Το πείραμα της διπλής σχισμής

Γεια σας παιδιά.
Πράγματι Γιάννη έχουν γίνει πολλές προσπάθειες για να εξηγήσουν το
φαινόμενο, πλην όμως απέβησαν άκαρπες.
Αποστόλη έχεις δίκιο, η κυματοσυνάρτηση καταρρέει με την παρατήρηση. Αξίζει όμως να διευκρινιστεί περαιτέρω ότι η παρατήρηση δεν έχει ως απαραίτητη προϋπόθεση έναν νου να παρατηρεί, αρκεί μία μετρητική συσκευή. Μία αλληλεπίδραση δηλαδή με ένα κλασσικό (“μεγάλο” η καλύτερα χωρίς κβαντική συμπεριφορά) φυσικό
σύστημα, όπως ο ανιχνευτής.

Καλησπέρα Διονύση.
“Δεν θα μου πεις εσύ, εγώ θα σου πώ…”.

Πέρα από την πλάκα, νομίζω πως:

1. Αναγκαστικά το φαινόμενο συμβολής οδηγεί στην εμπλοκή κάποιου μεγέθους τύπου μήκους κύματος για να περιγραφεί η όλη κατάσταση (κάτι έκανε και ο de Broglie…)
2. Προφανώς το όποιο “κύμα” δεν έχει κλασσικό ανάλογο, οπότε μιλάμε για “κύματα πιθανότητας” ή “υλικά κύματα” ή όπως αλλιώς θέλουμε να τα πούμε.
3. Έιναι εντυπωσιακό ότι το μοτίβο συμβολής επιτυγχάνεται ακόμη και με ένα υλικό σωματίδιο την φορά, και ότι καταστρέφεται με την ύπαρξη του ανιχνευτή πίσω από την σχισμή. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο δεν μπορεί αυτό το κύμα να είναι κλασσικό (ας φανταστούμε τι θα συνέβαινε στο φορτίο του ηλεκτρονίου, αν απλωνόταν ως κλασσικό κύμα σε όλον τον διαθέσιμο χώρο!).
4. Στα ίδια αποτελέσματα καταλήγουμε και με φωτόνια, το μοτίβο συμβολής καταστρέφεται μόλις βάλουμε τον ανιχνευτή και μάθουμε από ποια σχισμή περνά το φωτόνιο (ναι δεν περνά και από τις δύο “ταυτόχρονα”, ότι και να σημαίνει ταυτόχρονα για ένα φωτόνιο). Τώρα θα πρέπει να αποδώσουμε “σωματιδιακό” χαρακτήρα στο φωτόνιο (προφανώς και δεν εννοούμε κλασσικό σωματίδιο, ένα φωτόνιο δεν είναι σαν ένα μπαλάκι του τέννις).
5. Ίσως, για να το φιλοσοφήσω και λίγο, τα κβαντικά σωματίδια (ή οι… διεγέρσεις των κβαντικών πεδίων τους, όπως συχνά ακούω και διαβάζω στο διαδίκτυο τώρα τελευταία…) να είναι η πραγματικότητα και τα κλασσικά κύματα και σωματίδια σκιές στο βάθος του σπηλαίου…