by 
Μαθαίνω ότι έρχεται η αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων και από ό,τι καταλαβαίνω συμπεριλαμβάνει και τους εκπαιδευτικούς. Γεννούνται όμως στο μυαλό μου μερικές σκέψεις.
Σε τι άραγε μπορεί να αξιολογηθεί ένας εκπαιδευτικός;
Αν τηρεί σωστά το ωράριο του σχολείου;
Αν βάζει τα από τις εγκυκλίους οριζόμενα διαγωνίσματα και τεστ;
Αν κάνει σωστά την εφημερία του;
Μα αυτά όλα είναι αυτονόητα και δε θυμάμαι στα τριάντα έξη χρόνια υπηρεσίας μου να είδα συνάδελφο, που να μη τα τηρεί. Σε ακραίες δε, περιπτώσεις, μια το πολύ δύο παρατηρήσεις από τον Διευθυντή και το πρόβλημα έληγε.
Μήπως μπορεί να γίνει αξιολόγηση για τις εξωδιδακτικές εργασίες του σχολείου; Μα εδώ ο νόμος δεν υποχρεώνει τον εκπαιδευτικό να τις κάνει, προβλέπει γραμματέα σε κάθε σχολείο. Άλλο βέβαια που το κράτος δεν τηρεί το νόμο και στα περισσότερα σχολεία δεν υπάρχει γραμματέας.
Παρόλα αυτά όμως οι εκπαιδευτικοί διεκπεραιώνουν άριστα τις πρόσθετες για αυτούς εργασίες.
Φυσικά όλα τα παραπάνω δε μπορεί να ισχυρισθεί κανένας, πως μπορεί να αξιολογηθούν, γιατί δεν υπάρχει βαθμίδα επάρκειας ή μη επάρκειας «ή το κάνεις ή δεν το κάνεις»
Ας δούμε όμως και το κύριο αντικείμενο ενός εκπαιδευτικού, που είναι το μάθημα, δηλαδή, αν μπορεί να δώσει στα παιδιά να το καταλάβουν καλά, αν βαθμολογεί δίκαια, αν συμπεριφέρεται σωστά μέσα στην τάξη, αν χρησιμοποιεί εποπτικά όργανα κ.α. Εδώ λοιπόν είμαι περίεργος ποιος και πως θα αξιολογήσει..
Αλλά και αν βρεθεί ο ιδανικός αξιολογητής διερωτώμαι πως θα αξιολογήσει ένα σύστημα, που δεν παρέχει καν τα βασικά εποπτικά μέσα όπως π.χ διαδραστικούς πίνακες, προτζέκτορες κ.α
Ας δούμε τώρα και το γιατί. Δηλαδή τι σκοπό έχει μια αξιολόγηση σε εκπαιδευτικό. Μια πρώτη απάντηση είναι: να πάρει βαθμό και να ανέβει μισθολογικά, Θα πρέπει λοιπόν να θεσμοθετηθεί μισθολογική κλίμακα ικανή να δελεάσει. Είναι εφικτό να γίνει αυτό με τις σημερινές συνθήκες; Σίγουρα όχι
Μια δεύτερη απάντηση είναι για να πάρει ο εκπαιδευτικός μόρια, ώστε να γίνει κάποτε διευθυντής. Μα και η θέση αυτή με τις σημερινές συνθήκες στα σχολεία δεν αποτελεί μαγνήτη
Υπάρχει και μια άλλη περίπτωση: να κριθεί ακατάλληλος και να απολυθεί. Θέλω να πιστεύω, πως δεν αποσκοπεί εκεί η αξιολόγηση, αν και πολλά συμβαίνουν εν Ελλάδι
Βέβαια θα πρέπει και να λάβουμε υπόψη, πως από το 1998 οι εκπαιδευτικοί διορίστηκαν με ΑΣΕΠ, άρα έχουν αξιολογηθεί τουλάχιστον στη βάση τους.
Τώρα θα ερωτηθεί κανένας και για το ποιος ή ποιοι θα κάνουν αξιολόγηση. Μήπως ο διευθυντής; ο προϊστάμενος; ο σύμβουλος; Και αν κληθούν να την κάνουν αυτοί είναι σίγουρο ότι έχουν επιλεγεί με απόλυτα διαφανείς και δίκαιες διαδικασίες;
Εδώ θα πρέπει να λάβουμε υπόψη, πως διευθυντές και προϊστάμενοι εναλλάσσονται ανάλογα με την κάθε Κυβέρνηση και στα τριάντα έξη χρόνια θητείας μου στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση δεν πείστηκα, πως οι εκάστοτε τοποθετήσεις έγιναν αξιοκρατικά.
