by 
Το τελευταίο διάστημα σε όλες τις συζητήσεις περί εξετάσεων και νέου συστήματος, γινόταν αναφορές και στα φροντιστήρια, άλλοτε φανερά, άλλες φορές με υπονοούμενα, μια αναφορά δύσκολη, αφού φαινόταν ένα εκρηκτικό μίγμα, εύκολο να βάλει φωτιά και να διαλύσει τη συζήτηση. Με ευθύνη και του υπουργείου, οι νέες προτάσεις, συνδεόταν με ελάφρυνση από το «βραχνά» των φροντιστηρίων. Η αναφορές αυτές εξόργιζαν τους φίλους που εργάζονται στο φροντιστηριακό χώρο.
Μιας και περάσαμε λίγο τη φάση αυτή, ας δούμε λίγο την κατάσταση, μήπως και μπορούμε να συζητήσουμε ήρεμα κάποια πράγματα. Κάποιες σκέψεις λοιπόν, ατάκτως ειρημένες, όπως έρχονται συνειρμικά…
Στο δρόμο για τη χώρα. 7-8 km από την πόλη της Ζακύνθου. Στο πουθενά, φροντιστήριο Πουκαμισάς. Αριστερά ταμπέλα, μαθήματα για Δημοτικό, δεξιά άλλη ταμπέλα φροντιστήρια για Γυμνάσιο-Λύκειο. Η γραμματέας έκανε εγγραφές μέσα Αυγούστου, όταν όλοι έτρεχαν στις παραλίες…
Το μυαλό κάνει παιχνίδι με το χρόνο. Φροντιστήρια Πουκαμισάς, όπως κάποτε, αρχές δεκαετίας του ’70 είχαμε τον Στρατηγάκη. Εκεί τρέχαμε για να μάθουμε Αγγλικά τότε.
Αλήθεια, από τότε μέχρι σήμερα, όποιος θέλει να μάθει Αγγλικά, μήπως τρέχει σε φροντιστήριο ή τα μαθαίνει στο σχολείο του; Τόσες χιλιάδες καθηγητών Αγγλικής εργάζονται σε Δημοτικά-Γυμνάσια-Λύκεια, ξέρετε μήπως μερικές δεκάδες μαθητών, που να έμαθαν Αγγλικά και να μην χρειάστηκαν τα «κέντρα ξένων γλωσσών»;
Τι ακριβώς κάνουν οι συνάδελφοι στο σχολείο; Ποιο πρόγραμμα εφαρμόζουν, με ποιους στόχους και με ποια αποτελέσματα; Μιλάμε για διάστημα 50 ετών. Συστήματα και συστήματα άλλαξαν, στο αποτέλεσμα άλλαξε κάτι;
Αλλά και μαθήματα για παιδιά Δημοτικού! Γιατί; Γιατί ο πατέρας ή η μητέρα το απόγευμα, να πάρει το αυτοκίνητο για να μεταφέρει το παιδάκι στο φροντιστήριο και μετά από 1-2 ώρες, να ξαναπάει για να το πάρει; Τι ακριβώς στόχο έχει; Τι ανάγκη καλύπτει; Έχει να δώσει κάποιες εξετάσεις και για να έχει το καλύτερο αποτέλεσμα, πρέπει να στείλει το παιδί του σε φροντιστήριο;
Είναι οι εξετάσεις που οδηγούν στο φροντιστήριο;
Ο Δημήτρης Παπαγεωργίου χθες διαμαρτυρήθηκε για το νέο βιβλίο Χημείας της Β΄ Λυκείου. Πρώτη σελίδα «πετρέλαια». Λέξη για ονοματολογία…
Υπήρχε κάτι στραβό. Υπήρχαν συνάδελφοι που κόλλαγαν στην ονοματολογία, 3-4 μήνες, διδάσκοντας ακρότητες και μη κάνοντας τίποτα άλλο. Στραβό; Θεόστραβο!
Αλλά ισιώνει το κλήμα, όταν καταργούμε εντελώς την ονοματολογία; Αυτή δεν είναι ακρότητα; Πώς θα μάθει ένας μαθητής να ονομάζει μια ένωση; Μήπως πρέπει να πάει τρέχοντας στο φροντιστήριο για να μάθει, κάτι που επισήμως το σχολείο αρνείται να του διδάξει και το οποίο θα το βρει μελλοντικά μπροστά του;
Να ελαφρύνουμε το πρόγραμμα, μην εντατικοποιήσουμε το Λύκειο γιατί αλλιώς θα υποχρεώσουμε τα παιδιά να τρέξουν σε φροντιστήρια. Αυτή είναι η αλήθεια ή η μισή αλήθεια; Όταν δεν διδάσκεις τίποτα στο σχολείο ή όταν διδάσκεις μερικά ασύνδετα πραγματάκια, χαλαρά… τι ακριβώς αποτελέσματα θα έχεις; Δεν θα στείλεις όλους τους μαθητές στου …Στρατηγάκη ή πώς τον λέμε σήμερα; Πουκαμισά; Μάλιστα.
Η Ελένη (η σύζυγος) ήθελε να πάει κομμωτήριο. Την κατέβασα στη χώρα και πήγε, στέλνοντάς με στην διπλανή πλατεία για καφέ. Τον ήπια… κάπνισα το πρώτο, κάπνισα το δεύτερο τσιγάρο, δεν ερχόταν… Έκανε και ζέστη, βαρέθηκα να περιμένω, λέω πάω να δω.
Μπαίνω, δεν είχε πελάτισσες, αλλά είχε κλιματισμό, οπότε ήταν καλύτερα μέσα παρά έξω, κάθησα.
Ξέρεις μου λέει η Ελένη, η κόρη της κ. … είναι φοιτήτρια στο Φυσικό Κρήτης.
-Μπράβο λέω, καλές σπουδές.
