Καλησπέρα
Γιάννη αυτό το θέμα δεν είναι «κακό» Β, απλά αυξημένης δυσκολίας. Επίσης δεν καταλαβαίνω γιατί έχει ως αφετηρία «κρυμμένη» γνώση, έστω και με εισαγωγικά. Οι πιθανές λύσεις του, προκύπτουν με την θεωρία που ήδη βρίσκεται στο σχολικό βιβλίο (τεύχος Β): είναι γνωστή η αναλογία L και μάζας, γνωστός ο κανόνας Kirchhoff, και όλοι οι μαθητές πρέπει να αναγνωρίζουν τον ρυθμό μεταβολής ως την κλίση στο αντίστοιχο διάγραμμα.
Δεν είναι ανάγκη όλα τα θέματα στις εξετάσεις να είναι αναμενόμενα, ας υπάρχουν και εκπλήξεις.
Το μόνο προβληματικό σημείο που μπορώ να σκεφτώ είναι το εξής: Με την παρούσα κατανομή των θεμάτων, το Β θέμα έχει 3 ερωτήσεις, με περίπου 8 μονάδες η κάθε μία (ή τέσσερις με περίπου 6 μονάδες). Αν κάποιος «χάσει» το δύσκολο ή μη αναμενόμενο θέμα, τιμωρείται με ένα σοβαρό πoσοστό των συνολικών μορίων. Θα μπορούσαν όμως τα θέματα Γ και Δ να ήταν μικρότερης έκτασης και τα Β να γίνονταν διαβαθμισμένης δυσκολίας, 7 ή 8 το πλήθος, με περίπου 3 μονάδες το καθένα. Έτσι αν κάποιος «χάσει» το δύσκολο Β, να χάνει 3 ή 4 μονάδες μόνον.
Καλησπέρα Στάθη.
Το πρόβλημα εμφανίζεται αν ένας μαθητής ξέρει (π.χ. το έχεις πει στην τάξη) ότι μεγάλο L=> μεγάλο χρόνο αποκατάστασης και παρακάμψει τη λύση που χαρακτήρισες αυξημένης δυσκολίας. Πρέπει να δεχθούμε την απάντησή του.
Γιάννη εφ’ όσον είναι Β θέμα, χρειάζεται και αιτιολόγηση. Αν ο μαθητής στην απάντηση σχολίαζε απλά την αντιστοιχία L και m, ως δηλωτική γνώση χωρίς τίποτε άλλο, η γνώμη μου είναι πως όχι δεν πρέπει να πάρει και τα 3 μόρια (αν τα μόρια ήταν 3). Θα του έβαζα το 1 ή τα 2.
Αλλά σε ένα σοβαρό σύστημα εξετάσεων πρέπει να δίνοται σαφείς οδηγίες στους διορθωτές για τις λύσεις, και να μην αφήνονται στο τι πιστεύει ο καθένας.
Καλησπερα Σταθη, εχεις δικιο για τις σαφεις οδηγιες που πρεπει ομως να τις ξερουν και τα παιδια. Πχ εκει που λες οτι θα εδινες 1 ή 2 μοναδες εγω θα εδινα και τις 3 , μου αρεσουν περισσοτερο οι ποιοτητες λυσεις που δειχνουν οτι το παιδι καταλαβε το φαινομενο. Η μαθηματικη λυση χρειαζεται το παιδι να γνωριζει την εκθετικη στναρτηση και το ρολο της σταθερας L σε αυτη.
Στάθη ένας καθηγητής διδάσκει και λέει και έξτρα.
Τους λέει λοιπόν ότι μεγάλο L σημαίνει αργή αποκατάσταση. Αυτό ο μαθητής το θεωρεί γνώση και το χρησιμοποιεί.
Τέτοια απάντηση θα δεχόμασταν στις Δέσμες και είμαστε υποχρεωμένοι να δεχθούμε και σήμερα.
Σε αποδείξεις χρησιμοποιούνται και δηλωτικές γνώσεις. Παραδείγματα πολλά.
Καλησπέρα Αθανάσιε
Σε ένα σοβαρό σύστημα εξατάσεων, θα έπρεπε το τι μπορείς να δεχτείς και το τι όχι, να δίνεται με σαφήνεια από την επιτροπή των θεμάτων. Οπότε Γιάννη δεν θα έπρεπε να είσαι υποχρεωμένος για τίποτα παραπάνω.