Δεν είμαι κατά της αξιολόγησης. Οι Εκπαιδευτικοί επέλεξαν ένα λειτούργημα, όχι επάγγελμα, και αξιολογούνται καθημερινά, από μαθητές, γονείς και κηδεμόνες. Ας βρουν κάποιον πιο κατάλληλο να τους αξιολογήσει και θεσμικά. Η αγανάκτηση πηγάζει από το γεγονός ότι η όλη η διαδικασία της αξιολόγησης γίνεται για το θεαθήναι.
Παραθέτω ένα τελευταίο επιχείρημα. Εφόσον η επιμόρφωση και η συμπληρωματική εκπαίδευση των εκπαιδευτικών αποτελεί προτεραιότητα, ενόψει και της επερχόμενης αξιολόγησης, το Υπουργείο Παιδείας θα έπρεπε να χορηγεί κάποιες άδειες με αποδοχές σε εκπαιδευτικούς για εκπαιδευτικούς λόγους (στην ιδιωτική εκπαίδευση δίνονται τέτοιες άδειες), έστω και με άκρως αυστηρά κριτήρια. Αυτές οι άδειες έχουν κοπεί -σημειωτέον μόνο στην εκπαίδευση, όχι σε όλο τον δημόσιο τομέα- τα τελευταία χρόνια, σύμφωνα με εγκύκλιο που δημοσιεύεται κάθε χρονιά. Από τη μια λοιπόν βιώνουμε τον φετιχισμό του πτυχίου με τους εκπαιδευτικούς να τρέχουν να γεμίσουν την φαρέτρα με τα προσοντολόγιά τους και από την άλλη το Υπουργείο Παιδείας στέκεται τροχοπέδη σε αυτό το σπριντ.
Ακόμα διαφωνώ και με την αξιολόγηση των σχολικών μονάδων, γιατί έτσι θα δημιουργηθούν σχολεία δύο και τριών ταχυτήτων.
ΘΕΟΔΩΡΟΣ Χ. ΚΑΪΡΑΚΗΣ
ΤΕΩΣ ΠΡΟΕΔΡΟΣ Ε.Λ.Μ.Ε ΠΕΙΡΑΙΑ
ΤΕΩΣ ΑΙΡΕΤΟΣ Π.Υ.Σ.Δ.Ε ΠΕΙΡΑΙΑ
ΤΕΩΣ ΛΥΚΕΙΑΡΧΗΣ
Το παραπάνω κείμενο μου εστάλη στο email μου από τον φίλο και συνάδελφο Θοδωρή.
Απλά με ενημέρωνε, χωρίς να μου προτείνει κάτι και εγώ αποφάσισα να το δημοσιεύσω, αφού ο Θοδωρής είναι υπεράνω κάθε υποψίας, για αντιπολιτευτική διάθεση, απέναντι στην σημερινή κυβέρνηση.
Μια ζωή εκπρόσωπος της ΔΑΚΕ.
“Εδώ θα πρέπει να λάβουμε υπόψη, πως διευθυντές και προϊστάμενοι εναλλάσσονται ανάλογα με την κάθε Κυβέρνηση και στα τριάντα έξη χρόνια θητείας μου στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση δεν πείστηκα, πως οι εκάστοτε τοποθετήσεις έγιναν αξιοκρατικά.”
Γραμμένο από τον Θοδωρή, χρόνια αιρετό στο ΠΥΣΔΕ έχει μια ιδιαίτερη βαρύτητα.
Και αν κάποιος θεωρεί ότι τώρα θα αλλάξει η κατάσταση, πρέπει να μας πει, πειστικά, από πού προκύπτει αυτό.
Η ζημιά και οι συνέπειες θα φανούν σύντομα.
Για να κάνεις μάθημα πρέπει να είσαι ήρεμος και να εστιάζεις στην ποιότητα και όχι στο φαίνεσθαι. Η στροφή προς το φαίνεσθαι φάνηκε πριν λίγα χρόνια, ταυτιζόμενη χρονικά με μία αλλαγή του ύφους των συμβούλων. Θα φανεί και τώρα σύντομα.