-Δύσκολα κ. Διονύση, μου λέει. Δεν μπορεί να περάσει τα Μαθηματικά, ούτε κάποια μαθήματα Φυσικής. Πολύ δύσκολα. Δεν της άρεσαν και ποτέ τα Μαθηματικά …
– Και χωρίς να της αρέσουν τα Μαθηματικά πήγε στο Φυσικό;
– Ε δεν ήταν πρώτη επιλογή της, αλλά αυτό έπιασε….
…….
-Πρέπει να την στείλω φροντιστήριο. Δεν γίνεται αλλιώς. Δεν μπορεί να ανταποκριθεί. Και τα χρήματα είναι πολλά…
Φροντιστήρια λοιπόν, όχι μόνο για μαθητές Δημοτικού, αλλά και για φοιτητές του Φυσικού, που δεν τους αρέσουν τα μαθηματικά.
Να φτιάξουμε λοιπόν, ένα σύστημα εξετάσεων (μπορούμε να το πούμε και ελεύθερη πρόσβαση, χωρίς εξετάσεις) και στη συνέχεια οι φοιτητές, θα μπορούν άνετα να παρακολουθούν φροντιστήρια, για να μπορούν να περάσουν τα μαθήματά τους!
Μπορούμε επίσης να επιτρέψουμε να πηγαίνουν σε σχολές που θα διδαχτούν Μαθηματικά και Φυσική-Χημεία, μαθητές του Θεωρητικού προσανατολισμού. Ας δώσουμε μια ευκαιρία με κάποιο μάθημα επιλογής (χαλαρού προφανώς) να περάσουν κάπου τα παιδάκια και μετά, εντάξει θα δημιουργηθούν φροντιστήρια σε κάθε πόλη που θα φοιτήσουν τα …παιδάκια!
Στην τελευταία ανακοίνωση της ΕΕΦ (προσωπικά την βρήκα πολιτικάντικη και ως συνήθως αδιάφορη…) υπήρχε, παρόλα αυτά, μια σημαντική παράγραφος, την οποία προσπάθησα να αναδείξω:
«Η πρωτοφανής στα χρονικά πρωτοτυπία να εισάγονται οι υποψήφιοι χωρίς στοιχειώδεις γνώσεις σε απαιτητικές σχολές υψηλού κύρους και αναγνώρισης, αποδεικνύει τις προτεραιότητες και τις εμμονές της ηγετικής ομάδα του υπουργείου Παιδείας. Θα εισάγονται στα Πολυτεχνεία χωρίς να εξετάζονται Φυσική (μετατρέπεται σε μάθημα επιλογής!), όπως εισάγονται σήμερα σε σχολές με υψηλές απαιτήσεις Μαθηματικών και Φυσικής, χωρίς να γνωρίζουν Μαθηματικά και Φυσική! Ας μας γνωρίσει το υπουργείο μία πολυτεχνική σχολή όπου δεν υπάρχουν υψηλές απαιτήσεις στη Φυσική. Προφανώς και είμαστε σύμφωνοι στην εισαγωγή όλων στις σχολές που επιθυμούν, αλλά χωρίς προαπαιτούμενες στοιχειώδεις γνώσεις, οι φοιτητές τελικά οδηγούνται ή στην εγκατάλειψη ή στην προσφυγή στα πανεπιστημιακά ιδιωτικά φροντιστήρια, που βρίσκονται σε πρωτοφανή έξαρση.»
Πανεπιστημιακά ιδιωτικά φροντιστήρια, που βρίσκονται σε πρωτοφανή έξαρση… Ακούει κανείς; Υπάρχει κάποιο πρόβλημα ή όλα καλώς έχουν;
Τις τελευταίες μέρες βγήκε και το θέμα της αντιγραφής 106 φοιτητών του τμήματος Διοίκηση επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Πατρών.
Ας αφήσουμε στην άκρη, τις εύκολες μεγαλοστομίες ή και τις πολιτικές προεκτάσεις του θέματος και ας εστιάσουμε στο γεγονός.
Δεν υπήρξε καμιά «αντιγραφή»! 106 φοιτητές παρέδωσαν την ίδια εργασία για να περάσουν κάποιο μάθημα Μαθηματικής φύσεως.
Πού βρήκαν 106 φοιτητές την εργασία; Λέτε να την έγραψε ένας από αυτούς και την έδωσε στους υπολοίπους 105 για να την αντιγράψουν; Όχι βέβαια!
Την εργασία έγραψε κάποιος «εξωτερικός βοηθός», κάποιος φροντιστής και την «πούλησε» σε πολλούς!!!
Αλλά ας υποθέσουμε ότι δεν έκανε το σφάλμα και την έδινε σε έναν φοιτητή και άλλοι 105 φροντιστές έγραφαν άλλες 105 διαφορετικές εργασίες, τις οποίες έδιναν σε 105 φοιτητές για να την παραδώσουν, θα ήταν όλα καλά;
Είναι ξεκάθαρο ποιος κάνει τις εργασίες που οι φοιτητές υποχρεώνονται να καταθέσουν στα πλαίσια ενός μαθήματος; Όταν οι φοιτητές τρέχουν σε φροντιστήριο για να περάσουν κάποιο μάθημα, γιατί να μην πληρώσουν κάτι παραπάνω για να τους ετοιμάσουν και την εργασία;
Το θέμα δεν είναι σημερινό και δεν είναι μόνο Ελληνικό. Χρόνια μιλάμε για μεταδιδακτορικούς επιστήμονες στο Παρίσι, που η εργασία τους είναι να γράφουν διδακτορικά σε υποψήφιους διδάκτορες… Καλή και προσοδοφόρα εργασία.
Και ας έρθουμε στα καθ’ ημάς. Πήγατε συνάδελφοι για επιμόρφωση από τους συμβούλους για τις «ερευνητικές- δημιουργικές» εργασίες; Επιμορφωθήκατε; Γίνατε ικανοί να καθοδηγήσετε και να επιβλέψετε τις εργασίες που:
«μια εκτενή εργασία που πραγματοποιείται για κάθε μάθημα εντός του σχολείου υπό την καθοδήγηση και την επίβλεψη του/της εκπαιδευτικού του μαθήματος, που κατατίθεται σε ειδική πλατφόρμα όπου ελέγχεται για την περίπτωση αντιγραφής και που βαθμολογείται ανώνυμα από αξιολογητές ειδικού μητρώου».
