by «Στρατηγέ / καθηγητά, τι ζητούσες στη Λάρισα, συ ένας Υδραίος;»
Αντί προλόγου
«Τραγούδια που δεν είναι τραγούδια, αλλά φτηνός (και κακόγουστος) λαϊκισμός που κάνει μπαμ από απόσταση. Φταίει, λέει, το κέρδος που έγινε το ατύχημα. Οι ίδιοι που τραγουδούσαν στο Σύνταγμα για το ΟΧΙ τον Ιούλιο του 2015 σε μια νέα παράσταση που βρωμάει βαριά μούχλα (Stathis Kalyvas)».
Διαβάζουμε στην πρόσκληση: «Η τρίτη εκδήλωση της σειράς «Ρηξικέλευθο» με τον Στάθη Καλύβα προσεγγίζει την καινοτομία με διαφορετικό τρόπο, συνδέοντάς την με τρία διακριτά πεδία: το επιχειρείν, την επιστήμη και τον πολιτισμό και τις τέχνες. Στόχος της είναι να απαντήσει σε καίρια ερωτήματα που σχετίζονται με την καινοτομία: Πώς ακριβώς προκύπτει το καινούργιο μέσα από το παλιό; Πώς πορεύεται κανείς στη ζωή με τρόπο καινοτόμο, πρωτότυπο και δημιουργικό, δηλαδή ρηξικέλευθο; Τι ακριβώς σημαίνει αυτό; Κάθε συζήτηση εστιάζει σε δύο ανθρώπους καθημερινούς και συνάμα δημιουργικούς, που δραστηριοποιούνται έχοντας ως βάση ένα από τα τρία πεδία», (ΜΕΓΑΡΟΝ – 10 Οκτωβρίου 2024).
Ο οργανωτής της σειράς «Ρηξικέλευθο», ο αναθεωρητής ιστορικός Στάθης Καλύβας, που με τα κείμενά του περί του ρόλου των «Ταγμάτων Ασφαλείας» στη κατοχή και της αναγκαιότητας ύπαρξής τους, μέσα από ανακόλουθες χρονικά και τοπικά αναφορές, εκθειάζει τη δράση τους (επαΐοντες ιστορικοί έχουν τοποθετηθεί προ πολλού για το έργο του) αναλαμβάνει να αποκαθάρει το παρελθόν με φυγή προς το μέλλον. «Ρηξικέλευθο» το μέλλον για τον κο Καλύβα. Οι συμμετέχοντας όμως «καλή τη πίστη», μήπως άθελά τους λειτουργούν πάνω στη σκηνή ως το «φάντασμα της όπερας» αρνούμενοι να αντικρίσουν το παραμορφωμένο πρόσωπο του ιδιοφυούς συνθέτη που κινεί τα νήματα από το υπόγειο και εμείς οι υπόλοιποι απολαμβάνουμε το μελίρρυτο ηχητικό αποτέλεσμα, χωρίς να αναρωτιόμαστε το γιατί και το πως?
Τίθεται το διαχρονικό και πάντοτε επίκαιρο ερώτημα: «Επιστήμη και δημοκρατία ανέκαθεν πορευόταν μαζί? ή η διανοητική εχθρότητα προς τη θεμελιώδη επιστήμη και τον Διαφωτισμό που είναι σήμερα σε έξαρση στις δημοκρατικές χώρες… έχουν χτυπητές ομοιότητες με αντίστοιχα φαινόμενα που κυριάρχησαν στη μεσοπολεμική Γερμανία?» – Στέφανος Τραχανάς, Ο ΚΥΚΛΟΣ – επιστήμη και δημοκρατία σε ανήσυχους καιρούς.
«Πως είναι δυνατόν φορείς του ορθολογισμού, σκαπανείς της επιστημονικής κοινότητας να συνυπάρχουν με άτομα που καλλιεργούν φαινόμενα προσωπολατρίας (ένας ο ηγέτης κατά τον κο Καλύβα και μία η εν Ελλάδι οικογένεια), τα οποία τόσο καταστροφικό ρόλο έχουν παίξει όχι μόνον στην ιστορία των δημοκρατικών πολιτευμάτων, αλλά και στην ιστορία των καθεστώτων που προέκυψαν από κοινωνικές και πολιτικές επαναστάσεις»? (Σ. Τραχανάς, Ο ΚΥΚΛΟΣ) .
