by 
Στην άδεια πόλη, τον 15αύγουστο, χωρίς περισπασμούς από οχήματα και αγχωμένους συμπολίτες, διευκολύνεται η βόλτα στο κέντρο και η παρατήρηση γίνεται με άλλο μάτι.
Ιπποκράτους, δίπλα στο Χημείο της Σόλωνος
Από τα πιο παλιά βιβλιοπωλεία που εστιάζουν σε βιβλία θετικών επιστημών
Πάρκινγκ εκεί κοντά, στην Ζαλόγγου, παράλληλη της Σόλωνος
Φαρμακείο στην Νίκης, στο Σύνταγμα.
Στην Ηλιουπόλεως, απέναντι από το Πρώτο Νεκροταφείο.
Και η ταυτότητα της αναπαράστασης.
Καλό Δεκαπενταύγουστο σε όλους!
Χρόνια πολλά Παναγιώτη!
Χρόνια πολλά Μαρία!
συνοδοιπόρε απολογούμαι,
όλοι αναγνωρίζουν ότι το φόρτε σου είναι οι υπερπαραγωγές
απ την άλλη, όλοι οι μεγάλοι δημιουργοί συμμετέχουν και
σε “λόου μπάτζετ” προσπάθειες, όπως αυτή εδώ,
που εκ των πραγμάτων δεν τα πάνε καλά, ιδιαίτερα
αν διεκδικήσουν και “καλλιτεχνικό” αποτέλεσμα
στην επόμενη καλοκαιρία, ελπίζω να επανορθώσω
Χρήστο,
καλύτερα εδώ
σταθμός μετρό “Αλέκος Παναγούλης”, στον Άγιο Δημήτριο
Γιάννη και ο Παρθενώνας του Εδιμβούργου, τον επισκέφτηκα πέρυσι το καλοκαίρι. Στο σημείο αυτό υπάρχει και αστεροσκοπείο. Η Αθήνα του Βορρά όπως λεγόταν το Εδιμβούργο. Γράφω από κινητό και δεν μπορώ να βάλω φωτογραφίες.
τι είναι «κιτς»;
η Ακρόπολη στο Νάσβιλ δημιουργήθηκε το 1897, για να στεγάσει τους εορτασμούς για τα 100 χρόνια της πολιτείας του Τενεσί
με αυτό το κτίσμα το Νάσβιλ διεκδίκησε τον τίτλο της «Αθήνας το Νότου»
είναι ακριβές αντίγραφο και προοριζόταν να γκρεμιστεί μετά το πέρας των εορτασμών
το κτίριο αγαπήθηκε απ τους επισκέπτες των εορτασμών και το ερώτημα που προέκυψε ήταν:
«ποιος θα τολμήσει να δώσει το πρώτο κτύπημα για να γκρεμιστεί;»
οι καιροί έδειξαν πως δεν ανταποκρίθηκε κανείς! (1)
το Εδιμβούργο αποτέλεσε το κέντρο του «σκωτσέζικου διαφωτισμού» όπως και η Αθήνα την εποχή του Περικλή ήταν το κέντρο του πολιτισμού και της δημοκρατίας
για να συνδέσουν την πόλη με την κλασική Αθήνα αποφάσισαν να χτίσουν έναν «Παρθενώνα», προς τιμήν των Σκωτσέζων που σκοτώθηκαν στους νικηφόρους Ναπολεόντειους πολέμους….
η πρόταση βρήκε απήχηση σε πολλούς εξέχοντες κατοίκους του Εδιμβούργου, όπως ο μυθιστοριογράφος σερ Γουόλτερ Σκοτ και (γιατί όχι;) ο Λόρδος Έλγιν η στήριξη των οποίων βοήθησε στην προώθηση του έργου
εξωτερικά θα έμοιαζε με τον Παρθενώνα και εσωτερικά θα λειτουργούσε ως εκκλησία με κατακόμβες
οι εργασίες ξεκίνησαν το 1822. Η μεταφορά των ογκόλιθων γινόταν με άλογα και από μεγάλο αριθμό εργατών
το κόστος του έργου υπολογιζόταν στις 42.000 λίρες αλλά κατάφεραν να συγκεντρώσουν μόλις το 1/3 του ποσού
τρία χρόνια αργότερα, τα χρήματα τελείωσαν και οι εργασίες σταμάτησαν. Το κτίριο δεν ολοκληρώθηκε ποτέ….