Σε όποιον σκεφτεί ότι φόβος υπαγορεύει όσα λέω, ας θυμίσω ότι είμαι συνταξιούχος, όπως ο Διονύσης και ο Άρης.
“δε θυμάμαι στα τριάντα έξη χρόνια υπηρεσίας μου να είδα συνάδελφο, που να μη τα τηρεί”
καλά, μόνο εγώ στα 33 χρόνια μου, είδα συναδέλφους, πες, της “μακρυάς γαϊδούρας” εντός τάξης, του “Ενικού” με τους μαθητές, του κάκιστου “μαθητοπατέρα”, του “κάτω από 14 δεν βάζω”, του “η ώρα του παιδιού”, του “δεν κάνω πείραμα εγώ, σιγά” του μη γνωρίζοντα να λύσει καν τις ασκήσεις του σχολικού βιβλίο, του…
να μην κρύβουμε αλήθειες κάτω από το χαλί…
και όχι έναν και δύο, πολλούς
που διέπρεψαν και συνδικαλιστικά και ανέβηκαν στην ιεραρχία
(για τους νέους θυμίζω ότι στα πρώτα μου χρόνια οι Διευθυντές και οι Προϊστάμενοι των Γραφείων δεν ανήκαν στην ΕΛΜΕ, δεν τους επιτρέπαμε καν να γραφτούν ως μέλη)
και η γνώμη μου από παλιά
η στελέχωση Σχολικών συμβούλων, ένας κάθε 20 σχολεία προτείνω, Διευθυντών και Προϊσταμένων γίνεται πολύ αυστηρά, είναι μόνιμοι, με πολλά κριτήρια, με κυριάρχο και καθοριστικό τα χρόνια υπηρεσίας στον πίνακα (και το εργαστήριο για τους ΠΕ4)
αποκλείονται τα όποια κομματόσκυλα
αυτοί κάνουν την αξιολόγηση με ετήσιες τεκμηριωμένες εκθέσεις, και με κανόνες και κριτήρια που γνωρίζει ο αξιολογούμενος, μία ο Προϊστάμενος, τρεις ο Διευθυντής και τρεις ο Σύμβουλος
αν υπάρχει όποια πρόταση να κατατεθεί, αλλά όχι άρνηση για την άρνηση
(και επειδή το να είσαι “τζάμπα μάγκας” δε λέει, όταν εφαρμόστηκε για πρώτη φορά ο θεσμός του Συμβούλου, η ΟΛΜΕ έβγαλε ανακοίνωση να μην τους δεχόμαστε την Τάξη, τότε πέρασε από το σχολείο μου ο δικός μας, Ίλιον Δυτική Αθήνα, για κάποιο Λύκειο έψαχνε, τον έβαλα με το ζόρι στην τάξη μου, φοβότανε ο άνθρωπος, και είχα και Βιολογία, τέτοια καντεμιά, ωφελήθηκα πάντως…)
Για την εκπαίδευση φταίνε πολλά (υπουργείο, γραφειοκρατία, υλικοτεχνική υποδομή, αριθμός μαθητών σε τμήμα, έλλειψη καθηγητών, έλλειψη σεμιναρίων επιμόρφωσης, απαρχαιομένος εξοπλισμός, χαμηλές αμοιβές εργαζομένων είναι μόνο μερικά από αυτά) αλλά όχι οι εκπαιδευτικοί.
Οι εκπαιδευτικοί προσφέρουν λειτούργημα, είναι όλοι ικανοί και κάνουν ότι μπορούν για τους μαθητές τους.
Γεια σου Βαγγέλη.
Διαβάζω:
αυτοί κάνουν την αξιολόγηση με ετήσιες τεκμηριωμένες εκθέσεις, και με κανόνες και κριτήρια που γνωρίζει ο αξιολογούμενος, μία ο Προϊστάμενος, τρεις ο Διευθυντής και τρεις ο Σύμβουλος
Ποιοι να είναι οι κανόνες και ποια τα κριτήρια;
Ποια αξιολόγηση προτείνεις;
Εννοώ “Αξιολόγηση σε τι;” και όχι πόσες εκθέσεις και από ποιους.
Ο κ. Καϊράκης διατυπώνει την ερώτηση «Σε τι άραγε μπορεί να αξιολογηθεί ένας εκπαιδευτικός;» κάνει διάφορες υποθέσεις και σωστά, κατά τη γνώμη μου, κρίνει ότι δεν μπορεί να αξιολογηθεί σε κάτι από αυτά ο εκπαιδευτικός.
