός αναμφισβήτητο ότι από την Α΄ Λυκείου, πολλές φορές και από το Γυμνάσιο, η συντριπτική πλειοψηφία των μαθητών που έχει στόχο να πετύχει σε κάποια πανεπιστημιακή σχολή, επικεντρώνεται αποκλειστικά στα πανελλαδικώς εξεταζόμενα μαθήματα. Μάλιστα, ακόμη και σε σχέση με αυτά το ενδιαφέρον των μαθητών εστιάζεται σε συγκεκριμένα κεφάλαια, αυτά που θα εξεταστούν. Έτσι φθάσαμε σήμερα στο απαράδεκτο γεγονός να εισάγονται οι μαθητές σε τμήματα Φυσικής για παράδειγμα, χωρίς να γνωρίζουν ηλεκτρομαγνητισμό, οπτική ή θερμοδυναμική, αφού αυτά τα κεφάλαια δεν περιέχονται στην εξεταστέα ύλη των Πανελλαδικών εξετάσεων. Επιπλέον, τα φροντιστήρια, εδώ και χρόνια έχουν υιοθετήσει την τακτική από την αρχή ή τα μισά της Β΄ Λυκείου να διδάσκουν αποκλειστικά την ύλη της Γ΄ Λυκείου. Όλα τα παραπάνω συντελούν στο να απαξιώνεται το σχολείο, να χάνεται το νόημα και η ουσία της μάθησης και να μεταφέρεται το βάρος της εκπαίδευσης στα φροντιστήρια
Γενικά, θα πρέπει να σταματήσει το εκπαιδευτικό μας σύστημα να περιστρέφεται αποκλειστικά και με στρεβλό τρόπο γύρω από τους Πανελλήνιους Διαγωνισμούς που «μονοπωλούν» το ενδιαφέρον όλων. Θα πρέπει το Σχολείο να προσφέρει στους μαθητές μια καθολική και ποιοτική παιδεία, που να ανταποκρίνεται στις ανάγκες και στις απαιτήσεις της εποχής.
Τελευταία σημαντική παρατήρηση. Σε οποιαδήποτε περίπτωση, οι αλλαγές στους Πανελλαδικούς Διαγωνισμούς θα πρέπει να γίνονται με μεγάλη φειδώ και με κοινωνική αλλά και διακομματική συναίνεση. Θα πρέπει επιτέλους να χαραχθεί μια διακομματική στρατηγική για την εκπαίδευση και να πάψει τουλάχιστον ο χώρος της Παιδείας να αποτελεί ένα ακόμη οχυρό του εκάστοτε κομματικού κράτους.
Καλησπέρα Χαράλαμπε.
Η παραπάνω φράση σου:
"Ένας γιατρός χωρίς δουλειά και με σοβαρό πρόβλημα επιβιωσης αποτελεί χειρότερο πρόβλημα. Θα καταφύγει π.χ. σε υπερσυνταγογράφηση. Κατηγορούμε την γιγάντωση της παραπαιδείας(αντιπαθώ τον όρο). Με τον αριθμό των αποφοίτων από καθηγητικές σχολές τι περίμεναν; Όταν παράγεις περισσότερους κλέφτες, με πρόβλημα επιβίωσης, τι να σου κάνουν τα μέτρα ασφαλείας μιας οικίας. Είναι έργο της ζωής τους να εκμεταλλευτούν τα όποια κενά του συστήματος ασφαλείας. "
Έχει δημιουργήσει αντιδράσεις, όπως φαίνεται από τοποθετήσεις μελών μας-φροντιστών.
Θεωρούν ότι αποκαλείς κλέφτες τους φροντιστές.
Ανεξάρτητα αν είναι αυτό το νόημα της φράσης, σε παρακαλώ να την διαγράψεις, αφού εκλαμβάνεται ως άμεση προσβολή της αξιοπρέπειάς τους.
Δηλώνοντας την απόσυρσή της φράσης, θα κάνω στη συνέχεια εγώ την αφαίρεσή της.
Συναδελφοι καλημερα!
Δεν θα σχολιασω το θεμα καθηγητες δημοσιου vs φροντιστες. Το εκανα σε διπλανη συζητηση εδω
απλα θελω για λογους ιστοριας να αναφερω οτι το χαρακτηρισμο "κλεφτες" τον χρησιμοποιησε ο αειμνηστος Σπυρος Ζερβος (οι αποφοιτησαντες απο το Αθηνησι παλαιοτερα χρονια τον θυμουνται) σε μια συνελευση της Ομοσπονδιας Φροντιστων που εγινε στο ΕΜΠ. Ηρωικα χρονια, ειχαμε τοτε ομιλητες τον σημερινο υπουργο παιδειας, τον Μεταξοπουλο απο την Παντειο (που να ξεραμε…) και τον Σπυρο τον Ζερβο ο οποιος με ενα ευφυολογημα παρομοιασε τους καθηγητες του Δημοσιου με Αρματολους και τους φροντιστες με Κλεφτες. Φυσικα δεν εχει καμμια σχεση εκεινη η παρομοιωση με τα σημερινα, διοτι μαλλον εδινε ευσημα στους φροντιστες αν κρινουμε απο το λαικο αισθημα για το 21.
