Καλημέρα και καλό ΣΚ σε όλους.
Αντιγράφω από τον τελευταίο σύνδεσμο, που έδωσε ο Ανάργυρος:
“Κατ’ αρχάς μιλάμε για κάτι που δεν υπάρχει! Παρά τις υποσχέσεις, η πυρηνική βιομηχανία δεν έχει παρουσιάσει ακόμη αντιδραστήρες SMR που να λειτουργούν. Παρόλο που η σχετική έρευνα ξεκίνησε από τον περασμένο αιώνα, οι ημερομηνίες έναρξης -δοκιμαστικής έστω- λειτουργίας αλλάζουν συνεχώς και η τελευταία εκδοχή κάνει λόγο για το τέλος αυτής της δεκαετίας. Όσο αφορά στο κόστος παραγωγής, πρόσφατες μελέτες στην Αυστραλία (βασικό εξαγωγέα ουρανίου, η οποία έχει κάθε λόγο να υποστηρίζει την πυρηνική ενέργεια) υπολογίζουν το σταθμισμένο κόστος παραγωγής των νέων αντιδραστήρων σε 143-237 ευρώ ανά μεγαβατώρα (CSIRO, Μάιος 2024). Καμία έκπληξη αφού και το σταθμισμένο κόστος των συμβατικών αντιδραστήρων ανέρχεται σε 175 ευρώ ανά μεγαβατώρα (εύρος 131-204 ευρώ ανά μεγαβατώρα) σύμφωνα με τον Οίκο Lazard (Ιούνιος 2024). Σημειωτέον ότι το παραπάνω κόστος υπολογίζεται βάσει αισιόδοξων προβλέψεων ως προς το κόστος κατασκευής και θεωρώντας ότι όλα θα κυλίσουν καλά κατά την ανάπτυξη των σταθμών. Η εμπειρία όμως μας λέει διαφορετικά πράγματα. Όλοι οι αντιδραστήρες στο παρελθόν είχαν πολύχρονες καθυστερήσεις στην κατασκευή τους, εκτινάζοντας το κόστος του εγχειρήματος. Για σύγκριση, να πούμε ότι το αντίστοιχο σταθμισμένο κόστος των φωτοβολταϊκών και των αιολικών είναι της τάξης των 40 και 50 ευρώ ανά μεγαβατώρα αντίστοιχα. Η προσθήκη μπαταριών σε συστήματα ΑΠΕ ανεβάζει το σταθμισμένο κόστος κατά 25-30 ευρώ ανά μεγαβατώρα, κόστος που παραμένει κάτω από το μισό του αντίστοιχου των πυρηνικών.”
Είναι λυπηρό και απογοητευτικό το να ακούς από έναν Πανεπιστημιακό δάσκαλο έναν τόσο έντονα πολιτικό και όχι επιστημονικό λόγο, ισχυριζόμενος μάλιστα το ακριβώς αντίθετο.
Πως να μας πείσει ο εν λόγω Πανεπιστημιακός ότι μιλάει με τη γλώσσα της επιστήμης και όχι της πολιτικής όταν η συνέντευξη του γίνεται αμέσως μετά την μεταστροφή – κωλοτούμπα του Πρωθυπουργού Κου Μητσοτάκη για την πυρηνική ενέργεια στη χώρα μας; Όταν ο ίδιος ο Πρωθυπουργός δήλωνε πριν από 2 έτη ότι τέτοιο θέμα δεν υφίσταται;
