by 
δεν πρέπει να «κάνεις τη δική σου έρευνα» για επιστημονικά θέματα
είναι ο τίτλος άρθρου του Forbes, σχετικό με τον ατομικό έλεγχο όσων κυκλοφορούν για την ασθένεια covid-19
το συνάντησα στον διαδικτυακό τόπο της Τίνας και μεταφράστηκε στα ελληνικά από το κυπριακό science hoaxes
συγγραφέας είναι ο διδάκτορας Αστροφυσικής Ήθαν Σίγκελ, που διδάσκει Φυσική & Αστροφυσική σε κολλέγια και ασχολείται με την εκλαΐκευση της επιστήμης
επιλέγει προκλητική δημόσια εικόνα, όπως και ο τίτλος του άρθρου του
το βασικό επιχείρημα του άρθρου:
όταν οι περισσότεροι από εμάς κάνουν «έρευνα» για ένα θέμα που ακούμε για πρώτη φορά και μας ενδιαφέρει, διαμορφώνουμε μία αρχική άποψη και αξιολογούμε τα πάντα που συναντάμε από εκεί και πέρα μέσω των ενστικτωδών αντιλήψεών μας,
οπότε αποδεχόμαστε εκείνα τα τεκμήρια που τις ενισχύουν και παραβλέπουμε όσα τις υπονομεύουν
τα παραδείγματα που ενισχύουν το επιχείρημα:
το «έλασσον»: η άποψη πως ότι είναι ανόθευτο – πρωτογενές – αυθεντικό, όπως το φυσικό νερό, είναι προτιμότερο απ’ το φθοριωμένο, δεν επιβεβαιώνεται από συστηματική πόση μη φθοριωμένου νερού που έχει ως συνέπεια την ανεπιθύμητη φθορά του οδοντικού σμάλτου
και το «μείζον»: «αν ο κόσμος ήταν ελεύθερος να ακολουθήσει τη δική του βούληση, ένα μεγάλο ποσοστό ανθρώπων θα επέλεγε να μην εμβολιαστεί πλήρως, …. πολλοί γονείς έχουν έναν μεγάλο φόβο για τις ανεπιθύμητες ενέργειες από τα εμβόλια, παρά το γεγονός πως – εκτός από ερεθισμό του δέρματος στα σημεία της ένεσης – οι ιατρικές επιπλοκές είναι εξαιρετικά σπάνιες»
επομένως,
εμπιστοσύνη στην «επιστημονική συναίνεση που υπάρχει μόνο όταν η συντριπτική πλειοψηφία των αναγνωρισμένων επαγγελματιών υποστηρίζει την ίδια σταθερή επαγγελματική θέση. Αυτή αποτελεί μία από τις πιο σημαντικές και πολύτιμες μορφές εμπειρογνωμοσύνης που έχει αναπτύξει ποτέ η ανθρωπότητα»
υπάρχει επιστημονική συναίνεση στην περίπτωση της νόσου COVID-19;
δεν αναφέρομαι στις θεωρίες συνομωσίας, ακόμα κι αν αυτές εκπέμπονται από αναγνωρισμένους επιστήμονες,
αλλά στις περιπτώσεις που η διαμόρφωση της επιστημονικής συναίνεσης για το «τι θα κάνουμε», τελεί «εν τω γεννάσθαι»
όταν δηλαδή εκπέμπονται αντιφατικά μηνύματα εξειδίκευσης, ακόμα και από χείλη ειδικών:
από πότε έγιναν απαραίτητες οι μάσκες;
είναι παρόμοιο το ασφαλές ποσοστό πλήρωσης των ακτοπλοϊκών πλοίων και κλειστών δημόσιων χώρων; αν διαφέρει, γιατί;
θα αποτελέσει δημόσιο αγαθό, όταν θα παραχθεί το ασφαλές εμβόλιο ή θα υπόκειται στην οικονομία της αγοράς;
προς τα πού κατευθυνόμαστε παγκοσμίως; σε μακρόχρονο lock down ή σε ανοσία πλήθους;
μέχρι να επιτευχθεί η, απ όλους επιθυμητή, επιστημονική συναίνεση και όταν μπορούν να απαντηθούν με σχετική ομοφωνία τα περισσότερα απ’ τα προηγούμενα,
δηλαδή όσο υπάρχει διάχυτη η αίσθηση του «βλέποντας και κάνοντας»,
αναβαθμίζεται ως κυρίαρχο το ένστικτο του φόβου και αυτό αντιμετωπίζεται κυρίως με ισχυρή πρωτοβάθμια φροντίδα και δευτερευόντως με αυστηρές εκλαϊκευτικές προτροπές
Γιώργο καλημέρα και συγχαρητήρια για το”αλίευμα”!!!
