by 
η παρουσία στο διαδίκτυο των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων
Χρησιμοποιούνται τέσσερις δείκτες: το μέγεθος (ο αριθμός των σελίδων), η ορατότητα (ο αριθμός των εξωτερικών συνδέσμων/links), η χρήση κειμένων/φακέλων που έχουν δημιουργηθεί με συγκεκριμένα προγράμματα [Adobe Acrobat (.pdf), Adobe PostScript (.ps & .eps), Microsoft Word (.doc & .docx) and Microsoft Powerpoint (.ppt & .pptx)] και η επιστημονικότητα (επιστημονικές δημοσιεύσεις).
Το ΕΚΠΑ στη θέση 226, το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο στην 272, το ΕΜΠ στην 379, το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων στην 539, η Πάτρα στην 549, η Κρήτη στην 656 αλλά και το Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου στην 2140. Να πάμε και στα κολλέγια. Το πρώτο εκ των κολλεγίων το Am… College of Greece στην 4871 , το Me… στην 6327 και μετά το κολλεγιακό ΧΑΟΣ
ας συγκρίνουμε το εκπαιδευτικό και ερευνητικό status δύο παρεμφερών σχολών Πληροφορικής
Σε γνωστό ελληνικό Κολλέγιο στο τμήμα Πληροφορικής υπάρχουν 23 διδάσκοντες – με διδακτορικό οι 9. Με πλήθος εργασιών ανά διδάσκοντα αξιόλογο, κάτω των δέκα, αλλά μη δημοσιοποιήσιμο. Εταιροαναφορές; Άγνωστος αριθμός. Ποια είναι η βάση εισαγωγής: 20.000 μόρια; 12.000 μόρια; 9000 μόρια; 0000 μόρια;
Στο τμήμα Μηχανικών Η/Υ και Πληροφορικής (Ιωάννινα): Διδάσκοντες 28 με διδακτορικό και οι 28. Υποχρεωτικά στο link που αντιστοιχεί σε κάθε διδάσκοντα, το πλήθος και ο τίτλος κάθε εργασίας, paper, ερευνητικού προγράμματος. Δεκάδες οι εργασίες στην πλειοψηφία των διδασκόντων. Δεν κάνουμε αξιολογική κρίση. Απλά παραθέτουμε στατιστικά στοιχεία. Με αξιόλογο πλήθος εταιροαναφορών σε πολλούς από τους/τις διδάσκοντες/σες. Με βάση εισαγωγής 12386 μόρια. Τελικά η Αριστεία πως ορίζεται μεταξύ των σχολών αυτών?
Β. Παππάς, όλο το άρθρο εδώ
Μικρόθεν αειθαλής ο φίλος μας!
Και ένα ευθυμογράφημα σχετικό με το θέμα που δημοσίευσα στο alfavita.
Θερμούς χαιρετισμούς στους φίλους μου Γιώργο, Βασίλη και Γιάννη από Κέρκυρα.
Καλημέρα Πάνο.
Δυστυχώς έχεις δίκιο.
Καλημέρα Γιώργο.
Βρίσκομαι σε δύσκολη θέση, γιατί ενώ συμφωνώ σε πολλά με το άρθρο, δεν καταλαβαίνω το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγει (καλύτερα μάλλον το υπαινίσσεται…).