Πόσο αίολο είναι το επιχείρημα που επικαλέστηκε ότι όλοι οι τρόποι παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας ενέχουν κάποιο κίνδυνο φέρνοντας ως παράδειγμα το κτίσιμο ενός εργοστασίου λιγνίτη μέσα σε ένα δάσος; Όταν αποκρύπτει έτσι ότι 13 χρόνια μετά το ατύχημα της Φουκοσίμα μια περιοχή όση το λεκανοπέδιο της Αττικής είναι ακατοίκητη, ενώ τον πυρήνα των κατεστραμμένων αντιδραστήρων δεν μπορεί να τον προσπελάσει ούτε ρομπότ; Ένα πυρηνικό ατύχημα ενέχει τους ίδιους κινδύνους με ένα ατύχημα σε μία ανεμογεννήτρια ή σε ένα υδροηλεκτρικό ή θερμοηλεκτρικό εργοστάσιο;
Πόσο μη ορθολογική είναι η άποψη ότι η πυρηνική ενέργεια είναι καθαρή φθηνή και ασφαλής όταν κατέχοντας η ανθρωπότητα αυτή την τεχνολογία πάνω από 70 έτη παράγει μόνο το 4% των αναγκών της;
Πόσο σκόπιμη είναι η απόκρυψη ότι το τόσο ανεπτυγμένο πυρηνικό πρόγραμμα της Γαλλίας έχει γίνει σε βάρος ολόκληρης της Δυτικής Αφρικής από την οποία αντλεί το ουράνιο αλλά και εναποθέτει τα ραδιενεργά της απόβλητα; Και όταν μάλιστα το κόστος εναπόθεσης γίνεται αρκετά υψηλό τότε σε συνεργασία με την Ιταλική μαφία βυθίζονται στη γειτονιά μας στη Μεσόγειο πλοία που μεταφέρουν πυρηνικά απόβλητα;
Πόσο επιστημονική είναι η απόκρυψη ότι η τεχνολογία των SMRs είναι διεθνώς σε πειραματικό στάδιο και ενέχει το φόβο χρήσης του καυσίμου για στρατιωτικούς σκοπούς αφού το καύσιμο ουράνιο που απαιτείται για τη λειτουργία τους είναι σε μεγαλύτερο βαθμό εμπλουτισμένο από αυτό των μεγάλων πυρηνικών εργοστασίων; Ότι τα SMRs λόγω του μικρού τους μεγέθους αποτελούν εύκολους στόχους για σαμποτάζ ή και για κλοπή του καυσίμου;
Πόσο επιστημονική και όχι πολιτική είναι η άποψη ότι η απόφαση της Γερμανίας για την πλήρη απεξάρτηση από τα Πυρηνικά έγινε εν θερμώ όταν η απόφαση αυτή ήταν ομόφωνη από το Γερμανικό κοινοβούλιο με Καγκελάριο την Κα Μέρκελ η οποία σημειωτέον έχει λαμπρές σπουδές στη Φυσική; Ότι ήταν τάχαμου μία βιαστική απόφαση αποκρύπτοντας ότι το κλείσιμο των 3 τελευταίων εργοστασίων έγινε πριν από 2 χρόνια και 11 χρόνια μετά την αρχική απόφαση της Κας Μέρκελ από τον καγκελάριο κο Σολτς και μάλιστα μετά την έναρξη του πολέμου της Ουκρανίας;
Όταν λέμε ότι “καμία τέτοια διάταξη δεν έχει ακόμη λειτουργήσει”, πού βασιζόμαστε; Διαβάζω στην Wikipedia: “Russia has started to deploy on its arctic coast small nuclear reactors embarked on board icebreakers. In May 2020, the first prototype of a floating nuclear power plant with two 30 MWe reactors – the type KLT-40 – started operation in Pevek, Russia”. Στο ίδιο άρθρο διαβάζω ότι βρίσκονται στο στάδιο κατασκευής και πολλά άλλα παρόμοια εργοστάσια.