Ίσως θα πρέπει να το διαβάσουν Όλοι, καί αυτά που ανέφερες, και αυτά της Τίνας, αλλά κυρίως αυτά που παραπέμπει!
Παραθέτω ένα μικρό απόσπασμα παρακάτω:
του Ήθαν Σίγκελ
Πηγή/Πρωτότυπο από https://www.forbes.com/sites/startswithabang/2020/07/30/you-must-not-do-your-own-research-when-it-comes-to-science/
Μετάφραση: Ζήνα Κάνθερ
Το σύμπαν είναι εκεί έξω και περιμένει να το ανακαλύψετε
«Μελετήστε και τις δύο απόψεις και μετά αποφασίστε». Αυτή είναι μία απλή, ξεκάθαρη και λογική συμβουλή. Και όταν σχετίζεται με ζητήματα όπως οι εμβολιασμοί, η κλιματική αλλαγή, και ο νέος κορωνοϊός SARS-CoV-2, μπορεί να είναι επικίνδυνη, καταστροφική, ακόμα και θανάσιμη. Οι μέθοδοι που χρησιμοποιούνται από τους περισσότερους ανθρώπους για να καθοδηγήσουν τις πιο πολλές αποφάσεις τους στη ζωή – η συλλογή πληροφοριών, η αξιολόγησή τους βάσει των όσων γνωρίζουν, και η επιλογή συγκεκριμένου τρόπου δράσης – μπορεί να οδηγήσουν σε θεαματικές αποτυχίες όταν πρόκειται για κάποιο επιστημονικό ζήτημα.
Ο λόγος είναι απλός: οι περισσότεροι από εμάς, ακόμα και όσοι είμαστε οι ίδιοι επιστήμονες, δεν διαθέτουμε τη σχετική επιστημονική εμπειρογνωμοσύνη για να αξιολογήσουμε επαρκώς αυτά τα επιστημονικά στοιχεία μόνοι μας. Στους δικούς μας τομείς, είμαστε ενήμεροι για όλη τη σειρά δεδομένων, για τον τρόπο με τον οποίο όλα τα κομμάτια του παζλ ενώνονται μεταξύ τους και ποια είναι τα όρια της γνώσης μας. Όταν οι μη ειδικοί υιοθετούν απόψεις για αυτά τα ζητήματα, είναι αμέσως ξεκάθαρο σε εμάς πού είναι τα κενά στην αντίληψή τους και πού έχουν παραπλανήσει τους εαυτούς τους στη συλλογιστική τους. Όταν ασπάζονται τα επιχειρήματα ενός επιστήμονα με την αντίθετη, από την πλειοψηφία, άποψη, αναγνωρίζουμε ποια στοιχεία παραβλέπουν, παρερμηνεύουν ή παραλείπουν. Αν δεν ξεκινήσουμε να εκτιμάμε την πραγματική εμπειρογνωμοσύνη, την οποία εύλογα έχουν περάσει μια ολόκληρη ζωή να αποκτήσουν οι ειδικοί, το «να κάνουμε τη δική μας έρευνα» θα μπορούσε να οδηγήσει σε ανυπολόγιστα, αχρείαστα δεινά.
Καλημέρα Γιώργο, καλημέρα Πρόδρομε.
Δεν ξέρω τι λέτε εσείς, αλλά εγώ ξεκινάω για την πλατεία:
«Ο ιός δεν υπάρχει, η μάσκα σκοτώνει»:
Επανέρχομαι Γιώργο, για κάποιες σκέψεις.
“η διαμόρφωση της επιστημονικής συναίνεσης για το «τι θα κάνουμε», τελεί «εν τω γεννάσθαι»”
Αυτό είναι αλήθεια. Αλλά πώς αλλιώς θα μπορούσε να γίνει;
Ο μέσος πολίτης έχει μάθει να “πιστεύει”. Και η πίστη αυτή μπορεί να κατευθύνεται προς ένα θρησκευτικό δόγμα, που καλύπτει τις μεταφυσικές αγωνίες και τους φόβους των ανθρώπων, αλλά με την ίδια λογική αντιμετωπίζεται και η επιστήμη. Σαν δόγμα! Που έχει και εκπέμπει την δική της αλήθεια…
Έτσι αιφνιδιάζεται κάποιος όταν ακούει αντικρουόμενες απόψεις πάνω σε ένα θέμα, όπως η πρόσφατη πανδημία. Δυσπιστεί, δεν το καταλαβαίνει πώς γίνεται η επιστήμη να μην έχει “έτοιμες απαντήσεις” και “έτοιμες λύσεις” στο πρόβλημα.