Απορία 1η: Εφ’ όσον η διαφορά μεταξύ των κολεγίων και των δημοσίων πανεπιστημίων της χώρας είναι χαοτική, σε τι ακριβώς φοβίζει η ύπαρξη των τελευταίων;
Απορία 2η: Είναι ποτέ δυνατόν η αγορά εργασίας να προτιμήσει έναν απόφοιτο πληροφορικής κολεγίου, από έναν απόφοιτο πληροφορικής του πανεπιστημίου Ιωαννίνων; Ποιος νοήμων άνθρωπος συγκρίνει πτυχία κολεγίων με πτυχία πανεπιστημίου; Όλα τα πτυχία είναι το ίδιο επειδή τα βαφτίζουμε ΠΕ (εννοώ παντού αλλού εκτός του ελληνικού δημοσίου);
Απορία 3η: Ισχύουν άραγε τα ίδια συμπεράσματα για έναν απόφοιτο φυσικής του ιδιωτικού ΜΙΤ με έναν απόφοιτο του ελληνικού δημοσίου πανεπιστημίου; Είναι και οι δύο το ίδιο «άριστοι» (ΠΕ γαρ…); Να το θέσω διαφορετικά, είναι δυνατόν να μπερδεύει κάποιος στο ίδιο επιχείρημα και στα σοβαρά την αριστεία σε ένα κολέγιο πληροφορικής με την αριστεία στα εργαστήρια της σχολής ΗΥ;
Απορία 4η: Τελικά είμαστε υπέρ ή κατά της αξιολόγησης. Θέλουμε λίστες ή δεν θέλουμε; Τις θέλουμε παντού και για όλους ή όποτε μας συμφέρει; Ή τις θέλουμε μόνον για να «…παίξουμε το παιγνίδι της αξιολόγησης που τόσο αρέσκονται στο ΙΕΠ και το ΥΠ. Παιδείας…»;
Ένας δείκτης του τι συμβαίνει στα δημόσια πανεπιστήμια και ένας λόγος που μερικοί αντιδρούν (τονίζω, κατά πλειοψηφία, όχι απόλυτα), είναι ο εξής: Ας κοιτάξει κάποιος τις δημοσιεύσεις (πόσες και σε ποια επιστημονικά περιοδικά γίνονται) και τις συμμετοχές σε συνέδρια (πόσα και ποια είναι αυτά), πριν και μετά την πρόσληψη κάποιου σε ελληνικό πανεπιστήμιο. Τον περιμένει δυσάρεστη έκπληξη.
Καλησπέρα συνάδελφοι.
Πάντως αυτή την σύνδεση "αριστεία" και "κολέγια" δεν μπορώ να την κατανοήσω.
Ένας άριστος μαθητής που γράφει 19.5 στις πανελλαδικές δεν είναι "άριστος", αλλά ένας άλλος μαθητής που δεν διάβασε ποτέ του (κανονικά δεν θα έπρεπε να έχει απολυτήριο Λυκείου) και πηγαίνει σε ένα ιδιωτικό κολέγιο στην Ελλάδα, είναι άριστος;
Ή μήπως αυτός που δεν ζορίστηκε ποτέ του, αλλά με τα λεφτά του μπαμπά θα πάει για σπουδές στην Αμερική μόλις τελειώσει το Λύκειο είναι ο άριστος; Γιατί, επειδή θα λέει ότι έχει πτυχίο Αμερικάνικου Πανεπιστημίου;
Γεια σας παιδιά.
Στάθη αν πρόκειται για πρόσληψη κάποιου προγραμματιστή ή τεχνικού υπολογιστών σε μία εταιρεία δεν έχουμε ουδένα φόβο. Η εταιρεία θα προσλάβει αυτόν που θέλει, ακόμα και αν προέρχεται από ΙΕΚ. Θα κρίνει τη δουλειά θέλει να καλύψει και τα προσόντα κάθε υποψηφίου.
Αν πρόκειται για έναν γραφίστα, σκηνοθέτη, ηχολήπτη, φωτογράφο κ.λ.π. ισχύουν τα ίδια.
Αν όμως (θεωρητικά) κάποιο κολέγιο βγάλει γιατρούς;
Θα σταλούν να κάνουν το αγροτικό τους όπως οι άλλοι;
Θα προσληφθούν σε νοσοκομεία;
Θα αποκτήσουν το δικαίωμα να ανοίξουν ιατρεία στις γειτονιές;
Ο λόγος που με ώθησε να γράψω αυτή την «απάντηση αμφισβήτησης» δεν είναι ότι αμφισβητώ τα συμπεράσματα στα οποία μας οδηγεί το άρθρο που ανέβασε ο Κύριος Φασουλόπουλος, γιατί το βασικό συμπέρασμα ότι το πτυχίο του Πανεπιστημίου είναι ανώτερο αυτού του Κολλεγίου είναι πιθανότατα σωστό, αλλά δε θα πάρω θέση περί τούτου. Αυτό που αμφισβητώ είναι η μεθοδολογία που καταλήγουμε σ΄ αυτό το συμπέρασμα.