Θυμάμαι φυσικά και τον Σπύρο Ζερβό και τις προφορικές του εξετάσεις και τα συγγράμματα που γράφαμε στις γραπτές Εξετάσεις.
Δεν γνώριζα ότι είχε πρωτοδιαπράξει το αστείο με τους κλέφτες και τους αρματολούς και διέπραξα το ίδιο αστείο πριν χρόνια. Πιθανώς το 2011.
Βολικό το ευφυολόγημα. Μπορεί με ελάχιστα λόγια να στηρίξει οιανδήποτε κατάσταση.
Κλέφτες που γίνονται αρματολοί ήτοι δημόσιοι υπάλληλοι.
Αρματολοί, πρώην κλέφτες, τα βάζουν με κλέφτες.
Κλέφτες κατηγορούν αρματολούς διότι οι δεύτεροι εξακολουθούν να είναι κλέφτες, διατηρούντες ταυτόχρονα και το αρματολίκι τους. Αθέμιτος δηλαδή ανταγωνισμός. Καταγγέλλουν ως αμαρτωλούς τους αρματολούς.
Καλαμπούρια του είδους είναι πετυχημένα ή άνοστα. Ίσως προκαλούν το μειδίαμα κάποιων και μια γκριμάτσα άλλων, γκριμάτσα που συνοδεύει κρύα αστεία.
Τέτοια ευφυολογήματα είναι εύστοχα ή εντελώς άσχετα με το θέμα της συζήτησης στης οποίας τα σχόλια επικολλώνται. Πάντως δεν είναι μειωτικά, αν δεν έχουν τέτοια πρόθεση. Κάποιες φορές δεν είναι καν ευφυολογήματα, αλλά μεταφορές. Πετυχημένες ή άστοχες. Προφανείς ή παρεξηγήσιμες.
Είμαι σίγουρος πως δεν θα λάβω παράπονα ότι απεκάλεσα «κλέφτες» φίλους που βγάζουν το ψωμί τους παρέχοντας υπηρεσίες εκτός Δημοσίου.
Είμαστε συνάδελφοι, όπως συνάδελφοι είναι ένας ιδιώτης γιατρός με έναν νοσοκομειακό.
Ένας πιλότος κρατικής εταιρείας με έναν ιδιωτικής.
Γιαννη το ανεφερα ως ιστορια του χωρου και μονο. Ειναι γνωστο οτι η κοντρα μεταξυ δημοσιου και ιδιωτικου τομεα καλα κρατει σε πολλα επαγγελματα και δεν θ' αλλαξει αν παψουν η συνεχισουν χαρακτηρισμοι αυτου του ειδους, αρα μικρη σημασια εχουν.
Καλά έκανες και το ανέφερες. Θεωρώ ηλίθια την οιανδήποτε κόντρα και πήρα την ευκαιρία να ξαναπώ αστείο που είχα πει στο παρελθόν αγνοώντας ότι και ο Ζερβός το είχε πει.
Γιατί θεωρώ ηλίθια την κόντρα;
Διότι ένα κάρο φίλοι, διορισμένοι τώρα, ήταν φροντιστές για χρόνια. Κάποιοι διορίστηκαν όταν τους ήρθε, κάποιοι αποποιήθηκαν τον διορισμό τους και διορίστηκαν μετά. Κάποιοι νέοι φίλοι που γράφουν στο υλικονέτ τώρα, και κάποιοι που δεν γράφουν και τους γνωρίζω ή όχι, εύχομαι να διορισθούν αν το θελήσουν και μάλιστα σύντομα.
Δεν αναφέρω ομόματα-παρσδείγματα. Το εξαιρετικό τους επίπεδο εγγυάται την καλή δουλειά που θα γίνει στο μέλλον, ιδίως αν αποκτήσουμε σοβαρό αναλυτικό πρόγραμμα. Το τελευταίο είμαι σίγουρος πως δεν θα το προλάβω ως εν ενεργεία. Εύχομαι να το προλάβω ως κάτοικος του απάνω κόσμου.
Η "ενδοεπικοινωνία" των δύο χώρων είναι εντελώς ανάλογη με αυτήν των αρματολών και των κλεφτών. Το ανάλυσα τελικά το αστείο και το κατέστρεψα. Έτσι όπως θα ήταν γελοίο το να αποκαλέσει ο Καραϊσκάκης κάποιον "παλιοκλέφτη", έτσι είναι γελοίο το να διαβάζουμε εκατέρωθεν κατηγορίες και χαρακτηρισμούς.
Θέλεις και κάτι άλλο;
Όταν προβληματίζομαι για αναλυτικά προγράμματα, συστήματα Εξετάσεων, θέματα Πανελλαδικών κ.λ.π. , το μόνο που δεν με απασχολεί είναι το αν θα ενδυναμωθούν ή θα αποδυναμωθούν ή θα μετασχηματισθούν τα Φροντιστήρια. Φυσικά δεν επιθυμώ την ανεργία ή την μείωση των απολαβών των την ιδιωτικήν Παιδείαν υπηρετούντων. Τούτο διότι προσπαθώ να μην είμαι κακεντρεχής.