Αλλά τότε μετατρέπεται σε εύκολο θύμα κάθε παραπληροφόρησης και κάθε αντιεπιστημονικής θεώρησης…
Αν τα παραπάνω έχουν κάποια αλήθεια, υπάρχει και ένα δεύτερο στοιχείο, που περιπλέκει την κατάσταση. Και αυτό είναι η οικονομία και η πολιτική αντιμετώπιση της κατάστασης. Το να πεις κλείνω τα πάντα και μείνετε σπίτι, είναι ένα αποτελεσματικό μέτρο που το επιβεβαιώνουν όλες οι προηγούμενες επιδημίες που αναφέρονται στην ιστορία.
Αλλά αυτό πώς το σταματάς και τι γίνεται μετά; Εδώ εμπλέκεται το πρόβλημα της οικονομίας και οι διαφορετικές πολιτικές.
Κάπου εδώ βρισκόμαστε και βλέπουμε καθημερινά δίπλα μας να υπάρχουν και να κυκλοφορούν ιδέες όπως αυτές που διαδήλωσαν οι Ισπανοί στην Μαδρίτη…
Τις τελευταίες μέρες, έχω βαρεθεί να εξηγώ ότι υπάρχει πρόβλημα Covid 19. Το βασικό επιχείρημα- ερώτημα είναι:
-Εσύ έχεις δει κάποιον γνωστό σου να πεθαίνει; Όλα ψέματα είναι…
Καλησπέρα Γιώργο, καλησπέρα αγαπητοί συνάδελφοι.
Γιώργο ευχαριστώ πολύ για την αναφορά στο μπλογκ μου, με τιμάς πάντα.
Σε σχέση με το άρθρο αν διαβάσετε τα σχόλια στην σελίδα μου στο facebook θα καταλάβετε γιατί μας περιμένουν δύσκολες μέρες με τον COVID 19. Ομολογώ ότι όταν ανέβαζα το άρθρο δεν φανταζόμουν τι θα γινόταν από κάτω. Θεωρώ κάποια πράγματα αυτονόητα, δηλ ότι για τα ειδικα θέματα ακούμε τους ειδικούς και ότι όσο και να ψάξουμε εμείς με καλή διάθεση ένα επιστημονικό θέμα όπως για τον COVID 19, δεν θα μπορέσουμε ποτέ να έχουμε την συνολικη΄εικόνα που έχει ένας ειδικός.
«έχεις δει κάποιον γνωστό σου να πεθαίνει;»
ρωτάει με αυθάδη ελαφρότητα ο συνομιλητής. Όχι πως αντέχει να θέσει το δάχτυλο του «επί τον τύπον των ήλων», αλλά έτσι, για να υπονομεύσει απλοϊκά τα τεκμήρια της “παντοδύναμης επιστήμης”, όπως έκανε και με τα φιλμ των προσσεληνώσεων
γιατί όμως επιμένει να αναπαράγει περίεργα πράγματα;
ίσως γιατί εντάσσεται σε στρώματα που θεωρούν ότι δεν επωφελήθηκαν από την επιστήμη όσο άλλα ή επειδή οι τεχνολογικές εξελίξεις «τον άφησαν πίσω»
πώς προσλαμβάνουμε την επιστήμη;
μέσα απ’ την μεθοδολογία της, όπως επιδιώκει η διδακτική των Φ.Ε. και μερικώς αμφισβητείται απ’ τον τίτλο «δεν πρέπει να κάνεις τη δική σου έρευνα για επιστημονικά θέματα»;
για τους λιγότερους, ίσως
όμως, η ισχύς της επιστήμης για τους περισσότερους, σχετίζεται με την αποτελεσματικότητα της και την τεχνολογία που προέκυψε απ αυτήν
και όταν δεν επιλύονται τα προβλήματα άμεσα και χωρίς διαταραχές στο κοινωνικό στάτους, υπονομεύεται το βασικό στοιχείο του κύρους της
είναι αυτό που συζητάμε σήμερα
τι πολίτες διαμόρφωσε η «ισχυρή επιστήμη»;
συνέτεινε στη συγκρότηση κοινωνιών που δεν είναι παθητικές αλλά αισιόδοξες, με την συλλογική πίστη ότι «για όλα σχεδόν υπάρχει λύση» έναντι των περισσότερο μοιρολατρικών προεπιστημονικών