Βλέπετε να μπορεί να λειτουργήσει το σύστημα αυτών των εργασιών; Εσείς συνάδελφοι που εργάζεστε στα σχολεία, μπορείτε να το υποστηρίξετε;
Μήπως μπορείτε να προβλέψετε ποιος θα γράφει αυτές τις εργασίες; Βλέπετε καμιά πιθανότητα ένας μαθητής της Γ΄ Λυκείου να «χάσει χρόνο» και να ασχοληθεί με συγγραφή τέτοιας εργασίας και να μην την αναθέσει στο φροντιστήριό του;
Είναι δυνατόν κ. Υπουργέ να μην βλέπετε εσείς, πού οδηγεί η πρότασή σας;
Καλημέρα Γιάννη.
” Όπως είναι αδύνατον να πάψουν να υπάρχουν φροντιστήρια, είναι αδύνατον να εξαφανισθούν και τα ιδιαίτερα.”
Συμφωνώ απολύτως. Ας το δούμε λίγο.
Όταν μιλάμε για ιδιαίτερο μάθημα, δεν πρέπει να τα συνδέουμε με μια ορισμένη κατηγορία καθηγητών.
-Ένα ιδιαίτερο μάθημα, μπορεί να γίνεται από διορισμένο καθηγητή, σε παιδί φίλου του, δωρεάν. Στον ανιψιό του επίσης.
-Μπορεί να γίνεται σε άγνωστο μαθητή, από άλλο σχολείο.
-Μπορεί να γίνεται, σε μαθητή του σχολείου του, επειδή του έχει εμπιστοσύνη και τον προτιμά, σε σχέση με άλλον καθηγητή, από την αγορά.
-Μπορεί να γίνεται σε μαθητή του σχολείου του, αφού ο στόχος του μαθητή, είναι να εξασφαλίσει μεγαλύτερη και χαριστική βαθμολογία.
-Μπορεί να γίνεται σε μαθητή του, επειδή αυτός υπέκυψε σε κάποια έμμεση ή άμεση πίεση εκ μέρους του καθηγητή του.
Σε όλες τις παραπάνω περιπτώσεις (πλην της πρώτης) προφανώς τα χρήματα είναι “μαύρα”.
Αλλά ένα ιδιαίτερο μάθημα, μπορεί επίσης να γίνεται:
-Από έναν εργαζόμενο (ιδιοκτήτη ή όχι) σε φροντιστήριο, παράλληλα με την διδασκαλία σε τμήμα. Με απόδειξη για την αποζημίωση ή όχι.
-Από κάποιον επισήμως φροντιστή, με άδεια και μπλοκάκι εφορίας, με το να κόβει ή να μην κόβει αποδείξεις.
-Από κάποιον συνάδελφο, ο οποίος έχει ως μοναδικό έσοδο τα ιδιαίτερα, χωρίς να εμφανίζεται πουθενά, ότι κάνει αυτή τη δουλειά.
-Από έναν απόφοιτο Πολυτεχνείου, από ένα φοιτητή, από έναν γιατρό ως δεύτερη απογευματινή εργασία…
Μήπως όλες αυτές οι περιπτώσεις είναι ίδιες;
Μήπως τα ίδια ηθικά διλήμματα αντιμετωπίζουμε σε κάθε περίπτωση;
Μήπως είναι ανήθικος ο καθηγητής του δημοσίου που κάνει μάθημα παίρνοντας “μαύρα” χρήματα, από έναν άγνωστό του μαθητή και ηθικός ο εργαζόμενος σε φροντιστήριο που συμπληρώνει τις χαμηλές αποδοχές του, κάνοντας παράλληλα και κάποιες “συμπληρωματικές” ώρες ιδιαίτερα σε κάποιον ή κάποιους μαθητές του, χωρίς απόδειξη;
Προφανώς στις περιπτώσεις, που ανέφερα παραπάνω για τους διορισμένους, τα ηθικά προβλήματα είναι μεγαλύτερα, αλλά δεν είναι και ίδιας φύσεως σε όλες τις περιπτώσεις.
Αλλά τελικά, αν συζητάμε για ένα σχολείο, για το Λύκειο και πώς πρέπει να είναι το νέο σύστημα, θα πρέπει η πρόταση να γίνει στη βάση ότι έτσι:
– Θα καταργηθούν τα ιδιαίτερα των διορισμένων;
– Θα σταματήσουν τα ιδιαίτερα γενικά;
– Θα σταματήσουν γενικά τα φροντιστήρια;
Νομίζω ότι όταν στο τραπέζι μπαίνουν τέτοια θέματα, απλά αποπροσανατολίζουν.
Θέματα που μπορούμε να συζητάμε …αιωνίως, να τσακωνόμαστε μόνιμα, ρίχνοντας η μια κατηγορία τις ευθύνες στην άλλη για όλα τα στραβά (και στραβά υπάρχουν άπειρα και σε όλες τις επιμέρους κατηγορίες που πρόχειρα ανέφερα παραπάνω…), αλλά ευθύνες υπάρχουν και:
-στους καθηγητές τους διορισμένους, που κάνουν!!! το μάθημά τους στο σχολείο (και όχι ιδιαίτερα μαθήματα…), περιμένοντας οι μαθητές τους να τα μάθουν στο φροντιστήριο ή
-στους συνάδελφους φροντιστές που διαφημίζουν τα φροντιστήριά τους, όπως διαφημίζεται και η Colgate και οι οποίοι προωθούν τη λογική ότι ΜΟΝΟ στο φροντιστήριο μαθαίνει ο μαθητής και αν δεν πάει να εγγραφεί …καταστρέφεται, αφού η καλύτερη λύση είναι η κατάργηση του σχολείου…
Και μην μου πείτε ότι δεν έχετε ακούσει για “οδηγίες” σε μαθητές, να μην ασχολούνται με το σχολείο τους…
Να κλείσω.