Όμως αν κάτι από όσα προανέφερα ωφελήσει την Χώρα το προκρίνω χωρίς να σταθμίσω συνέπειες. Αν λ.χ. η μείωση των ωρών της Φυσικής συμβάλλει σε μια καλύτερη Παιδεία, ας γίνει και ας χάσουμε ώρες τρέχοντας και σε άλλα σχολεία.
Θα πρότεινα ηρεμία εκατέρωθεν. Το δικό μου ζωνάρι το μαζεύω πάντοτε.
Σκέψου π.χ. εσύ να θεωρήσεις ότι συνάδελφος του Δημοσίου σε πρόσβαλλε και να γράψεις κάτι για τους του Δημοσίου που δεν μου αρέσει. Εγώ, βλέπων πατημένο το ζωνάρι μου, επιτίθεμαι:
-Κάτσε να σου πω εγώ ιστορία που μου έτυχε το….. Και ήρθαν οι μαθητές μου και μου είπαν ότι….. Αλλά εγώ….. νταντάν-νταντάν.
Μιχάλη έχω μεγαλώσει για τέτοιες ιστορίες.
Δεν αμφιβάλλω ότι έτσι αισθάνονται οι περισσότεροι. Δεν εξαιρούμαι ούτε εγώ, αλλά και ούτε και κανένας από τους συναδέλφους («αρματολούς» και «κλέφτες») που γνωρίζω.
Ο καθένας μας, ως άνθρωπος, δεν έχει τη νοσηρότητα της εχθρότητας με τους «άλλους».Και – αν θέλουμε να μιλήσουμε σοβαρά – όλοι έχουμε δεμένο το ζωνάρι μας σήμερα (δεν το είπε και ο πρωθυπουργός; "Δεν βλέπω διαμαρτυρίες"….). Φυσικά δεν πρόκειται για αυτό.
Όταν, όμως, δρούμε συλλογικά, φαίνεται ότι εκφράζονται άλλες «δυνάμεις».
Ας πούμε, τι εντύπωση αποκομίζει κανείς, σταχυολογώντας μερικές φράσεις, από μια πρόταση που αναρτήθηκε αυτές τις μέρες στο δίκτυο; (οι επισημάνσεις είναι του συγγραφέα):
————————————
Προτεινόμενο σύστημα εισαγωγής στα ΑΕΙ
Στόχοι:
– Λειτουργική αναβάθμιση Λυκείου
– Αξιοπιστία Βαθμού Πρόσβασης και αδιάβλητο σύστημα εισαγωγής στα ΑΕΙ
– Μείωση ταξικών φραγμών με άμβλυνση της παραπαιδείας
…………….
Ο καθηγητής του λυκείου δεν θα είναι ένας αφανής εκπαιδευτικός… Θα πάψει να παίζει ένα ρόλο κομπάρσου και να «διδάσκει» στη σκιά του φροντιστή… Ο μαθητής θα έχει κίνητρο και συμφέρον να προσέξει τον καθηγητή του σχολείου του και όχι τον φροντιστή…
Να είναι σε γενικές γραμμές θέματα που ένα μελετηρό παιδί με μέσο κριτικό πνεύμα τα καταφέρνει, χωρίς τη βοήθεια της παραπαιδείας…
Έτσι το Λύκειο θα αποκτήσει περισσότερη επάρκεια, ενώ το φροντιστήριο θα αποδυναμωθεί, αφού λόγω χρόνου, θα είναι δύσκολο έως αδύνατο να καλύψει ουσιαστικά το μαθητή σε τόσα πολλά μαθήματα και επιπλέον δεν θα του είναι τελείως απαραίτητο λόγω της μειωμένης δυσκολίας των θεμάτων. Ο «ειδικός» των εξετάσεων θα είναι ο καθηγητής του σχολείου και όχι ο φροντιστής.
Αφαιρούμε έτσι χρόνο από το φροντιστήριο και τον προσθέτουμε στο Λύκειο. Αφαιρούμε και χρήμα από τη παραπαιδεία και το προσθέτουμε στο οικογενειακό εισόδημα.
——————————————-
Σαν πολλά φιλο- φροντιστηριακά δεν έχουν μαζευτεί;
Φυσικά δεν θέλω να κατηγορήσω τον συνάδελφο (παρ' όλη τη διαφωνία μου, το κείμενο φαίνεται να έχει πίσω του πολλές ώρες εργασίας…) και δεν θέλω εδώ να ανοίξω κουβέντα για την πρόταση. (Δεν θα αντισταθώ μόνο στον πειρασμό να διορθώσω την τελευταία φράση, όχι σύμφωνα με τις προθέσεις του εισηγητή, αλλά όπως νομίζω ότι θα λειτουργούσε στην πράξη: «Αφαιρούμε και χρήμα από την παραπαιδεία και το προσθέτουμε στην τσέπη μας.»)
Και εντάξει, να πούμε ότι ο καθένας προσωπικά δεν τα ενστερνίζεται όλα αυτά (το ίδιο είπε και ο συνάδελφος που τα έγραψε όταν ρωτήθηκε).
Τότε όμως; Γιατί τα γράφουμε; (ρητορική βέβαια η ερώτηση J).
