by 
Σε παράπλευρη συζήτηση, μπήκαν θέματα, έξω από το θέμα που είχε βάλει ο Παντελής.
Οπότε ανοίγω νέα συζήτηση, για να μπορέσουμε να τα δούμε, αφήνοντας τη συζήτηση του Παντελή ανεπηρέαστη.
Γράφει ο Νίκος Παναγιωτίδης:
“Πριν διδάξουμε την έννοια της “συντηρητικότητας” πρέπει να διδάξουμε την έννοια του πεδίου. Δεν υπάρχουν συντηρητικές και μη δυνάμεις. Υπάρχουν συντηρητικά και μη πεδία δυνάμεων.
Πεδίο δύναμης είναι ένα διανυσματικό πεδίο F(x, y, z) (και όχι ο χώρος στον οποίο ασκούνται δυνάμεις όπως λένε τα σχολικά βιβλία).
Τι λέτε λοιπό συνάδελφοι;
- Πρέπει να διδαχτεί πρώτα το πεδίο δυνάμεων και ύστερα οι συντηρητικές δυνάμεις;
- Πρέπει να νέα σχολικά βιβλία (μιλάμε για διδακτικά εγχειρίδια που απευθύνοντας σε μαθητές Λυκείου) να ορίσουν το πεδίο δυνάμεων ως “Πεδίο δύναμης είναι ένα διανυσματικό πεδίο F(x, y, z)”;
Πόσα από τα παρκάτω που περγράφουν όντως τι είναι πεδίο στη φυσική μπορεί να καταλάβει ένας μαθητής Λυκείου; Ο ευρών τα ενσωματώνει στο μάθημα του.
In physics, a field is a physical quantity, typically a number or tensor, that has a value for each point in space and time.[1][2][3] For example, on a weather map, the surface wind velocity is described by assigning a vector to each point on a map. Each vector represents the speed and direction of the movement of air at that point. As another example, an electric field can be thought of as a "condition in space"[4] emanating from an electric charge and extending throughout the whole of space. When a test electric charge is placed in this electric field, the particle accelerates due to a force. Physicists have found the notion of a field to be of such practical utility for the analysis of forces that they have come to think of a force as due to a field.[5] The sloppy use of language to which physicists are prone may lead to confusion in the student as to whether field here means "region" or "single point force vector" within a given region or "a set of point force vectors" within a given region or "all point force vectors" within a given region (bear in mind the fact that Gravitational and Electromagnetic Forces have ranges that are theoretically infinite).
In the modern framework of the quantum theory of fields, even without referring to a test particle, a field occupies space, contains energy, and its presence precludes a classical "true vacuum".[6] This led physicists to consider electromagnetic fields to be a physical entity, making the field concept a supporting paradigm of the edifice of modern physics. "The fact that the electromagnetic field can possess momentum and energy makes it very real … a particle makes a field, and a field acts on another particle, and the field has such familiar properties as energy content and momentum, just as particles can have."[7] In practice, the strength of most fields has been found to diminish with distance to the point of being undetectable. For instance the strength of many relevant classical fields, such as the gravitational field in Newton's theory of gravity or the electrostatic field in classical electromagnetism, is inversely proportional to the square of the distance from the source (i.e., they follow Gauss's law). One consequence is that the Earth's gravitational field quickly becomes undetectable on cosmic scales.