Μπορούμε να προτείνουμε ένα σύστημα που:
-Να μην “σκοτώνει” τα παιδιά…;
-Να κάνει το σχολείο να λειτουργεί…;
– Να μην είναι “απαραίτητο” το φροντιστήριο με τη μια ή την άλλη μορφή του;
Είναι όμως άλλο πράγμα να “μην είναι απαραίτητο το φροντιστήριο” και άλλο να νομίζουμε ότι η πρόταση θα οδηγήσει σε κατάργηση των φροντιστηρίων ή σε κατάργηση των ιδιαίτερων μαθημάτων ή σε “απαγόρευση” των ιδιαιτέρων στους διορισμένους καθηγητές.
Με όποιο σύστημα, όλα αυτά θα συνεχίζουν να υπάρχουν σε λίγο μεγαλύτερο ή λίγο μικρότερο βαθμό.
Να μην δώσουμε ευκαιρία να ανθίσουν τα “επιβλαβή φυτά”, ναι. Να μπορέσουμε να μειώσουμε αρνητικές συνέπειες, ναι.
Μέχρι εκεί…
Τα υπόλοιπα είναι δονκιχωτισμός χωρίς κανένα αποτέλεσμα… Αλλά όχι μόνο. Είναι κυρίως αποπροσανατολιστικά!
Καλημέρα Διονύση.
Όντως είναι δονκιχωτισμός.
Κατά τα φαινόμενα, ένα και μοναδικό άτομο βρίσκεται πίσω από το σκάνδαλο της μαζικής αντιγραφής εργασίας από πρωτοετείς φοιτητές του Πανεπιστημίου Πατρών.
Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας «Ειδήσεις», ο «εγκέφαλος» είναι φοιτητής του ιδρύματος, ο οποίος συνεργάζεται με φροντιστήριο της πόλης, το οποίο εκπονεί πανεπιστημιακές εργασίες.
Η ταυτότητα του φοιτητή φαίνεται ότι αποκαλύφθηκε από τις «απολογίες» των συμφοιτητών του, οι οποίοι κατέθεσαν για το περιστατικό στη γενική συνέλευση του τμήματος και κατέθεσαν εγγράφως από πού είχαν προμηθευτεί την επίμαχη εργασία.
Το δημοσίευμα προσθέτει ότι, σύμφωνα με το πόρισμα του τμήματος του πανεπιστημίου για το θλιβερό περιστατικό, ο συντάκτης της εργασίας πούλησε το πόνημά του, αρχικά σε 20 άτομα για την τιμή των 100 ευρώ έκαστος.
Ωστόσο, φαίνεται ότι αυτό ήταν και το μοιραίο λάθος του, καθώς το φαινόμενο πήρε μαζικές διαστάσεις, οι διορθωτές διαπίστωσαν την αντιγραφή και η έρευνα οδήγησε στον «εγκέφαλο».
Το δημοσίευμα σημειώνει ότι πλέον η Σύγκλητος του Πανεπιστημίου Πατρών θα αποφασίσει τι μέλλει γενέσθαι με τον συγκεκριμένο φοιτητή, ο οποίος κινδυνεύει από αποκλεισμό για τρεις περιόδους από εξεταστικές μέχρι και την οριστική διαγραφή του.
(πηγή: εφημερίδα Ειδήσεις)
αλλά ευθύνες υπάρχουν και:
-στους καθηγητές τους διορισμένους, που κάνουν!!! το μάθημά τους στο σχολείο (και όχι ιδιαίτερα μαθήματα…), περιμένοντας οι μαθητές τους να τα μάθουν στο φροντιστήριο ή
-στους συνάδελφους φροντιστές που διαφημίζουν τα φροντιστήριά τους, όπως διαφημίζεται και η Colgate και οι οποίοι προωθούν τη λογική ότι ΜΟΝΟ στο φροντιστήριο μαθαίνει ο μαθητής και αν δεν πάει να εγγραφεί …καταστρέφεται, αφού η καλύτερη λύση είναι η κατάργηση του σχολείου…
"όλα τα λεφτά" (που λέω κι εγώ…) Διονύση!
Γεια σου Βαγγέλη.
Δυστυχώς η αλήθεια μερικές φορές είναι πικρή…
Γιάννη, με κάλυψες στο μεγαλύτερο βαθμό. Το φροντιστήριο, νομίζω πια το παραδέχονται όλοι,
είναι ένα πρόβλημα κοινωνικό εξαιρετικά πολύπλοκο. Πιστεύω κι εγώ ότι το μόνο που μπορεί να γίνει
είναι να ρίξουμε όλες μας τις δυνάμεις στο να βελτιώσουμε το σχολείο με σοβαρές προσπάθειες
και αλλαγές (σε αναλυτικά και βιβλία) που θα αξιολογούνται και θα προχωράμε. Ειδικά για τις εργασίες,
πιστεύω ότι μπορεί και πρέπει να γίνουν ένα σοβαρό εργαλείο. Εκτιμώ ότι ο καθηγητής μπορεί να καταλάβει
στη διάρκεια της παρουσίασης της εργασίας, αν είναι προιον αντιγραφής. Είναι πρόβλημα η αξιολόγησή της γιατί δεν έχουμε ασκηθεί σε αυτό.
Θα συμφωνήσω με το Διονύση και το Γιώργο.
Καλησπέρα Στέλλα.
Υποθέτω πως παρακολούθησες και εσύ τα σεμινάρια για τις εργασίες. Εγώ δεν διαφωτίστηκα στο θέμα της αξιολόγησης εργασιών.
Αναμένομεν.
Με πολύ ενδιαφέρον διαβασα τα σχόλια όλων. Δεν είμαι καθόλου καλός στο να αναλύω κοινωνικά ή οικονομικά ή δημοσιονομικά προβλήματα. Ειλικρινά, δεν θα ήθελα σε καμία περίπτωση να είμαι κάποιος που θα κληθεί να επιλύσει το πρόβλημα της παραπαιδείας σε οποιαδήποτε μορφή της. Θα τα κάνω μαντάρα.
