by 
Μιας και βρισκόμαστε μέσα στον Ιούλιο, ας χαλαρώσουμε λίγο (ματς δεν έχει σήμερα) και ας κοιτάξουμε μια εικόνα:
Τι λέτε παιδιά. Ποια είναι η προέκταση της μαύρης γραμμής;
Η μπλε ή η κόκκινη;
Επειδή το να μοιράζεσαι πράγματα, είναι καλό για όλους…
Μιας και βρισκόμαστε μέσα στον Ιούλιο, ας χαλαρώσουμε λίγο (ματς δεν έχει σήμερα) και ας κοιτάξουμε μια εικόνα:
Τι λέτε παιδιά. Ποια είναι η προέκταση της μαύρης γραμμής;
Η μπλε ή η κόκκινη;
Τώρα Διονύση για να ρωτάς δεν είναι η μπλε αλλά η κόκκινη!!!
Δεν μπορούσα να κρατηθώ χρησιμοποίησα κανόνα ( χάρακα το λένε οι νεώτεροι ) και η απάντηση είναι ….
Καλησπέρα παιδιά.
Γιώργο και Μήτσο σας ευχαριστώ για τις απαντήσεις.
Το συνάντησα διαβάζοντας το βιβλίο:
"Υπό το φως των όσων γνωρίζουμε"
αλλά είναι γνωστή οφθαλμαπάτη, που φέρει το όνομα ενός Γερμανού Φυσικού…
Ας μην συνεχίσω… αφήνοντάς το λίγο ακόμη για προβληματισμό….
Έκανα το σχήμα το έστρεψα κατά 360 μοίρες και πάλι δημιουργείται η ίδια ψευδαίσθηση. Άλλαξα και τα χρώματα , το ίδιο. Το ζήτημα είναι γιατί.
Ακόμα και μια γραμμή να υπάρχει που διακόπτεται από το πλαίσιο εμφανίζεται μια αίσθηση διάθλασης φωτεινής ακτίνας σε οπτικά πυκνότερο μέσο
Είναι άραγε σχετικό το άρθρο μου για την όραση ;
Καλησπέρα στην παρέα!
Το πρόβλημα μου θυμίζει μία εργαστηριακή άσκηση με τις καρφίτσες.
Διαθέτουμε ένα χαρτόνι από χαρτοκιβώτιο για υπόστρωμα, καρφιτσώνουμε δύο καρφίτσες και ακριβώς εφαπτομενικά με την μία καρφίτσα τοποθετούμε ένα γυάλινο πρίσμα με άγνωστο δείκτη διάθλασης (δηλαδή γνωστός ήταν (θέλαμε στο τέλος να εξάγουμε σφάλμα)).
Η ευθεία που ενώνει τις δύο καρφίτσες φροντίζαμε να σχηματίζει κάποια γωνία 40 με 60 μοίρες με την νοητή ευθεία της επιαφάνειες του πρίσματος που έρχεται σε επαφή η μία καρφίτσα.
Πηγαίναμε από την άλλη πλευρά του πρίσματος και κοιτάζαμε μέσα από αυτό τις δύο καρφίτσες που βρισκόταν στην άλλη πλευρά, στη συνέχεια καρφιτσώναμε από την πλευρά που κοιτάζαμε άλλες δύο καρφίτσες που τις βλέπαμε στην ευθεία με τις δύο πρώτες.
Προφανώς δεν ήταν στην ευθεία αλλά λόγω διάθλασης εμείς τις βλέπαμε έτσι.
Αφού βγάζαμε το πρίσμα μετρούσαμε την παράλληλη εκτροπή και με τον τύπο της άσκησης 2.49 (σχολικό σελίδα 84) υπολογίζαμε τον δ.δ. του πρίσματος.
Μία μέθοδος με πολύ καλά αποτελέσματα αφού θυμάμαι βγάζαμε πολύ μικρά σφάλματα!
Υ.Γ. Γίνεται και στο σπίτι χρησιμοποιώντας για πρίσμα ένα διάφανο μπουκάλι από after shave ή τέλος πάντων κάποιο καλλυντικό!!!
Καλημέρα παιδιά. Από τη Ρώσικη wikipedia:
Η ψευδαίσθηση του Poggendorff
Η ουσία της ψευδαίσθησης: στη φιγούρα στα δεξιά, η συνέχεια της μαύρης γραμμής είναι η κόκκινη γραμμή και όχι η μπλε, όπως φαίνεται με την πρώτη ματιά.