αυτή η εξέλιξη ευνόησε τον ατομικισμό που στην εντελώς επίκαιρη εκδοχή του επιχειρείται να χαλιναγωγηθεί με τον καθορισμό «απογευματινών ωραρίων» στα εθιμικά καλοκαιρινά μεταμεσονύχτια ξεφαντώματα
χθες (16-8-20) στη Μαδρίτη, υπερτονίστηκαν απ τους θεσμικούς διαμορφωτές της κοινής γνώμης τα «ψεκασμένα» συνθήματα,
ενώ υποβαθμίστηκε η επίκληση του βασικού ιδεολογικού εργαλείου των δυτικών κοινωνιών, δηλαδή το δικαίωμα στην ελευθερία, ότι κι αν σημαίνει, αλλά και ο ισχυρισμός ότι καταγράφηκαν και ψευτοθετικά τεστ ελέγχου, ένδειξη ότι η επιστήμη δεν κάνει και πολύ καλά τη δουλειά της
το επιχείρημα του άρθρου
εγκαλεί για εμπιστοσύνη στην «επιστημονική συναίνεση που υπάρχει μόνο όταν η συντριπτική πλειοψηφία των αναγνωρισμένων επαγγελματιών υποστηρίζει την ίδια σταθερή επαγγελματική θέση. Αυτή αποτελεί μία από τις πιο σημαντικές και πολύτιμες μορφές εμπειρογνωμοσύνης που έχει αναπτύξει ποτέ η ανθρωπότητα»
ζητά δηλαδή εμπιστοσύνη με ένα, όχι δογματικό αλλά ιστορικό επιχείρημα, σύμφωνα με το οποίο η επιστήμη ως συλλογικό προϊόν τελικά τα καταφέρνει ενώ απευθύνεται σε μια κοινωνία εθισμένη κι έμπειρη στην ατομική «έρευνα» για την επιλογή, με αστάθμητα κριτήρια π.χ. του «καλύτερου γιατρού»
μου φαίνεται επομένως ότι πρέπει να αναζητηθούν άλλοι τρόποι παρέμβασης
τι με νοιάζει αυτό εμένα;
σαν δάσκαλος ενδιαφέρομαι να συγκροτήσω τον πιο απαιτητικό τρόπο με τον οποίο θα πρέπει να επιχειρηματολογήσω στους μαθητές, αν επέλθει το ανεπιθύμητο «δεύτερο κύμα». Στην πρώτη φάση, λειτούργησα κυρίως ενημερωτικά
τώρα, υποθέτω ότι θα πρέπει να είμαι περισσότερο διαλεκτικός και το συγκεκριμένο άρθρο δεν μου δίνει ιδέες
Τι ανάγκη έχουμε από τις αντιδράσεις των ψεκασμένων για τον covid-19.
Κάτω από το άρθρο «Ο ιός δεν υπάρχει, η μάσκα σκοτώνει»: που προτείνει ο Διονύσης βρίσκουμε ενδεικτικά στα Διαβάστε επίσης:
Ισιώνει το κότσι σε τρεις ημέρες χωρίς επεμβάσεις.
Και μέσα διαβάζουμε.Η πρωτοποριακή μέθοδος του Έλληνα καθηγητή καταπολεμά με φυσικό τρόπο τον εκφυλισμό του μεγάλου δακτύλου. Το κότσι εξαφανίζεται μόνιμα σε 28 ημέρες!
Το 97% των Ελλήνων δεν γνωρίζει για τη ευκαιρία αυτή.
Και μέσα διαβάζουμε. Οι οικονομικοί σύμβουλοι είναι τρομοκρατημένοι από την αποτελεσματικότητα της νέας μεθόδου πολλαπλασιασμού μετρητών
Σοκ. Ανακαλύφθηκε το αντίδοτο για την ασθενή όραση.
Και μέσα διαβάζουμε. Η καθηγήτρια του τον γελοιοποίησε. Σήμερα, η εφεύρεσή του επιτρέπει σε όλους να ξανακερδίσουν την όραση τους σε 21 ημέρες. Και είναι τόσο απλό που χιλιάδες άτομα σταματούν να φορούν τα γυαλιά όρασης!
Και αυτά πουλάνε για να μπορούν να διαφημίζονται.
Καλημέρα Άρη.
Δίκιο έχεις… Έτσι έχουν τα πράγματα. Διαφημίζονται ακραία πράγματα και κάποιοι τα πιστεύουν και δίνουν τα χρήματά τους…
Καλημέρα συνάδελφοι καλημέρα Γιώργο. Θα χρησιμοποιήσω μέρος της απάντησής σου γιατι ειναι εξαιρετικό, στη σελίδα μου , με αναφορά σε σένα φυσικά.
