Γεια σου Θοδωρή.
Έγραψα:
Γράφει ένας, πιθανότατα μαθητής, στο μπλογκ του Διονύση: Να ρωτήσω κάτι……
Γι’ αυτό έβαλα το “πιθανότατα”.
Δεν έχει όμως σημασία ποιος έβαλε το θέμα. Σημασία έχει το θέμα.
Τα άλλα περί κώλων δεν τα κατάλαβα.
Ούτε κατάλαβα γιατί είναι καλύτερο να μην ανοιχθεί η συζήτηση. Επειδή τη θυμάσαι;
Σημαίνει Γιάννη, ότι δεν ξέρεις τι συνέβη το 2009 και καλύτερα θα ήταν να μην ανοίξεις το θέμα και μάλιστα με αναθεωρητικούς σκοπούς.
Προσωπικά, διάβασε τις τότε τοποθετήσεις, γράφω σήμερα αυτά που έγραφα το 2009. Δεν πρόκειται να με πείσεις να αλλάξω θέσεις, φέρνοντας στη συζήτηση την ισοδύναμη ροπή αδράνειας!
Σε είχα προειδοποιήσει χθες, να αφήσεις στην άκρη Βαγγέλη και Ανδρέα.
Δεν με άκουσες…
Καλησπέρα Γιάννη. Συμφωνώ ότι το όριο δεν είναι πάντα σαφές. Άλλα όσο πιο ασαφή είναι τα όρια, τόσο πιο πολύ χρειάζονται αυστηροί κανονισμοί (ας αλλάξουν επιτέλους τα βιβλία).
Συνεπώς πρέπει κάθε φορά που μία λύση ξεφεύγει της σχολικής θεωρίας, να υπάρχει μία σύνδεση με αυτήν, μία αιτιολόγηση της μεθόδου που χρησιμοποιείται.
Προφανώς δε, όσο πιο αυτονόητη η σύνδεση, τόσο πιο σύντομη θα είναι η αιτιολόγηση (γιατί θεωρήματα Θέβεριν ή Νόρτον, απλή αναλογία και νόμος του Ohm δεν είναι;).
Με προειδοποίησες για τον Βαγγέλη.
Στην προειδοποίηση συμπεριελήφθη και ο Ανδρέας;
Όταν επικαλούμαστε κείμενα του Ανδρέα (λ.χ. την τρύπα στο νερό) διαπράττουμε ατόπημα;
Δεν ξέρω τι γνωρίζω από το 2009. Γιατί θα ήταν καλύτερο να μην ανοίξω θέμα;
Τι θα πει “αναθεωρητικούς σκοπούς”;
Τα σχόλια (στα δικά μου μάτια) κατέληξαν πως σωστή ήταν η λύση.
Τα αντίθετα σχόλια δεν με πείθουν. Όπως δεν έπεισαν και άλλους.
Έχω διαβάσει προσεκτικά όλα όσα γράφτηκαν. Περισσότερο από τρεις φορές. Φυσικά διαφωνώ με τη θέση περί μη επιστημονικής ορθότητας της επίμαχης λύσης.
Ουδεμία διάθεση έχω να σε πείσω για οτιδήποτε.
Έγραψα και το 2016 για την ισοδύναμη ροπή αδράνειας και όποιος θέλει τα διαβάζει και σχολιάζει.
Δεν θα συμφωνήσω Στάθη.
Χρησιμοποιούνται σε επιλύσεις προβλημάτων (διαφόρων βαθμίδων) πολλές τεχνικές και θεωρήματα.
Χρησιμοποιείται η τεχνική της διατήρησης στροφορμής ως προς σημείο επαφής χωρίς να παρατίθεται ανάλυση της εγκυρότητάς της.
Χρησιμοποιείται ο στιγμιαίος άξονας χωρίς να προηγηθούν εξηγήσεις (με παρατηρητή ή μαθηματικότερες) περί της ισχύος της τεχνικής.
Χρησιμοποιούνται μηχανικά οι μιγαδικοί σε υπολογισμούς εναλλασσομένων χωρίς να εξηγηθεί το γιατί στέκουν.
Χρησιμοποιούνται τα θεωρήματα Θέβενιν και Νόρτον και από ανθρώπους που αγνοούν τις αποδείξεις τους.
