εικόνες της επιστήμης στην πόλη (2)

Ιδιαίτερη εντύπωση μας έκανε η παρουσία πολλών καταστημάτων ιριδολογίας σε πόλεις της γείτονος Ισπανίας.

Στη βιτρίνα αναγράφεται: ‘Η ιριδολογία είναι η νέα αστρολογία. Ανακάλυψε την ίριδά σου. Δωρεάν δοκιμή’.

Κάποια στοιχεία από το διαδίκτυο

– Ιριδολογία ονομάζεται μία μέθοδος εναλλακτικής ιατρικής. Κατά την άσκηση της μεθόδου εξετάζεται η ίριδα του ματιού, με σκοπό να γίνει διερεύνηση γενετικών προδιαθέσεων. Η μέθοδος στηρίζεται στην υπόθεση ότι κάθε όργανο στο ανθρώπινο σώμα αντιστοιχεί σε ένα μέρος της ίριδος και ότι σημάδια ή χρωματικές μεταβολές που υπάρχουν στην αντίστοιχη ζώνη μας πληροφορούν για το είδος της γενετικής ευαισθησίας. Συμβιώνει με τις αρχές της ομοιοπαθητικής, του βελονισμού, της υγιεινής διατροφής και αποτελεί ένα ολόκληρο φιλοσοφικό σύστημα πάνω στην υγεία και στον τρόπο ζωής.

– Οι προσπάθειες να γίνουν αντιληπτές οι αλλαγές στο μάτι και να συσχετιστούν με αλλαγές στο ανθρώπινο σώμα λέγεται ότι χρονολογούνται από την εποχή των πρώτων Χαλδαίων. Οι πρώτοι λαοί που χρησιμοποίησαν την ίριδα για διαγνωστικό σκοπό στο μακρινό παρελθόν μας άφησαν για μαρτυρία σε σπηλιές της Μικράς Ασίας σκίτσα της ίριδας, με τα οποία συνέδεαν τον οργανισμό. Πριν από 3.000 χρόνια, στην Ινδία και στην Κίνα εφάρμοζαν την αναγνώριση ασθενειών μέσω του ματιού.

– Με τη διάγνωση μέσω της ίριδος ασχολήθηκαν και οι Αιγύπτιοι γιατροί στην εποχή του Φαραώ Τουταγχαμών. Ονομαστός έμεινε ο μάγος-θεραπευτής Ελ Κακσού, που δόξασε την ιριδολογία και την έκανε γνωστή από την Αίγυπτο έως τη Βαβυλώνα, το Θιβέτ και την Ινδοκίνα. Περιέγραψε τον τρόπο διάγνωσης σε δύο παπύρους μήκους 50 μέτρων, που βρέθηκαν στις ανασκαφές τάφων στη Γκίζα. Σήμερα φυλάσσονται στη βιβλιοθήκη του Βατικανού.

– Η πρώτη σύγχρονη καταγεγραμμένη αναφορά στην ιριδοανάλυση αποδίδεται στο γιατρό Philip Meyen, όπως περιγράφεται στο βιβλίο του Chiromatika medica, που εκδόθηκε στα 1665 στη Δρέσδη.

– Όχι πολύ αργότερα, στα 1695, εμφανίστηκαν οι εργασίες του Johann Eltzholtz και σχεδόν έναν αιώνα αργότερα, στα 1786, ο Christian Haertels δημοσίευσε μία διατριβή στο Γκέτιγκεν με τίτλο De oculo et signo. Η μοντέρνα ιριδολογία επινοήθηκε από τον Ούγγρο γιατρό Ignatz von Péczely (1826-1811) το 19ο αιώνα. Ξεκίνησε τη δημιουργία του χάρτη του ματιού παρατηρώντας τις ομοιότητες στις ίριδες των ασθενών του που είχαν παρόμοιες ασθένειες. Όταν ήταν ακόμα 11 χρόνων, ο von Péczely λέγεται πως προσπάθησε να απελευθερώσει μια κουκουβάγια που είχε παγιδευτεί στο κήπο, όταν ξαφνικά της έσπασε χωρίς να το θέλει το ένα πόδι. Παρατήρησε σχεδόν αμέσως την εμφάνιση μιας σκοτεινής λουρίδας στο κάτω μέρος του ματιού της. Ο νεαρός von Péczely της έδεσε το πόδι, την περιέθαλψε μέχρι να γίνει καλά και κατόπιν την απελευθέρωσε. Παρόλα αυτά, το πουλί παρέμεινε στον κήπο του για αρκετά χρόνια και αργότερα ο von Péczely παρατήρησε την εμφάνιση λευκών και διασταυρούμενων γραμμών σ’ εκείνο το τμήμα του ματιού που αρχικά υπήρχε η σκοτεινή λουρίδα. Το γεγονός του έκανε ζωηρή εντύπωση και διατηρήθηκε στη μνήμη του.