Πολλοί ισχυρίζονται ότι τούτοι οι ταραγμένοι καιροί προσομοιάζουν με τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης. Τότε γερμανοί διανοούμενοι ηγήθηκαν μιας πολύχρονης εκστρατείας να καθαρθεί η γερμανική επιστήμη από τα μιάσματα , τώρα «διανοούμενοι», ηγούνται να αποκαθάρουν το παρελθόν με τη φυγή προς το «Ρηξικέλευθο» μέλλον. Και όμως η επιστήμη δεν έχει ασυνέχειες. Έχει εξάρσεις και υφέσεις και συμπορεύεται με τα κοινωνικά και πολιτισμικά φαινόμενα κάθε εποχής. Τα άτομα που τη διακονούν δεν λειτουργούν σε αυτόνομα κλειστά επιστημονικά περιβάλλοντα (βλ. Γαλιλαίος και μετέπειτα), αλλά συνυπάρχουν σε όλες τις εκφάνσεις και εκφράσεις της κάθε εποχής.
Οι θρησκευτικές πεποιθήσεις, οι αντιλήψεις για το είδος της πολιτικής διακυβέρνησης, η πρόσληψη της εξωτερικής πραγματικότητας ως ιδεολογία, οι νοοτροπίες που διαμορφώνουν τη θεωρία και πρακτική του δικαίου, η θεματογραφία μορφών του πεζού ή ποιητικού λόγου του δημιουργού του «Ρηξικέλευθου», πως μπορούν να συνυπάρξουν με τον «ελευθεριακό» λόγο της επιστήμης, της βασικής έρευνας, και τον δημοκρατικό ορθολογισμό της επιστημονικής κοινότητας? Θα αποκαθάρουμε τους φορείς της ιδεολογίας του παρελθόντος δίνοντάς τους «ρηξικέλευθο» άλλοθι?
Σημ. Με απορία ο γράφων αντιμετώπισε τη συμμετοχή του καθηγητή Στέφανου Τραχανά στην εκδήλωση του Στάθη Καλύβα στο ΜΕΓΑΡΟΝ. Μετά τις τελευταίες δηλώσεις του Σ. Καλύβα για τη συναυλία στο Καλλιμάρμαρο, η απορία για τη συμμετοχή μετατράπηκε σε πίκρα… διότι εξακολουθούμε να θέλουμε να ακουμπάμε σε στιβαρούς ογκόλιθους.
Τελικά «Στρατηγέ, τί ζητούσες στη Λάρισα, συ ένας Υδραίος»;
Διαβάστε καλύτερα τον Στάθη Καλύβα. Δεν λέει ότι όλοι στα τάγματα ασφαλείας σε όλη τηην Ελλάδα ήταν συνεργάτες των Γερμανών αλλά ούτε ότι ανάμεσα στα τάγματα ασφαλείας (ιδιαίτερα προς το τέλος του πολέμου) δεν υπήρξαν και πολλοί συνεργάτες των γερμανών. Πολλοί αποχώρησαν από αυτά στον εμφύλιο που ακολούθησε αλλά αρκετοί μπηκαν σε αυτά το 1944 όταν οι Γερμανοί φαινόταν ότι είχαν χάσει τον πόλεμο βλ.
https://stathiskalyvas.com/wp-content/uploads/2016/01/ta.pdf
Προσπαθήστε να ερμηνεύσετε το γεγονός ότι στην κρήτη δεν υπήρξαν τάγματα ασφαλείας ούτε επίσημοι ένοπλοι συνεργατες των ναζί (εκτός από μερικές δεκάδες σουμπερίτες). Η ιστορία δεν είναι απόλυτη επιστήμη.