Χρησιμοποιείται το ΘΜΚΕ με την εκδοχή άλλοτε του έργου και άλλοτε του ψευδοέργου και από ανθρώπους που αγνοούν τις δύο αποδείξεις.
Μηχανικά γράφεται ο τύπος της ταχύτητας εκροής όταν δεξαμενή τροφοδοτεί δεξαμενή, χωρίς να εξηγείται γιατί η πίεση στο σημείο εκροής είναι όποια γράφεται.
Θα θεωρήσουμε κάποια από τις παραπάνω 6 λύσεις προβληματική ή ελιπή;
Ίσως σε άλλο πρόβλημα ο μηχανικώς ενεργών να την πατήσει.
Εκεί θα του κόψουμε τη λύση.
καλησπέρα σε όλους
επανέρχομαι, μακάρι για τελευταία φορά,
είδα ξανά, Γιάννη, τον διαιρέτη τάσης, που κατά την άποψή μου δεν είναι διαιρέτης τάσης, ένα κύκλωμα με τέσσερις αντιστάτες είναι,
κατά τη γνώμη μου η λύση έχει τις εξής ελλείψεις:
όλες οι σχέσεις που χρησιμοποιούνται, με εξαίρεση την τελευταία, θέλουν απόδειξη,
(μπορούμε να κάνουμε χρήση, στην παραλληλία, της σχέσης Ι1/Ι2=R2/R1, επειδή είναι σωστή, χωρίς να την αποδείξουμε;)
το “οπότε” δεν είναι άμεση συνέπεια της σύνδεσης,
δεν εκτελούνται οι αντικαταστάσεις και οι πράξεις
εάν ήμουν βαθμολογητής με άριστα το 10 θα έδινα σε αυτή τη λύση 5
(τι, καλύτερα που δεν ήμουν; ίσως…)
Ο τίτλος της παραγράφου λέει:
Ο διαιρέτης τάσης ως ασκησιακό εργαλείο. Δηλαδή χρησιμοποιείται η γνωστή σχέση σχέση του διαιρέτη τάσης σε πολυπλοκότερα κυκλώματα για την επίλυσή τους.
Η διάταξη “διαιρέτης τάσης” κάτι τροφοδοτεί. Εδώ τι τροφοδοτεί;
Το υπουργείο έχει βγάλει την ουρά του απ’ έξω από αυτό το … θέατρο του παραλόγου:“ κάθε επιστημονικά τεκμηριωμένη λύση είναι αποδεκτή” και αφήνει τους διορθωτές να τρώγονται μεταξύ τους για να … βγάλουν το φίδι από την τρύπα … ………………………
Το θέμα όμως είναι σοβαρό και δεν πρέπει να επαφίεται στην προσωπική κρίση του κάθε συναδέλφου. Το υπουργείο όφειλε τόσα χρόνια να έχει δώσει ένα σαφές και αναλυτικό πλαίσιο.
……………………………………………….
Σε προσωπικό επίπεδο, όσα χρόνια έχω κάνει διορθωτής, δεν έχω απορρίψει ποτέ λύση διαφορετική από την “αναμενόμενη”, αρκεί να βεβαιωθώ ότι ο μαθητής καταλαβαίνει τι κάνει.
Μια μέρα πριν σε αυτή την συζήτηση έγραψα.
Απλή η λύση κατά την γνώμη μου: Το υπουργείο στέλνει όλες τις δυνατές καθιερωμένες λύσεις, όχι μια ή δύο. Όποιο κέντρο έχει πιο πονηρή, παράξενη λύση την κοινοποιεί στο υπουργείο και αυτό αμέσως στα κέντρα. Ας αρχίζει η βαθμολόγηση 2-3 μέρες μετά τις εξετάσεις. Να υπογραμμίζεται δε στους βαθμολογητές ότι μόνο λύση που προφανώς είναι λανθασμένη απορρίπτεται.
Λες: το “οπότε” δεν είναι άμεση συνέπεια της σύνδεσης, Φυσικά είναι. Στην εν σειρά σύνδεση ο λόγος των τάσεων είναι ίσος με αυτόν των αντιστάσεων. Εξ άλλου ο τύπος του διαιρέτη τάσης είναι γνωστός.