A field can be classified as a scalar field, a vector field, a spinor field or a tensor field according to whether the represented physical quantity is a scalar, a vector, a spinor or a tensor, respectively. A field has a unique tensorial character in every point where it is defined: i.e. a field cannot be a scalar field somewhere and a vector field somewhere else. For example, the Newtonian gravitational field is a vector field: specifying its value at a point in spacetime requires three numbers, the components of the gravitational field vector at that point. Moreover, within each category (scalar, vector, tensor), a field can be either a classical field or a quantum field, depending on whether it is characterized by numbers or quantum operators respectively. In fact in this theory an equivalent representation of field is a field particle, namely a boson.[8]
Γιάννη, αν υπέθεσες ότι εγώ ήθελα να στηρίξω τη συγγραφέα εκείνου του βιβλίου της ιστορίας, έκανες λάθος. Ουτε που μ΄ ενδιαφέρει πως έπεσαν εκείνοι στη θάλασσα. Καλοκαίρι ήταν, μπορεί νάθελαν να δροσιστούν. Με διακρίνει μεγάλη απάθεια για τα ιστορικά γεγονότα. Όταν μου λένε "τόσοι Πόντιοι σφάχθηκαν στη σφαγή των Ποντίων" απαντάω "τόσοι Πόντιοι είναι ένα τίποτα μπροστά στον πληθυσμό του σύμπαντος (για να μη μιλήσουμε για πολυσύμπαντα)". Ξέρω ότι πίσω απ΄ όλα αυτά υπάρχουν θρησκευτικοί φανατισμοί και ότι αυτοί θα εκλείψουν μόνο όταν εκλείψουν οι θρησκείες. Το μόνο σίγουρο είναι ότι εμείς οι έλληνες (και πολύ περισσότερο οι Πόντιοι) δεν θα κάνουμε το πρώτο βήμα προς αυτή την κατεύθυνση.
Αφού δεν θα απαρνηθούμε τη θρησκεία, ας προσπαθήσουμε να αναπτύξουμε την επιστήμη. Γιατί η επιστήμη, αντίθετα με τη θρησκεία, ενώνει τους λαούς.
Όχι, δεν σκέφτηκα πως θέλεις να υποστηρίξεις τους συγγραφείς του βιβλίου. Πιθανώς δεν σε απασχολεί το όλο θέμα.
Όμως χρησιμοποιείς την υπερβολή ως εκφραστικό μέσον. Και στο τελευταίο σχόλιο.
Πάμε όμως στα πεδία.
Λέμε ότι σε έναν χώρο υπάρχει ηλεκτρικό πεδίο αν ένα φορτισμένο σώμα…..
Αυτό είναι μάλλον περιγραφή παρά ορισμός. Ο ορισμός αρχίζει περίπου ως:
"Ελεύθερη πτώση είναι…..".
Είναι όχι:
"Ελεύθερη πτώση έχουμε όταν ένα σώμα αφήνεται σε κενό αέρα και….".
"Ηλεκτρομαγνητικό κύμα είναι……"
Και όχι:
"Όταν διαδίδεται ηλεκτρομαγνητικό κύμα…."
Έτσι επεχείρησαν (ανεπιτυχώς) να δώσουν ορισμό και ονόμασαν το πεδίο "χώρο".
Ένας σοβαρός ορισμός θα ακολουθούσε όσα έγραψες πριν ή (και) όσα ο Άρης έγραψε. Το ότι απευθυνόμαστε σε παιδιά και το ότι δεν διδάσκουμε Μαθηματικά (που αναγκαστικά πρέπει να ορίσουν το οτιδήποτε και όχι μόνο να το περιγράψουν) μας δίνει την ελευθερία να πούμε το "Σε έναν χώρο έχουμε …. πεδίο, όταν….".
Οι (πολύ προσεκτικοί) Δαπόντες και Κασσέτας γράφουν:
Ορισμός:
Λέμε ότι σ' ένα χώρο υπάρχει πεδίο δυνάμεων εφόσον πάνω σ' ένα κατάλληλο υπόθεμα, το οποίο θα βρεθεί σε οποιοδήποτε σημείο του ασκείται δύναμη.
Μου αρέσει η στάση αυτή. Παρά το ότι παρακάμπτουν έναν αυστηρό ορισμό, δίνουν με απλά λόγια σε ένα παιδί να καταλάβει.
Κάποια από αυτά τα παιδιά θα μάθουν και για συναρτήσεις και για τανυστές που ανέφερε ο Μπάμπης πριν.