Καλημέρα συνάδελφοι καλημέρα Γιώργο. Θα προσθέσω αυτό που είπε ο Νίτσε:
Οι άνθρωποι χωρίζονται σε δυο κατηγορίες.
Αυτοί που θέλουν να πιστεύουν
Αυτοί που θέλουν να μαθαίνουν
Χαίρομαι που από το υλικό έχω μάθει τόσα!
Εξαιρετικό Γιώργο και Τίνα με δυστυχώς αδιαμφισβήτητες αλήθειες για τον τρόπο που πολλοί αντιμετωπίζουν γενικώς τα πράγματα . Η δε απάντηση σου Γιώργο πιο ευστοχη πεθαίνεις…
τα μικρά
η ευπιστία που καθοδηγείται από την άλογη αισιοδοξία για εναλλακτικές, ευδοκιμεί και εκεί που η επιστήμη δεν προσφέρει εξειδικευμένες λύσεις ή τις παρέχει με μεγάλο κόστος
επέλεξα να επισκεφτώ την πρώτη απ’ τις γκρίζες ρεκλάμες που αλίευσε ο Άρης
ο «Γκοτσόπουλος» δεν πρέπει να είναι καρδιτσιώτης …….
… αλλά ένας νεαρός που δε μένει στη χώρα και είναι επαγγελματίας της διαφήμισης
στο αφήγημα εμπλέκεται και ο «καθ. Δημήτρης Παντελίδης, ειδικός στην οπτομετρία, δηλαδή το τμήμα φυσικής που ασχολείται με τη διαδικασία της όρασης», που πιστοποιεί την αξία της πατέντας των «πολυδιάστατων» γυαλιών του νεαρού εφευρέτη
προφανώς, ο καθηγητής Παντελίδης δεν έχει ευδιάκριτο ψηφιακό ίχνος ή το έπνιξε η διαδικτυακή θάλασσα που κυματίζει στη μνήμη του Παντελή Παντελίδη
η ρεκλάμα μάλλον απευθύνεται σ αυτούς που ψάχνουν συστηματικά για φτηνές λύσεις ή «ευκαιρίες»
και αυτό δεν είναι πάντα κακό, αλλά καταντά εμμονή όταν καταπίνεις αμάσητη την αφήγηση για τον υποτιμημένο απ την δασκάλα του μαθητή, τότε που της κοινοποίησε την εφεύρεση, ενώ μ’ αυτήν ήθελε να βοηθήσει τον παππού του
περισσότερο τυπική φέικ διαφήμιση μου μοιάζει, που εύκολα διαψεύδεται, παρά “σκαστή” περίπτωση ψευδοεπιστήμης που δεσμεύει ολοκληρωτικά τη σκέψη
τα πιο μεγάλα
να ελέγξω τα επιχειρήματα που αφορούν τις ελληνικές και τις αντίστοιχες τουρκικές διεκδικήσεις στο ζήτημα της ΑΟΖ ή να εμπιστευτώ τους ειδικούς του δίκαιου της θάλασσας που στην τρέχουσα συγκυρία φαίνεται ότι επιχειρούν να συγκροτήσουν μια «εθνική γραμμή», με τις προβλεπόμενες μεταξύ του διαφοροποιήσεις, χωρίς να «κάνω τη δική μου έρευνα» όπως προτείνει ο συγγραφέας του άρθρου;
αν η απάντηση είναι ότι οφείλω τιμώντας την ιδιότητα του πολίτη να το ψάξω, τότε γιατί να μην το κάνω και για τον covid-19;
μα είναι η γεωπολιτική ισοδύναμη με την επιστήμη;
αποφεύγω το ολοκληρωτικό «όλα είναι πολιτική» ή το αφοριστικό «η μεγάλη τέχνη και η μεγάλη επιστήμη ανέκαθεν τελούσαν υπό καθεστώς πατρωνίας»
επιλέγω κάτι συντηρητικότερο,
όποτε η επιστήμη κερδίζει χώρο στον δημόσιο λόγο, ακόμα κι αν δεν το επιλέγει, βρίσκεται τουλάχιστον στις παρυφές της πολιτικής
επιπλέον, κάποιοι απ’ τους επιστήμονες που διαχειρίζονται την κρίση covid-19, δηλώνουν ρητά την φύση της εμπειρογνωμοσύνης τους στους τίτλους τους. Παραθέτω παραδειγματικά απ τη Βικιπαίδεια, τις ειδικότητες του Ηλία Μόσιαλου «καθηγητής της Πολιτικής της Υγείας στη Σχολή Οικονομικών του Λονδίνου – LSE» και του Ιωάννη Ιωαννίδη «καθηγητής Παθολογίας, Έρευνας και Πολιτικής Υγείας και Στατιστικής στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ»
και τα δικά μας τα μικρομέγαλα
με ποια επιχειρήματα μετασχηματίζεται στη διδακτική πράξη η «ατομική ευθύνη» την οποία υποδεικνύουν οι θεσμοί;