Όσον αφορά το Β θέμα: η απόδειξη δεν είναι παράθεση άγνωστου (εκτός βιβλίου) τύπου,ούτε δηλωτική γνώση. Ούτε θεωρώ τα παραπάνω ποιοτικές λύσεις.
Αλλά αυτήν είναι μόνον η γνώμη μου, Δεν θα έπρεπε να έχει καμία σημασία, στην βαθμολόγηση των θεμάτων στις πανελλήνιες. Εκεί θα έπρεπε να βαμολογούσα, σύμφωνα με τις λύσεις της επιτροπής (της οποίας δουλεία είναι να παραθέσει όλες τις εντός ύλης λύσεις, με σαφείς οδηγίες για το πώς κατανέμονται οι μονάδες).
Είμαι της άποψης του λατινικού αποφθέγματος “σκληρός νόμος, αλλά νόμος” σε αυτές τις περιπτώσεις.
Καλημέρα παιδιά.
Γιάννη, άργησα να διαβάσω το θέμα (και τα σχόλια…), οπότε ας πω την γνώμη μου, έστω και αργά.
Το θέμα είναι θέμα εξετάσεων και μάλιστα θα πρόσθετα “μακάρι να το βλέπαμε σε εξετάσεις”…
Οι αντιρρήσεις που εκφράστηκαν, είναι αυτές που οδηγούν σε ερωτήματα τυποποιημένα. Πάρε δυο εξισώσεις και διαίρεσαι κατά μέλη ή σε ερωτήσεις “θωρίας” όπως το Β3 φέτος…
Θέλουμε ερωτήσεις που οι απάντήσεις θα είναι μοναδικές; Αυτό παραπέμεπει σε απάντηση από την 10η γραμμή “αυτό βέβαια…. ” μέχρι και την 16η γραμμή “… τελικά”.
Αυτό θέλουμε;
Ή το βασικό κριτήριο είναι στο αντίστοιχο κουτάκι βαθμολόγησης να μπουν βαθμοί 4-4 και όχι 4-3; Νομίζω ότι ο στόχος αυτός, μην εκτεθούμε, μην προκύψει διαφορά βαθμολογίας, στεγνώνει τον τρόπο εξέτασης.
Έτσι δεν συμφωνώ με τον Στάθη (καλημέρα Στάθη), ότι το ζήτημα λύνεται με τις απαντήσεις της ΚΕΕ, όπου θα πρέπει να καλύπτει κάθε τρόπο και κάθε αποδεικτική πορεία. Δεν χρειάζεται τυφλοσούρτης στους βαθμολογητές!!!
Χρειάζεται, όσοι καλούνται να βαθμολογήσουν να έχουν στοιχειωδώς ανοικτό μυαλό και στοιχειώδη υπευθυνότητα. Και από εκεί και πέρα να παρακολουθείται η πορεία βαθμολόγησης από τους υπεύθνουνς του βαθμολογικού. Δεν εφαρμόζεις τις ουσιαστικές οδηγίες βαθμολόγησης και είσαι πολύ αυστηρός (ή πολύ επιεικής), γίνεται πρώτα παρατήρηση και σε 2ο χρόνο φεύγεις από το βαθμολογικό…
Γιάννη, όταν οι οδηγίες προς τους μαθητές είναι να δικαιολογήσουν την απάντησή τους, προφανώς οι δηλωτικές απαντήσεις, δεν είναι απαντήσεις.
“Το πρόβλημα εμφανίζεται αν ένας μαθητής ξέρει (π.χ. το έχεις πει στην τάξη) ότι μεγάλο L=> μεγάλο χρόνο αποκατάστασης και παρακάμψει τη λύση που χαρακτήρισες αυξημένης δυσκολίας. Πρέπει να δεχθούμε την απάντησή του.”
Μεγάλο L άρα μεγάλος χρόνος αφού εγώ κάπου το άκουσα και το ξέρω, δεν είναι απάντηση. Δεν λέει τίποτα.
Δεν είναι δικαιολόγηση Γιάννη…
Τελευταία διόρθωση1 έτος πριν από Διονύσης Μάργαρης
Διονύση Καλημέρα ξανά.
Πως σου φαίνεται η απάντηση του Χρήστου: Ο συντελεστή αυτεπαγωγής του πηνίου σχετίζεται με την αδράνεια του πηνίου. Το ρεύμα στο πηνίο 1 αποκαθίσταται πιο γρήγορα σε σχέση με του 2ου πηνίου οπότε έμφανίζει μικρότερη αδράνεια ήτοι μικρότερο L
Δεν με καλύπτει Γιάννη η απάντηση.