Λες: εάν ήμουν βαθμολογητής με άριστα το 10 θα έδινα σε αυτή τη λύση 5 Αν συνέβαινε αυτό δεν θα ήθελες να είχες συντονιστή εμένα και να το έπαιρνα είδηση.
by 
Γεια σου Θοδωρή.
Έγραψα:
Γράφει ένας, πιθανότατα μαθητής, στο μπλογκ του Διονύση:
Να ρωτήσω κάτι……
Γι’ αυτό έβαλα το “πιθανότατα”.
Δεν έχει όμως σημασία ποιος έβαλε το θέμα. Σημασία έχει το θέμα.
Τα άλλα περί κώλων δεν τα κατάλαβα.
Ούτε κατάλαβα γιατί είναι καλύτερο να μην ανοιχθεί η συζήτηση. Επειδή τη θυμάσαι;
Σημαίνει Γιάννη, ότι δεν ξέρεις τι συνέβη το 2009 και καλύτερα θα ήταν να μην ανοίξεις το θέμα και μάλιστα με αναθεωρητικούς σκοπούς.
Προσωπικά, διάβασε τις τότε τοποθετήσεις, γράφω σήμερα αυτά που έγραφα το 2009. Δεν πρόκειται να με πείσεις να αλλάξω θέσεις, φέρνοντας στη συζήτηση την ισοδύναμη ροπή αδράνειας!
Σε είχα προειδοποιήσει χθες, να αφήσεις στην άκρη Βαγγέλη και Ανδρέα.
Δεν με άκουσες…
Καλησπέρα Διονύση. Αυτό πιστεύω και εγώ.
Καλησπέρα Γιάννη. Συμφωνώ ότι το όριο δεν είναι πάντα σαφές.
Άλλα όσο πιο ασαφή είναι τα όρια, τόσο πιο πολύ χρειάζονται αυστηροί κανονισμοί (ας αλλάξουν επιτέλους τα βιβλία).
Συνεπώς πρέπει κάθε φορά που μία λύση ξεφεύγει της σχολικής θεωρίας, να υπάρχει μία σύνδεση με αυτήν, μία αιτιολόγηση της μεθόδου που χρησιμοποιείται.
Προφανώς δε, όσο πιο αυτονόητη η σύνδεση, τόσο πιο σύντομη θα είναι η αιτιολόγηση (γιατί θεωρήματα Θέβεριν ή Νόρτον, απλή αναλογία και νόμος του Ohm δεν είναι;).
Με προειδοποίησες για τον Βαγγέλη.
Στην προειδοποίηση συμπεριελήφθη και ο Ανδρέας;
Όταν επικαλούμαστε κείμενα του Ανδρέα (λ.χ. την τρύπα στο νερό) διαπράττουμε ατόπημα;
Δεν ξέρω τι γνωρίζω από το 2009. Γιατί θα ήταν καλύτερο να μην ανοίξω θέμα;
Τι θα πει “αναθεωρητικούς σκοπούς”;
Τα σχόλια (στα δικά μου μάτια) κατέληξαν πως σωστή ήταν η λύση.
Τα αντίθετα σχόλια δεν με πείθουν. Όπως δεν έπεισαν και άλλους.
Έχω διαβάσει προσεκτικά όλα όσα γράφτηκαν. Περισσότερο από τρεις φορές. Φυσικά διαφωνώ με τη θέση περί μη επιστημονικής ορθότητας της επίμαχης λύσης.
Ουδεμία διάθεση έχω να σε πείσω για οτιδήποτε.
Έγραψα και το 2016 για την ισοδύναμη ροπή αδράνειας και όποιος θέλει τα διαβάζει και σχολιάζει.
Δεν θα συμφωνήσω Στάθη.
Χρησιμοποιούνται σε επιλύσεις προβλημάτων (διαφόρων βαθμίδων) πολλές τεχνικές και θεωρήματα.
Θα θεωρήσουμε κάποια από τις παραπάνω 6 λύσεις προβληματική ή ελιπή;
Ίσως σε άλλο πρόβλημα ο μηχανικώς ενεργών να την πατήσει.
Εκεί θα του κόψουμε τη λύση.