Η κατάταξη των Πανεπιστημιακών τμημάτων σε μια σειρά από το 1 (το ανώτατο) μέχρι το άπειρο βασίζεται στην Ερευνητικά αξία του τμήματος, και μάλιστα ποσοτικά προσδιορισμένη (δηλ. η ερευνητική αξία εξαρτάται από αριθμούς, πχ πλήθος δημοσιεύσεων, ετεροαναφορών κλπ). Ποιος είναι όμως ο βαθμός συσχέτισης της «ερευνητικής» αξίας κάποιου τμήματος με την αξία του πτυχίου του τμήματος; (Λέγοντας «αξία του πτυχίου», εννοώ την «πραγματική» αξία, όχι την «φαινομένη» η οποία είναι εξ ορισμού ανάλογη της αξίας του τμήματος).
Το ΕΚΠΑ είναι ανώτερο του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και αυτό ανώτερο του Πανεπιστημίου Κρήτης. Είναι η πραγματική αξία του απόφοιτου του ΕΚΠΑ ανώτερη αυτής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και αυτή του Π.Ι ανώτερη αυτής του Π.Κ; Και αν η κατάταξη του μέσου αποφοίτου είναι όντως αυτή, ο λόγος είναι ότι το ΕΚΠΑ είναι ερευνητικά ανώτερο του Π.Ι και το Π.Ι είναι ερευνητικά ανώτερο του Π.Κ;
Το ΕΚΠΑ είναι το Πανεπιστήμιο που αποφοίτησα και το Π.Ι, εκτός ότι είναι το Πανεπιστήμιο της πόλης που γεννήθηκα και διαμένω, είναι και το Πανεπιστήμιο που έχω υπηρετήσει 6 χρόνια στο φυσικό τμήμα του. Ας προβληματιστούμε λίγο στο θέμα: «Είναι άραγε αναμενόμενο ο μέσος απόφοιτος του φυσικού του ΕΚΠΑ να είναι ανώτερος του μέσου απόφοιτου του φυσικού του Π.Ι»; Και αν η απάντηση είναι «ναι», ο λόγος είναι ότι το ΕΚΠΑ είναι ερευνητικά ανώτερο του Π.Ι;
Ας πάρουμε την εξής λογική αλυσίδα και ας στοχαστούμε πάνω σ΄ αυτή:
Στο ΕΚΠΑ γίνεται καλύτερη έρευνα απ΄ ότι στο Π.ΙèΟ μέσος καθηγητής του ΕΚΠΑ είναι ανώτερος του μέσου καθηγητή του Π.Ι στην έρευναè Ο μέσος καθηγητής του ΕΚΠΑ είναι ανώτερος του μέσου καθηγητή του Π.Ι στη γνώση της φυσικήςè Ο μέσος καθηγητής του ΕΚΠΑ είναι ανώτερος του μέσου καθηγητή του Π.Ι στη διδασκαλία της φυσικήςèΟ μέσος φοιτητής του ΕΚΠΑ είναι ανώτερος του μέσου φοιτητή του Π.Ι στη γνώση φυσικήςèΟ μέσος απόφοιτος του ΕΚΠΑ είναι ανώτερος του μέσου απόφοιτου του Π.Ι.
