by 
Δυο αντίθετα φορτία q και – q είναι στερεωμένα στα άκρα ενός ελατηρίου.
Έλκονται και το ελατήριο έχει συσπειρωθεί κατά ΔL.
Ένας κινούμενος παρατηρητής βλέπει να κινούνται τα φορτία μαζί με το ελατήριο.
Βλέπει εκτός των ηλεκτρικών έλξεων και άλλες δύο δυνάμεις. Τις μαγνητικές που έχουν σημειωθεί.
Όμως βλέπει ίδια συσπείρωση στο ελατήριο και επομένως βλέπει το ελατήριο να ασκεί ίδιες δυνάμεις με πριν.
Πως γίνεται αυτό;
Δεν θα έπρεπε να βλέπει μικρότερη συσπείρωση;
Διονύση μια σκέψη για το k :
Καλημέρα στην παρέα.
Γιάννη γράφεις.
“Η κίνηση είναι οριζόντια. Δεν συστέλλονται το ύψος και το βάθος.
Έτσι βλέπει ίδιο ύψος πτώσης και ίδια παραμόρφωση ενός κατακόρυφου ελατηρίου.”
Αν λοιπόν ο παρατηρητάκος κινείται κάθετα στην διεύθυνση του ελατηρίου τι θα αλλάξει από τα L k, F ; Κανένα νομίζω. Οι δε μαγνητικές βγαίνουν κάθετες στην διεύθυνση του ελατηρίου. Κάνω κάπου λάθος;
Γεια σου Άρη.
Επειδή βλέπει ίδιο ύψος πτώσης αλλά διαφορετικό χρόνο πρέπει να δει διαφορετικό g.
Η αλλαγή του k φαίνεται και από εδώ:
Φαίνεται και από εδώ:
Πως εντελώς διαφορετικές προσεγγίσεις βγάζουν το ίδιο;
Δηλαδή δεν αλλάζουν τα L και ΔL.
Αλλάζουν τα k και F.
Οι μαγνητικές δυνάμεις:
Το θετικό δημιουργεί το μαγνητικό πεδίο που σχεδιάστηκε.
Το αρνητικό φορτίο δέχεται τη δύναμη που σχεδιάστηκε και έχει τη διεύθυνση της διακέντρου.
Καλημέρα Γιαννη. Μαλλον εχεις λάθος στο τελευταίο σχήμα σου , Οταν το κίτρινο φορτίο αντιλαμβάνεται την δύναμη από το μπλε ,λογω του πεπερασμένου της ταχύτητας διαδοσης της δύναμης, “βλέπει” το μπλε φορτίο πιο πίσω έτσι η δύναμη σχηματίζει γωνία διαφορετική από π/2 με το φορεα κίνησης.
Γιώργο δες εδώ:
Το σχήμα δεξιά δείχνει το ίδιο.
Καλησπέρα Γιάννη.
Για να ξεκαθαρίσουμε την εικόνα.
Λες ότι ένας κινούμενος παρατηρητής που πλησιάζει το σύστημα, κάθετα στον άξονα του ελατηρίου, “βλέπει” και μια μαγνητική δύναμη απωστική μεταξύ των φορτίων.
Δεν “βλέπει” όμως μεταβολή του μήκους του ελατηρίου, οπότε για να δικαιολογήσει την ισορροπία κάθε φορτίου, υπολογίζει μια μεταβολή στην σταθερά του ελατηρίου.
Με άλλα λόγια το ελατήριο με μια ορισμένη επιμήκυνση, ασκεί δύναμη 2Ν (π.χ.) για τον ακίνητο παρατηρητή που παρακολουθεί το σύστημα, αλλά το ελατήριο αυτό ακεί δύναμη 1,9Ν όπως την μετράει ένας κινούμενος παρατηρητής.
Αν είναι αυτή η σκέψη σου, να θέσω ένα ερώτημα παραπέρα.
Μήπως ο κινούμενος παρατηρητής μετράει την ίδια δύναμη μεταξύ των φορτίων, δηλαδή 2Ν (στο παράδειγμα) και την ερμηνεύει ως μια ελκτική ηλεκτρική 2,1Ν και μια μαγνητική απωστική 0,1Ν;
Αν συμβαίνει αυτό το ελατήριο δεν αλλάζει σταθερά…
Καλησπέρα Διονύση.
Από τον Φορντ:
Βλέπουμε μια πύκνωση των δυναμικών γραμμών στην διεύθυνση y.
Αν στη σχέση που γράφει βάλουμε ημθ=1 τότε έχουμε απλή μορφή με τη ρίζα στον παρονομαστή.
Ας προσέξουμε ότι έχω αντιστρέψει τα τονούμενα σύμβολα οπότε όπου λέω Ε΄ ο Φορντ λέει Ε.
Όμως η αλλαγή του k προκύπτει και από τους άλλους συλλογισμούς που έγραψα.
Καλησπέρα Γιάννη, καλησπέρα συνάδελφοι.
Γιάννη πολύ καλό θέμα για προβληματισμό. Ενώ έβλεπα πως πρέπει να αλλάζει το k, δεν καταλάβαινα πού οφείλεται η αλλαγή. Στο μυαλό μου το θέμα ξεκαθάρισε μετά από αυτό το σχόλιό σου.
Στην ουσία οφείλεται στην συστολή του εμβαδού της διατομής της ράβδου, λόγω συστολής μήκους στην διεύθυνση της κίνησης!
ΥΓ: Η σταθερά του ελατηρίου μέσω του μέτρου ελαστικότητας του Young, εδώ, από το Stanford.
Καλησπέρα Στάθη.
Ευχαριστώ.