Αυτό όμως που επιθυμώ να προσθέσω στη συζήτηση είναι αυτό που μπορώ να βιώσω και να κρίνω. Το κλίμα μέσα στο σύλλογο ενός δημόσιου σχολείου και την εικόνα που το σχολείο αυτό βγάζει "προς τα έξω". Δηλαδή, δεν είναι ο διαχωρισμός "μαύρα ή όχι μαύρα" που με απασχολεί, ούτε κατά συνέπεια το "νόμιμο ή όχι". Ο διαχωρισμός που με απασχολεί είναι "εργασία που γίνεται εις βάρος του δημόσιου σχολείου (το οποίο έχω δεσμευθεί να υπηρετώ)" και "εργασία που δεν γίνεται εις βάρος του". Δηλαδή δεν έχω πρόβλημα με τον "ιδιαιτερά", αλλά με το δημόσιο υπάλληλο που παράλληλα κάνει ιδιαίτερα (ακόμα κι αν κάνει λιγότερες ώρες). Και φυσικά με τους υπόλοιπους συναδέλφους στον ίδιο σύλλογο, που δεν το κατακρίνουν, σαν να μην τους επηρεάζει.
Όμως επηρεάζει. Παραδείγματα που μου έρχονται τώρα στο μυαλό:
α) Μία ώρα ιδιαίτερου είναι μείον μία ώρα ενασχόλησης με το δημόσιο σχολείο. Αν όλο το απόγευμα κάνεις ιδιαίτερα, την επόμενη θα σκάσεις στο σχολείο απροετοίμαστος. Δηλαδή στην καλύτερη περίπτωση ίδιος, στη χειρότερη χειρότερος. Το βράδυ, δεν θα μπεις στο υλικονετ να προβληματιστείς λίγο παραπάνω για τις επιλογές σου. Το Σάββατο δεν θα προλάβεις να πας στο σεμινάριο, γιατί "ο μικρός θέλει λίγη έξτρα βοήθεια".
β) Αν κάνεις ιδιαίτερο σε μαθητές του σχολείου σου, όσο και να το θες η σχέση σου δεν είναι ίδια με όλους. Ακόμα και να είναι αλήθεια ότι εσύ στέκεσαι με τον ίδιο τρόπο απέναντι σε όλους (που δεν είναι πάντα αλήθεια), και μόνη της η πληροφορία ότι κάνεις ιδιαίτερα σε κάποιους εξασφαλίζει ότι δεν στέκονται όλοι οι μαθητές σου το ίδιο απέναντί σε εσένα. Επαναλαμβάνω, όσο και να το θες.
γ) Ένα ιδιαίτερο συχνά δεν περιέχει πληροφορίες μόνο για το μάθημα. Περιέχει και πληροφορίες για το σύλλογο του σχολείου. Στην καλύτερη περίπτωση είναι κουτσομπολιά, στη χειρότερη είναι πληροφορίες για συζητήσεις ή αποφάσεις του συλλόγου που ο σύλλογος αποφάσισε ότι δεν πρέπει να ανακοινωθούν (πχ. "ο κώστας στην άλφα έρχεται από προβληματική οικογένεια") ή δεν πρέπει να ανακοινωθούν ακόμα (πχ. "οι απουσίες της γάμμα λυκείου στη μεθαυριανή εκδήλωση δεν θα περαστούν"). Πόσο αυτόνομος είναι ένας τέτοιος σύλλογος;
Ελπίζω ότι με τα παραπάνω είναι σαφές γιατι πρότεινα το διαχωρισμό "φροντιστήρια Vs ιδιαίτερα". Όχι για λόγους νομιμότητας. Αλλά γιατί το καθεστώς οντότητας των φροντιστηρίων εξασφαλίζει ότι δεν δουλεύουν σε αυτά υπάλληλοι του δημοσίου. Όποιος θέλει (ή δεν θέλει αλλά αναγκάζεται) να δουλέψει μαύρα, ας το κάνει, επωμιζόμενος την ευθύνη. Όποιος όμως θέλει να δουλέψει "παράλληλα" με το δημόσιο σχολείο, είτε μαύρα είτε άσπρα, ας ξέρει ότι δεν είναι καθόλου "παράλληλα". Είναι "εις βάρος".
Ανέφερα την ηθική και θα ήθελα να εξηγήσω γιατί:
Η ηθική προφανώς αλλάζει ανάλογα την εποχή που ζούμε
[τα εσώρουχα της δεκαετίας του 30 είναι τα σορτσάκια που φοράει η κόρη μου σήμερα, αν και με την συνεχή διαδικασία της αφαίρεσης θα είναι δύσκολο να συνεχιστεί η διαδικασία αυτή της ένδυσης ή καλύτερα της γύμνωσης :-)].
Στην εκπαίδευση έχω προσωπική εικόνα από την δεκαετία του 80 σαν μαθητής,
την δεκαετία του 90 σαν φοιτητής και από εκεί και πέρα σαν ένας εκπρόσωπος της … παραπαιδείας μέχρι δύο χρόνια πριν όπου απέχω πια από την εκπαίδευση αν και την παρακολουθώ με την ελπίδα να δω ουσιαστικές αλλαγές.
Αν και ο ιδιωτικός μαζί με τον δημόσιο τομέα έχουν ευθύνη για την ηθική στην εκπαίδευση, η ευθύνη αυτή δεν μπορεί
να είναι η ίδια. Δεν μπορεί ο καθηγητής στο φροντιστήριο να έχει την ίδια ευθύνη με τον καθηγητή του σχολείου.
Και ακόμα περισσότερο, δεν μπορεί εδώ στο ylikonet, μεταξύ ανθρώπων που έχουν την αντικειμενικότερη εικόνα για την εκπαίδευση
να θεωρεί κάποιο μέλος ότι το σχολείο έφτασε εκεί που έφτασε λόγω της ιδιωτικής εκπαίδευσης.