Πόσοι γνωρίζουν ότι η Ελλάδα είχε πυρηνικές επιδιώξεις κατά τον 20ό αιώνα; Και άραγε πόσο ρεαλιστικές ήταν αυτές; Πώς σχεδίαζε να χρησιμοποιήσει η χώρα την ατομική ενέργεια; Ποια ήταν τα πρόσωπα που πρωτοστάτησαν σε αυτό το εγχείρημα; Ποιοι ξένοι ενδιαφέρθηκαν να γίνουν οι επίλεκτοι συνεργάτες της; Και εντέλει τι απέμεινε από εκείνη την εποχή;
Σε αυτά τα ερωτήματα επιχειρεί να δώσει για πρώτη φορά απαντήσεις η Ατομική Εποχή, φέρνοντας στο φως τα αρχεία που σχετίζονται με την ατομική ενέργεια στην Ελλάδα και τις προσπάθειες της χώρας για τη συμμετοχή της στον “αιώνα του ατόμου”, σε μια περίοδο που ξεκινά από την Απελευθέρωση και ολοκληρώνεται με το πυρηνικό ατύχημα του Τσερνόμπιλ. Μέσα από χιλιάδες ξένα και ελληνικά έγγραφα, αποκαλύπτεται όλο το παρασκήνιο της εποχής: από το CERN, τον “Δημόκριτο” και τις παρεμβάσεις των Ανακτόρων έως τα πρώτα βήματα της ΔΕΗ και της ΕΤΒΑ· από τον Ανένδοτο και τις μυστικές διαπραγματεύσεις των αποστατών με τους Άγγλους έως τα απόρρητα παζάρια των χουντικών με το Λονδίνο για ανταλλαγή ελληνικών καπνών με πυρηνικό αντιδραστήρα· και από την πετρελαϊκή κρίση και τη μεταπολίτευση έως τις έρευνες για ουράνιο, τα πυρηνικά σχέδια της ΔΕΗ, το ελληνικό αντιπυρηνικό κίνημα και τη μεγάλη ανατροπή της Αλλαγής. Κορυφαίοι πολιτικοί, επιχειρηματίες και επιστήμονες συναντούν τον ξένο παράγοντα, υπό το βάρος τής πάντοτε επίκαιρης πρόκλησης της ενεργειακής απεξάρτησης και αυτάρκειας. Ώσπου το Τσερνόμπιλ τα αλλάζει όλα για πάντα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Το κείμενο του σχολίου μου, όπως αναφέρεται στο τέλος του κειμένου, περιέχεται στο οπισθόφυλλο του βιβλίου: Ατομική Εποχή, του Αχιλλέα Χεκίμογλου. Δεν είναι δικό μου.
by 
Καλημέρα και καλό ΣΚ σε όλους.
Αντιγράφω από τον τελευταίο σύνδεσμο, που έδωσε ο Ανάργυρος:
“Κατ’ αρχάς μιλάμε για κάτι που δεν υπάρχει! Παρά τις υποσχέσεις, η πυρηνική βιομηχανία δεν έχει παρουσιάσει ακόμη αντιδραστήρες SMR που να λειτουργούν. Παρόλο που η σχετική έρευνα ξεκίνησε από τον περασμένο αιώνα, οι ημερομηνίες έναρξης -δοκιμαστικής έστω- λειτουργίας αλλάζουν συνεχώς και η τελευταία εκδοχή κάνει λόγο για το τέλος αυτής της δεκαετίας. Όσο αφορά στο κόστος παραγωγής, πρόσφατες μελέτες στην Αυστραλία (βασικό εξαγωγέα ουρανίου, η οποία έχει κάθε λόγο να υποστηρίζει την πυρηνική ενέργεια) υπολογίζουν το σταθμισμένο κόστος παραγωγής των νέων αντιδραστήρων σε 143-237 ευρώ ανά μεγαβατώρα (CSIRO, Μάιος 2024). Καμία έκπληξη αφού και το σταθμισμένο κόστος των συμβατικών αντιδραστήρων ανέρχεται σε 175 ευρώ ανά μεγαβατώρα (εύρος 131-204 ευρώ ανά μεγαβατώρα) σύμφωνα με τον Οίκο Lazard (Ιούνιος 2024). Σημειωτέον ότι το παραπάνω κόστος υπολογίζεται βάσει αισιόδοξων προβλέψεων ως προς το κόστος κατασκευής και θεωρώντας ότι όλα θα κυλίσουν καλά κατά την ανάπτυξη των σταθμών. Η εμπειρία όμως μας λέει διαφορετικά πράγματα. Όλοι οι αντιδραστήρες στο παρελθόν είχαν πολύχρονες καθυστερήσεις στην κατασκευή τους, εκτινάζοντας το κόστος του εγχειρήματος. Για σύγκριση, να πούμε ότι το αντίστοιχο σταθμισμένο κόστος των φωτοβολταϊκών και των αιολικών είναι της τάξης των 40 και 50 ευρώ ανά μεγαβατώρα αντίστοιχα. Η προσθήκη μπαταριών σε συστήματα ΑΠΕ ανεβάζει το σταθμισμένο κόστος κατά 25-30 ευρώ ανά μεγαβατώρα, κόστος που παραμένει κάτω από το μισό του αντίστοιχου των πυρηνικών.”
