
μια βόλτα στη Σμύρνη πριν το 1922
τη διαδρομή μέσα από φωτογραφίες εποχής
σχεδίασε ο Παύλος Παπαθεοφάνους
το αρχείο ανοίγει από εδώ
να επιλέξεις το εικονίδιο της λήψης για εμφανιστεί σε πλήρη οθόνη
![]()
Επειδή το να μοιράζεσαι πράγματα, είναι καλό για όλους…
Εξαιρετική παρουσίαση!
Πολύ ωραία η παρουσίαση! Παύλο συγχαρητήρια!!!
Γιώργο σε ευχαριστούμε που μας την πρόσφερες…
Καλησπέρα παιδιά. Εκτός από όμορφη παρουσίαση, είναι και συγκινητική για όσους από εμάς είχαμε συγγενείς και γνωστούς που ήρθαν από τη Μικρά Ασία και το μόνο που κουβάλησαν από εκεί ήταν οι αναμνήσεις τους. Παύλο και Γιώργο σας ευχαριστούμε.
Συγχαρητήρια στον Παύλο Παπαθεοφάνους για το όμορφο ταξίδι στη Σμύρνη πριν την Μικρασιατική καταστροφή.
Αλλά και στον Γιώργο Φασουλόπουλο για την μεταφορά του εδώ στο ylikonet.gr
Εξαιρετική παρουσίαση!!
Ευχαριστούμε τον Παύλο αλλά και τον Γιώργο για την ανάδειξή της.
Ο Απόλλων Σμύρνης θα αγωνίζεται τη νέα σεζόν στη Γ’ Εθνική κατηγορία και στον 4ο όμιλο του πρωταθλήματος. Η διοίκηση του ΓΣ Απόλλων πήρε την απόφαση ο σύλλογος να οδηγηθεί στα ερασιτεχνικά πρωταθλήματα και από εκεί να ξεκινήσει η «αναγέννηση».
Σμύρνη
Μετά την ίδρυση του Απόλλωνα ο γυμναστικός σύλλογος βρήκε ένα γυμναστήριο στη συνοικία Σαν Ρόκο, όπου προπονούνταν οι αθλητές του και διοργανώνονταν αγώνες. Το 1880, ο Ιωάννης Δαμβέργης μαζί με τους Απόστολο Ψαλτώφ, Στέφανο Παπαμιχάλη και Ιωάννη Μακρουλίδη (όλοι μαθητές της Ευαγγελικής Σχολής Σμύρνης) δημιούργησαν ένα πρόχειρο γυμναστήριο σε κάποιον ανοικτό χώρο, γνωστό με το όνομα «Του έρωτα τ’ αλάνι».
Το 1901 οι άνθρωποι του Απόλλωνα νοίκιασαν ένα σπίτι στο «Βερχανέ Κωνστάν» και μετέτρεψαν μια αίθουσα του σε γυμναστήριο και τον επόμενο χρόνο νοίκιασαν το μέγαρο Αντάκη. Αργότερα, ο σύλλογος μετακόμισε σε κάποιο χώρο απέναντι από το Ελληνικό Ορφανοτροφείο και το 1906, με τη βοήθεια του Μητροπολίτη Σμύρνης Χρυσοστόμου, κατασκεύασε μεγάλο και σύγχρονο ιδιόκτητο γυμναστήριο με ξύλινη εξέδρα στη συνοικία του Αγίου Τρύφωνα, στο προάστιο Μπέλα Βίστα, κοντά στο φημισμένο θέατρο «Τερψιθέα».
Εκεί ο Απόλλων έθεσε τις βάσεις για την εξέλιξη της ποδοσφαιρικής του ομάδας, η οποία ιδρύθηκε το 1912 και έγινε πανίσχυρη στη δεκαετία του 1910. Η διεύθυνση των γραφείων του βρισκόταν στην οδό Γκρέσαμ, δίοδος Χουίταλ
Οι έδρες αναλυτικά:
1910-1916: Γήπεδο Ορφανοτροφείου, Σμύρνη1916-1922: Στάδιο Απόλλωνος, Αγίου Τρύφωνα, Μπέλα Βίστα, Σμύρνη1922-1924: Γήπεδο Στύλοι Ολυμπίου Διός, 1924-1947: Παλιό Γήπεδο Αγίου Βασιλείου, Ρουφ, Κατά τη διάρκεια της περιόδου 1924-25 οι εκ Κωνσταντινουπόλεως παίκτες του Απόλλωνα αποχώρησαν από το σύλλογο και δημιούργησαν με άλλους την μετέπειτα ΑΕΚ.
΄Ετσι η ομάδα δέχτηκε σοβαρό πλήγμα που μείωσε τη δυναμικότητα της χωρίς βέβαια να ανακόψει την γόνιμη δράση της. Πάντως, οι Απολλωνιστές που είχαν κατακτήσει το πρώτο πρωτάθλημα Αθηνών του 1924, χρειάστηκαν 14 ολόκληρα χρόνια για να το κερδίσουν πάλι το 1938.