Κατ΄ αρχήν, πάνω σ΄ αυτά που έγραψα που τα θεώρησες υπερβολικά, Γιάννη, ναι ήταν σε κάποιο βαθμό υπερβολικά και ίσως να με θεωρήσουν για άπονο που δεν συμμετέχω στο δράμα αυτών που υπέφεραν από τους Τούρκους (δηλ. τους μικρασιάτες και τους Πόντιους). Πρέπει να λυπούμαστε γι΄ αυτούς που σκοτώνονται άδικα, αλλά καθημερινά πολλοί σκοτώνονται άδικα. Αυτοί που σκοτώνονται σε τροχαία δεν σκοτώνονται άδικα; Εγώ δεν είμαι απ΄ αυτούς που λυπούνται περισσότερο για τον Πόντιο που τον σκότωσε ένας Μωαμεθανός εξ αιτίας της θρησκευτικής εμμονής του, απ΄ότι λυπάμε τον επιβάτη της αμαξοστοιχίας που σκοτώθηκε στο πρόσφατο ατύχημα εξ αιτίας της υπερβολικής ταχύτητας (που και δω για εμμονή πρόκειται). Και σίγουρα δεν είμαι απ΄ αυτούς που θα λυσάξουν που μια παράγραφος της ιστορίας δεν γράφτηκε με τρόπο που να τιμά τη φυλή μας. Γιατί πιστεύω ότι αυτό που πρέπει να τιμήσουμε περισσότερο είναι η αλήθεια και αυτό πρέπει να το κάνουμε γράφοντας την αλήθεια με επιστημονικό τρόπο, κάτι που συχνά δεν γίνεται στα βιβλία της φυσικής μας και μ΄ ενοχλεί αφάνταστα όταν δεν τυγχάνουν παρατήρησης κάποιες προτάσεις των βιβλίων που είναι επιστημονικά απαράδεκτες.
Συμφωνώ με τον τρόπο που αναπτύσσεις την έννοια του πεδίου. Το ίδιο και ο τρόπος που αναπτύσσεται από τον Ανδρέα. Και πιστεύω ότι αρκετοί μαθητές θα καταλάβουν σωστά αυτή την έννοια, αν δοθεί με τέτοιο τρόπο. Θα είναι αρκετοί, όμως όχι όλοι. Πολλοί περισσότεροι χρειάζονται παραστάσεις για να μάθουν. Δείξτους πχ το φάσμα του μαγνητικού πεδίου. Θα σχηματίσουν αμέσως μια εικόνα. Αν σχηματίσουν την εικόνα, ευκολα θα κατανοήσουν τον λεκτικό ορισμό.
Η μια κατάρα της ελληνικής εκπαίδευσης στις φυσικές επιστήμες είναι οι πολλές ατυχείς εκφράσεις που περιέχουν τα βιβλία φυσικής. Η άλλη είναι η έλλειψη παραστάσεων.
Θα συμφωνήσω και με τις παραστάσεις (φάσματα και άλλα) και με το ότι τα βιβλία πρέπει να είναι βέλτιστα.
Θα συμφωνήσω και με το ότι αδιαφορούμε για αβλεψίες των βιβλίων μας αντί να επιμείνουμε στην διόρθωσή τους.
Θα συμφωνήσω και στο ότι υπάρχουν ατυχείς εκφράσεις και μάλιστα συχνές.
Δεν θα συμφωνήσω στο "Ποντιακόν" σκέλος του σχολίου σου.
Και συ έχεις δίκιο να μη συμφωνείς με τα Ποντιακά και γω έχω άδικο που έθιξα τέτοιο θέμα σε μια συζήτηση επιστήμης-διδασκαλίας. Είμαι σαν την αμαξοστοιχία που εκτροχιάστηκε.
Γυρίζοντας στον κανονικό ρουν της συζήτησης, θα σου κάνω μια κρίσιμη ερώτηση.
Εγώ, που δεν έχω ξεχάσει την Πανεπιστημιακή μου μόρφωση, και που έχω πέραν αυτής αφού έκανα διδακτορικό στην Εσπερία (έτσι δε λένε την Αγγλία;) και για το οποίο παίρνω κάποια ευρουλάκια παραπάνω αφού, υποτίθεται, ότι χάριν αυτού διδάσκω καλύτερη φυσική στα παιδιά, γνωρίζω ότι:
Ηλεκτρικό πεδίο είναι η διανυσματική συνάρτηση Ε(x, y, z) που αντιστοιχεί στο σημείο x, y, z του χώρου το διάνυσμα Ε της εντασης στου ηλεκτρικού πεδίου σε εκείνο το σημείο.