Συνάδελφοι, αν από την πρώτη πρόταση της αλυσίδας πρέπει να καταλήξουμε στην τελευταία, νομίζω ότι πρέπει να ακολουθήσουμε όλη την αλυσίδα. Εγώ δεν συμφωνώ, τουλάχιστον με τους πρώτους κρίκους της αλυσίδας. Αν στα θετικά τμήματα του ΕΚΠΑ γίνεται καλύτερη έρευνα απ΄ αυτή που γίνεται στο Π.Ι αυτό οφείλεται πολύ περισσότερο στο γεγονός ότι η έρευνα στο ΕΚΠΑ χρηματοδοτείται καλύτερα απ΄ ότι στο Π.Ι και όχι επειδή το ΕΚΠΑ έχει ικανότερους ερευνητές. Ας πάμε στο δεύτερο κρίκο της αλυσίδας. Έστω ότι ο καθηγητής Α, που κάνει έρευνα στη «φυσική των ηλιακών νετρίνο» και διδάσκει ηλεκτρομαγνητισμό έχει περισσότερα papers και περισσότερα citations από τον καθηγητή Β που κάνει έρευνα στην «επιστήμη επιφανειών των μονοκρυστάλλων» και διδάσκει θερμοδυναμική. Δηλαδή ο Α ξέρει καλύτερα ηλεκτρομαγνητισμό απ΄ ότι ο Β θερμοδυναμική; Προσωπικά δε νομίζω, επειδή τα ερευνητικά τους αντικείμενα δεν σχετίζονται καλά με τα μαθήματα που διδάσκουν. Αλλά, ακόμα κι αν δεν ήταν έτσι, θα έπρεπε να περιμένουμε ότι ο Α που είναι ανώτερος στην έρευνα από τον Β, θα είναι ανώτερος και στη διδασκαλία του μαθήματος του σε σχέση με τον Β; Ούτε κι αυτό το πιστεύω. Ο λόγος είναι ότι ο καθηγητής που συγκεντρώνεται στην έρευνά του παραμελεί τη διδασκαλία του κι αυτό τον κάνει φτωχό δάσκαλο.
Ας υποθέσουμε όμως τώρα ότι οι παραπάνω σκέψεις μου είναι λάθος και ότι η πρόταση «ο άξιος ερευνητής είναι και άξιος δάσκαλος» είναι σωστή. Πόσο σωστή είναι η πρόταση «ο άξιος δάσκαλος δημιουργεί άξιους απόφοιτους»; Αυτή ίσως είναι σωστή, αντιστοιχεί μάλιστα και στο γνωστό γνωμικό «μ΄ όποιον δάσκαλο καθίσεις, τέτοια γράμματα θα μάθεις». Όμως το «πόσο καλά γράμματα θα μάθω» εξαρτάται κατά 50% από το δάσκαλό μου και κατά 50% από μένα. Αν έχουμε κακής ποιότητας μαθητές δεν θα υπάρχει καλή μεταβίβαση της γνώσης όσο καλοί κι αν είναι οι δάσκαλοι. Και ένα τμήμα, σαν το φυσικό Ιωαννίνων, στο οποίο η εισαγωγή γίνεται με πολύ χαμηλή βάση, δε θα έπρεπε να περιμένουμε της ίδιας ποιότητας φοιτητές με αυτούς ενός τμήματος σαν το φυσικό του ΕΚΠΑ.
Αν θέλουμε να συγκεντρωθούμε στην αξία ενός τμήματος θεωρώντας το σαν «εκπαιδευτικό» και όχι σαν «ερευνητικό» ίδρυμα, πρέπει να κοιτάξουμε σε άλλες κατευθύνσεις.
Έχοντας υπηρετήσει 6 χρόνια στο Π.Ι, είναι χαρά μου να διαπιστώνω ότι στην κατάταξη έρχεται πρώτο μεταξύ των Πανεπιστημίων της επαρχίας. Αλλά, επειδή το έχω ζήσει, είμαι σε θέση να το κρίνω και στο «εκπαιδευτικό» του κομμάτι, και εκεί, δυστυχώς, η κρίση μου δεν είναι πολύ θετική. Τα παρακάτω αφορούν το φυσικό τμήμα του Π.Ι.