Ο μαθητής γράφει θεωρία. Δεν μπορεί να ξεκινά την δικαιολόγησή του από ένα …τελικό συμπέρασμα, για το τι είναι και τι εκφράζει το L.
Γιατί το L συνδέεται με αδράνεια; Αυτό από πού προκύπτει; Η αδράνεια είναι ιδιότητα της ύλης που συνδέεται με τις μεταβολές στην ταχύτητα. Εδώ τι ακριβώς έχουμε; Εξαρτάται δηλαδή το L από την μάζα του πηνίου και πώς;
Θα μπορούσα Γιάννη, να θέσω πολλά αντίστοιχα ερωτήματα σε ένα μαθητή που θα είχα απέναντί μου και θα μου έδινε αυτήν την απάντηση…
Όταν δικαιολογούμε κάτι, δεν επαναλαμβάνουμε μια πρόταση που κάπου είδαμε ή ακούσαμε.
Αυτό είναι αρκετή γνώση Γιάννη για να πάρει τα 2 μ που δίνει η σωστή απάντηση. Μπράβο παιδί μου, χρησιμοποίησες κάτι που θυμάσαι και επέλεξες το σωστό.
Τώρα δώσε μας και την δικαιολόγηση…
Προσωπικά Γιάννη θα εστίαζα στην στιγμή t=0.
Οι δύο ΗΕΔ είναι ίσες (ίσες με την ΗΕΔ της πηγής), οπότε από την εξίσωση της Ε αυτεπαγωγής και με την χρήση της κλίσης από το διάγραμμα θα κατέληγα σε απάντηση.
Αλλά θα διάβαζα με προσοχή, οποιαδήποτε άλλη διακιολόγηση και όχι δηλωτική απάντηση, του στυλ:
Ξέρω (τι σε ενδιαφέρει εσένα από πού!!!) ότι αν το πηνίο έχει μεγάλο L θα καθυστερήσει να σταθεροποιηθεί η ένταση του ρεύματος.
Αυτό δεν είναι απάντηση.
Αντίθετα μια απάντηση όπως:
Μόλις κλείσουμε το διακόπτη το πηνίο αρχίζει να διαρρέεται από ρεύμα, αναπτύσσεται πάνω του μια ΗΕΔ λόγω αυτεπαγωγής με αντίθετη πολικότητα, λόγω του κανόνα του Lenz, η οποία αντιτίθεται στην διέλευση του ρεύματος, με αποτέελσμα το ρεύμα να καθυστρεί να σταθεροποιηθεί. Η «αντίσταση» αυτή στην αύξηση του ρεύματος είναι μεγαλύτερη όσο μεγαλύτερος είναι ο συντελεστής αυτεπαγωγής του πηνίου.
Αλλά τότε μεγάλο L, σημαίνει ότι πιο δύσκολα θα αυξηθεί η ένταση του ρεύματος, με αποτέλεσμα να απαιτηθεί και περισσότερος χρόνος για να πάρει η ένταση του ρεύματος την τελική, μέγιστη τιμή της Ι=Ε/R.
Αυτό μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι στην καμπύλη (2) αντιστοιχεί πηνίο με μεγαλύτερο συντελεστή αυτεπαγωγής.
Θα την θεωρούσα πλήρη!
Ας προσέξουμε οτι ο (υποθετικός) μαθητής δεν χρησιμοποίησε κλίσεις, ούτε νόμο αυτεπαγωγής, ούτε τίποτα.
Και όμως έδειξε ότι γνωρίζει και κατανοεί πλήρως το φαινόμενο.
ΥΓ
Γι΄αυτό έγραψα προηγούμενα στο Στάθη, ότι δεν θα περιμένουμε την ΚΕΕ να διατυπώσει όλες τις εναλλακτικές απαντήσεις.
Η παραπάνω διατύπωση που έδωσα Γιάννη, έχει διάφορες παραλλαγές και εκδοχές, που θα μπορούσαν να είναι πλήρεις ή και ελλειπείς δικαιολογήσεις.