Φαίνεται ότι, όπως κάποτε, όταν απευθύνονταν στην εξουσία, όλα τα γραφτά όφειλαν να αρχίζουν με το «πολυχρονεμένε μου βεζύρη» και να καταλήγουν με το «ο θεός να μου κόβει μέρες και να στις δίνει χρόνια», σήμερα, μια πρόταση για την εκπαίδευση οφείλει να λέει 40 φορές «και κακό ψόφο να ΄χουν τα φροντιστήρια»… Αυτός είναι σήμερα ο πολιτικός μας «πολιτισμός» και «ο εθνικός μας στόχος»…
…
Αλλά, επειδή – εδώ και μέρες – την απολαύσαμε και εμείς την άλλη εκδοχή με τους πραγματικούς κλέφτες και αρματολούς, ας το κλείσω – από τη μεριά μου – αφιερώνοντάς της ένα τραγούδι:
Παιδιά μ’ σαν θέλτε λεβεντιά: https://www.youtube.com/watch?v=ZB2tbRCBOJw
Μετα απο 31 χρονια στον πινακα μπορω να πω το ιδιο
Φίλε Γιώργο όταν προτείνω ένα σύστημα στο οποίο εμπλέκεται όλο το Λύκειο στο βαθμό πρόσβασης, γιατί κρίνω ότι μόνο με αυτό τον τρόπο δυστυχώς θα λειτουργήσει, είναι λογική συνέπεια να προβληματιστώ για το άν θα προκληθεί ή οχι φροντιστηριακή μεγέθυνση. Δεν θέλω να το κάνω όπως ο Αρβανιτόπουλος και να εκτοξεύξω την φροντιστηρική ανάγκη στα ύψη, επειδή επιδιώκω να προστατεύσω τα φτωχά στρώματα. Και σύ το ίδιο θα έκανες. Αυτό το νόημα έχουν τα περί αποδυνάμωσης του φροντιστηρίου κλπ.
Σήμερα φίλε Γιώργο το ξέρεις πολύ καλά ότι στη Β και στη Γ Λυκείου δεν είναι εύκολο να σταθείς στη τάξη. Τα παιδιά παίρνουν πολύ δουλειά απο εκεί που βασίζουν την προετοιμασία τους, οπότε και να θέλουν δεν προλαβαίνουν να σε παρακολουθήσουν και ας αξίζεις. Εγώ αρκετές φορές προσπαθω να τους συμπληρώσω ό,τι τους ξεφεύγει απο το φροντιστήριο. Τα κενά του φροντηστηρίου καλύπτουμε στο σχολείο Γιώργο. Εκεί έχουμε φτάσει. Αυτό το νόημα έχουν τα περί κομπάρσου, "ειδικού" κλπ.
Η ουσία επομένως, αυτή είναι.
Και θα πεις και εμείς οι φροντιστές φταίμε, ρε καρίολε, γι αυτά; Όχι βέβαια και δε νομίζω να προκύπτει απο πουθενά κάτι τέτοιο. Δεν υπάρχει αντιπαλότητα και το ξεκαθάρισα και στο συνάδελφο το Μιχάλη.
Τώρα να δεχθώ ότι δικαίως εκνευρίζει η αναφορά σε αυτό το παρα…ή το σχεδιάζειν με ύφος που υποκρύπτει αδιαφορία ή και αναλγησία απέναντι στον άλλο συνάδελφό. Αυτόν που βρέχεται στο δρόμο γιατί δεν έχει σπίτι και συ τον εμποδίζεις να πιάσει το υπόστεγο. Αν λοιπόν αυτός είναι ο λόγος ζητώ μια ακόμη συγνώμη Γιώργο.
Πέτρο, ευχαριστώ για την απάντησή σου και εκτιμώ τη διάθεση που σε οδηγεί να ζητήσεις συγνώμη. Καταλαβαίνω το πλαίσιο στο οποίο αναπαράγουμε διάφορους μύθους επειδή παρουσιάζονται ευρέως ως «πολιτικά ορθοί» και όχι από κακή πρόθεση. Αν μου επιτρέπεις όμως, νομίζω ότι το θέμα έχει τεθεί σε λάθος βάση από την αρχή.
Φαντάζεσαι να πρότεινε κάποιος μέτρα, διακηρύσσοντας ότι στους βασικούς του στόχους είναι να μην έχουν δουλειά οι ταξιτζήδες, οι έμποροι, οι μηχανικοί,…ή οποιοσδήποτε άλλος κλάδος νόμιμα εργαζομένων συνανθρώπων μας; Φαντάζεσαι τι θύελλα θα ξεσηκωνόταν; Νομίζω ότι δεν χρειάζεται να επιχειρηματολογήσω για το ότι δεν επιτρέπεται σε κανέναν να εκφράζεται με τον τρόπο αυτό για κανέναν άλλο. Πέρα από αναλγησία, συνιστά ευθεία επίθεση στο ψωμί του άλλου, ο οποίος – να το ξαναπώ – ασκεί νόμιμο επάγγελμα όπως όλοι οι άλλοι.
Και το ατόπημα γίνεται ακόμα μεγαλύτερο, όταν ο επιτιθέμενος είναι δημόσιος υπάλληλος («μήνας μπαίνει – μήνας βγαίνει» κλπ) που ασκεί ενίοτε ως αφανής ελεύθερος επαγγελματίας και το επάγγελμα εναντίον του οποίου επιτίθεται. Τότε, φίλε Πέτρο, η κοινωνική ευαισθησία πάει περίπατο και ο αθέμιτος ανταγωνισμός χτυπάει κόκκινο.
