Τι εννοώ με το “στατιστικά μικρότερος”:
Πόσοι σύμβουλοι συνέγραψαν;
Πόσα επεισόδια θα μπορούσαν να συμβούν σε σχέση με αυτά που ήδη συμβαίνουν;(Απ’ ότι μαθαίνω από τους εν ενεργεία).
Όποιος θίγεται επειδή δεν τον προτιμούν δεν είναι για θέσεις τέτοιες.
Δεν κάνει για να “Άρχει ανθρώπων” (Διογένης ο κυνικός).
Πάμε τώρα στο θέμα του ανορθολογισμού, του The sceptic theory και της σύνδεσης με την αξιολόγηση.
Συζητάμε για την αξιολόγηση και ο ένας την δέχεται ενώ ο άλλος την απορρίπτει.
Οι συζητήσεις μπορεί να είναι και απολαυστικές και ωφέλιμες.
Πρέπει όμως να χρησιμοποιούνται σ’ αυτές λογικά σχήματα. Το σχήμα: -Η αξιολόγηση είναι καλή διότι την εφαρμόζουν οι …..
πάσχει λογικά.
Όπως θα έπασχε λογικά και το σχήμα: -Οι σύμβουλοι πρέπει να γράφουν βιβλία διότι στην Κύπρο…
Πρόσεξε Βασίλη. Πιστεύω ότι οι σύμβουλοι δικαιούνται να γράφουν βιβλία αλλά η παραπάνω φράση είναι λογικό λάθος, άσχετα με το αν καταλήγει σε (κατά τη γνώμη μου) σωστό συμπέρασμα.
Κώστα γράφεις: Καταλαβαίνω τις αδυναμίες της κάθε κρατικής αξιολόγησης, αλλά νοήμοντες άνθρωποι είναι οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί, θα μπορούσαν να δημιουργήσουν μέσω των αντιπροσώπων τους μια δική τους διαδικασία αξιολόγησης και εθελοντικά να την πραγματοποιούν. Μπορείς να προτείνεις ή έστω να πεις κάτι πιο συγκεκριμένο; Μεγάλος άνθρωπος είμαι με τις εμμονές μου. Μία από αυτές είναι ότι εκνευρίζομαι όταν κάποιος μιλάει γενικά.
Χαιρετώ ξανά.
Γιάννη, για την άποψη: αυτό γίνεται εκεί άρα πρέπει και εδώ έχω δηλώσει ότι συμφωνώ μαζί σου ότι είναι λάθος. Εδώ δεν έχουμε διαφωνία.
Στα υπόλοιπα:
Είδες να απαγορεύω στην Τίνα να έχει άποψη και να τη διατυπώνει;
Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να συμφωνήσω; Επιχειρήματα προβάλλω.
Δεν απαγόρευσες εννοείται (με διαγραφή σχολίων ή άλλο μέσο)
Όμως λες:
Βρίσκω αντιφατικό το να υποστηρίζει κάποιος την αξιολόγηση και ταυτόχρονα να εντοπίζει παρενέργειες σ’ αυτήν.
Εκεί διαφωνούμε:
Γιατί είναι αντιφατικό;
Υποστηρίζει την αξιολόγηση και εντοπίζει σημεία που προτείνει να γίνουν καλύτερα.
Τελειώνοντας, νομίζω είναι αρκετά προφανές:
Δε δικάζεις κάποιον ως ένορκος αν είναι συγγενής σου
Δε βάζεις θέματα σε εξετάσεις αν είναι δικός σου εξεταζόμενος
Δε χειρουργείς δικό σου άνθρωπο σε ατύχημα
Δεν ….
Δεν αξιολογείς άνθρωπο που επέλεξε άλλο βιβλίο από το δικό σου.
Γιατί μπορεί να ισχύει:
Όποιος θίγεται επειδή δεν τον προτιμούν δεν είναι για θέσεις τέτοιες.
Δεν κάνει για να “Άρχει ανθρώπων” (Διογένης ο κυνικός).
Αλλά, αν όντως δεν κάνει: (συγγραφέας θιγμένος).
Μην του δίνεις το όπλο για την εκδίκηση.
Ας τον να μείνει με την ενόχλησή του.
Δε νομίζω να έχω να προσθέσω κάτι στο θέμα για να μην κουράζουμε τους συναδέλφους με τα ίδια.
Παραμένω με τον ίδιο σεβασμό στο πρόσωπό σου.