Θεωρώ ότι η ηθική του ylikonet επιτρέπει σε καθηγητές του δημοσίου να σχολιάζουν τα τεστ και τα διαγωνίσματα που δίνουν
στους μαθητές τους τις διακοπές (χριστούγεννα, πάσχα και καλοκαίρι), σε περιόδους δηλαδή που τα σχολεία δεν λειτουργούν.
Φυσικά δεν ενοχλεί κανένα, γνωρίζουμε όλοι την κατάσταση που επικρατεί.
Προσωπικά έχω ευχηθεί στους μαθητές των καθηγητών που δημοσιεύουν τα διαγωνίσματα καλή επιτυχία, δεν έχει σημασία ποιος καθηγητής μαθαίνει σε ποιόν μαθητή, ούτε που γίνεται το μάθημα. Σημασία έχει μέσα από την εκπαίδευση να λειτουργούν οι νευρώνες και να αναπτύσσει ο νέος πολίτης άμυνες μέσα από την σκέψη, άμυνες έτσι ώστε να μην δέχεται ότι ακούει σαν σωστό ή ηθικό.
Η φράση "χτύπα το κουδούνι (που έχει πια κάμερα) και σε παρακαλώ να μην φαίνεσαι ή να μην λες πουθενά που κάνεις μάθημα"
δεν γίνεται να είναι ηθική, όπως και αν δικαιολογηθεί !! Είναι επικίνδυνη και θα έπρεπε να πάψει. Έτσι και αλλιώς δεν θα υπάρξουν επιπτώσεις, άρα μπορούν όλοι να εκφραστούν ελεύθεροι 🙂 .
Δεν μπορεί όμως κανένας, ακόμα και το υπουργείο, να αναφέρει την εκτός του σχολείου εκπαίδευση, για να δικαιολογήσει
την ανικανότητα του σχολείου να ακολουθήσει το δικό του εκπαιδευτικό πρόγραμμα, να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις που
το ίδιο το υπουργείο θέτει και αξιολογεί μέσω των εξετάσεων είτε σε ενδοσχολικό επίπεδο είτε σε επίπεδο πανελλαδικών εξετάσεων.
Δεν παραβλέπω φυσικά τις αδυναμίες του ιδιωτικού τομέα, στην χώρα μας παρατηρώ την παρακμή του δημόσιου τομέα αλλά και τις χαμηλές δυνατότητες, την έλλειψη οράματος του ιδιωτικού τομέα. Την απουσία οργάνωσης του ιδιωτικού τομέα (στο επίπεδο που θα έπρεπε, αλλά προφανώς ανώτερου από το δημόσιο), την έχω ζήσει.
Μην ξεχνάμε όμως ότι οι καθηγητές στον ιδιωτικό τομέα δεν έχουν εκπροσώπους που να βρίσκονται σε επαφή με το υπουργείο παιδείας.
Η άποψη ότι και οι καθηγητές στο δημόσιο τομέα δεν λαμβάνονται υπόψη από το υπουργείο, δεν ευσταθή δεδομένου ότι: οι προφορικοί βαθμοί υπολογίζονται (για να δίνουν τα παιδιά σημασία στο σχολείο ?!), η ύλη αυξάνει και τα θέματα των εξετάσεων γίνονται ολοένα και δυσκολότερα, η ύλη των μαθημάτων υπόκειται σε αλλαγές που σαν στόχο έχουν την την ίδια την αλλαγή και όχι την βελτίωση. Αλλάζουν οι κυβερνήσεις, αλλάζουν οι υπουργοί, οι πολίτες βλέπουν τα χρήματα τους να μειώνονται και το υπουργείο ακολουθεί θεωρώ μια σταθερή γραμμή ιδιαίτερα από το 2000 και μετά.
Στο θέμα της αντιγραφής των φοιτητών, μιας και οι εργασίες των φοιτητών δίνονται πια σε ηλεκτρονική μορφή,
υπάρχει λογισμικό (χρησιμοποιείται από πανεπιστημιακά ιδρύματα) που συγκρίνει δύο ή παραπάνω κείμενα και υπολογίζει το ποσοστό της ταυτοποίησης.
Καλημέρα και καλή Κυριακή σε όλους.
Δεν θα διαφωνήσω με όλα τα επιχειρήματα, τόσο του Γιώργου, όσο και του Κώστα. Θα μπορούσαν να συζητηθούν και στις λεπτομέρειές τους και να αναδειχθούν και άλλα επιχειρήματα προς τη μια ή την άλλη κατεύθυνση.
Φοβάμαι όμως, ότι η συζήτηση αλλάζει πορεία και θέμα.
Το θέμα που θέλησα να αναδείξω δεν είχε σχέση με την ηθική τους ενός ή του άλλου, ούτε με το αν ένας διορισμένος καθηγητής πρέπει ή δεν πρέπει να κάνει ιδιαίτερα μαθήματα. Δεν είναι ότι αυτό δεν έχει σημασία, είναι τεράστιο θέμα, αλλά ίσως για μια άλλη συζήτηση.
Ο δικός μου προβληματισμός είχε στόχους την ανάδειξη:
1) Της γενικευμένης κατάστασης που επικρατεί, για φροντιστηριακή υποστήριξη, από το Δημοτικό μέχρι το Πανεπιστήμιο.
2) Τη λογική, της με όποιο τρόπο εισαγωγής κάποιου παιδιού σε μια σχολή, ανεξάρτητα της γνώσης (πάνω στο αντικείμενό της), που έχει αποκτήσει ο μαθητής στο Λύκειο. Λογική που οδηγεί στην άνθιση της πανεπιστημιακής φροντιστηριακής υποστήριξης. Να "κτυπήσουμε" δηλαδή τα φροντιστήρια στο Λύκειο και να τα διογκώσουμε στην τριτοβάθμια…
3) Της αντίληψης, ότι θα "φτιάξουμε" ένα σύστημα εισαγωγής που θα καταργεί τα φροντιστήρια και μάλιστα με τη λογική ότι θα "καταργεί την παραπαιδεία"…
Να προσθέσω κάτι ακόμη.