Λες όμως ότι η επίθεση (με ή χωρίς εισαγωγικά) γίνεται «για καλό σκοπό», από ενδιαφέρον για τα λαϊκά στρώματα. Δεν αμφιβάλλω για τις προθέσεις ούτε τις δικές σου, ούτε των άλλων συναδέλφων, αλλά νομίζω ότι ούτε αυτό ευσταθεί και ισχύει και εδώ το ρητό «ο δρόμος για την κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις».
Για να μην κουράζω με επαναλήψεις, θα σε παραπέμψω στην αντίστοιχη παράγραφο στην πρώτη μου τοποθέτηση (στην παρούσα ανάρτηση) και θα προσθέσω μόνο ότι όποιος διορισμένος συνάδελφος ενδιαφέρεται για τα λαϊκά στρώματα, αν δηλαδή προβάλλει κίνητρα ΗΘΙΚΗΣ και κοινωνικής δικαιοσύνης, θα μπορούσε να κάνει – κατά σειρά – τα εξής:
Εδώ όμως, Πέτρο, μπορεί και εσύ να πεις: Καλά ρε φίλε, εσύ θα μας πεις τι θα κάνουμε; Αυτά σε βολεύουν εσένα;
Θα το δεχθώ και θα είναι η σειρά μου να ζητήσω συγνώμη και να αποσύρω όλα τα παραπάνω.
Μην κάνετε τίποτα απ’ αυτά και κάνετε ό τι άλλο νομίζετε. Αλλά εμάς αφήστε μας απέξω. Δεν έχετε καμιά δουλειά να μας ανακατεύετε. Πέρα από συνάδελφοι, είμαστε εργαζόμενοι, τουλάχιστον όσο κι εσείς. Και διατηρούμε και εμείς το δικαίωμα να έχουμε τουλάχιστον την ίδια ευαισθησία για τα λαϊκά στρώματα και το βαλάντιο του φτωχού.
————————–
Τώρα, για τα άλλα προβλήματα που θίγεις, μπορείς να δεις τη γνώμη μου στην αρχική μου τοποθέτηση. Αν υπάρχει διαφορετική προσέγγιση ή διαφωνία, ευχαρίστως να το δούμε. Νομίζω συμφωνούμε ότι το φροντιστήριο φταίει για την κατάσταση στο σχολείο όσο φταίει για τον πόλεμο στη Συρία. Κατά τα άλλα:
Μειώνεται ο σχολικός πληθυσμός, μειώνεται η ποσότητα και η ποιότητα της γνώσης (προφανώς η πληροφορία από μόνη της δεν οικοδομεί γνώση). Η μείωση μισθών, η ανεργία, η προνομιακή θέση μεγάλων επιχειρήσεων και η υπερφορολόγηση (και όχι τα φροντιστήρια) μειώνουν τις δυνατότητες των λαϊκών στρωμάτων να καλύψουν εξ ιδίων τις ελλείψεις. Μειώνεται το γνωστικό επίπεδο των μαθητών που μοιάζουν χαμένοι και δεν ξέρουν από πού και τι τους έρχεται. Απαξιώνονται τα διδακτικά αντικείμενα και μαζί τους τα πτυχία. Ο συνάδελφος στο σχολείο καλείται να διαχειριστεί μια κατάσταση ραγδαία αυξανόμενης…εντροπίας… Και όλα αυτά βέβαια, δεν γίνονται "από μόνα τους" , δεν είναι φυσικά φαινόμενα – κάποιος ή "κάτι" τα προκαλεί… (Θα επαναλάβω το ερώτημα που με τρώει: Γιατί οι μαθητές του 2020 χρειάζεται να μαθαίνουν τόοοσο λιγότερα από τους μαθητές του 1980;)
Πέτρο, στην εποχή που έχουν εξαφανιστεί οι κατασκευές στην Ελλάδα, στην περιοχή μου ο διευθυντής του ΕΠΑΛ πήγε στο Γυμνάσιο και στο ΓΕΛ και έκανε ενημέρωση για τα πλεονεκτήματα του σχολείου του (π.χ. αφού φωνάζουμε ότι δεν μπορούν να γίνουν όλοι γιατροί, βρέθηκε η λύση: στο εξής θα περνάμε και από το ΕΠΑΛ στην ιατρική!). Όταν ο διευθυντής του ΓΕΛ ζήτησε να κάνει το ίδιο, δεν του επετράπη, επειδή «δεν προβλέπεται»…
Μάλλον χρειάζεται προσοχή από όλους μας, γιατί όταν ο σταβλάρχης κονταίνει το σκοινί, τα άλογα αποκτούν την τάση να ποδοπατούν και να δαγκώνουν το ένα το άλλο…
Γιώργο, συνάδελφέ μου, λες μεγάλες αλήθειες, τις οποίες ασπάζομαι και προσυπογράφω αβλεπί. Αν επαναδιατύπωνα τη πρότασή μου, μετα τα όσα μου επισημαίνεις, μπορεί η ουσία της να μην άλλαζε, αλλά στο περιεχόμενό της δεν θα υπήρχαν αυτά τα στίγματα. Η τελευταία σου αποστροφή " Μάλλον χρειάζεται προσοχή απο όλους μας, γιατί όταν ο σταβλάρχης κονταίνει το σχοινί, τα άλογα αποκτούν την τάση να ποδοπατούν και να δαγκώνουν το ένα το άλλο.", τα λέει όλα.