Τελευταία διόρθωση1 έτος πριν από Διονύσης Μάργαρης
by 
Καλησπέρα
Γιάννη αυτό το θέμα δεν είναι «κακό» Β, απλά αυξημένης δυσκολίας. Επίσης δεν καταλαβαίνω γιατί έχει ως αφετηρία «κρυμμένη» γνώση, έστω και με εισαγωγικά. Οι πιθανές λύσεις του, προκύπτουν με την θεωρία που ήδη βρίσκεται στο σχολικό βιβλίο (τεύχος Β): είναι γνωστή η αναλογία L και μάζας, γνωστός ο κανόνας Kirchhoff, και όλοι οι μαθητές πρέπει να αναγνωρίζουν τον ρυθμό μεταβολής ως την κλίση στο αντίστοιχο διάγραμμα.
Δεν είναι ανάγκη όλα τα θέματα στις εξετάσεις να είναι αναμενόμενα, ας υπάρχουν και εκπλήξεις.
Το μόνο προβληματικό σημείο που μπορώ να σκεφτώ είναι το εξής: Με την παρούσα κατανομή των θεμάτων, το Β θέμα έχει 3 ερωτήσεις, με περίπου 8 μονάδες η κάθε μία (ή τέσσερις με περίπου 6 μονάδες). Αν κάποιος «χάσει» το δύσκολο ή μη αναμενόμενο θέμα, τιμωρείται με ένα σοβαρό πoσοστό των συνολικών μορίων. Θα μπορούσαν όμως τα θέματα Γ και Δ να ήταν μικρότερης έκτασης και τα Β να γίνονταν διαβαθμισμένης δυσκολίας, 7 ή 8 το πλήθος, με περίπου 3 μονάδες το καθένα. Έτσι αν κάποιος «χάσει» το δύσκολο Β, να χάνει 3 ή 4 μονάδες μόνον.
Καλησπέρα Στάθη.
Το πρόβλημα εμφανίζεται αν ένας μαθητής ξέρει (π.χ. το έχεις πει στην τάξη) ότι μεγάλο L=> μεγάλο χρόνο αποκατάστασης και παρακάμψει τη λύση που χαρακτήρισες αυξημένης δυσκολίας. Πρέπει να δεχθούμε την απάντησή του.
Συμφωνώ Στάθη με την αύξηση του αριθμού των θεμάτων που όμως δεν θα είναι σήριαλ όπως τα σημερινά.
Γιάννη εφ’ όσον είναι Β θέμα, χρειάζεται και αιτιολόγηση. Αν ο μαθητής στην απάντηση σχολίαζε απλά την αντιστοιχία L και m, ως δηλωτική γνώση χωρίς τίποτε άλλο, η γνώμη μου είναι πως όχι δεν πρέπει να πάρει και τα 3 μόρια (αν τα μόρια ήταν 3). Θα του έβαζα το 1 ή τα 2.
Αλλά σε ένα σοβαρό σύστημα εξετάσεων πρέπει να δίνοται σαφείς οδηγίες στους διορθωτές για τις λύσεις, και να μην αφήνονται στο τι πιστεύει ο καθένας.
Καλησπερα Σταθη, εχεις δικιο για τις σαφεις οδηγιες που πρεπει ομως να τις ξερουν και τα παιδια. Πχ εκει που λες οτι θα εδινες 1 ή 2 μοναδες εγω θα εδινα και τις 3 , μου αρεσουν περισσοτερο οι ποιοτητες λυσεις που δειχνουν οτι το παιδι καταλαβε το φαινομενο. Η μαθηματικη λυση χρειαζεται το παιδι να γνωριζει την εκθετικη στναρτηση και το ρολο της σταθερας L σε αυτη.
Στάθη ένας καθηγητής διδάσκει και λέει και έξτρα.
Τους λέει λοιπόν ότι μεγάλο L σημαίνει αργή αποκατάσταση. Αυτό ο μαθητής το θεωρεί γνώση και το χρησιμοποιεί.
Τέτοια απάντηση θα δεχόμασταν στις Δέσμες και είμαστε υποχρεωμένοι να δεχθούμε και σήμερα.
Σε αποδείξεις χρησιμοποιούνται και δηλωτικές γνώσεις. Παραδείγματα πολλά.
Δηλαδή αν βάλεις αυτό:
είσαι υποχρεωμένος να δεχτείς απάντηση με γέφυρα και ας μην είναι στην ύλη.
Οπότε μην το βάλεις.
Καλησπέρα Αθανάσιε
Σε ένα σοβαρό σύστημα εξατάσεων, θα έπρεπε το τι μπορείς να δεχτείς και το τι όχι, να δίνεται με σαφήνεια από την επιτροπή των θεμάτων. Οπότε Γιάννη δεν θα έπρεπε να είσαι υποχρεωμένος για τίποτα παραπάνω.