Λίγοι προσέρχονται στα μαθήματα. Στις καταστάσεις βαθμολογίας οι βαθμοί είναι πολύ κακοί. Τρία με τέσσερα μαθήματα περνά κατ΄ έτος ο μέσος φοιτητής φυσικής. Ο μέσος χρόνος αποφοίτησης είναι 8 έτη. Τα εργαστήρια του τμήματος είναι καλά οργανωμένα και η βιβλιοθήκη του Π.Ι εξαιρετική. Όμως, την εποχή που το τμήμα είχε δική του βιβλιοθήκη, παρά το γεγονός ότι ήταν πολύ πλούσια, λίγοι πήγαιναν εκεί να μελετήσουν από βιβλία της βιβλιοθήκης. Οπτικοακουστικά μέσα στη διδασκαλία υπάρχουν, αν και συνήθως χρησιμοποιείται ο πίνακας. Στις εξετάσεις δεν υπάρχει καλή επιτήρηση. Βάζουν μεταπτυχιακούς που μάλλον κάνουν εικονική παρά πραγματική επιτήρηση. Επιπλέον, στους φοιτητές βασιλεύει η «διεκπαιρεωτική» νοοτροπία (διαβάστε μόνο ότι εξετάζεται για να περάσετε το μάθημα) και το 5 είναι η μόνη απαίτηση που έχουν από το εαυτό τους. Στις εξετάσεις λύνουν μόνο τις ασκήσεις που είναι 100% διδαγμένες (δηλ. να έχει διδαχθεί μέχρι και το τελευταίο νούμερο).
Αν με βάζανε να κρίνω το Π.Ι, όχι ως προς την ερευνητική του αξία, αλλά ως προς τη διδακτική, θα το έκρινα αυστηρά. Έχει το δικαίωμα ένα τμήμα να επαίρεται αν έχει τόσο χαμηλή απόδοση στον «εκπαιδευτικό» του τομέα;
Γιάννη καλησπέρα, έλειπα όλη την ημέρα οπότε απαντώ καθυστερημένα. Δεν νομίζω ότι κανένα κολέγιο στην Ελλάδα δεν θα βγάλει γιατρούς, όπως δεν έβγαλε πουθενά αλλού στο δυτικό κόσμο. Έχω την εντύπωση ότι φοβόμαστε παρά πάνω από το ότι πρέπει.
Πάντως θα είχε μεγάλη εμπορική επιτυχία. Αν εδραιωθεί η δυνατότητα να κάνεις κάποια χρόνια σε κολέγιο και να "τερματίσεις" σε κάποιο συνεργαζόμενο πανεπιστήμιο;
Βλέπω διαφημίσεις σχετικές με επαγγελματικά δικαιώματα που υπόσχονται σε μηχανικούς που θα βγάλουν.
Νοσηλευτική;
Φυσικοθεραπεία;
Ψυχολογία;
Η γνώμη μου είναι ότι το ευθυμογράφημα του Πάνου Μουρούζη
και οι βιωματικές απόψεις του Νίκου Παναγιωτίδη λένε όλη την αλήθεια.
Επίσης έχει δίκιο ο Στάθης για τους γιατρούς.
Οι γιατροί στοιχίζουν, οπότε ας ξοδέψει το κράτος για να τους "φτιάξει"
και μετά ας τους πάρουν οι ιδιωτικές κλινικές.
Ευχαριστώ Ανδρέα. Αν και υποστηρίζω τους "Πανεπιστημιακούς" από τους "Κολλεγιακούς" και συμφωνώ με τον Πάνο, έχω να κάνω άλλη μια ένσταση ως προς την τυφλή πίστη που έχουμε στην κατάταξη των σχολών η οποία υποδεικνύει τάχα ότι το επίπεδο των Πανεπιστημίων είναι πολύ ανώτερο από αυτό των Κολλεγίων. Γιατί στην κατάταξη όντως τα Πανεπιστήμια είναι πολύ μπροστά από τα Κολλέγια. Αλλά αφού το κριτήριο της κατάταξης είναι η ερευνητική επίδοση, αυτή δείχνει ότι τα Κολλέγια είναι πολύ πίσω στην έρευνα απ΄ ότι τα Πανεπιστήμια. Αλλά αυτό είναι φυσικό. Τα Πανεπιστήμια αντλούν μεγάλα ποσά, και από το Δημόσιο και από ερευνητικά προγράμματα που χρηματοδοτούνται από την ΕΕ ή από ιδιώτες, ενώ τα Κολλέγια, σαν ιδιωτικά ιδρύματα, δεν έχουν χρηματοδότηση, τουλάχιστον από το Δημόσιο. Τι έρευνα περιμένουμε να κάνουν χωρίς χρηματοδότηση;
Νίκο, συγνώμη για το μπέρδεμα. Ήθελα να πω "ευχαριστώ Νίκο".