Ας δούμε μια ακόμα υπόθεση: Να αξιολογηθεί ο εκπαιδευτικός αν με το μάθημά του ενισχύει την ανάπτυξη δεξιοτήτων του 21ου αιώνα όπως: (αντιγράφω στη συνέχεια από τη “σκοποθεσία” του νέου προγράμματος Φυσικής του Γυμνασίου, σελίδα 6. Σημειώνω πως είναι κάποιοι από τους στόχους, περιλαμβάνονται και πολλοί άλλοι)
· Η κριτική σκέψη
· Η δημιουργικότητα
· Η συνεργασία
· Η επικοινωνία
· Ο ψηφιακός γραματισμός
· Ο γραμματισμός των μέσων επικοινωνίας
· Ο τεχνολογικός γραμματισμός
· Η ευελιξία
· Η ηγεσία
· Η πρωτοβουλία
· Η παραγωγικότητα
· Οι κοινωνικές δεξιότητες
Αν, υποθετικά μιλώντας, αξιολογούσαμε τον εκπαιδευτικό στο αν με το μάθημά του πετυχαίνει αυτούς τους στόχους (προφανώς δεν επιχειρηματολογώ υπέρ αυτών, το πρόγραμμα τους βάζει) και διαπιστώναμε την αποτυχία του, μήπως η ευθύνη δεν ήταν του εκπαιδευτικού αλλά του προγράμματος σπουδών; Έχει αξιολογηθεί ότι το νέο πρόγραμμα σπουδών καλύπτει αυτούς τους στόχους;
Γράφω τα παραπάνω γιατί κάθε φορά, στο παρελθόν, που ανακοινώνονται τα αποτελέσματα του PISA γράφεται για την ευθύνη των εκπαιδευτικών που δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους (και για αυτό αποτυγχάνουμε στο PISA) και όχι τα προγράμματα σπουδών που δεν έχουν σχέση με αυτά που αξιολογεί το PISA. Προφανώς δεν επιχειρηματολογώ υπέρ του PISA, απλά επιχειρηματολογώ πώς αν η πολιτεία αποφασίσει ότι θέλει να πετύχει κάποιους στόχους (όχι βέβαια 50) ας φτιάξει κατ΄ αρχάς αντίστοιχα προγράμματα σπουδών και ας επιμορφώσει τους εκπαιδευτικούς σε αυτά. Πρώτα αξιολογούνται τα προγράμματα σπουδών και μετά αυτοί που τα εφαρμόζουν.
Σημειώνω ότι και εγώ είμαι συνταξιούχος.
Να προσθέσω συνάδελφοι, πως κόπηκε ο δείκτης:
Υλικοτεχνική υποδομή, επάρκεια και καταλληλόλητα σχολικών χώρων, επάρκεια και καταλληλόλητα σχολικού εξοπλισμού, επάρκεια οικονομικών πόρων.
Οι εναπομείναντες δείκτες αφορούν μόνο τον εκπαιδευτικό… Αυτός φταίει για όλα…
Για τα ποτάμια που περνούν από τα κοντέϊνερ, τις οροφές που πέφτουν σε παμπάλαια κτίρια, τις αίθουσες κλουβιά, τη συγκατοίκηση με τρωκτικά, τις συγχωνεύσεις τμημάτων, την αύξηση των μαθητών από 22 σε 26 εντός πανδημίας, το 50+1 για κλείσιμο τμήματος (ενώ στη βουλή αρκεί το +1), τις ελλείψεις σε καθηγητές, την κατάργηση της Κοινωνιολογίας, τον εξοβελισμό της Τέχνης…
Για την εφαρμογή δε του νόμου στην 1η φάση, όπου απαιτείται η αναγραφή στο πρακτικό, κάποιων στόχων, κανείς δε μας επιμόρφωσε για το τι είναι όλα αυτά. Μας πέταξαν ένα κείμενο από το ΙΕΠ κοντά στις 200 σελίδες για να βγάλουμε – όπως πάντα – άκρη μόνοι μας.
Ωραία πινελιά είναι και η υποχρεωτική διοργάνωση απογευματινών σεμιναρίων, από συναδέλφους – υποστηρικτές της αξιολόγησης, δηλαδή τσάμπα, μηδέν κόστος για το Υπουργείο, αλλά με την υπόσχεση ότι θα ληφθεί “θετικά” υπόψη για όλους τους “εθελοντές”.