Όσον αφορά το Β θέμα: η απόδειξη δεν είναι παράθεση άγνωστου (εκτός βιβλίου) τύπου,ούτε δηλωτική γνώση. Ούτε θεωρώ τα παραπάνω ποιοτικές λύσεις.
Αλλά αυτήν είναι μόνον η γνώμη μου, Δεν θα έπρεπε να έχει καμία σημασία, στην βαθμολόγηση των θεμάτων στις πανελλήνιες. Εκεί θα έπρεπε να βαμολογούσα, σύμφωνα με τις λύσεις της επιτροπής (της οποίας δουλεία είναι να παραθέσει όλες τις εντός ύλης λύσεις, με σαφείς οδηγίες για το πώς κατανέμονται οι μονάδες).
Είμαι της άποψης του λατινικού αποφθέγματος “σκληρός νόμος, αλλά νόμος” σε αυτές τις περιπτώσεις.
Καλημέρα παιδιά.
Γιάννη, άργησα να διαβάσω το θέμα (και τα σχόλια…), οπότε ας πω την γνώμη μου, έστω και αργά.
Το θέμα είναι θέμα εξετάσεων και μάλιστα θα πρόσθετα “μακάρι να το βλέπαμε σε εξετάσεις”…
Οι αντιρρήσεις που εκφράστηκαν, είναι αυτές που οδηγούν σε ερωτήματα τυποποιημένα. Πάρε δυο εξισώσεις και διαίρεσαι κατά μέλη ή σε ερωτήσεις “θωρίας” όπως το Β3 φέτος…
Θέλουμε ερωτήσεις που οι απάντήσεις θα είναι μοναδικές; Αυτό παραπέμεπει σε απάντηση από την 10η γραμμή “αυτό βέβαια…. ” μέχρι και την 16η γραμμή “… τελικά”.
Αυτό θέλουμε;
Ή το βασικό κριτήριο είναι στο αντίστοιχο κουτάκι βαθμολόγησης να μπουν βαθμοί 4-4 και όχι 4-3; Νομίζω ότι ο στόχος αυτός, μην εκτεθούμε, μην προκύψει διαφορά βαθμολογίας, στεγνώνει τον τρόπο εξέτασης.
Έτσι δεν συμφωνώ με τον Στάθη (καλημέρα Στάθη), ότι το ζήτημα λύνεται με τις απαντήσεις της ΚΕΕ, όπου θα πρέπει να καλύπτει κάθε τρόπο και κάθε αποδεικτική πορεία. Δεν χρειάζεται τυφλοσούρτης στους βαθμολογητές!!!
Χρειάζεται, όσοι καλούνται να βαθμολογήσουν να έχουν στοιχειωδώς ανοικτό μυαλό και στοιχειώδη υπευθυνότητα. Και από εκεί και πέρα να παρακολουθείται η πορεία βαθμολόγησης από τους υπεύθνουνς του βαθμολογικού. Δεν εφαρμόζεις τις ουσιαστικές οδηγίες βαθμολόγησης και είσαι πολύ αυστηρός (ή πολύ επιεικής), γίνεται πρώτα παρατήρηση και σε 2ο χρόνο φεύγεις από το βαθμολογικό…
Γιάννη, όταν οι οδηγίες προς τους μαθητές είναι να δικαιολογήσουν την απάντησή τους, προφανώς οι δηλωτικές απαντήσεις, δεν είναι απαντήσεις.
“Το πρόβλημα εμφανίζεται αν ένας μαθητής ξέρει (π.χ. το έχεις πει στην τάξη) ότι μεγάλο L=> μεγάλο χρόνο αποκατάστασης και παρακάμψει τη λύση που χαρακτήρισες αυξημένης δυσκολίας. Πρέπει να δεχθούμε την απάντησή του.”
Μεγάλο L άρα μεγάλος χρόνος αφού εγώ κάπου το άκουσα και το ξέρω, δεν είναι απάντηση. Δεν λέει τίποτα.
Δεν είναι δικαιολόγηση Γιάννη…
Διονύση Καλημέρα ξανά.
Πως σου φαίνεται η απάντηση του Χρήστου:
Ο συντελεστή αυτεπαγωγής του πηνίου σχετίζεται με την αδράνεια του πηνίου. Το ρεύμα στο πηνίο 1 αποκαθίσταται πιο γρήγορα σε σχέση με του 2ου πηνίου οπότε έμφανίζει μικρότερη αδράνεια ήτοι μικρότερο L
Δεν με καλύπτει Γιάννη η απάντηση.