καθυστερημένη ανταπόκριση. Φταίει ο καλός κυριακάτικος καιρός που προσκαλεί σε μεγάλες βόλτες
Στάθη, όποιος επικαλείται αξιολογικές λίστες νομιμοποιεί εκών – άκων και την αξιολόγηση
και, βεβαίως δεν έχει νόημα να συγκρίνεται το επίπεδο ενός ελληνικού πανεπιστήμιου με αυτό μιας σχολής που μέχρι χθες ήταν ΙΕΚ, αλλά … μεταξύ μας
στο δημόσιο όμως λόγο η (όποια) δυσμενής σύγκριση μεταξύ του Φυσικού του ΕΚΠΑ και του αντίστοιχου του ΜΙΤ επιδίωξε να μοχλεύσει συνειρμούς πώς ότι είναι δημόσιο είναι παθογενές και ότι ιδιωτικό “πετάει”. Και είναι ο κυρίαρχος δημόσιος λόγος που πρυτανεύει στη διαμόρφωση των θεσμικών αρχών
όσο για την «αγορά εργασίας», που ορθά βάζεις στη συζήτηση, έχει κριτήρια άκρως ελαστικά. Άλλοτε προτάσσει τις διάφορες αξιολογικές λίστες για να προβάλει στελέχη-πρότυπα και άλλοτε τις επικαλείται για να απορρίψει ανεπιθύμητους, ως “overqualified”
επειδή όμως και «αγορά εργασίας» ζητά απ’ την θεσμισμένη πολιτεία να ορίσει κανόνες, εμείς οι αδαείς επιθυμούμε να τους ανιχνεύσουμε. Να αρκεστούν οι πολίτες σε διακηρύξεις ότι «θα γίνονται αξιολογικοί έλεγχοι»;
πάντως, το επίδικο του άρθρου είναι η ισοτιμία για μια επαγγελματική διέξοδο που συλλογικά υποτιμάται, αυτήν στο δημόσιο. Θα μπορούσε επομένως, ακριβώς επειδή είναι απαξιωμένη να αποτελέσει πεδίο για να αναπτυχθούν παραδειγματικά αυτά τα αξιολογικά κριτήρια. Αλλά εδώ θεσμοθετείται ισοτιμία “ad hoc”
είναι ορθολογική η υπόθεση που εκφράζεις παρακάτω “ότι κανένα κολέγιο στην Ελλάδα δεν θα βγάλει γιατρούς, όπως δεν έβγαλε πουθενά αλλού στο δυτικό κόσμο”, αλλά η προβολή αυτής της υπόθεσης π.χ. στην Κύπρο, όπου η τριτοβάθμια εκπαίδευση είναι εμπορευματοποιημένη, μάλλον θα πρέπει να μας κάνει πιο επιφυλακτικούς αφού η ελεύθερη αγορά εκπαίδευσης κάνει θαύματα: Ιατρική Σχολή Πανεπιστημίου Κύπρου, 1η Ιδιωτική Ιατρική Κύπρου, 2η Ιδιωτική Ιατρική Κύπρου
σχετικά με την υποβάθμιση της ερευνητικής δραστηριότητας των επιστημόνων όταν μονιμοποιηθούν σε δημόσια ελληνικά πανεπιστήμια, κακώς μεν, αλλά δεν γνωρίζω κάτι. Υπαινίσσεσαι ότι αυτό συμβαίνει μόνο στα ελληνικά (δημόσια) πανεπιστήμια; Ισχύει γενικώς όταν αναλαμβάνει ο πανεπιστημιακός διοικητικές θέσεις; Αποτελούν ανασταλτικό παράγοντα και οι αυξημένες εκπαιδευτικές υποχρεώσεις; Αν το θεωρείς σημαντικό για τον συλλογισμό σου παρακαλώ διαφώτισέ με λίγο περισσότερο
καθυστερημένη καλησπέρα Πάνο
φταίει ο καλός μας ο καιρός
επικαλείσαι τον αισώπειο μύθο του τζίτζικα και του μέρμηγκα για να αναπτύξεις το απολαυστικό διδακτικό σου αφήγημα
να μου επιτρέψεις να αναφερθώ και γω στο πώς χειρίζεται η αμερικάνικη αστική αφηγηματική παράδοση του pulp fiction, δηλαδή του φτηνού αστυνομικού μυθιστορήματος, το θέμα που συζητάμε