Τον παρακάτω ορισμό τον διδάσκω στην Β΄ Λυκείου αφού τον κατεβάσω ένα επίπεδο παρακάτω (για να γίνει λίγο ελαφρύτερος).
Έρχεται την άλλη μέρα ο Σϋμβουλος και με παρατηρεί: "Τι ορισμούς δίνεις στα παιδιά; Ηλεκτρικό πεδίο είναι ο χώρος στον οποίο ασκούνται δυναμεις μεταξύ ηλεκτρικών φορτίων".
Πως μπορείς να πείσεις τον Σύμβουλο ότι έχεις δώσει τον σωστό ορισμό;
Το να του πεις "Κοίτα να δεις Κύριε Συμβουλε, μη μου μιλάς εμένα έτσι, εγώ έχω Διδακτορικό" δεν περνάει. Το ίδιο χαρτί έχει πιθανότατα κι ο Σύμβουλος.
Πες μου λοιπόν: Τι κάνεις;
Κανένας σύμβουλος Νίκο, δεν πρόκειται να σου κάνει παρατήρηση για τον ορισμό που έδωσες
Ίσως θα ήταν θετικό να γινόταν, αλλά δεν …συμβαίνει!
Από κει και πέρα, στο χέρι σου είναι να τον πείσεις ότι έχεις δίκιο…
Και να σου πω και κάτι ακόμη. Ο σύμβουλος, όποια άποψη και να έχει στα πράγματα, θα θεωρήσει θετικό το ότι έχεις μια άποψη!
Το πρόβλημα είναι μεγαλύτερο όταν δεν έχεις άποψη και θέση, απλά μεταφέρεις μια άνοστη σούπα, αδιαφορώντας για το πως θα το αποδεχτούν οι μαθητές σου
ΥΓ
ή τουλάχιστον έτσι πρέπει να σκέφτεται ένας σύμβουλος…
Ποιο πρόβλημα βλέπω εγώ;Αν πεις ότι σε κάθε σημείο αντιστοιχεί ένα (μόνο) διάνυσμα (ένταση) γίνεται κατανοητό.
Κάποιες αναπαραστάσεις δυναμικές θα βοηθούσαν μια τέτοια παρουσίαση. Λ.χ. αυτές του Ηλία Σιτσανλή.
Αν πεις ότι έχουμε μια συνάρτηση (x,y,z)->[Ex(x,y,z),Ey(x,y,z),Ez(x,y,z)] και ότι Ε=i.Εx+j.Ey+k.Ez (διανύσματα) μπερδεύεις την υπόθεση αρκετά. Τούτο διότι τα παιδιά δεν έχουν αντιμετωπίσει ακόμα έτσι τα διανύσματα.
Μόνο τα παιδιά του θετικού προσανατολισμού θα τα δουν έτσι και αυτά αργότερα από την στιγμή εισαγωγής του πεδίου στην Φυσική γενικής παιδείας.
Γενικά πιστεύω ότι οτιδήποτε μπορεί να παρουσιαστεί απλά και να γίνει κατανοητό. Γιατί όχι μια παρουσίαση πεδίου ως συνάρτησης. Όμως πρέπει να σταθμισθεί καλά η πρόταση.
Η έννοια "πεδίο" απευθύνεται σε όλους τους ανθρώπους.
Διαβάζουμε σε εφημερίδες για το ισχυρό βαρυτικό πεδίο ενός άστρου.
Για τα ηλεκτρομαγνητικά πεδία που θωράκισε ο γιατρός βάζοντας κάγκελα και συρματοπλέγματα στο σπίτι του και καμάρωνε γι' αυτό.
Διαβάζουμε ότι μας προστατεύει το μαγνητικό πεδίο της γης.
Οι καθημερινοί άνθρωποι, αναγνώστες εντύπων, αντιλαμβάνονται το πεδίο ως "την περιοχή" στην οποία κάποιος δέχεται κάποια δύναμη. Μια πέτρα, μια μαγνητική βελόνα, ένα κινούμενο φορτίο, ένα οιοδήποτε φορτίο κ.λ.π.
Χρησιμοποιεί εναλλακτικά τις εκφράσεις "είναι πεδίο" και "έχει πεδίο".