https://www.topontiki.gr/2024/10/13/tempi-enochlise-toso-poli-i-sinavlia-pou-vgike-o-stathis-kalivas-na-tin-ipotimisi-me-emetikes-dilosis-ke-epitidevmeni-kenologia/
Προσπαθούμε κύριε Κασωτάκη να διαβάζουμε όσο μπορούμε καλύτερα. Ευτυχώς η δυστυχώς μπορούμε να διαβάζουμε τα ίδια και να καταλαβαίνουμε διαφορετικά..
https://www.efsyn.gr/politiki/prosopiki-ypothesi/287248_apo-ta-tagmata-asfaleias-stin-prothypoyrgiki-eytyhia
Γεια σας παιδιά.
Μπάμπη προσεκτικά διάβασα τα κείμενα. Ούτε το ένα στέκει ούτε το άλλο.
Γιατί στην Κρήτη ήταν περιορισμένο το φαινόμενο;
Συμμερίζομαι το πνεύμα του συγκεκριμένου κειμένου του Βασίλη για την συμμετοχή του Στ. Τραχανά στην εκδήλωση του Στ. Καλύβα, χωρίς αυτό να μειώνει καθόλου τον σεβασμό μου για τεράστια προσφορά του πρώτου στην κβαντομηχανική, την φυσική γενικά και την εκπαίδευση.
Όσον αφορά την συναυλία.
Τον Καλύβα τον ενόχλησαν τα… τραγούδια. Είναι στοιχειωδώς έξυπνος – ή πονηρός – ώστε να μην τα βάλει ευθέως με τη συναυλία και την ασυγκράτητη κοινωνική εκδήλωση ευαισθησίας και απαίτησης για δικαιοσύνη. Τα βάζει με τα… τραγούδια. Και ανακατεύει σε ένα μίξερ επιτηδευμένης αηδίας και λαϊκισμού, τον οποίο ο ίδιος μέμφεται, εντελώς άσχετα πράγματα.
Έγραψε στο Facebook ο “πολύς” κ. Καλύβας: «Τραγούδια που δεν είναι τραγούδια, αλλά φτηνός (και κακόγουστος) λαϊκισμός που κάνει μπαμ από απόσταση. Φταίει, λέει, το κέρδος που έγινε το ατύχημα. Οι ίδιοι που τραγουδούσαν στο Σύνταγμα για το ΟΧΙ τον Ιούλιο του 2015 σε μια νέα παράσταση που βρωμάει βαριά μούχλα».
Και ένα ακόμη δείγμα θέσης από τον μαχητή κατά του λαϊκισμού.
Και πολύ λίγα για το βιβλίο Σ. Καλύβας και Ν. Μαραντζίδης, Εμφύλια Πάθη. 20 ερωτήσεις και απαντήσεις για τον Εμφύλιο, Αθήνα 2015 και την αξία του ως ιστορικού τέτοιου.
«Κανείς από τους δυο μας δεν είναι Ιστορικός (σελ. 14), Πολιτικοί Επιστήμονες είμαστε. Ακριβώς επειδή δεν προερχόμαστε από τον χώρο της Ιστορίας, είμαστε σε θέση να αντιληφθούμε ορισμένα σημαντικά κενά στη μελέτη του Εμφυλίου»
Ευτυχώς που δεν είναι οδοντίατροι, διότι θα αποτολμούσαν να κάνουν και εγχειρήσεις ανοιχτής καρδιάς!
Συνολικά στις 528 σελίδες του βιβλίου, οι υποσημειώσεις μετά βίας φτάνουν τις 116, ενώ υπάρχουν και κάποιες διάσπαρτες παρενθέσεις εντός του κειμένου. Έχουμε δηλαδή μία παραπομπή κάθε τέσσερις σελίδες, ενώ ο υπομνηματισμός απουσιάζει παντελώς από ολόκληρα κεφάλαια. Τα εντός εισαγωγικών κείμενα είναι δυσεύρετα και τα παρατιθέμενα αποσπάσματα αποτελούν «ελεύθερη απόδοση» από Καλύβα και Μαραντζίδη, χωρίς ο αναγνώστης να μπορεί να διασταυρώσει την ακρίβεια των γραφόμενων τους.