Και να αδερφέ μου
που μάθαμε να κουβεντιάζουμε
ήσυχα, ήσυχα κι απλά.
Καταλαβαινόμαστε τώρα
δε χρειάζονται περισσότερα.
Κι αύριο λέω θα γίνουμε
ακόμα πιο απλοί.
Θα βρούμε αυτά τα λόγια
που παίρνουνε το ίδιο βάρος
σ’ όλες τις καρδιές,
σ’ όλα τα χείλη,
έτσι να λέμε πια
τα σύκα σύκα
και τη σκάφη σκάφη.
Κι έτσι που να χαμογελάνε οι άλλοι
και να λένε:
"Τέτοια ποιήματα
σου φτιάχνω εκατό την ώρα".
Αυτό θέλουμε κι εμείς.
Γιατί εμείς δεν τραγουδάμε
για να ξεχωρίσουμε, αδελφέ μου,
απ’ τον κόσμο.
Εμείς τραγουδάμε
για να σμίξουμε τον κόσμο.
Χαιρετω όλη την παρέα.
Όντας σε διακοπές και με ένα tablet μόνο, που με τυραννά (γι’ αυτό ζητώ συγνώμη για το κακό format) θα μπω στην κουβέντα.
Βεβαίως αυτό που λέμε πανελλαδικές “εξετάσεις” δεν είναι εξετάσεις αλλά διαγωνισμός, όμως το είδος, η δυσκολία, το εύρος των θεμάτων έχουν την σημασία τους.
Από τα σχόλια στο ζήτημα καθώς επίσης και από συζητήσεις που κατά καιρούς έχω κάνει με συναδέλφους είναι φανερό ότι το μόνο σημείο σύγκλισης επί του θέματος είναι να αυξηθεί η εξεταζόμενη ύλη ώστε να καλύπτει περισσότερα κεφάλαια, να μην καθορίζεται με παραγράφους του συγκεκριμένου βιβλίου αλλά με εννοιολογικά αντικείμενα οπότε και τα θέματα δεν θα χρειάζεται να είναι τόσο εξεζητημένα.
Τελεία στην συμφωνία.
Μετά αρχίζουν οι διαφορές απόψεων που οφείλονται στο βαθύτερο ιδεολογικό και φιλοσοφικό υπόβαθρο του καθενός.
Να πω, με κάθε σεβασμό για τις διαφορετικές, την δική μου άποψη όσο γίνεται πιο συνεπτυγμένα.
Επειδή συμφωνώ ότι το να ξεκινάς να μιλάς για πανελλαδικές χωρίς να δεις τα προηγούμενα χρόνια είναι λάθος ας ξεκινήσω από τα πριν.
Λοιπόν αυτά που λέει ο Ελεφάντης «Σκοπός της Μέσης Εκπαίδευσης δεν είναι να διαμορφώσει φυσικούς, βιολόγους, μαθηματικούς, γλωσσολόγους, ιστορικούς, μουσικούς, λογοτέχνες κ.λπ. Σκοπός της είναι οι απόφοιτοι του λυκείου να εγκολπωθούν στοιχεία της αποθησαυρισμένης γνώσης και ευαισθησίας ώστε οι μαθητές να κατανοούν το σώμα τους, να επικοινωνούν με τις τέχνες, να γνωρίζουν την ιστορία της χώρας τους και του κόσμου, να αντιληφθούν και να κάνουν κτήμα τους βασικές έννοιες μαθηματικών, φυσικής, χημείας, να τους ανοίγεται με δυο λόγια ο κόσμος της κοινωνικής, της φυσικής και της καλλιτεχνικής πραγματικότητας.»
και που είναι και το δικό μου πιστεύω χωρίς κόστος ΔΕΝ γίνονται.
Επειδή όμως στην πτωχευμενη Ελλαδα το δημοσιονομικό κόστος έρχεται πρώτο αλλά και επειδή ο κάθε υπουργός μέχρι και σήμερα ακούει μόνο τους περίφημους παρατρεχάμενούς του, άρα μιλάμε θεωρητικά και για την πάρτι μας, που λένε.
* Πιστεύω ότι κανένα παιδί, στην εποχή μας, δεν πρέπει να φεύγει από το σχολείο, πολύ περισσότερο να αναγκάζεται να δουλέψει, πριν από τα 18.
Με δεδομένη την πραγματικότητα που λέει ότι υπάρχουν οικογένειες που το εισόδημα του παιδιού θα ηταν απαραίτητο ή και το μοναδικό, το κράτος ενισχύει την οικογένεια με τα ισόποσα που θα προσκόμιζε το παιδί.