Έχουμε ανάγκη από ένα σχολείο που να λειτουργεί, που να στέκεται στα πόδια του, που:
-ο καθηγητής θα δουλεύει-διδάσκει, δεν θα απασχολεί απλά τα παιδιά για να περάσει η ώρα, μέχρι να σχολάσουν και να τρέξουν στα φροντιστήρια, για να μάθουν την ύλη που θα τους ζητηθεί στις εξετάσεις.
-Και ο μαθητής θα πρέπει να αποκτά κάποιες βασικές “πιστοποιημένες” γνώσεις και δεξιότητες, με βάση τις οποίες θα μπορεί να φοιτήσει στην Α ή Β σχολή.
Αλλά επειδή δεν σχολιάστηκε, ενώ η είδηση των 106 φοιτητών στη Πάτρα παραποιήθηκε, να τονίσω κάτι, το οποίο είχα θέσει και στην αρχική μου τοποθέτηση.
Η είδηση έλεγε ότι 106 φοιτητές αντέγραψαν!
Όχι, δεν έγινε αντιγραφή:
"…συνεργάζεται με φροντιστήριο της πόλης, το οποίο εκπονεί πανεπιστημιακές εργασίες.
…. ο συντάκτης της εργασίας πούλησε το πόνημά του, αρχικά σε 20 άτομα για την τιμή των 100 ευρώ έκαστος."
Για μένα το θέμα δεν είναι αν ο φροντιστής πούλησε την εργασία σε 20 φοιτητές προς 100€ ο καθένας, οπότε το λογισμικό βρήκε το κοινό κείμενο.
Αν την πούλαγε σε ένα φοιτητή προς 2.000€ θα ήταν όλα καλά; Ο φοιτητής αυτός πρέπει να περάσει το μάθημα;
Τελικά όλα αγοράζονται;
Έχουμε ήδη "ιδιωτικά" Πανεπιστήμια, που κάποιος "πληρώνοντας" 50.000 € ή 100.000 "δίδακτρα" αγοράζει ένα πτυχίο;
(τα δίδακτρα μπορεί να δίνονται στο φροντιστήριο που στεγάζεται απέναντι από το Δημόσιο και δωρεάν Πανεπιστήμιο…)
Στην εποχή όπου τα πάντα έχουν « κόστος και τιμή» , δημόσιο και δωρεάν σχολείο θα υπάρχει όσο ακόμα θα υπάρχουν συνάδελφοι οι οποίοι θα θυσιάζουν τις ζωές τους σε απομακρυσμένα νησιά και δύσβατες βουνοκορφές, όσο ακόμα θα υπάρχουν συνάδελφοι που θα οδηγούν με πρωινούς παγετώνες σε απαξιωμένα οδικά δίκτυα, όσο ακόμα θα υπάρχουν συνάδελφοι που θα ξοδεύουν το μισθό τους στα εισιτήρια του Αργοσαρωνικού, όσο ακόμα θα υπάρχουν συνάδελφοι αναπληρωτές που γυρνάνε κάθε εσχατιά της Ελλάδας
για να δουλέψουν 6 μήνες το χρόνο, όσο ακόμα θα υπάρχουν συνάδελφοι που γυρνάνε σε 3 και 4 σχολεία, που αλλάζουν δύο σχολεία την ημέρα και πρέπει να «τσακιστούν» να προλάβουν να μετακινηθούν σε 50 λεπτά από το ένα σχολείο στο άλλο, όσο ακόμα θα υπάρχουν συνάδελφοι που θα υποχρεώνονται να διδάσκουν άγνωστα προς τις σπουδές τους αντικείμενα και κάθε χρόνο δεν γνωρίζουν που και τι θα πρέπει να διδάξουν….
Όλοι αυτοί για κάποιους από εμάς είναι «αόρατοι» και φυσικά ποτέ δεν κάνουμε την παραμικρή αναφορά στον καθημερινό αγώνα τους….
Το μόνο που βλέπουμε, γιατί αυτό μας συμφέρει και προφανώς θέλουμε, είναι η ελάχιστη μειοψηφία κάποιων «ξεχασμένων» καρεκλοκένταυρων , που το καθεστώς της παλαιότητας τους δίνει το δικαίωμα να ζουν παρασιτικά σε βάρος της πλειοψηφίας των δημόσιων εκπαιδευτικών….
Ξεχνάμε να πούμε, ότι η πλειοψηφία των «τεμπέληδων» που ξεκουράζεται το πρωί και ετοιμάζεται για τη μεσημεριανή εργασία, έχει μάθημα 4-5 ώρες κάθε μέρα + εξωδιδακτική απασχόληση, διδάσκει σε τμήματα των 25+ μαθητών, διδάσκει σε τάξεις με την πιο ετερόκλητη σύνθεση, από παιδιά που θέλουν να μάθουν μέχρι εντελώς αδιάφορους που βρίσκονται σχολείο για λόγους εντελώς άσχετους με τη μόρφωση, πρέπει να διαχειριστεί άτομα με παραβατική συμπεριφορά, πρέπει στις εφημερίες να ελέγξει και να τιθασεύσει την βαρεμάρα όσων βρίσκονται κατά λάθος στο σχολείο….
Αυτοί λοιπόν οι τεμπέληδες, το μεσημέρι φεύγουν από το σχολείο, με πνευμόνια άδεια, μυαλό φορτωμένο με χίλια δυό και διάθεση συνήθως «κενή», αφού τις 6 προηγούμενες ώρες ξέρουν ότι κατέθεσαν παραπάνω από αυτά για τα οποία αμείβονται…..
Ξεχνάμε επίσης να πούμε, ότι αυτοί οι τεμπέληδες, αρνούνται στο σύνολό τους να μετράει η προφορική βαθμολογία στην εισαγωγή των παιδιών στην τριτοβάθμια…..