Μέχρι σήμερα, δεν υπάρχει αποδεκτή εξήγηση γι 'αυτή την ψευδαίσθηση. Ίσως το αποτέλεσμα προκύπτει από το γεγονός ότι το σύστημα της οπτικής αντίληψης σε ένα άτομο είναι εξαιρετικά φτωχές στην ερμηνεία των διαγώνιων γραμμών, αν και οι λόγοι γι 'αυτό είναι ακόμα ασαφείς.
Αλλά μιας και πήγαμε σε οφθαλμαπάτες, ας δούμε μια εικόνα:
Και αν την ίδια εικόνα την πάρουμε δύο φορές;
Και αν τις τοποθετήσουμε δίπλα-δίπλα;
Πόσο διαφορετικές φαίνονται
Εγω το εξηγώ όπως εξηγώ και πάρα πολλά απο αυτά που έχω δει/ζήσει σ αυτό τον κόσμο.
Συγκεκριμένα το πρόβλημα αυτής της ψευδαίσθησης το ανέλυσα λιγάκι εδώ (https://docs.google.com/viewer?a=v&pid=sites&srcid=ZGVmYXVsdGRvbWFpbnxzZW1laW9zZWlzcGh5c2lrZXN8Z3g6NzM1ZWI0YmNmOWI0MWEzYw )
Περισσότερα για τη δύναμη της συνήθειας και πως αυτή χρησιμοποιείται με διάφορους τρόπους και απο διαφορους μπορεί να καταλάβει κάποιος απο ένα σημείο και μετά όταν συνειδητοποιήσει οτι ο άνθρωπος ειναι το μονο ζώο που όχι απλώς ανεχεται τον καπνό αλλά του επιβλήθηκε και έχει πλεον συνηθίσει να τον μετατρέπει σε βασική του αναγκη… Και όχι μόνο τον καπνό, αλλά και τη ζάχαρη, και την τηλεόραση… και πολλά άλλα που τελικά τον κάνουν υποχείριο των διαφορων διοικούντων και του ζχρηστευουν όλη την ουσία της ζωής μαθαίνοντάς του να θεωρεί απόλαυση το κάθε είδους χρυσό κλουβί στο οποίο τον στριμόχνουν…
Με τις φωτογραφίες από τις γραμμές του τρένου Διονύση θυμήθηκα κάτι που μας απασχόλησε μία παρέα φυσικών όταν ταξιδεύαμε με ένα τρένο. Παλιά λέγαμε στους μαθητές μας ότι οι γραμμές των τρένων απέχουν λίγο μεταξύ τους ώστε να καλύπτεται η διαστολή που δημιουργείται το καλοκαίρι. Όλοι θυμόμαστε μικροί τον περιοδικό θόρυβο που ακούγαμε λόγω αυτής της δομής των σιδηροδρομικών γραμμών. Γιατί σήμερα δεν υπάρχουν αυτά τα κενά στις γραμμές; Πως λύσαμε το πρόβλημα της διαστολής;
Επειδή ο κτύπος ήταν ενοχλητικός ανά 250 ως 300 m έχουμε ειδικό σύνδεσμο όπως στο σχέδιο
Πάνο καλό καλοκαίρι
Η τεχνική που χρησιμοποιείται σήμερα είναι να μην πακτώνονται οι σιδηροδρομικές γραμμές στο έδαφος, αλλά να τοποθετούνται στερεώματα μόνο πλευρικά εμποδίζοντας τις γραμμές να μετακινηθούν πλευρικά. Έτσι οι γραμμές είναι ελεύθερες να διασταλούν και κάθε 200-300 μέτρα υπάρχει το κόψιμο που δείχνει το σχήμα σου Δημήτρη, ώστε να είναι δυνατό να διασταλούν ή να συσταλούν. Στα τερματικά η διαστολή ξεπερνάει τα 2-3 μέτρα όπως μας είχε πει ένας τεχνικός. Καλό καλοκαίρι Δημήτρη.
Καλημέρα Πάνο, καλημέρα Μήτσο, καλημέρα Κωστή.
Πάνο, αυτά είναι τα αποτελέσματα της μη διδασκαλίας κάποιου τμήματος της ύλης.
Με το να μην διδάσκουμε τη διαστολή (εδώ των στερεών), είχα μείνει στην παλιά ιστορία με τις γραμμές των τρένων, χωρίς να με έχει απασχολήσει το θέμα παραπέρα.
Οπότε το ερώτημά σου και η απάντηση του Μήτσου, κάτι νέο μας έμαθε!
Να είσαστε καλά.