αντιγράφω από δω
«πώς η επιδίωξη ενός καλύτερου μέλλοντος έφτασε να τζιράρει πάνω από 1,5 τρις δολάρια…», με αφορμή το βιβλίο Ρούστερ Μπαρ του John Grisham από τις εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα
με την επόμενη φούσκα που γιγαντώνεται στο καζάνι της αμερικανικής οικονομίας καταπιάνεται στο τελευταίο του δημιούργημα ο μετρ του δικαστικού θρίλερ, John Grisham. Τα φοιτητικά δάνεια είναι, μετά την στεγαστική πίστη, το next best thing που ανακάλυψαν τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα για να αποκομίσουν γρήγορο και εύκολο κέρδος
εφόσον λοιπόν το πεδίο της στέγασης έχει επαρκώς καλυφθεί, εύλογα πήρε σειρά η κάλυψη της επόμενης πολύ σημαντικής ανάγκης: αυτή της εκπαίδευσης. Και μιας και στις Η.Π.Α., όπως και σε όλο τον πολιτισμένο κόσμο, ένα πανεπιστημιακό πτυχίο είναι κι ένα εισιτήριο για μια καλύτερη ζωή, υπάρχουν πολλοί άνθρωποι διατεθειμένοι να χρεωθούν μέχρι το λαιμό για να εξασφαλίσουν μία αξιοπρεπή διαβίωση.
η συλλογιστική του Γκρίσαμ όμως λέει ότι “it takes two to tango”. Οπότε στην εξίσωση μπαίνουν αναγκαστικά και τα ίδια τα πανεπιστήμια που, αν και για λόγους δεοντολογίας, πρεστίζ και υστεροφημίας δεν μπορεί να έχουν ίδιο μερίδιο ευθύνης με τις τράπεζες, εντούτοις, στην προσπάθεια τους για αύξηση εσόδων, καταλήγουν να συμμαχήσουν με τον διάβολο. Σε κάθε περίπτωση η κατάσταση βολεύει όλες τις πλευρές εκτός από τους δυστυχείς φοιτητές και κατ’ επέκταση το αμερικανικό δημόσιο που έχει μπει ως εγγυητής. Με άλλα λόγια η τράπεζα θα εξοφληθεί στο ακέραιο είτε από τον φοιτητή είτε από τον φορολογούμενο
επειδή έχω διαβάσει το μυθιστόρημα, συμπληρώνω ότι τα λεφτά που φέρεται να χρωστά ο καθένας απ’ τρεις ήρωες είναι 250.000 δολάρια για το σύνολο των σπουδών του σε μια υποβαθμισμένη νομική σχολή, που παρέχει ανυπόληπτο πτυχίο και δυσκολεύει την πρόσβαση στην αγορά εργασίας. Η δε εισαγωγή τους έγινε με χαλαρά αξιολογικά κριτήρια. Το δράμα έχει ως αφετηρία την αδυναμία αποπληρωμής του δανείου
παραμύθια του John Grisham ίσως αντιτείνεις
αλλά, περίπου 30.000 ευρώ είναι το ετήσιο κόστος για τους σπουδαστές των ιδιωτικών Ιατρικών στην Κύπρο και η εισαγωγή τους προϋποθέτει «Απολυτήριο Λυκείου με ελάχιστο βαθμό 18/20 (ή Απολυτήριο ιδιωτικού σχολείου με ελάχιστο βαθμό 90%), με παρόμοιους βαθμούς στην Βιολογία και επιπλέον είτε στη Χημεία ή στη Φυσική ή στα Μαθηματικά»
Το ρωτάω χρόνια από παράγοντες και παρατρεχάμενους αλλά απάντηση από πουθενά. Δείξτε μας:
1. Στατιστικά που να δείχνουν τον μέσο όρο των βαθμών που πήραν στις πανελλαδικές τα παιδιά που γράφτηκαν όλα αυτά τα χρόνια στα κολλέγια.