ούτε βέβαια κρίθηκε αναγκαίο να γκρεμιστεί (2 & 3)
διαφορετικοί προϋπολογισμοί: πλούσιοι και σκωτσέζοι,
διαφορετικό πολιτιστικό υπόβαθρο: Παλαιός και Νέος Κόσμος
το σύμβολο ισχυρό: «η Αθήνα του Νότου» και η «Αθήνα του Βορά», η Κλασική Ελλάδα
Φουρναράκης – Φουρνιέ
με καταγωγή απ την Κρήτη, η οικογένειά του έφτασε στα Φιλιατρά τον 19ο αιώνα, με ενδιάμεση στάση στη Ζάκυνθο
το οικογενειακό του περιβάλλον είχε σεβασμό στη γνώση και τη μουσική. Ο πατέρας του εργάστηκε ως φωτογράφος στην Καλαμάτα, τη Ζάκυνθο και τα Φιλιατρά
ο ίδιος γεννήθηκε το 1906 και τελείωσε το Γυμνάσιο στα Φιλιατρά. Την ίδια περίοδο έμαθε μόνος του να διαβάζει Αγγλικά και Γαλλικά
το 1924 γράφτηκε στην Ιατρική Αθηνών και ολοκλήρωσε τις σπουδές του εμπρόθεσμα, παρά την ενδιάμεση δίχρονη στράτευσή του στη Μακεδονία
ξεκίνησε την ειδικότητά του στην Χειρουργική στην Αθήνα και την ολοκλήρωσε στο προπολεμικό Παρίσι, απ όπου και η βιωματική ανάμνηση απ τον γαλλικό πολιτισμό και τον Πύργο του Άιφελ
με πρόσκληση των δύο μεγαλύτερων κοριτσιών της οικογένειας, που είχαν παντρευτεί στο Σικάγο, σταδιοδρόμησε στην περιοχή των λιμνών ως πλαστικός χειρουργός. Τότε άλλαξε το όνομά του σε Φουρνιέ, διότι εκτίμησε πως έτσι γινόταν αδιαπραγμάτευτα η παριζιάνικη ειδίκευσή του στην χειρουργική
η μεταπολεμική επιστροφή του στη γενέθλια πόλη γίνεται με όχημα τις παιδικές αναμνήσεις
η σχολική αγάπη του για τη Γεωγραφία αποτέλεσε το κίνητρο για τον σχεδιασμό και την κατασκευή της υδρογείου, κοντά στο Γυμνάσιο της πόλης
η παριζιάνικη μαθητεία του στεγάστηκε στο Πύργο του Άιφελ, που τον σχεδίασε ο ίδιος
συμμετοχή του Δήμου Τριφυλίας στο πένθος για τα θύματα της τρομοκρατικής επίθεσης στο Παρίσι, στις 15 Νοεμβρίου 2015
η αμερικάνικη εμπειρία του για τη δημιουργία ενός διακριτού στίγματος της πόλης του, τον οδήγησε στην επόμενη, απλοϊκή ίσως, υπόθεση
«αφού η Ελλάδα δεν θα φτιάξει κάντιλακς, ας αναπαράγει τους θεούς της»
έτσι, στον Αγρίλη, επίνειο των Φιλιατρών, σχεδιάζει και οικοδομεί το «Κάστρο των Παραμυθιών» με οικοδεσπότες τον Ποσειδώνα και την Αθηνά
κοιτάζοντας κατάματα τη Ντίσνεϊλαντ
το Κάστρο αποδελτιώνεται στη συλλογή «Κάτι το “Ωραίον”, μια περιήγηση στην ελληνική κακογουστιά», έκδοση του περιοδικού «Αντί», 1984
ο γιός του, Τζων Φουρνιέ, είναι οφθαλμίατρος στο Σικάγο
έχει ιστορικά ερευνητικά ενδιαφέροντα, όπως υποδείχνει η ανακοίνωσή του:
«Napoleon Bonaparte really murdered. The weapon: rat poison», International Surgery, Sep-Oct 2007;92(5):308-10
στο άρθρο διερευνά την πιθανότητα της δολοφονίας του Μεγάλου Ναπολέοντα με ποντικοφάρμακο
ο Τζων Φουρνιέ συνεχίζει το χορηγικό έργο του πατέρα του, συνεισφέροντας οικονομικά στη λειτουργία του πνευματικού κέντρου που φέρει το όνομα της οικογένειας: «Φουρναράκειο»
για το «πρόγραμμα Φουρναράκη» έμαθα το 1973, απ την ταινία «Λάβετε Θέσεις» του συντοπίτη του, Θόδωρου Μαραγκού,
για την αφήγηση συμβουλεύτηκα το αυτοβιογραφικό «Πως και Γιατί Έφτιαξα το Κάστρο των Παραμυθιών στον Αγρίλη»