Η Φυσική γενικής παιδείας απευθύνεται και σ' αυτούς. Αυτούς που δεν θα ασχοληθούν με θετικές επιστήμες αλλά πρέπει να καταλαβαίνουν κάποιες εκφράσεις, επιστημονικής υφής, ή και επιστημονικές.
Αυτοί, αν δεν έχουν καταλάβει το νόημα της συνάρτησης, ούτε το πεδίο θα καταλάβουν.
Και ας μην το καταλάβουν, ας "αισθανθούν" κάτι από τη φύση του.
Για την συντριπτική πλειοψηφία των αποφοίτων Λυκείου, συνάρτηση είναι ένας μαθηματικός τύπος και όχι μία αντιστοιχία από ένα σύνολο σε ένα άλλο. Ούτε την έννοια του συνόλου έχουν πολυκαταλάβει, πόσο μάλλον την αντιστοιχία την μονοσήμαντο. Θα παπαγαλίσουν έναν ορισμό και θα φύγουν από το Λύκειο με το πεδίο ως άγνωστη και ακατανόητη λέξη.
Ποιο πρόβλημα βλέπω εγώ;
Αν πεις ότι σε κάθε σημείο αντιστοιχεί ένα (μόνο) διάνυσμα (ένταση) γίνεται κατανοητό.
Κάποιες αναπαραστάσεις δυναμικές θα βοηθούσαν μια τέτοια παρουσίαση. Λ.χ. αυτές του Ηλία Σιτσανλή.
Αν πεις ότι έχουμε μια συνάρτηση (x,y,z)->[Ex(x,y,z),Ey(x,y,z),Ez(x,y,z)] και ότι Ε=i.Εx+j.Ey+k.Ez (διανύσματα) μπερδεύεις την υπόθεση αρκετά. Τούτο διότι τα παιδιά δεν έχουν αντιμετωπίσει ακόμα έτσι τα διανύσματα.
Μόνο τα παιδιά του θετικού προσανατολισμού θα τα δουν έτσι και αυτά αργότερα από την στιγμή εισαγωγής του πεδίου στην Φυσική γενικής παιδείας.
Γενικά πιστεύω ότι οτιδήποτε μπορεί να παρουσιαστεί απλά και να γίνει κατανοητό. Γιατί όχι μια παρουσίαση πεδίου ως συνάρτησης. Όμως πρέπει να σταθμισθεί καλά η πρόταση.
Η έννοια “πεδίο” απευθύνεται σε όλους τους ανθρώπους.
Διαβάζουμε σε εφημερίδες για το ισχυρό βαρυτικό πεδίο ενός άστρου.
Για τα ηλεκτρομαγνητικά πεδία που θωράκισε ο γιατρός βάζοντας κάγκελα και συρματοπλέγματα στο σπίτι του και καμάρωνε γι’ αυτό.
Διαβάζουμε ότι μας προστατεύει το μαγνητικό πεδίο της γης.
Οι καθημερινοί άνθρωποι, αναγνώστες εντύπων, αντιλαμβάνονται το πεδίο ως “την περιοχή” στην οποία κάποιος δέχεται κάποια δύναμη. Μια πέτρα, μια μαγνητική βελόνα, ένα κινούμενο φορτίο, ένα οιοδήποτε φορτίο κ.λ.π.
Χρησιμοποιεί εναλλακτικά τις εκφράσεις “είναι πεδίο” και “έχει πεδίο”.
Η Φυσική γενικής παιδείας απευθύνεται και σ’ αυτούς. Αυτούς που δεν θα ασχοληθούν με θετικές επιστήμες αλλά πρέπει να καταλαβαίνουν κάποιες εκφράσεις, επιστημονικής υφής, ή και επιστημονικές.
Αυτοί, αν δεν έχουν καταλάβει το νόημα της συνάρτησης, ούτε το πεδίο θα καταλάβουν.
Και ας μην το καταλάβουν, ας “αισθανθούν” κάτι από τη φύση του.