Να είσαι καλά κι ελπίζω να τα πούμε σύντομα από κοντά!
Βασίλη σε κάτι συμφωνώ: Μην του δίνεις το όπλο για την εκδίκηση. Ας τον να μείνει με την ενόχλησή του. Μην του δίνεις κανένα όπλο. Δεν μου αρέσουν οι οπλισμένοι.
Όχι όμως αλά κάρτ απαγορεύσεις. Όχι να του δίνεις το δικαίωμα να επηρεάσει την εξέλιξή σου διότι δεν συντάσσεις αυτές τις αηδίες που βαρύγδουπα ονομάζουν “Σχέδια Μαθήματος” αλλά να μην του δίνεις το ανθρώπινο δικαίωμα να γράψει βιβλίο!!
Όντως διαφωνούμε στο: Όμως λες: Βρίσκω αντιφατικό το να υποστηρίζει κάποιος την αξιολόγηση και ταυτόχρονα να εντοπίζει παρενέργειες σ’ αυτήν. Εκεί διαφωνούμε: Γιατί είναι αντιφατικό;
Διότι κάνουμε το λάθος να κοιτάμε τον κανόνα αντί για τις εξαιρέσεις. Ένα μέτρο δεν μπορεί να σταθεί αν υπάρχει έστω μία παρενέργεια. Δεν υπάρχει “ολίγον προβληματικόν” όπως δεν υπάρχει το “ολίγον έγκυος”.
Και οι μαρτυρίες μιλούν για πολλές περιπτώσεις και όχι εξαιρέσεις. Οι ελευθερόφρονες συνάδελφοι ωθούνται στο να γίνουν “ικανοποιητές συμβούλων”. Βλέπουμε το ύφος γραφής και ομιλίας πολλών από αυτούς σήμερα. Που μιλούν αγενώς στους εν ενεργεία και ευγενέστατα σε μένα που σε αντίθετη περίπτωση δεν θα ήθελαν να με δουν να αντιδράσω.
Παλιό σχόλιό μου: Η θέση μου δεν είναι “προσωπικού οφέλους”. Η αξιολόγηση δεν τρομάζει έναν συνταξιούχο. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν με ενδιαφέρει το θέμα. Θυμάστε χωροφυλάκους σε χωριά τα παλιά χρόνια; Ο φόβος των χωριανών προς τη εξουσία τους έτρεφε. Αισθάνονταν ότι κάτι είναι. Πολλά άτομα (αξιολογητές λ.χ.) θα αισθανθούν ότι είναι κάτι παραπάνω απ’ ότι σήμερα. Ξεχάστε το σημερινό ευγενικό τους ύφος. Αύριο θα εξαρτάσθε από αυτούς. Είμαι από τους περίεργους που συχνάζουν σε ημερίδες, μαζώξεις και τα σχετικά. Συνήθως είμαστε τρεις κι ο κούκος. Όμως είχε διαδοθεί ότι επέρχεται αξιολόγηση. Οι σύμβουλοι είχαν αυστηρότερο ύφος από το περσινό τους. Μας καλούν στο Γιάννης Ρίτσος του Αιγάλεω. Από τρεις κι ο κούκος γίναμε “Η κάθοδος των μυρίων”. Όχι η άδεια αίθουσα που ήξερα, ούτε καρέκλα δεν βρήκα. Φοβισμένοι συνάδελφοι μόνο που δεν είχαν βγάλει πανό: -Εδώ είμαι Κύριε σύμβουλε! (Με κάπα κεφαλαίο). Θλίψη και απογοήτευση. Έστι όμως δίκης οφθαλμός. Εμφανίζεται η Αγγελική και ……. Ήταν να πάρεις πατατάκια και να απολαύσεις το σόου. Συντομότατα έγινε κατανοητό ότι δεν θα επέλθει κάποια αξιολόγηση. Ξανάδειασαν οι αίθουσες. Πάλι οι γνωστοί τρεις με τον κούκο τους.
Όμως η συζήτηση έχει εκτραπεί από το στόχο της που είναι να σχολιάσουμε τα βιβλία και να τα επαινέσουμε ή και να εντοπίσουμε αδυναμίες τους.
Η συμμετοχή συμβούλων σε συγγραφικές ομάδες δεν μπορεί να απαγορευτεί όσα προβλήματα και να προκαλέσει.
Γιάννη μην εκνευρίζεσαι, δεν υπάρχει λόγος. Εμμονές έχω και εγώ και τις θεωρώ θετικές.