1. η αντιπαράθεση με αντιλήψεις όπως : «ο ιός δεν υπάρχει» ή ότι αποτελεί εκφοβιστικό αφήγημα της εξουσίας, εδράζεται στην έλλειψη εμπιστοσύνης στους θεσμούς όσων αισθάνονται αποκλεισμένοι απ’ την κοινωνική πρόνοια και ενισχύεται από την κόπωση του εγκλεισμού. Η εγγενώς αμφισβητούσα εφηβική ηλικία υιοθετεί ευκολότερα από τους μεγαλύτερους αυτόν τον τρόπο πρόσληψης, που ενισχύεται αν συνδυαστεί με την ενδεχόμενη οικονομική ανασφάλεια των οικογενειών τους
σε τέτοια γήπεδα όσες φορές έπαιξα εφαρμόζοντας όσα «συστήματα» γνωρίζω, σωκρατικά, εποικοδομητικά, διερευνητικά, μπηχαβιοριστικά, έχασα, άντε καμιά ισοπαλία
παρόλα αυτά αξίζει να δοκιμάσεις, αλλά θα πορευτείς ψάχνοντας μόνος σου γιατί κυρίως παραινέσεις κυκλοφορούν
2. η καλλιέργεια αποδοχής των μέτρων «ατομικής ευθύνης», δηλαδή καθαριότητα, μάσκα και αποστάσεις είναι καθήκον που όμως δεν επιτυγχάνεται ρητορικά αλλά παραδειγματικά. Η προσωπική εμπειρία ως «μασκοφόρου δάσκαλου» το 15μερο που δούλεψαν οι φυσικές τάξεις, απαίτησε προπόνηση και αλλαγή της μάσκας ανά διδακτική ώρα
βοηθά προς αυτή την κατεύθυνση η διδακτική διαχείριση των σποτ για χρήση της μάσκας από πρόσωπα που εκφράζουν τη νεανική κουλτούρα και προτείνονται απ την πολιτεία;
ίσως, αλλά ας φροντίζουν κι αυτοί οι ευλογημένοι οι πρωταγωνιστές να φυλάγονται κατά τις προσωπικές καλοκαιρινές εξόδους τους, γιατί παντού βρίσκονται μαρτυριάρικα κινητά που ψάχνουν την αντιπαράθεση μεταξύ λόγων και πραγματικής ζωής
εδώ πιθανόν να βοηθούσαν πιο ευφυείς παρεμβάσεις, όπου η μάσκα θα προβαλλόταν ως μόδα και μάλιστα από εναλλακτικές προσωπικότητες, που μιλάνε και στους ανήσυχους νέους
ή κάτι πιο αποκριάτικο, αλλά και πιο δυναμικό
η τελευταία επιλογή μόνο για τους δάσκαλους που αντέχουν να εκτίθενται και μόνο αν έχουν κατακτήσει τον ουσιαστική αποδοχή των μαθητών τους
3. ποια σχέση μπορεί να έχει η επιστημολογία της Φυσικής και της Χημείας με το
«δεν πρέπει να “κάνεις τη δική σου έρευνα” για επιστημονικά θέματα»;
πόσο συμβατή είναι αυτή προτροπή με τον εποικοδομισμό ή τη διερευνητική μέθοδο διδασκαλίας;
επειδή πολλά παρόμοια θα κυκλοφορήσουν αυτή την περίοδο, ας βοηθήσει ο ευρέως αποδεκτός στην κοινότητα, Στέφανος Τραχανάς, στο προκείμενο δηλαδή σχετικά με τη φύση της επιστήμης:
«η επιστήμη παράγει αντικειμενική και πάντως διαψεύσιμη γνώση που υπόκειται σε δημόσια διαδικασία ελέγχου και επομένως ανήκει στη δημόσια σφαίρα της κοινωνικής ζωής – η ψευδοεπιστήμη δεν διαθέτει αυτά τα χαρακτηριστικά»
αυτή η θέση, ενισχύει την διερευνητική στάση στις επιστημονικές απόψεις, ιδιαίτερα όταν αυτές βυθομετρούν «άγνωστα νερά» που προκαλούν κυματισμούς ή και τρικυμίες στην καθημερινότητα, ας περιοριστώ εδώ, για να μη δημιουργήσω άγονες παρεξηγήσεις, στους σχετιζόμενους με τη διδασκαλία της επιστήμης
Η πίστη σε κάθε είδους θεωρία συνωμοσίας, έχει να κάνει και με την ασυνείδητη ανάγκη του εγκεφάλου μας να βάλει σε τάξη τα πράγματα σε ένα χαοτικό κόσμο. Όταν τα πράγματα εξελίσσονται εκτός ελέγχου (πανδημία, ακραία καιρικά φαινόμενα) ή όταν ένα απίστευτα σοκαριστικό γεγονός λαμβάνει χώρα (δίδυμοι πύργοι, δολοφονία Κένεντι) , τείνουμε να πιστέψουμε ότι είναι ένα προσχεδιασμένο γεγονός και όχι απλά αυτό που μας δείχνουν.