Η θρυλική “Ελαφρά Ταξιαρχία” του 1938
Την ενδεκάδα του 1938 αποτελούσαν οι: Χατζηβασιλείου, Γκιζώρης, Γκίκας, Σπανός, Βουβουδάκης, Χατζησάββας, Δεληγιάννης, Δαμαλάς, Γρηγοριάδης, Μ. Στράτος και Πανανός.
Γιατί “Ελαφρά Ταξιαρχία”;
Το 1936 ανέβηκε η ταινία του Έρολ Φλυν με την Ολίβια Ντε Χάλιβαντ με τίτλο
“Η επέλασις της Ελαφράς Ταξιαρχίας”. Η ταινία σημείωσε μεγάλη επιτυχία και παίζονταν για πολύ καιρό στους κινηματογράφους.
Η αμυντικογενής τακτική του Απόλλωνα Σμύρνης ταυτίστηκε με τις επελάσεις της ταξιαρχίας της ταινίας. Έτσι ο Απόλλων Σμύρνης έλαβε το προσωνύμιο “Ελαφρά Ταξιαρχία”
1947-2023: Γήπεδο ΡιζούποληςΤο 1946, η Εταιρία Σιδηροδρόμων απαλλοτρίωσε το γήπεδο του Ρουφ και ο Απόλλωνας αναγκάστηκε να μετακομίσει στη Ριζούπολη, δίπλα στο εργοστάσιο δίσκων της Columbia, όπου έκτισε νέο γήπεδο, το οποίο εγκαινιάστηκε επίσημα στις 17 Οκτωβρίου 1948, παρουσία 10.000 φιλάθλων, με τιμητικό αγώνα ανάμεσα σε μικτή ομάδα των προσφυγικών σωματείων (Απόλλων, Πανιώνιος , ΑΕΚ) και μικτή ομάδα των «γηγενών» Παναθηναϊκού και Ολυμπιακού
Την τριετία 1994-96, όταν υπό την καθοδήγηση του αείμνηστου Γιάννη Παθιακάκη, ο Απόλλωνας δημιούργησε ένα νεανικό σύνολο με εξαιρετικούς ποδοσφαιριστές (*) που απέδωσε ποιοτικότατο ποδόσφαιρο. Το 1995 εξασφάλισε τη συμμετοχή του στο κύπελλο UEFA, για πρώτη και μοναδική φορά στην ιστορία του, αντιμετωπίζοντας την Ολίμπια Λιουμπλιάνας.
(*) Ντέμης Νικολαΐδης, Λευτέρης Βελέντζας, Θεόφιλος Καρασαββίδης
Αμέσως μετά την εξαιρετική διετία, ξεκίνησε η παρακμή της ομάδας, καθώς οι κορυφαίοι νέοι παίκτες της πωλήθηκαν σε άλλες ομάδες ….
Τα τελευταία χρόνια ήταν “ασανσέρ” μεταξύ της Superleague 1 και Superleague 2.
Από την επόμενη αγωνιστική χρονιά για οικονομικούς λόγους θα αγωνίζεται στην ερασιτεχνική κατηγορία
Έτσι η Σμύρνη έμεινε χωρίς εκπρόσωπο στις δύο πρώτες κατηγορίες, αφού και ο Πανιώνιος Σμύρνης βρίσκεται στη Γ Εθνική κατηγορία….