Είναι λυπηρό και απογοητευτικό το να ακούς από έναν Πανεπιστημιακό δάσκαλο έναν τόσο έντονα πολιτικό και όχι επιστημονικό λόγο, ισχυριζόμενος μάλιστα το ακριβώς αντίθετο.
Πως να μας πείσει ο εν λόγω Πανεπιστημιακός ότι μιλάει με τη γλώσσα της επιστήμης και όχι της πολιτικής όταν η συνέντευξη του γίνεται αμέσως μετά την μεταστροφή – κωλοτούμπα του Πρωθυπουργού Κου Μητσοτάκη για την πυρηνική ενέργεια στη χώρα μας; Όταν ο ίδιος ο Πρωθυπουργός δήλωνε πριν από 2 έτη ότι τέτοιο θέμα δεν υφίσταται;
Πόσο αίολο είναι το επιχείρημα που επικαλέστηκε ότι όλοι οι τρόποι παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας ενέχουν κάποιο κίνδυνο φέρνοντας ως παράδειγμα το κτίσιμο ενός εργοστασίου λιγνίτη μέσα σε ένα δάσος; Όταν αποκρύπτει έτσι ότι 13 χρόνια μετά το ατύχημα της Φουκοσίμα μια περιοχή όση το λεκανοπέδιο της Αττικής είναι ακατοίκητη, ενώ τον πυρήνα των κατεστραμμένων αντιδραστήρων δεν μπορεί να τον προσπελάσει ούτε ρομπότ; Ένα πυρηνικό ατύχημα ενέχει τους ίδιους κινδύνους με ένα ατύχημα σε μία ανεμογεννήτρια ή σε ένα υδροηλεκτρικό ή θερμοηλεκτρικό εργοστάσιο;
Πόσο μη ορθολογική είναι η άποψη ότι η πυρηνική ενέργεια είναι καθαρή φθηνή και ασφαλής όταν κατέχοντας η ανθρωπότητα αυτή την τεχνολογία πάνω από 70 έτη παράγει μόνο το 4% των αναγκών της;
Πόσο σκόπιμη είναι η απόκρυψη ότι το τόσο ανεπτυγμένο πυρηνικό πρόγραμμα της Γαλλίας έχει γίνει σε βάρος ολόκληρης της Δυτικής Αφρικής από την οποία αντλεί το ουράνιο αλλά και εναποθέτει τα ραδιενεργά της απόβλητα; Και όταν μάλιστα το κόστος εναπόθεσης γίνεται αρκετά υψηλό τότε σε συνεργασία με την Ιταλική μαφία βυθίζονται στη γειτονιά μας στη Μεσόγειο πλοία που μεταφέρουν πυρηνικά απόβλητα;
Πόσο επιστημονική είναι η απόκρυψη ότι η τεχνολογία των SMRs είναι διεθνώς σε πειραματικό στάδιο και ενέχει το φόβο χρήσης του καυσίμου για στρατιωτικούς σκοπούς αφού το καύσιμο ουράνιο που απαιτείται για τη λειτουργία τους είναι σε μεγαλύτερο βαθμό εμπλουτισμένο από αυτό των μεγάλων πυρηνικών εργοστασίων; Ότι τα SMRs λόγω του μικρού τους μεγέθους αποτελούν εύκολους στόχους για σαμποτάζ ή και για κλοπή του καυσίμου;
Πόσο επιστημονική και όχι πολιτική είναι η άποψη ότι η απόφαση της Γερμανίας για την πλήρη απεξάρτηση από τα Πυρηνικά έγινε εν θερμώ όταν η απόφαση αυτή ήταν ομόφωνη από το Γερμανικό κοινοβούλιο με Καγκελάριο την Κα Μέρκελ η οποία σημειωτέον έχει λαμπρές σπουδές στη Φυσική; Ότι ήταν τάχαμου μία βιαστική απόφαση αποκρύπτοντας ότι το κλείσιμο των 3 τελευταίων εργοστασίων έγινε πριν από 2 χρόνια και 11 χρόνια μετά την αρχική απόφαση της Κας Μέρκελ από τον καγκελάριο κο Σολτς και μάλιστα μετά την έναρξη του πολέμου της Ουκρανίας;
Μερικές πληροφορίες για την πυρηνική ενέργεια.