Η ιδέα επίσης, ότι όλος ο κόσμος κινείται σαν καλοκουρδισμένο ρολόι, κάτω από τον έλεγχο αυτών των "αόρατων δυνάμεων" που κυβερνούν τον πλανήτη, δημιουργεί και μια ψευδαίσθηση ασφάλειας. Παρόλο που όσοι πιστεύουν σε τέτοιες θεωρίες, θεωρούν ότι πρέπει να αντισταθούμε στους "επικυρίαρχους", κατά βάθος νιώθουν ότι δεν κινδυνεύουν από κανένα πραγματικό κίνδυνο, αφού όλη η πορεία της ζωής στον πλανήτη, είναι σχεδιασμένη και ελεγχόμενη από πριν.
Επίσης, αυτή η πίστη στην απόλυτη παντοδυναμία των ισχυρών, κάνει κάθε ατομική προσπάθεια μάταιη. Η ατομική ευθύνη του καθενός για αλλαγή της πολιτικής κατάστασης, για το περιβάλλον, για κοινωνική αλληλεγγύη, για υγειονομική προστασία, ουσιαστικά εκμηδενίζεται. Κι αυτή η αφαίρεση ευθυνών, βγάζει ένα πρόσθετο βάρος απ' τη ζωή ("Εγώ θα σώσω τον κόσμο;")
Αν προσθέσουμε και το γεγονός ότι αισθάνεσαι σημαντικός όταν αποκαλύπτεις στους άλλους την "αλήθεια", που μόνο εσύ γνωρίζεις, η κάθε προσπάθεια να μεταπείσεις κάποιον με τη λογική καθίσταται μάταιη…
Νίκο,
δοκιμάζω να επεκτείνω την παρέμβασή σου σχετικά με την κοινωνική παθητικότητα όσων ρέπουν προς θεωρίες συνομωσίας
με τις ελλειμματικές παραμέτρους που επιλέγουν για να αποκωδικοποιήσουν τα κοινωνικά φαινόμενα είναι αναμενόμενο να μην μπορούν να παρέμβουν επιτυχώς σε ατομικό επίπεδο και όποτε συντελείται ομαδοποίηση της συνομοσιολογικής δυσαρέσκειας που εκφράζουν, αυτή κυρίως προκύπτει επειδή το καθεστώς που αμφισβητούν είναι “ορθολογικά διεφθαρμένο”
Επειδή κάποιοι έχουν την ικανότητα να τα λένε καλύτερα…
Όχι, δεν πιστεύω πως υπάρχει κορωνοϊός. Δεν ξέρω κανέναν που να τον κόλλησε, άρα γιατί να πιστέψω πως υπάρχει;». Αυτό είναι το «επιχείρημα» από το οποίο κρεμούν τη σιγουριά τους οι περισσότεροι αρνητές της ύπαρξης του κορωνοϊού. Οποια γλώσσα κι αν μιλούν, αφού πρόκειται για οικουμενικό κοινό τόπο. Πολλοί απ’ όσους δεν αντέχουν την ογκολιθική αυτοπεποίθηση των αρνητών (την ώρα που οι νεκροί παγκοσμίως αγγίζουν τις 800.000) προχωρούν στο απονενοημένο διάβημα να ελέγξουν λογικά τον ισχυρισμό τους. Οχι τίποτε εξεζητημένα πράγματα βέβαια. Με την αλφαβήτα της κοινής λογικής.