Και μην ξεχνάμε τα δικαστήρια, τις απειλές, πρώτα για μισθό μήνα, μετά τα 3000€ για τους κοπυπέϋστηδες και στο βάθος ναι αχνοφαίνεται και η απόλυση.
Είμαστε ρε παιδιά με το Υπουργείο μια ωραία ατμόσφαιρα…, όπως άλλωστε αρμόζει σε λειτουργούς εκπαίδευσης παιδιών!
προφανώς, Γιάννη, δεν κατέχω την απόλυτη αλήθεια, ούτε και ισχυρίζομαι κάτι τέτοιο,
ιδέες ρίχνω, κυρίως σε αντιδιαστολή μιας στείρας παρεξηγήσιμης άρνησης, χωρίς, μάλιστα αντιπρότασης, διαφωνώ και τέλος…
ο Σύμβουλος μπορεί να παρευρίσκεται όποτε νομίζει και όσες φορές, γι αυτό και προτείνω λίγα σχολεία, κι αν δεν μπορεί να κρίνει την επάρκεια, τη μεταδοτικότητα, την προσφορά, την προσπάθεια, το αποτέλεσμα κακώς είναι Σύμβουλος
ο Διευθυντής την όλη παρουσία, σε προσέλευση, σε συμμετοχή, σε σχέσεις με τους καθηγητές, τους μαθητές, τους γονείς, σε πρωτοβουλίες
ο Προϊστάμενος σε “έξωθεν μαρτυρίες”, σε επαίνους, ποινές, ευρύτερη προσφορά ή και καθόλου, για αυτό και μία η φορά
εκτιμώ ότι σίγουρα υπάρχουν και καλύτερες και πληρέστερες προτάσεις
ας κατατεθούν
με την άρνηση για την άρνηση διαφωνώ
Γεια σου Παναγιώτη.
Δεν γνωρίζω αν κατάφερα να προάξω (όσο δεν ήμουν συνταξιούχος) τα:
Ευελιξία.
Ηγεσία
Κοινωνικές δεξιότητες.
Θα μπορούσα να προβληματιστώ για:
Εναλλασσόμενα.
Θερμοδυναμική.
Ταλαντώσεις.
Στερεό.
Βαγγέλη ούτε εγώ κατέχω την απόλυτη αλήθεια.
Όμως δεν σε ρώτησα “πως θα γίνει αξιολόγηση;”.
Σε ρώτησα “Σε τι;”.
Εσύ γράφεις για κανόνες και κριτήρια. Ρωτώ ποια είναι.
Επί του παρόντος ανέφερες επάρκεια και μεταδοτικότητα.
Τα άλλα που ενέφερες (προσφορά, προσπάθεια, έξωθεν μαρτυρίες) είναι κάπως υποκειμενικά και αυθαίρετα.
Κάτι πιο συγκεκριμένο αναζητώ. Ας πούμε ας πει κάποιος για “χρήση νέων τεχνολογιών”, ή ότι άλλο.
Διαφωνείς με την άρνηση;
Ας πούμε ότι έρχομαι να συζητήσω μαζί σου για το ποσοστό μείωσης που πρέπει να υποστεί η σύνταξή σου. Αρνείσαι να συζητήσεις.
Σε κατηγορώ ότι δεν είσαι συζητήσιμος και ότι αρνείσαι για την άρνηση.
Οταν δηλαδή σου προτείνω μια μείωση της σύνταξής σου κατά 50% εσύ πρέπει να αντιπροτείνεις 35%.
Αν δεν το κάνεις, να σε κατηγορήσω για στείρα άρνηση και απουσία αντιπρότασης;
Προφανώς το βιβλίο που δίδασκες αυτά περιείχε και προφανώς τα έκανες άριστα.Εγώ απλά ήθελα να σημειώσω την ασυνέπεια μεταξύ των στόχων που διακηρύσσει το πρόγραμμα σπουδών ότι έχει, στο πρώτο μέρος του, και του τι τελικά περιλαμβάνει στη διδασκαλία, το δεύτερο μέρος. Αν το υπουργείο σε αξιολογούσε με βάσει τις διακηρύξεις του πρώτου μέρους;
Ας αξιολογήσει το Υπουργείο τη συνέπεια μεταξύ αυτών που αναφέρει ως στόχους και του τελικού περιεχομένου των βιβλίων και μετά ας αξιολογήσει τους εκπαιδευτικούς. Για παράδειγμα δεν μπορείς να επιρήπτεις ευθύνες στους εκπαιδευτικούς για την αποτυχία στο PISA όταν το πρόγραμμα σπουδών δεν είναι σε συμφωνία με αυτό.