Επίσης, δύσκολα ένας ιστορικός θα έβγαζε βιβλίο χωρίς βιβλιογραφία. Όμως, οι Καλύβας, Μαραντζίδης περιορίζονται να δίνουν στο τέλος κάθε κεφαλαίου «κατευθύνσεις βιβλιογραφικές». Χωρίς καμιά αποδεικτική συνάφεια ανάμεσα στα γραφόμενά τους και στα βιβλία ή τα άρθρα εφημερίδων που αναφέρουν, πολλά εκ των οποίων είναι δικά τους.
Τις περισσότερες φορές διανθίζουν τις «κατευθύνσεις» που δίνουν με μονολεκτικές ή ολιγόλογες, θετικές ή αρνητικές αποτιμήσεις των βιβλίων (κριτικό, πρωτότυπο, σημαντικότερο, αξιόλογο, χρήσιμο, αξιομνημόνευτο, ορόσημο, νηφάλιο ή στρατευμένο, αριστερής οπτικής, στα όρια της πολιτικής προπαγάνδας).
Από αυτή την πλευρά, τοποθετούν τον εαυτό τους πολύ δεξιότερα από τον μακαρίτη τον Ευάγγελο Αβέρωφ, ο οποίος το 1975 είχε χαρακτηρίσει στη Βουλή τα Τάγματα Ασφαλείας «κακόφημα σώματα, από ομάδες τυχοδιωκτών και αντικοινωνικών ατόμων». Επίσης, το 1978 ο Αβέρωφ είχε επιχειρήσει -έστω και φραστικά- να απορρίψει οποιαδήποτε συσχέτισή τους με τη ΝΔ, δηλώνοντας πως «τους ταγματασφαλίτες, η ιδική μας η παράταξις τους κατεδίκασε». Πράγμα που Μαραντζίδης, Καλύβας αρνούνται πεισματικά να κάνουν σήμερα.
«Οι δωσίλογοι» του Μενέλαου Χαραλαμπίδη – Ένοπλη, πολιτική και οικονομική συνεργασία στα χρόνια της Κατοχής (κριτική)
Αν αντί να διβάζεις το επιστημονικό έργο του καλύβα με τις επιστημνικές αναφορές διαβάζεις την άποψη του για τη συναυλία των τεμπών! που μιλάει σαν ενας απλός πολίτης και τόσο σοβαρά πρέπει να παίρνομε τη βαρύτητα της γνώμη του σαν να μιλάει ο κ. Γραμματικάκης (με διδακτρορικό και έρευνα στα πειραματικό μέρος των στοιχειωδών σωματιδίων) για αστρονομία δεν διαβάζουμε τα ίδια και γι αυτό δεν καταλαβαίνουμε τα ίδια. Είναι προφανές γιατι δεν υπάρξαν ταγματα ασφαλείας στην κρήτη. Πιθανόν τώρα τελευταία, αν κρίνω από τις παραπομπές που μου στείλατε, να έχει ανακατευτεί με την πολιτικη ο καλύβας και αυτό είναι κακό σημάδι για οποιονδήποτε πανεπιστημιακό στη Ελλάδα. Και σταματάω εδώ γιατι δεν θέλω μια σελίδα φυσικής που αγαπώ να γίνει πεδίο πολιτικών αντιθέσεων. Αν είναι έτσι και μιλάει σαν πολιτικός για τα τέμπη ισχύει το εξής:
“Όρκος δ’ εταίρας ταυτό και δημηγόρου: Εκάτερος αυτών ομνύει προς όν λαλεί.
Μπάμπη δεν κρίνεται το επιστημονικό έργο του Στάθη Καλύβα αλλά θέσεις του.
Για την Κρήτη βρίσκω:
Διαβάζω τις απόψεις του γενικά κύριε Κασωτάκη. Και για την συναυλία των Τεμπών και για την περίοδο της κατοχής. Γιατί και οι δεύτερες, απόψεις είναι, καθώς ο συγκεκριμένος κύριος δεν είναι ιστορικός..