– Δεύτερος πατέρας της ιριδολογίας θεωρείται ο ιερέας, γιατρός και θεραπευτής Nils Liljequist (1851-1936) από τη Σουηδία, ο οποίος είχε όζους στον θυρεοειδή του. Μετά από μια σειρά θεραπειών με ιοδίνη και κινίνη παρατήρησε αρκετές μεταβολές στο χρώμα της ίριδάς του. Αυτό στάθηκε αφορμή να δημοσιεύσει το 1893 έναν άτλαντα που περιείχε 258 ασπρόμαυρες και 12 έγχρωμες αναπαραστάσεις της ίριδας.

– Η ιριδολογία έγινε γνωστή στις Η.Π.Α. τη δεκαετία του 1950, όταν ο Bernard Jensen, χειροπράκτης από την Καλιφόρνια, ξεκίνησε να διδάσκει τη μέθοδό του. Ο Jensen έδωσε έμφαση στην έκθεση του ανθρώπινου σώματος στις τοξίνες και στη χρήση φυσικών τροφών ως μέσων αποτοξίνωσης. Το 1979 ο Jensen και δύο ομότεχνοί του αποτυγχάνουν να αποδείξουν τη βάση της πρακτικής τους. Εξετάζουν τις φωτογραφίες της ίριδας 143 ατόμων, 48 εκ των οποίων έχουν διαγνωστεί με νεφρική νόσο ενώ τα υπόλοιπα έχουν φυσιολογική νεφρική λειτουργία. Οι τρεις ιριδολόγοι μελετώντας τις ίριδες των ατόμων αυτών, δεν θα μπορέσουν να διαπιστώσουν ποια είναι τα πάσχοντα άτομα. Ο πιο διακεκριμένος ιριδολόγος της Ευρώπης υπήρξε ο Γερμανός Josef Deck (1914-1992), ο οποίος εκτίμησε ότι στη διάρκεια των 43 χρόνων σπουδών και ερευνών του εξέτασε πάνω από ένα εκατομμύριο μάτια. Δούλεψε στενά με πολλούς γιατρούς και η έρευνα και οι διαλέξεις του τού έδωσαν την ευκαιρία να επισκεφτεί πολλές χώρες της Ευρώπης και της Νότιας Αμερικής.

– Στο Λονδίνο το 1959, η Ακαδημία Επιστημών βράβευσε το Γερμανό γιατρό Rudolph Schnabel (1882-1962) για το δίτομο έργο του ‘Οφθαλμο – συμπτωματολογία’, που εκδόθηκε στη Λειψία το 1926.

– Στην πρώην Σοβιετική Ένωση, οι Evgeny S. Velkhover και F.N. Romashov, του τμήματος της Ιατρικής σχολής του πανεπιστημίου της Φιλίας των Λαών Π. Λουμούμπα, ξεκινούν ιριδολογικό εργαστήριο το 1967. Το 1982 εκδίδεται το πρώτο ρωσικό βιβλίο ιριδολογίας και το 1989 ιδρύεται ο πρώτος Ρωσικός Σύλλογος Ιριδολογίας.

– Σε αντίθεση με τη βασιζόμενη σε αποδεικτικά στοιχεία ιατρική, η ιριδολογία χαρακτηρίζεται ως ψευδοεπιστήμη, γιατί τα πορίσματά της δεν προκύπτουν από επιστημονική έρευνα. Η πραγματικότητα είναι ότι η ίριδα είναι ιδιαίτερα σταθερή, σε σημείο που θεωρείται πιο αξιόπιστη απόδειξη ταυτότητας και από τα δακτυλικά αποτυπώματα. Τις περισσότερες φορές τα συμπεράσματα των ιριδολόγων προέρχονται από αυθαίρετες παρατηρήσεις ανύπαρκτων μοτίβων προς επιβεβαίωση των ισχυρισμών τους. Οι μέχρι σήμερα επιστημονικές έρευνες καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι η ιριδολογία είναι άχρηστη ως εργαλείο διάγνωσης ασθενειών. Θα μπορούσε ίσως να προκαλέσει και ζημιά; Δύο προφανείς επιπτώσεις είναι το ξόδεμα χρήματος και χρόνου. Ιδιαίτερα το δεύτερο είναι κρίσιμο σε περιπτώσεις σοβαρών παθήσεων (ήπαρ, νεφροί, καρκίνοι), όπου η επίσκεψη στο γιατρό θα μπορούσε να προλάβει τα χειρότερα…

Πηγές

Wikipedia

History of iridology

Iridology: Not Useful and Potentially Harmful