Για παράδειγμα: Κι εγώ, λέει ο άλφα, δεν ξέρω κανέναν που να πάσχει από σκλήρυνση κατά πλάκας. Και μακάρι να σημαίνει αυτό πως η νόσος είναι απλώς κακόγουστη φήμη. Σημαίνει; Εγώ, λέει ο βήτα, δεν γνώρισα ποτέ και πουθενά -ούτε καν στο φέισμπουκ- κανέναν που να πολέμησε στα Δερβενάκια και στον Μαραθώνα. Αρα, όλα είναι ένα ψέμα, ένας μύθος (δύο μάλλον) σωβινιστικής κοπής. Κι εγώ, σπεύδει ο γάμα να συμμετάσχει σ’ έναν αγώνα χαμένον εξαρχής, δεν ξέρω κανέναν που να κέρδισε στο Τζόκερ. Ο εστί μεθερμηνευόμενον, στην Ελλάδα τον Τζόκερ μόνο από το σινεμά τον ξέρουμε.
Ουδείς αρνητής πείθεται από τέτοια αντεπιχειρήματα, αλλά ούτε και από κανένα άλλο. «Εμένα θα μου πεις ρε;». Ελα ντε. Τι να σου πούμε και προς τι, παντογνώστη μας; Είναι σαν να προσπαθούμε να πείσουμε ναζίδια αλλοδαπά και ημεδαπά ότι δεν ζει ο λατρεμένος τους Αδόλφος, κρυμμένος στην Κοίλη Γη ή στη σκοτεινή πλευρά της Σελήνης. Στο μυαλό σου, κατειλημμένο από ακλόνητες σιγουριές, δεν χωράει η ταπεινή σκέψη ότι με 230 νεκρούς στην Ελλάδα από τον ιό και με 7.000 κρούσματα, είναι απολύτως λογικό να μην ξέρεις κανέναν, ούτε νεκρό ούτε κρουσματία. Οσο και να φθίνουμε πληθυσμιακά, παραμένουμε δέκα εκατομμύρια.
Κι ύστερα, αν ζεις σε πολυκατοικία, έχεις πάρει είδηση πόσοι συγκάτοικοί σου πέθαναν την τελευταία διετία ή τριετία; Ή πόσα μωρά γεννήθηκαν; Στη γειτονιά σου, όσο μικρή, ξέρεις πόσοι βασανίζονται από καρκίνο; ή από φυματίωση; ή από AIDS; Πώς λοιπόν θα μπορούσες να γνωρίσεις και να αριθμήσεις τα θύματα της COVID-19, που από πολλούς αντιμετωπίζονται σαν να έχουν ταυτόχρονα φυματίωση και AIDS; Σαν στιγματισμένοι; Σαν εχθροί της κοινωνίας, αναγκασμένοι να ζουν ανώνυμα και σιωπηρά το δράμα τους; Εχεις διαβάσει πολλές ιστορίες θυμάτων;
Μάταιος λόγος, μάταιος κόπος. Οποιος «δεν ξέρει κανέναν…» δεν θέλει να ξέρει τίποτε που να τον ξεβολεύει.
Από τον Παντελή Μπουκάλα
Πηγή: Καθημερινή
με την ευκαιρία, για την ισορροπία
επειδή ο ορθολογισμός ως πανάκεια, καμώνεται να αγνοεί τις εγγενείς αδυναμίες της ανθρώπινης υπόστασης
από τον ίδιο εξαίρετο Μπουκάλα, που μεταφράζει και παραπέμπει σχετικά στον Πλούταρχο, αναφερόμενος στις τελευταίες μέρες του κλασσικού πρότυπου της ορθολογικής διακυβέρνησης, του «Ολύμπιου» Περικλή
«Ούτε κι ο Περικλής γλίτωσε από τον λοιμό. Mόνο που αυτόν η αρρώστια δεν τον χτύπησε βίαια και με οξύτητα, όπως τους άλλους, παρά έφθειρε σιγά σιγά το σώμα του και, αργά αργά, έτσι όπως παρατεινόταν από τη μια φάση της στην άλλη, υπέσκαψε το φρόνημα της ψυχής του. Στα “Hθικά” του ο Θεόφραστος μελετά το πρόβλημα αν ο χαρακτήρας του ανθρώπου υπακούει στις αλλαγές της τύχης κι αν τα παθήματα του σώματος αφανίζουν την αρετή. Ιστορεί λοιπόν εκεί πως, άρρωστος πια ο Περικλής, έδειξε σ’ έναν φίλο του που πήγε να τον επισκεφθεί το φυλαχτό που του είχαν κρεμάσει στον λαιμό οι γυναίκες. Ηθελε με τούτο να φανερώσει πόσο άσχημη ήταν πια η υγεία του, αφού είχε καταντήσει να ανεχθεί ακόμα και μια πράξη τόσης μωρίας»
εδώ