Βαγγέλη επειδή είσαι και παλιός και γνώστης εσωτερικών διεργασιών, κάποια ερωτήματα και διευκρινήσεις γιατί πραγματικά με μπέρδεψες πολύ.
● Υποθέτω δεν φτάνεις να αμφισβητείς το «διευθυντές και προϊστάμενοι εναλλάσσονται ανάλογα με την κάθε Κυβέρνηση» μέχρι τώρα. Και ρώτησα «αν κάποιος θεωρεί ότι τώρα θα αλλάξει η κατάσταση, πρέπει να μας πει, πειστικά, από πού προκύπτει αυτό.» Δεν απάντησες με την «πρότασή σου» Αλλά η πολιτική είναι πράξη, όχι έκθεση ιδεών σε κάποιο ανύπαρκτο χωρόχρονο.
● Μας ανέφερες κάποια στοιχεία “πως θα γίνει αξιολόγηση;” κατά την γνώμη σου και όχι “Σε τι;”, όπως λέει ο Γιάννης. Χιλιάδες έχουν την μια ή την άλλη άποψη όπως και εσύ και λοιπόν; Ποιος σε ρώτησε ΘΕΣΜΙΚΑ ποτέ. Ποια στιγμή ένοιωσες πως το κράτος ενδιαφέρθηκε πραγματικά για βελτίωση της εκπαίδευσης, και τι θα πούμε στον καθηγητή Κουμαρά που μας θυμίζει «αν η πολιτεία αποφασίσει ότι θέλει να πετύχει κάποιους στόχους (όχι βέβαια 50) ας φτιάξει κατ΄ αρχάς αντίστοιχα προγράμματα σπουδών και ας επιμορφώσει τους εκπαιδευτικούς σε αυτά. Πρώτα αξιολογούνται τα προγράμματα σπουδών και μετά αυτοί που τα εφαρμόζουν.»
●…. συναδέλφους, πες, της “μακρυάς γαϊδούρας” εντός τάξης,…., του “η ώρα του παιδιού” Με το χέρι στην καρδιά, Βαγγέλη, πόσους τέτοιους έχεις δει να ανέρχονται όλες τις σκάλες της ιεραρχίας και πόσους της μανιέρας και ποιότητας Μάργαρη, Κυριακόπουλου, Γκενέ και πολλών άλλων να τελειώνουν όπως ξεκίνησαν. Την βιωματική στατιστική σου θέλω.
●.…πολλούς που διέπρεψαν και συνδικαλιστικά και ανέβηκαν στην ιεραρχία ………αποκλείονται τα όποια κομματόσκυλα.
Ευτυχώς Βαγγέλη και συνδικαλιστικά και κομματικά δεν είναι όλοι ίδιοι, όπως πολύ καλά ξέρεις. Κάποιοι από άποψη έχασαν εκατομμύρια ώρες από την ζωή τους για αυτό που πίστευαν, σωστό λάθος δεν έχει σημασία, αλλά ήταν αυτό που πίστευαν και όχι παρακαταθήκη για να ανέβουν. Ίσωμα όλοι και όλα όχι Βαγγέλη.
●..αν υπάρχει όποια πρόταση να κατατεθεί, αλλά όχι άρνηση για την άρνηση.
Με βάση και τα προηγούμενα υπάρχει η απάντηση που σπάει κόκκαλα του Γιάννη «Διαφωνείς με την άρνηση;
Ας πούμε ότι έρχομαι να συζητήσω μαζί σου για το ποσοστό μείωσης που πρέπει να υποστεί η σύνταξή σου. Αρνείσαι να συζητήσεις.
Σε κατηγορώ ότι δεν είσαι συζητήσιμος και ότι αρνείσαι για την άρνηση.»
Αυτά πάντα με καλή διάθεση και πολύ συμπάθεια για τον Βαγγέλη.
Ακριβώς. Τα παιδιά προσαρμόζονται και πηγαίνουν καλά σε ότι προετοιμάζονται συστηματικά.
Κατανοώ ότι αναφέροντας τον κυκεώνα των στόχων εντοπίζεις την ασυνέπειά τους με το πρόγραμμα σπουδών.