* Το είδος του σχολείου που πιστεύω είναι το προσφορότερο στην εποχή μας είναι αυτό που στη βιβλιογραφία ονομάζεται συνήθως πολυτεχνικό, δηλαδή ένα σχολείο που θα δίνει ισόρροπα θεωρητικές αλλά και κάποιες τεχνικές γνώσεις. Να διδάσκεται η όποια αποθυσαυρισμένη γνώση αλλά ταυτόχρονα κάποιες χειρωνακτικές δεξιότητες. Μην ρωτάς τον νέο άνθρωπο αν μπορεί να βγάλει ένα παξιμάδι και σου λέει αυτά τα κάνει μόνο…… ο φούρναρης.
* Η όποια εξειδίκευση, κατεύθυνση γίνεται μετά τα 18.
Δηλαδή έχοντας φτάσει σε αυτή την ηλικία, άρα αρκετά ώριμος, και έχοντας σχετικά καλές βάσεις είτε για σπουδές είτε για τέχνη αποφασίζει να συνεχίσει στην τριτοβάθμια ή εξειδικεύεται σε μια τεχνική σχολή και στην ειδικότητα που θα επιλέξει.
* Θεωρητικά και συναισθηματικά είμαι με την λεγόμενη ελεύθερη πρόσβαση αλλά επειδή αυτό δεν βλέπω να γίνεται κατορθωτό άμεσα για κοινωνικούς λόγους. Πχ αυτό θα προκύψει σταδιακά όταν η κοινωνία αντιληφθεί ότι πέρασε ο καιρός που η εκπαίδευση ήταν μέσο για κοινωνική ώσμωση, όπου, τουλάχιστον ένα ποσοστό παιδιών της εργατικής ταξης ή της αγροτιάς πέρναγε στην αστική. Η ταξικότητα εντείνεται τα τελευταία χρόνια και δεν μπορεί η εκπαίδευση να την μειώσει.
Ας πούμε λοιπόν για μία μεταβατική περίοδο λέω τα εξής. Γύρω στον Μαρτιοζητά το υπουργείο να συμπληρώσουν τα παιδιά της Γ Λυκείου ενδεικτικό μηχανογραφικά με τις σχολές προτίμησης. Με βάση αυτά τα στοιχεία ανακοινώνει σεποιές σχολές ή ζήτηση είναι πιο μεγάλη από τις θέσεις και άρα θα πρέπει οι ενδιαφερόμενοι να δοσουν εξετάσεις και σε ποιες μπορούν να εγγραφούν αμέσως.
Επανέρχονται αμέσως μετά οι μαθητές και είτε δηλώνουν ότι θα διαγωνισθουν είτε γράφονται στην πρώτη σχολή από αυτές που δήλωσαν και δεν χρειάζεται εξετάσεις.
Αυτό είναι τό γενικό πλάνο κατά την γνώμη μου.
Τώρα, μερικά σχετικά ιδεολογικά.
◊ Η ταξικότητα στην κοινωνία δεν αλλάζει είτε έχουμε εισαγωγικές ειτε όχι.
Οι περίφημες ίσες ευκαιρίες στην εκπαίδευση είναι ιδεολόγημα για να μείνουν τα πράγματα κοινωνικα ως έχουν.
Επειδή σχεδόν όλοι πια έχουν κινητό και στις εργατικές πολυκατοικίες στο Νέο Κόσμο κρέμονται δορυφορικές κεραίες δεν καταργήθηκαν οι ταξικές διαφορές.
◊ Υπάρχουν κάποια ευρήματα της κοινωνιολογίας της εκπαίδευσης, γνωστά εδώ και χρόνια που δεν αμφισβητούνται πλέον, και θα πρέπει να τα παίρνει κανείς υπόψη του, σε κάθε πρόταση που αφορά την εκπαίδευση. Δύο ενδεικτικά.
«Παράλληλα, όμως ,το παιδί που προέρχεται από μη προνομιούχα στρώματα από την είσοδό του στην υποχρεωτική εκπαίδευση μειονεκτεί έναντι των συμμαθητών του που προέρχονται από πιο προνομιούχα στρώματα, έχουν αποκτήσει ήδη από το οικογενειακό τους περιβάλλον μια κουλτούρα, η οποία έρχεται σε συμφωνία με την κυρίαρχη κουλτούρα που προάγει το σχολείο (Καζαμίας,2000).»,
ενώ,
«Ο Βρετανός κοινωνιολόγος της εκπαίδευσης Bernstein(1991) υποστήριξε ότι κάθε κοινωνική ομάδα αναπτύσσει τους δικούς της κώδικες επικοινωνίας. Οι γονείς που ανήκουν στην εργατική τάξη χρησιμοποιούν τον περιορισμένο κώδικα που αποτελείται από απλό γραμματικά και συντακτικά, λόγο, με παρατακτική σύνταξη, χωρίς τη χρήση αόριστων αντωνυμιών, λόγος ο οποίος δεν εκφράζει συναισθηματικές καταστάσεις. Οι γονείς που προέρχονται από τη μεσαία τάξη χρησιμοποιούν τον επεξεργασμένο κώδικα, ο οποίος είναι πλήρης γραμματικά και συντακτικά, και εκφράζει συναισθήματα και αφηρημένη σκέψη. Η γλώσσα της εκπαίδευσης είναι ο επεξεργασμένος κώδικας, με αποτέλεσμα τα παιδιά από τα λαϊκά στρώματα να δυσκολεύονται να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις του σχολείου.»