Για την συντριπτική πλειοψηφία των αποφοίτων Λυκείου, συνάρτηση είναι ένας μαθηματικός τύπος και όχι μία αντιστοιχία από ένα σύνολο σε ένα άλλο. Ούτε την έννοια του συνόλου έχουν πολυκαταλάβει, πόσο μάλλον την αντιστοιχία την μονοσήμαντο. Θα παπαγαλίσουν έναν ορισμό και θα φύγουν από το Λύκειο με το πεδίο ως άγνωστη και ακατανόητη λέξη.
Διονύση δεν θα συμφωνήσω. Δουλειά του σύμβουλου είναι να ελέγχει οτι ο καθηγητής διδάσκει σωστά. Αν δηλαδή ο καθηγητής δεν τα λέει καλά, πρέπει να τον ελέγξει. Όταν όμως ο καθηγητής το πει σωστά και ο σύμβουλος τον ελέγξει, υπάρχει πρόβλημα. Και συνήθως οι σύμβουλοι έχουν την άποψη οτι ο καθηγητής τα λέει σωστά όταν τα λέει όπως είναι στο βιβλίο.
Γιάννη, το να ορίζει κάποιος τις έννοιες με τον τρόπο που τις αντιλαμβάνεται ο μέσος άνθρωπος, είναι μια άλλη μορφή διδασκαλίας. Για παράδειγμα, αν ρωτήσεις 100 ανθρώπους τι είναι το DNA, οι 99 θα σου πούνε ότι το DNA είναι ένα τέστ που κάνουμε για να δούμε αν ο ύποπτος είναι ένοχος ή αν το παιδί είναι του μπαμπά και της μαμάς. Με τη δική σου λογική θάπρεπε να διδάσκουμε το DNA συμφωνα με την ιδέα που έχουν γιαυτό οι περισσότεροι άνθρωποι (εδώ δεν υπερβάλω. Σε ένα τεστ που έκανα κάποτε στην Γ΄ Γυμνασίου η ερώτηση ήταν για το DNA και οι μαθητές μου έδωσαν μια απάντηση σαν την παραπάνω).
Αλλά δεν απάντησες στο κρίσιμο ερώτημα.
Όχι δεν πιστεύω αυτά. Πρέπει να διδάσκουμε σωστά πράγματα. Το D.N.A. διδάσκεται καλά στο λύκειο και όχι όπως το αντιλαμβάνονται οι καθημερινοί άνθρωποι.
Δεν ισχυρίζομαι ότι πρέπει να πούμε λανθασμένα πράγματα για να μην "τρομάξουμε" τον καθημερινό άνθρωπο.
Πρέπει να πούμε σωστά πράγματα αλλά με τρόπο τέτοιο ώστε να καταλάβει ο καθημερινός άνθρωπος.
Παρουσιάζουμε κάτι που οι μαθηματικές γνώσεις που, εκείνη την στιγμή, έχει ο διδασκόμενος, του επιτρέπουν να το καταλάβει.
Το κρίσιμο ερώτημα είναι το πως θα μιλήσω στον σύμβουλο;
Αν το κρίσιμο ερώτημα είναι το "αναπαράγουμε το βιβλίο, ή λέμε και άλλα;", απαντώ φυσικά ότι "λέμε και άλλα".
Κάποια στιγμή ίσως βλέπεις κάτι που το βιβλίο δεν το λέει καλά. Πες το σωστό.
Παράδειγμα η στροφορμή ως προς σημείο ενός σώματος που κινείται ευθύγραμμα. Θεωρώ λάθος το να μην πεις το σωστό και να αφήσεις να εννοείται πως στροφορμή έχει ότι "γυρίζει και σφυρίζει".
Φυσικά υπάρχουν και όρια. Εγώ θεωρώ ότι κακώς δεν διδάσκονται οι αδρανειακές δυνάμεις. Δεν προσθέτω όμως δικό μου κεφάλαιο στην διδασκαλία της Μηχανικής. Κάποια φορά, μεταξύ τυρού και αχλάδου, λέω κάτι επικαλούμενος παιδικές χαρές αλλά δεν το στηρίζω με προβλήματα. Κάτι που κρατάει λιγότερο από πέντε λεπτά. Κάτι που εκλαμβάνεται ως "ειρήσθω εν παρόδω". Ως προφορικό ένθετο.
Όμως αυτή είναι η ερώτηση;
Καλησπέρα και πάλι Νίκο.