καλησπέρα σε όλους
επανέρχομαι, μακάρι για τελευταία φορά,
είδα ξανά, Γιάννη, τον διαιρέτη τάσης, που κατά την άποψή μου δεν είναι διαιρέτης τάσης, ένα κύκλωμα με τέσσερις αντιστάτες είναι,
κατά τη γνώμη μου η λύση έχει τις εξής ελλείψεις:
όλες οι σχέσεις που χρησιμοποιούνται, με εξαίρεση την τελευταία, θέλουν απόδειξη,
(μπορούμε να κάνουμε χρήση, στην παραλληλία, της σχέσης Ι1/Ι2=R2/R1, επειδή είναι σωστή, χωρίς να την αποδείξουμε;)
το “οπότε” δεν είναι άμεση συνέπεια της σύνδεσης,
δεν εκτελούνται οι αντικαταστάσεις και οι πράξεις
εάν ήμουν βαθμολογητής με άριστα το 10 θα έδινα σε αυτή τη λύση 5
(τι, καλύτερα που δεν ήμουν; ίσως…)
Βαγγέλη έκανες ρεκόρ!
Πρόταση και λάθος.
Περίμενε να πιάσω τις προτάσεις μία-μία.
Ο τίτλος της παραγράφου λέει:
Ο διαιρέτης τάσης ως ασκησιακό εργαλείο. Δηλαδή χρησιμοποιείται η γνωστή σχέση σχέση του διαιρέτη τάσης σε πολυπλοκότερα κυκλώματα για την επίλυσή τους.
Η διάταξη “διαιρέτης τάσης” κάτι τροφοδοτεί. Εδώ τι τροφοδοτεί;
Ο Διονύσης ο Μητρόπουλος έγραψε.
Το υπουργείο έχει βγάλει την ουρά του απ’ έξω από αυτό το … θέατρο του παραλόγου: “ κάθε επιστημονικά τεκμηριωμένη λύση είναι αποδεκτή”
και αφήνει τους διορθωτές να τρώγονται μεταξύ τους για να … βγάλουν το φίδι από την τρύπα …
………………………
Το θέμα όμως είναι σοβαρό και δεν πρέπει να επαφίεται στην προσωπική κρίση του κάθε συναδέλφου. Το υπουργείο όφειλε τόσα χρόνια να έχει δώσει ένα σαφές και αναλυτικό πλαίσιο.
……………………………………………….
Σε προσωπικό επίπεδο, όσα χρόνια έχω κάνει διορθωτής, δεν έχω απορρίψει ποτέ λύση διαφορετική από την “αναμενόμενη”, αρκεί να βεβαιωθώ ότι ο μαθητής καταλαβαίνει τι κάνει.
Μια μέρα πριν σε αυτή την συζήτηση έγραψα.
Απλή η λύση κατά την γνώμη μου: Το υπουργείο στέλνει όλες τις δυνατές καθιερωμένες λύσεις, όχι μια ή δύο. Όποιο κέντρο έχει πιο πονηρή, παράξενη λύση την κοινοποιεί στο υπουργείο και αυτό αμέσως στα κέντρα. Ας αρχίζει η βαθμολόγηση 2-3 μέρες μετά τις εξετάσεις. Να υπογραμμίζεται δε στους βαθμολογητές ότι μόνο λύση που προφανώς είναι λανθασμένη απορρίπτεται.
Ρωτάς:
μπορούμε να κάνουμε χρήση, στην παραλληλία, της σχέσης Ι1/Ι2=R2/R1, επειδή είναι σωστή, χωρίς να την αποδείξουμε;
Δεν την επικαλέστηκα κάπου.
Λες:
το “οπότε” δεν είναι άμεση συνέπεια της σύνδεσης,
Φυσικά είναι. Στην εν σειρά σύνδεση ο λόγος των τάσεων είναι ίσος με αυτόν των αντιστάσεων.
Εξ άλλου ο τύπος του διαιρέτη τάσης είναι γνωστός.
δεν εκτελούνται οι αντικαταστάσεις και οι πράξεις
Παρουσιάζω λύση Βαγγέλη.
Λες:
εάν ήμουν βαθμολογητής με άριστα το 10 θα έδινα σε αυτή τη λύση 5
Αν συνέβαινε αυτό δεν θα ήθελες να είχες συντονιστή εμένα και να το έπαιρνα είδηση.
Να υπογραμμίζεται δε στους βαθμολογητές ότι μόνο λύση που προφανώς είναι λανθασμένη απορρίπτεται.
Προσυπογράφω Άρη.