Όταν λέμε ότι “καμία τέτοια διάταξη δεν έχει ακόμη λειτουργήσει”, πού βασιζόμαστε; Διαβάζω στην Wikipedia: “Russia has started to deploy on its arctic coast small nuclear reactors embarked on board icebreakers. In May 2020, the first prototype of a floating nuclear power plant with two 30 MWe reactors – the type KLT-40 – started operation in Pevek, Russia”. Στο ίδιο άρθρο διαβάζω ότι βρίσκονται στο στάδιο κατασκευής και πολλά άλλα παρόμοια εργοστάσια.
Μερικές ακόμη σκέψεις για το θέμα, εδώ
Πόσοι γνωρίζουν ότι η Ελλάδα είχε πυρηνικές επιδιώξεις κατά τον 20ό αιώνα; Και άραγε πόσο ρεαλιστικές ήταν αυτές; Πώς σχεδίαζε να χρησιμοποιήσει η χώρα την ατομική ενέργεια; Ποια ήταν τα πρόσωπα που πρωτοστάτησαν σε αυτό το εγχείρημα; Ποιοι ξένοι ενδιαφέρθηκαν να γίνουν οι επίλεκτοι συνεργάτες της; Και εντέλει τι απέμεινε από εκείνη την εποχή;
Σε αυτά τα ερωτήματα επιχειρεί να δώσει για πρώτη φορά απαντήσεις η Ατομική Εποχή, φέρνοντας στο φως τα αρχεία που σχετίζονται με την ατομική ενέργεια στην Ελλάδα και τις προσπάθειες της χώρας για τη συμμετοχή της στον “αιώνα του ατόμου”, σε μια περίοδο που ξεκινά από την Απελευθέρωση και ολοκληρώνεται με το πυρηνικό ατύχημα του Τσερνόμπιλ. Μέσα από χιλιάδες ξένα και ελληνικά έγγραφα, αποκαλύπτεται όλο το παρασκήνιο της εποχής: από το CERN, τον “Δημόκριτο” και τις παρεμβάσεις των Ανακτόρων έως τα πρώτα βήματα της ΔΕΗ και της ΕΤΒΑ· από τον Ανένδοτο και τις μυστικές διαπραγματεύσεις των αποστατών με τους Άγγλους έως τα απόρρητα παζάρια των χουντικών με το Λονδίνο για ανταλλαγή ελληνικών καπνών με πυρηνικό αντιδραστήρα· και από την πετρελαϊκή κρίση και τη μεταπολίτευση έως τις έρευνες για ουράνιο, τα πυρηνικά σχέδια της ΔΕΗ, το ελληνικό αντιπυρηνικό κίνημα και τη μεγάλη ανατροπή της Αλλαγής. Κορυφαίοι πολιτικοί, επιχειρηματίες και επιστήμονες συναντούν τον ξένο παράγοντα, υπό το βάρος τής πάντοτε επίκαιρης πρόκλησης της ενεργειακής απεξάρτησης και αυτάρκειας. Ώσπου το Τσερνόμπιλ τα αλλάζει όλα για πάντα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Ανάργυρε, σε ευχαριστούμε για την παραπομπή στο σύνδεσμο.
Ανδρέα, ρωτάς “Πόσοι γνωρίζουν ότι….”
Σίγουρα όσοι διαβάζουν τον Φασουλόπουλο
Πάντως, μια επανάληψη είναι πάντα χρήσιμη
Θοδωρή, καλημέρα.
Το κείμενο του σχολίου μου, όπως αναφέρεται στο τέλος του κειμένου, περιέχεται στο οπισθόφυλλο του βιβλίου: Ατομική Εποχή, του Αχιλλέα Χεκίμογλου. Δεν είναι δικό μου.