Δεν είπα ότι ο σύμβουλος δεν πρέπει να ελέγχει! Το αντίθετο.
Απλά δεν συμφωνώ με την θέση ότι:
" Αν δηλαδή ο καθηγητής δεν τα λέει καλά, πρέπει να τον ελέγξει. Όταν όμως ο καθηγητής το πει σωστά και ο σύμβουλος τον ελέγξει, υπάρχει πρόβλημα. Και συνήθως οι σύμβουλοι έχουν την άποψη οτι ο καθηγητής τα λέει σωστά όταν τα λέει όπως είναι στο βιβλίο."
Είναι σαν να λέμε ότι είναι θεωρητικά άσχετοι οι σύμβουλοι και δεν μπορούν να καταλάβουν το σωστό.
Αλλά ακόμη και στην περίπτωση αυτή, υποστήριξα παραπάνω ότι:
"Ο σύμβουλος, όποια άποψη και να έχει στα πράγματα, θα θεωρήσει θετικό το ότι έχεις μια άποψη!
Το πρόβλημα είναι μεγαλύτερο όταν δεν έχεις άποψη και θέση, απλά μεταφέρεις μια άνοστη σούπα, αδιαφορώντας για το πως θα το αποδεχτούν οι μαθητές σου"
Καλησπέρα και Χρόνια Πολλά.
Είχα αποθηκεύσει στους σελιδοδείκτες μου μια μεγάλη και ενδιαφέρουσα σχετική συζήτηση με 10 σελίδες σχόλια που είχε γίνει με τίτλο “Οι δύο ορισμοί της συντηρητικής δύναμης : μία αντίφαση” (Δημήτρης Ζωγράφος, 14/05/2025). Ο σύνδεσμος αυτής της συζήτησης ΕΔΩ δεν είναι πλέον διαθέσιμος.
Έχει διαγραφεί αυτή η συζήτηση από τους διαχειριστές του Δικτύου;
Γράφω εδώ γιατί δεν έχω δει να υπάρχει κάποια ενότητα για παρατηρήσεις-σχόλια σε γενικά θέματα του Ylikonet.
Καλό απόγευμα Βαγγέλη και χρόνια πολλά.
Επειδή είναι μέρες γιορτινές και μάλλον δεν βρίσκονται στο χώρο οι διαχειριστές, μια τοποθέτηση απο μένα.
Δεν ξέρω τι έχει συμβεί, πάντως οι διαχειριστές ποτέ δεν σβήνουν συζητήσεις ή αναρτήσεις ή τουλαχιστον αν κάποια ανάρτηση πρέπει να κατέβει, αυτό δεν γίνεται στα κρυφά.
Ας απαντήσει λοιπόν ο Δημήτρης Ζωγράφος, αφού δική του ήταν η ανάρτηση, ξέρει κάτι;
Στο ιστολόγιο πάντως του Δημήτρη δεν υπάρχει τέτοια ανάρτηση σήμερα…
Διονύση καλησπέρα και χρόνια πολλά.
Στον ιστότοπο Archive.org είναι αποθηκευμένες οι τρεις πρώτες σελίδες και η τελευταία 10η σελίδα. Ο σύνδεσμος εδώ. Φαίνεται ότι είχε 136 σχόλια. Τη θυμάμαι πολύ καλά αυτή τη συζήτηση. Είχε πολλές καλές τοποθετήσεις συναδέλφων για το συγκεκριμένο επίμαχο θέμα και με παραπομπές σε βιβλία και ιστοσελίδες.
Εγώ προσωπικά κάποιες αναρτήσεις μαζί με τα σχόλια τις αποθηκεύω τοπικά στον υπολογιστή μου, αλλά είναι κουραστικό αν υπάρχουν πολλά σχόλια.
Τώρα αν ο συντάκτης μιας ανάρτησης μπορεί ξαφνικά να τη διαγράψει είναι άλλο θέμα. Αυτό προσωπικά δεν με βρίσκει σύμφωνο και θα έπρεπε μόνο οι διαχειριστές να έχουν αυτή τη δυνατότητα και ίσως ο συντάκτης να μπορεί να διαγράψει τυχόν συνημμένα αρχεία δικά του, αν υπάρχουν.