αλλά και το ντοκιμαντέρ για τα Φιλιατρά, «Αρκεί να Φαίνονται Ωραία» (2006), πάλι του Θόδωρου Μαραγκού που μπορείς να το βρεις ελεύθερο στο διαδίκτυο
λοιπόν;
αναμένοντας τις εκδηλώσεις που θα επικαιροποιήσουν την ίδρυση του Νέου Ελληνικού Κράτους, δυο αιώνες μετά,
η εργώδης παρέμβαση του Μπάμπη Φουρναράκη – Χάρρυ Φουρνιέ, έχει ενδιαφέρον να αντιμετωπιστεί χωρίς επιπόλαιη απαξίωση, αλλά ως δείκτης για το ποιά στοιχεία αποδέχονται και ενσωματώνουν οι τοπικές κοινωνίες στις στενές παραδόσεις τους και ποια απ αυτά μπορούν να “μιλήσουν” και πάρα έξω
π.χ., τι μας έμεινε απ τις παρελάσεις της 25ης Μαρτίου στις οποίες συμμετείχαμε;
και τι αφήσαμε πίσω, απ αυτές;
13η Φεβρουαρίου: η Παγκόσμια Ημέρα Ραδιοφώνου
δες πως την αντιλαμβάνεται ένας δημοσιογράφος που δυσκολεύεται να ξεχάσει τις σπουδές του στο Φυσικό της Αθήνας, ο Χρήστος Ξανθάκης
εμείς οι Φυσικοί που έχουμε μια εξήγηση για όλα (όλα!),
έχουμε εξήγηση και γιατί το Ραδιόφωνο είναι έρωτας
στη σχολή μας το μάθανε στα αμφιθέατρα της Σόλωνος
η ταράτσα του Χημείου, στο βάθος η Ακρόπολη
όπου βγήκε μια μέρα ένας κύριος καθηγητής και μας εξήγησε ότι το μάτι μπορεί να δέχεται και να επεξεργάζεται ταυτόχρονα πολλά ερεθίσματα,
ενώ το αυτί μόνο ένα
έτσι εξηγείται πώς μπορείς ταυτόχρονα να παίζεις στο κινητό, να βλέπεις τηλεόραση και να απολαμβάνεις το γειτονάκι που ξεσκονίζει με το μποξεράκι
ενώ το αυτί το δόλιο, μόνο μια πηγή καταλαβαίνει
εξ ου και το “μη μιλάτε όλοι μαζί”, γιατί δεν παίρνει χαμπάρι Χριστό ο δόλιος ο δέκτης
οπότε στο Ραδιόφωνο αφοσιώνεσαι θέλοντας και μη, στο Ραδιόφωνο κολλάς θέλοντας και μη, στο Ραδιόφωνο δίνεις όλη σου την προσοχή. θέλοντας και μη
κι αυτή η προσοχή, σιγά σιγά γίνεται αίσθημα, γίνεται αγάπη, γίνεται έρωτας.
αν έχεις καρδιά μέσα σου δηλαδή και δεν έχει αντικατασταθεί με μπαταρία λιθίου…
μόνο που όσο μεγαλύτερος καημός είναι το Ραδιόφωνο τόσο πιο αφόρητη γίνεται η ακρόαση της πλεηλίστας και τους γλειψίματος στον σπόνσορα
ιδίως από φωνές και παραγωγούς που το ξέρεις πολύ καλά ότι έχουν πολλά περισσότερα να δώσουν
γι’ αυτό τόσος και τόσος κόσμος χρησιμοποιεί το γιουτούμπι ως ραδιοφωνάκι ή σκανάρει το δίκτυο μπας και ανακαλύψει κάνα ιντερνετικό σταθμό της προκοπής
μπας και ερωτευτεί ξανά, μπας και αναστατωθεί ξανά, μπας και εκραγεί ξανά…
αντιγραφή απ τον “τοίχο” του στο φέις, πριν δυο ώρες
Έρωτας Γιώργο και τότε και τώρα….
Τότε…τέλος δεκαετίας 70, αρχές δεκαετίας 80 με Pop & Rock Club
και Γιάννη Πετρίδη κάθε μέρα 4-5μμ στο Α’ Πρόγραμμα της ΕΡΑ..
με τον “πειρατικό” 102FM τα βράδια συντροφιά στο διάβασμα
και πάντα μια άγραφη κασσέτα να περιμένει για το play-Rec όταν
έπαιζε αυτό που περιμέναμε….
Και φυσικά τις Κυριακές τα μεσημέρια, να ακούμε Αντώνη Πυλιαρό
να μεταδίδει τα εκτός έδρας της ΑΕΚ …
Και σήμερα …. “παρηγοριά” θα βρεις στο ραδιόφωνο…αρκεί να ξέρεις
να ψάξεις…
Περίμενα Γιώργο το σχόλιό σου για τη μέρα αυτή
Νομίζω ότι ο Χρήστος ή Κίτσος όπως προτιμούσε να τον λέμε στο Φυσικό,
έθεσε διακριτά τις διαφορές των εποχών….