Βασική προϋπόθεση για να αμβλυνθούν, όχι να εξαφανιστούν, οι εκπαιδευτικές ταξικές ανισότητες είναι να υπάρχουν διαδικασίες αντισταθμιστικής εκπαίδευσης, ζώνες εκπαιδευτικής προστασίας και προτεραιότητας κλπ, αλλά αυτό με πρώτη προϋπόθεση, δεν θα έχω δημοσιονομικό κόστος, ΞΕΧΝΑ ΤΟ.
Είναι γνωστό ότι χώρες που διακρίνονται εκπαιδευτικά, είναι αυτές πού διέθεσαν μεγάλο ποσοστό του ΑΕΠ τους, για χρόνια, στην παιδεία.
◊ Είναι, νομίζω, πρόδηλο ότι αρκετοί συνάδελφοι απελπισμένοι από την υπάρχουσα κατάσταση θεωρούν σωστό το: για να «συνέλθει», τουλάχιστον το Λύκειο, ένας τρόπος υπάρχει, ο φόβος του βαθμού και μάλιστα που θα μετρά στις πανελλαδικές. Έτσι θα μας ακούνε.
Είναιγνωστόότικάθεεπιπλέονεξέταση πανελλαδικού τύπου για τα παιδιά απόμηπρονομιούχαστρώμασυνιστά έναν επιπλέον φραγμό.
Που θα πάνε τα παιδιά που δεν θα πάνε καλά στις εξετάσεις της πρώτης Λυκείου και δεν έχουν κανέναν να τους βοηθήσει; Είτε στα ΕΠΑΛ ως ανίκανοι για το γενικό Λύκειο, είτε πουθενά δηλαδή στην αλητεία. Σε μια χώρα υπό οικονομική και άρα πολιτική κηδεμονία τι εναλλακτική θα έχουν αυτά τα παιδιά;
Η λύση λοιπόν, για μένα, δεν είναι στις πολλές εξετάσεις. Το σχολείο και ειδικά το Λύκειο (το πολυτεχνικό) να γίνει χώρος δημιουργίας, χώρος όπου κάθε παιδί βοηθιεται να μάθει να συνεργάζεται με τους άλλους αλλά και να ανακαλύπτει τις ιδιαίτερες κλίσεις και ικανότητες που έχει και να παίρνει τις απαραίτητες και έγκυρες γνώσεις που θα του χρειαστούν στην υπόλοιπη ζωή του, ως πολίτη.
◊ Η αύξηση της ύλης είναι απαραίτητη, αρχικά για να καλύψει τις έννοιες φυσικής με τις οποίες πρέπει ο νέος άνθρωπος να έχει έρθει σε επαφή και γνώση, υπεύθυνα, από το σχολείο του και δευτερευόντως και σαν επακόλουθο, ώστε οι όποιες εξετάσεις να μην είναι γνώση εφαρμογής κάποιων τεχνικών σε ένα πολύ μικρό κομμάτι ύλης.
Για τις όποιες εισαγωγικές μπορεί να υπάρχουν κομμάτια από ύλη της Α και της Β, οπότε ο μαθητής θα υποχρεούται να διαβάσει και σε αυτές τις τάξεις. Όμως θεωρώ υπερβολικό το να εξετάζονται σε όλη την διδακτέα ύλη του Λυκείου. Ας σκεφτούμε εδώ ότι θα δίνει και άλλα μαθήματα και οι άλλοι συνάδελφοι θεωρούν το ίδιο σημαντικό τα παιδιά να ξέρουν αρκετά και από τα δικά τους αντικείμενα.
◊ Δεν θέλω να μπω στην διελκυστίνδα καθηγητές δημοσίου vs. φροντιστές. Υπάρχει αρκετή «αμαρτία» γύρω από το θέμα. Αναλύθηκε αρκετά. Να πω μόνο επιγραμματικά ότι το πρόβλημα με την ανάγκη εκτός σχολείου μάθησης θα μειωθεί, όσο οι συνθήκες μέσα στο σχολείο βελτιώνονται. Στη λέξη συνθήκες βέβαια περιέχονται 3.567.987.567….. πράγματα, ας βάλει ο καθένας τα δικά του.
3.567.987.567 λοπόν …
Γειά σου Άρη… Βλέπω πως οι αναποδιές με το αυτοκίνητο δεν πτοούν το ηθικό σου
Καλό αυτό …
Να σε πειράξω όμως και λίγο ; Οι προτάσεις σου μου φαίνεται ή γέρνουν λίγο προς Σύριζα μεριά ;…
Αλλά έχεις δίκιο ότι όσο η πρώτη παράγραφος οφείλει να αναφέρει σαφώς "χωρίς δημοσιονομικό κόστος" …δεν χρειάζεται να ανησυχούμε για αλλάγες προς το καλύτερο .
Γειά σου Μητσο, το κωλοταμπλετ με ενοχλεί, όχι το αυτοκίνητο.
Ή αντίθεση στον ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι αυτοσκοπός, οφείλεται στο τι κάνει και τι δεν κάνει.
Αυτά που έγραψα πιστεύω εγώ, δυστυχώς δεν ελπίζω να τα δω σύντομα