2. Στατιστικά που να δείχνουν πόσα από αυτά τα παιδιά καθυστέρησαν να πάρουν το πτυχίο τους έστω και μία μέρα.
Εμπειρική αίσθηση ως απάντηση.
Στο 1. Γύρω στο 4.
Στο 2. Κανένας.
Έτσι μέχρις αποδείξεως του αντιθέτου θεωρώ τουλάχιστον ιεροσυλία την εξίσωση τίτλων και επαγγελματικών δικαιωμάτων αποφοίτων δημόσιων Πανεπιστημίων και κολλεγίων.
Μερικές απαντήσεις σε ερωτήματα, ιδιαίτερα στον φίλο τον Στάθη.
Στην Απορία 1η Για τον ίδιο λόγο που θα με φόβιζε η εξίσωση μηχανικών με πρακτικούς εμπειροτεχνίτες να χτίζουν ουρανοξύστη ή να κατασκευάζουν κινητήρες jampo ή την εξίσωση πρόσληψης ατρονόμων αστρολόγων στην ESA και την NASA.
Στην Απορία 2η Μα τόσα χρόνια που πήγαιναν εκεί τα παιδιά περίμεναν να διοριστούν μόνο στο δημόσιο; Δες τα διαφημιστικά τους, δεν λένε κυρίως για την επιστημονική τους ανωτερότητα, για τα γραφεία τους εύρεσης εργασίας μιλάνε και πόσο αποτελεσματικά είναι περιγράφουν. Αν δεις τα ιδιωτικά νηπιαγωγεία τι προσωπικό χρησιμοποιούν, αλλά και σε δικηγορικά γραφεία δεν είναι λίγα τα παραδείγματα, Με δεδομένη την χαμηλή στάθμη των ελληνικών επιχειρήσεων γενικά δεν απαιτείται (ειδικά κατά την άποψη των επιχειρηματιών) τόσο υψηλή κατάρτιση, χαμηλοί μισθοί απαιτούνται.
Στην Απορία 3η Κατ’ αρχήν να ξεκαθαρίσουμε ότι όποια Αμερικανικά πανεπιστήμια δεν είναι state(δημόσια) δεν είναι ιδιωτικά με την έννοια της Ευρώπης και ειδικά της Ελλάδας. Με δεδομένη την παράδοση των Αμερικανών να δωρίζουν είτε ζώντες είτε μετά θάνατον τεράστια ποσά σε εκπαιδευτικά ιδρύματα υπάρχουν τα non profit Πανεπιστήμια όπως το Harvard. Δηλαδή ιδρύματα που διοικούνται από μια επιτροπή, δεν έχουν ιδιοκτήτη επιχειρηματία δεν έχουν στόχο το κέρδος. Κατά τα άλλα φυσικά δεν μπερδεύεται το αφεντικό, να κερδίσει ενδιαφέρεται.
Στην Απορία 4η Οι λίστες αξιολόγησης είναι σχετικές με την έννοια ότι παίρνουν διάφορους παράγοντες που μπορεί ένα ίδρυμα να μην μπορεί να το έχει, π.χ. δεν έχει τόσες σχολές ή αριθμό φοιτητών όπως ένα άλλο. Βεβαίως αυτό θα το ανεβάσει-κατεβάσει κάποιες θέσεις, το πρώτο όμως από το εκατοστό……έχει διαφορά.
Διατυπώνεις την άποψη: «Δεν νομίζω ότι κανένα κολέγιο στην Ελλάδα δεν θα βγάλει γιατρούς, όπως δεν έβγαλε πουθενά αλλού στο δυτικό κόσμο.»
Σου έγραψε ήδη ο Γιώργος ότι στην Κύπρο παράγουν τρία ιδρύματα γιατρούς, γιατί δεν θα έλθουν στην Ελλάδα. Αλλά εδώ να πω και κάτι άλλο. Γιατί επικεντρωνόμαστε στους γιατρούς μόνο. Ο κακά ή καθόλου εκπαιδευμένος μηχανικός, δικηγόρος εκπαιδευτικός δεν πρέπει να μας πειράζει;