Ένας δορυφόρος στρέφεται σε κυκλική τροχιά, γύρω από τη Γη. Προκειμένου να διαφύγει στο διάστημα δέχεται μια ορισμένη ώθηση για λίγο, αποκτώντας την κατάλληλη ταχύτητα που θα του επιτρέψει να διαφύγει. Μπορούμε να παρομοιάσουμε την κατάσταση θεωρώντας ότι ασκούμε μια δύναμη, όπως στα παρακάτω σχήματα.
Στο (α) η δύναμη F1 έχει την κατεύθυνση της αρχικής ταχύτητας του δορυφόρου, ο οποίος τελικά αποκτά ταχύτητα υ1 και διαφεύγει.
Στο (β) σχήμα η δύναμη F2 έχει τέτοια κατεύθυνση ώστε η τελική ταχύτητα υ2 να έχει την κατεύθυνση της ακτίνας.
Στο (γ) σχήμα τελικά ο δορυφόρος φεύγει προς την αντίθετη κατεύθυνση.
- Να συγκρίνετε τα έργα των τριών παραπάνω δυνάμεων.
- Τελικά υπάρχει κάποια περίπτωση που πρακτικά επιλέγεται και γιατί;
![]()
Καλημέρα Βαγγέλη.
Έγραψα προηγούμενα να κρατάμε το σχοινί και να το αφήνουμε να γλιστράει στο χέρι μας.
Τότε στα σημεία επαφής αναπτύσσεται θερμότητα 4J, λόγω τριβών.
Εμείς προφανώς δεν κερδίζουμε κάτι, εκτός και αν κάνει κρύο και ζεστάνουμε την παλάμη μας 🙂
Καλημέρα Άρη. Πολύ ωραία ανάλυση, που εξηγεί και μαθηματικά γιατί η ιδανική εκτόξευση είναι οριζόντια, από τον Ισημερινό, κατά τη φορά περιστροφής της Γης αλλά και κατά τη φορά περιφοράς γύρω από τον Ήλιο.