Γιατί τα ανέφερα, αφού δεν είμαι οπαδός του Απόλλωνα;;;
Γιατί με “άγγιξε” το σύνθημα των οπαδών του
Μία Ομάδα – Δύο Πατρίδες – Τρεις Αιώνες (1891-2023)
Η ιστορική αναδρομή στον Πανιώνιο, ανατίθεται στον συντάκτη της ανάρτησης
το χρεωνομαι
αλλά να δροσίσει Θοδωρε
Τέσσερεις το πρωί, μέσα στην ιδρωμένη υπνηλία άλλα υποσχέθηκα …
… άλλες οι επιλογές με το φως της μέρας
Μανώλης Αναγνωστάκης – ένας απολλωνιστής που τον αγάπησε η ποίηση
«από το ’36 και πέρα, δεν μπορώ να απομονώσω στη μνήμη μου μια Κυριακή μακριά από κάποιο γήπεδο»
Αφηγείται ο φίλος του λογοτέχνης, Τόλης Καζαντζής
… Μια φορά, λοιπόν, πήγαμε με τον Αναγνωστάκη στο γήπεδο του Άρη, στου Χαριλάου, για να δούμε τον αγώνα Άρης – Εθνικός. Την ίδια ώρα, στην Τούμπα, έπαιζε ο ΠΑΟΚ με τον Ολυμπιακό. Όμως εμείς θέλαμε να κάνουμε κάποιες περίπλοκες και επί του παρόντος διαπιστώσεις κι επαληθεύσεις. Εξάλλου, γεμάτος κατανόηση και ποδοσφαιρικό τακτ εκείνος, δεν ήθελε να χαλάσει και το δικό μου χατίρι. Δεν ήθελε να με αναγκάσει να προδώσω (που δεν θα πρόδινα) την οικογενειακή μου παράδοση (μια απ’ τις λίγες που εξακολουθώ να σέβομαι ως τώρα), που με ήθελε φανατικό οπαδό του Άρη κατά πρώτο και κατά δεύτερο, φυσικά, αντιπαοκτσή. Κι αυτό, μ’ άλλα λόγια σημαίνει πως μου ήταν αδιανόητο να παίζει ο Άρης στη Θεσσαλονίκη […] κι εγώ να βρίσκομαι στο γήπεδο του ΠΑΟΚ […] Όσο γι’ αυτόν, ε αυτός ήταν από άλλο μιλιέτι. Δε δεσμεύονταν από καμιά παράδοση κι ένιωθε πιο ελεύθερος. Μπορούσε λοιπόν να είναι απλός φίλαθλος , αλλά επειδή στο ποδόσφαιρο δεν υπάρχει η έννοια φίλαθλος χωρίς την έννοια τού οπαδός […] ήταν και οπαδός. Οπαδός όμως ομάδων κατατρεγμένων και τσαλαπατημένων απ’ τους ισχυρούς, αλλά έντιμων εν τη πενία τους και αγωνιστικών κατά το ανθρωπίνως και το ποδοσφαιρικώς δυνατόν. Όχι, να μη φοβάται δε θ’ αποκαλύψω τις ομάδες. Εκείνη, λοιπόν, την Κυριακή πηγαίνοντας στο γήπεδο, τον βλέπω σε μια στιγμή να στέκεται παγωμένος και :-Πάμε, πάμε από πίσω, απ’ τη θύρα πέντε, μου λέει. Πάμε, λοιπόν, κι εμείς και μπαίνουμε στο γήπεδο απ’ τη θύρα πέντε. Όμως, το ήξερε, έπρεπε να μου δώσει κάποιες εξηγήσεις, αφού είχα αρχίσει κιόλας να τον πειράζω.-Είδες κανέναν που του χρωστάς; τον ρώτησα κι αυτός …-Όχι, μωρέ, αλλά να, ήταν ένας χωροφύλακας, που τον ξέρω απ’ το σαρανταοχτώ. Τον συναντάω στο δρόμο και …-Πώς τα βλέπεις τα πράματα την Κυριακή, γιατρέ μου; Με ρωτάει κι εννοεί, τι θα κάνει ο ΠΑΟΚ, γιατί από τότε με θεωρεί ΠΑΟΚΤΣΗ. Σκέψου να μ’ έβλεπε εδώ σήμερα
Ο Μ.Α. και το ποδόσφαιρο
Από συνέντευξη στους Κωστή Γκιμοσούλη και Γιάννη Κοντό
Ήμουν φανατικός υποστηρικτής του ΠΑΟΚ. Ήταν μια ομάδα που μεσουρανούσε στη Θεσσαλονίκη λίγο πριν από τον πόλεμο. Μετά αποστάτησα, παρακολουθούσα και άλλες ομάδες και συμπαθούσα περισσότερο τον Μακεδονικό, ο οποίος ήταν μια καινούργια ομάδα τότε. Όταν το 1952 ήρθα στην Αθήνα, έγινα αρκετά φανατικός οπαδός του Απόλλωνα στη Ριζούπολη. (…) Τα χρόνια 1957-60 με εντυπωσίασε η Δόξα Δράμας. Δεν είχε, όμως, συνέχεια. Ήταν μια συρροή, μια σύμπτωση παικτών: οι δύο Λουκανίδηδες, ο Ιωάννου, ο Ιγνατίου, ο Γρηγοριάδης. Είχαν σχηματίσει ένα δυναμικό που έπαιζε ένα καινούργιο ποδόσφαιρο για την Ελλάδα. Αν πάω παραέξω, υπάρχει μια ομάδα που χωρίζει το ποδόσφαιρο προ και μετά. Αυτή, βέβαια, είναι ο Άγιαξ. Όταν τον είδα -και την Εθνική Ολλανδίας-, είπα, αυτό είναι άλλο ποδόσφαιρο, αρχίζει άλλη εποχή. Δεν άρχισε όμως αυτή η εποχή. Τα ματς που βλέπουμε σήμερα είναι από τον Άγιαξ. Η ιστορία του δεν μπορεί να επαναληφθεί, δεν έχει συνέχεια. Ήταν κι εκεί μια σύμπτωση παικτών. Όπως στις κοινωνικές επαναστάσεις. Μαζεύονται μυαλά