Αυτοί, οι τεμπέληδες, που μοναδικό σκοπό έχουν να «πάρουν» μαθητές από το σχολείο, αρνούνται στο σύνολό τους, αυτό που θα τους έδινε απόλυτη εξουσία….
Αρνούνται γιατί άραγε; Γιατί απλούστατα η συντριπτική πλειοψηφία των καθηγητών στα δημόσια σχολεία δεν έχει καμία απολύτως σχέση με συναλλαγές κάτω από το τραπέζι….
Θοδωρή προσυπογράφω όλες τις διατυπώσεις σου οι οποίες εξαντλούν την κυρίαρχη εικόνα για τις σχέσεις με την εργασία της πλειοψηφίας των καθηγητών του δημοσίου.
Σε ευχαριστώ πολύ για τον κόπο σου να μοιραστείς ένα τόσο καλό κείμενο μαζί μας
Με αφορμή το πολύ καλό κείμενό σου … μου ήρθαν σκέψεις πολλές και θα τις γράψω έτσι σκόρπιες όπως που μου ήρθαν
Υπάρχουν άλλες δυο ακόμα κυρίαρχες εικόνες
Η μια αφορά τον εξετασιοκεντρικό χαρακτήρα του συστήματος και την αδυναμία της πλειοψηφίας των καθηγητών του δημοσίου να επιβάλλουν κάτω από το συγκεκριμένα στενά όρια του αναλυτικού προγράμματος μια διδακτική συμμετοχική διαδικασία που να απενεχοποιεί το λάθος και να ενεργοποιεί τον μαθητή του τελευταίου θρανίου.
Η δεύτερη κυρίαρχη εικόνα σχετίζεται με τις απαιτήσεις της κοινωνίας από τους δασκαλους και τους καθηγητές. Θέλουν αποτέλεσμα που να μετριέται ως αξία στην απόδοση των απογόνων τους στην μεγάλη δοκιμασία των Πανελληνίων. Όλα γίνονται για την τελετή ενηλικίωσης όπου κρίνεται ο τίτλος της κοινωνικής καταξίωσης …
Ελάχιστοι φαίνεται να αχολούνται με την αναγκαιότητα του κόστους και τη βαρβαρότητας της τελετής αυτής . Τους αρκεί να είναι αδιάβλητες οι Πανελλήνιες και δεν τους ενδιαφέρει τι επενδύθηκε στα 14 χρόνια του εκπαιδευτικού συστήματος ούτε τι ακριβώς κέρδισαν από ν έτη φροντιστηρίων και ιδιαίτερων . Απλά το ζητούμενο είναι η επιτυχία σε μια Ιατρική ή μια Στρατιωτική ή μια Σχολή Μηχανικών , διότι το χαρτί είναι αυτό πο μετρά και όχι αν θα ίναι ένας καλός /ή Ιατρός, καλός/ή Στρατιωτικός καλός/ή Μηχανικός.
Στις δυο αυτές υπεραπλουστευμένες αλλά κυρίαρχες εικόνες κρύβονται οι λόγοι που ανθούν τα φροντιστήρια αλλά δυσκολεύονται να επιβιώσουν οι φροντιστές και οι ιδιαιτεράδες.
Προσωπικά δεν θα ήθελα να δω μια μεταρρύθμιση που να εξασφαλίζει μια πολύ καλή λειτουργία του δημόσιου σχολείου όπως αυτή που γίνεται στα καλύτερα οργανωμένα φροντιστήρια από εμπνευσμένους προγυμναστές. Και δεν το θέλω, όχι γιατί θα μειωθεί και άλλο η δουλειά των φροντιστηρίων και των προγυμναστών … αλλά γιατί είμαι από αυτούς που πιστεύουν ότι δεν είναι αυτός ο ρόλος του δημόσιου δωρεάν σχολείου.
Εγώ θα ήθελα ένα εκπαιδευτικό σύστημα που να δημιουργεί ανθρώπους που να ξέρουν να χειρίζονται τα συναισθήματά τους, Ανθρώπους ικανούς να αντισταθούν στην βία των χρηματιστών , στην εντατικοποίηση της μισθωτής εργασίας, Ανθρώπους που θα στηρίζουν της αξίες του δικαιώματος αυτοδιάθεσης όλων των λαών και όλων των ανθρώπων. Που θα προστατεύουν τις αξίες του ανθρώπινου πολιτισμού από τα συμφέροντα των πολεμικών βιομηχανιών και των θρησκευτικών φανατισμών….Ανθρώπους που να εκτιμούν την ατομική θεωρία και την αρχή της αβεβαιότητας, με τον τρόπο που οι σινεφίλ εκτιμούν το "Πολίτης Κέιν" , ή οι θεατρόφιλοι εκτιμούν τον Σέξπηρ ή τον Κουν και οι φιλόμουσοι τον Μπετόβεν και τον Θοδωράκη , οι φιλόλογοι τον Ντοστογιέφσκυ και τον Παπαδιαμάντη …
Ίσως πάλι να έχουν δίκιο οι πολλοί : Ίσως όλα πρέπει να καθορίζονται από τον ένα και μοναδικό στόχο : την ανάδειξη των αρίστων και την πιστοποίηση των άριστων υποψηφίων που τους αξίζει να υπηρετούν την κοινωνία όχι ως απλοί χειρώνακτες αλλά ως πτυχιούχοι επιστήμονες …
Προσωπικά δεν θα με πείραζε αν η κόρη μου γινόταν π.χ. μια καλή εργάτρια σε αγροτικές επιχειρήσεις. Θα μου αρκούσε αν δούλευε το πολύ 40 ώρες την εβδομάδα, να γύριζε σχετικά ήρεμη στο σπίτι της και να είχε τον χρόνο και την διάθεση να διαβάσει ένα αξιόλογο βιβλίο , να δει μια καλή ταινία και να συζητήσει με την οικογένειά της … Δυστυχώς πάντα ζητούσα πολλά … σίγουρα θα αρκεστώ σε λιγότερα