Ο μαθητής γράφει θεωρία. Δεν μπορεί να ξεκινά την δικαιολόγησή του από ένα …τελικό συμπέρασμα, για το τι είναι και τι εκφράζει το L.
Γιατί το L συνδέεται με αδράνεια; Αυτό από πού προκύπτει; Η αδράνεια είναι ιδιότητα της ύλης που συνδέεται με τις μεταβολές στην ταχύτητα. Εδώ τι ακριβώς έχουμε; Εξαρτάται δηλαδή το L από την μάζα του πηνίου και πώς;
Θα μπορούσα Γιάννη, να θέσω πολλά αντίστοιχα ερωτήματα σε ένα μαθητή που θα είχα απέναντί μου και θα μου έδινε αυτήν την απάντηση…
Όταν δικαιολογούμε κάτι, δεν επαναλαμβάνουμε μια πρόταση που κάπου είδαμε ή ακούσαμε.
Αυτό είναι αρκετή γνώση Γιάννη για να πάρει τα 2 μ που δίνει η σωστή απάντηση. Μπράβο παιδί μου, χρησιμοποίησες κάτι που θυμάσαι και επέλεξες το σωστό.
Τώρα δώσε μας και την δικαιολόγηση…
Δηλαδή σαν μοναδική δικαιολόγηση βλέπεις αυτήν που γράφεται στο pdf.
Προσωπικά Γιάννη θα εστίαζα στην στιγμή t=0.
Οι δύο ΗΕΔ είναι ίσες (ίσες με την ΗΕΔ της πηγής), οπότε από την εξίσωση της Ε αυτεπαγωγής και με την χρήση της κλίσης από το διάγραμμα θα κατέληγα σε απάντηση.
Αλλά θα διάβαζα με προσοχή, οποιαδήποτε άλλη διακιολόγηση και όχι δηλωτική απάντηση, του στυλ:
Ξέρω (τι σε ενδιαφέρει εσένα από πού!!!) ότι αν το πηνίο έχει μεγάλο L θα καθυστερήσει να σταθεροποιηθεί η ένταση του ρεύματος.
Αυτό δεν είναι απάντηση.
Αντίθετα μια απάντηση όπως:
Μόλις κλείσουμε το διακόπτη το πηνίο αρχίζει να διαρρέεται από ρεύμα, αναπτύσσεται πάνω του μια ΗΕΔ λόγω αυτεπαγωγής με αντίθετη πολικότητα, λόγω του κανόνα του Lenz, η οποία αντιτίθεται στην διέλευση του ρεύματος, με αποτέελσμα το ρεύμα να καθυστρεί να σταθεροποιηθεί. Η «αντίσταση» αυτή στην αύξηση του ρεύματος είναι μεγαλύτερη όσο μεγαλύτερος είναι ο συντελεστής αυτεπαγωγής του πηνίου.
Αλλά τότε μεγάλο L, σημαίνει ότι πιο δύσκολα θα αυξηθεί η ένταση του ρεύματος, με αποτέλεσμα να απαιτηθεί και περισσότερος χρόνος για να πάρει η ένταση του ρεύματος την τελική, μέγιστη τιμή της Ι=Ε/R.
Αυτό μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι στην καμπύλη (2) αντιστοιχεί πηνίο με μεγαλύτερο συντελεστή αυτεπαγωγής.
Θα την θεωρούσα πλήρη!
Ας προσέξουμε οτι ο (υποθετικός) μαθητής δεν χρησιμοποίησε κλίσεις, ούτε νόμο αυτεπαγωγής, ούτε τίποτα.
Και όμως έδειξε ότι γνωρίζει και κατανοεί πλήρως το φαινόμενο.
ΥΓ
Γι΄αυτό έγραψα προηγούμενα στο Στάθη, ότι δεν θα περιμένουμε την ΚΕΕ να διατυπώσει όλες τις εναλλακτικές απαντήσεις.
Η παραπάνω διατύπωση που έδωσα Γιάννη, έχει διάφορες παραλλαγές και εκδοχές, που θα μπορούσαν να είναι πλήρεις ή και ελλειπείς δικαιολογήσεις.
Η απάντηση που έδωσες είναι πλήρης πέρα από κάθε συζήτηση.
καλημέρα σε όλους, συμφωνώ με τον Διονύση