Πετρίδης & Πυλιαρός
παρέα μόνο σε προσωπικές μυθολογίες
έχω στα αυτιά τη φωνή του δεύτερου να περιγράφει με στόμφο παρελάσεις
τον πρώτο, τον άκουσα και σήμερα να εξηγεί γιατί τα πλέι λιστ σπρώχνουν κόσμο στο γιου τιούμπ
και για τη διαφορά ακρόασης τότε και τώρα
τους δίσκους η γενιά του Πετρίδη τους άκουγε με παρέα
τώρα, μονήρεις απ τα ακουστικά
μικροί – μεγάλοι
αισιόδοξο κλείσιμο για το ραδιόφωνο
είχες τον χρόνο είχες την δύναμη
μπορείς ακόμα να έχεις την καλύτερη στιγμή σου
Δεν έχανα εκπομπή του Γιάννη Πετρίδη. Μας έμαθε ότι η μουσική δεν είναι μόνο το Billboard. Ως αντίδωρο για το Radio gaga και τις αναφορές του στο Metropolis του Lang το τρέιλερ από το Radio days
ρε συ,
τι ερώτηση έβαλε χθές ο Πετρίδης στο ραδιόφωνο;
άστα, μ’ έσκισε!
ρώτησε για ένα παλιό κομμάτι και μ έπιασε αδιάβαστο
ποιοι λένε το ι can’t control myself
Για να μαθαίνετε οι παλιοί από τους νεότερους….
Η κοριτσάρα στο “Τέλος εποχής” είναι και αυτή φυσικός, η Δέσποινα η Κούρτη….
Και για να κλείσει ο κύκλος, ο Χρήστος Ξανθάκης, η Δέσποινα και αρκετοί
ακόμα μαζευόμασταν συχνά στο μΑΜΦ στα χρόνια της φοιτητικής ζωής
που τώρα δεν ξέρω αν τα παιδιά βιώνουν…
Γιώργο, τις μουσικές επιλογές του Γιάννη Πετρίδη, τις ακούω καθημερινά…
Την Παρασκευή ξεκίνησε με το ροκ της καντίνας
ο μονόλιθος πέρασε κι απ το Γκομπεκλί Τεπέ
ο συμβολικός μονόλιθος της «Οδύσσειας 2001», πριν μια βδομάδα έσκασε μύτη σ έναν αρχαιολογικό τόπο σπαρμένο με μονόλιθους απ την νεολιθική εποχή, στην Ν.Α. Τουρκία, στα σύνορα με τη Συρία, κοντά στην πόλη Ούρφα
οι αρχαιολόγοι βρήκαν πάνω στον τεχνητό γήλοφο Γκομπεκλί, μεγάλιθους σε σχήμα Τ
αυτοί οι μεγάλιθοι, σύμφωνα με τη μυθολογία των αρχαίων Σουμερίων, συμβολίζουν ιερές οντότητες που έμαθαν στους ανθρώπους τη γεωργία. Χρονολογούνται δώδεκα χιλιετηρίδες πίσω (1 & 2) και είναι παλαιότεροι απ τους αντίστοιχους στο Στόουνχεντζ
και στην περίπτωση του επίσης μεταλλικού μονόλιθου των τριών μέτρων στο Γκομπεκλί ακολουθήθηκε το γνωστό τελετουργικό με τους προηγούμενους 100: “εξαφανίστηκε” ένα τριήμερο μετά την εμφάνισή του
επειδή όμως, όπως δείχνουν οι φωτογραφίες, ετέθη σε αυστηρή επιτήρηση, η απόσυρσή του, αλλά και η τοποθέτησή του πρέπει να τελούσε σε γνώση των αρχών
ο τούρκικος μονόλιθος, σε αντίθεση με τους άλλους, δεν υπήρξε γριφώδης αφού κόμιζε μήνυμα, διατυπωμένο μάλιστα σε αρχαία τούρκικη γραφή:
«κοίτα τον ουρανό, θα δεις το φεγγάρι»
το επανέλαβε λίγες μέρες μετά ο Πρόεδρος Ερντογάν, εγκαινιάζοντας το διαστημικό πρόγραμμα της χώρας του (3)
πιο ενδιαφέρουσες απ το παρόν σημείωμα είναι οι πληροφορίες για το διαστημικό πρόγραμμα της Τουρκίας (4)
Καλημέρα Γιώργο.
Δηλαδή μας λες ότι το έστησε ο …κουμπάρος;
Μπορεί να μην είναι εικόνες της επιστήμης, είναι όμως εικόνες της πόλης και αυτές…
… της πόλης και του βουνού
Μονή Καισαριανής, σήμερα