Θεωρώ ότι το επιχείρημα “η αξιολόγηση θα έχει προβλήματα, δεν θα είναι αξιοκρατική” δεν προσφέρει τίποτα αν και είναι αληθινή. Όλο το δημόσιο αξιολογείται με την φράση αυτή να ισχύει εδώ και πολλά χρόνια.
Τώρα μπορώ φυσικά να προτείνω, όχι απλά να πω κάτι περισσότερο. Αλλά ποιός περιμένει από ένα καθηγητή φροντιστηρίων και ιδιαιτέρων να δώσει προτάσεις για το δημόσιο σχολείο; ίσως μόνο εσύ. Αλλά πάραυτα θα το κάνω.
Υπάρχουν τέστ που μπορούν να γίνουν σε καθηγητές και μαθητές. Στους μαθητές να ελέγξουμε τις βασικές γνώσεις που έπρεπε να έχουν όταν τελειώνουν μια τάξη και στους καθηγητές να δούμε αν μπορούν τις γνώσεις αυτές να τις κάνουν κατανοητές.
Για παράδειγμα στην Α λυκείου, πριν πάει ο μαθητής στην Β λυκείου πρέπει να ξέρει τι είναι δύναμη, να βρίσκει συνισταμμένη δύο δυνάμεων, να ξέρει τι είναι ταχύτητα και τι επιτάχυνση, τι είναι θέση, τι είναι μετατόπιση και τι διαφορά έχει από το διάστημα. Πότε ένα σώμα κάνει τις κινήσεις: ευθύγραμμη ομαλή, ευθύγραμμη ομαλά επιταχυνόμενη και ευθύγραμμη ομαλά επιβραδυνόμενη κίνηση. Τι είναι τάση του νήματος, τι είναι βάρος, τι είναι τριβή, ποιές δυνάμεις ασκούνται σε ένα οριζόντιο επίπεδο, ποιές δυνάμεις ασκούνται σε ένα κεκλιμένο επίπεδο. Τι είναι ελεύθερη πτώση. Θα μπορούσαμε να μην θεωρήσουμε βασικά: το έργο μίας δύναμης, την κινητική ενέργεια, την βαρυτική δυναμική ενέργεια και στην μηχανική ενέργεια, όπως και στο ΘΜΚΕ, έννοιες που δυσκολεύουν στην κατανόηση τους.
Τις σημειώσεις που ακολουθεί ο κάθε καθηγητής (δεν έχει σημειώσεις και φύλλα εργασίας;) και τα διαγωνίσματα που βάζει κάποιος καθηγητής σχολείου πρέπει να τα ανεβάζει στο e-class και αν στη συνέχεια κάποιος αμφισβητήσει την ποιότητα του μαθήματος κάποιου θα μπορούσαμε να δούμε τα δεδομένα που ο καθηγητής ανέβασε.
Ότι δεν μετριέται, δεν αξιολογείται.
Δεν είναι τόσο δύσκολο, δεδομένου ότι φέτος όπως και πριν από χρόνια είδαμε δύο μοναδικές περιπτώσεις όπου τα παιδιά έγραψαν πολλά τεστ και διαγωνίσματα στη διάρκεια της χρονιάς. Αυτό έγινε από όλους τους καθηγητές σε όλα φαντάζομαι τα σχολεία.
ΠΑΝΤΑ η αξιολόγηση θα είχε χαρακτήρα βελτίωσης, εξάλλου το σύνταγμα (αν είναι δυνατόν, το σύνταγμα, μόνο σε αυτή την χώρα) δεν επιτρέπει να χάσει κανείς την δουλειά του, εκτός αν η περίπτωση κάποιου απασχολήσει την δημοσιότητα, όπου παρεμβαίνουν υπουργοί και υφυπουργοί.
Υπάρχουν εδώ στο ylikonet καθηγητές κυρίως αυτοί που βρίσκονται στην σύνταξη και ενδιαφέρονται για το δημόσιο σχολείο που θεωρώ χωρίς καν αμοιβή θα έκαναν τις προτάσεις τους.
Υπάρχουν άνθρωποι που είναι καλύτεροι καθηγητές από εμένα που θα μπορούσαν να σταθούν μπροστά σε ένα πίνακα (στο σπίτι τους) και με ένα μαρκαδόρο, ενώ το τραβάνε στο κινητό τους, να μας κάνουν όλους καλύτερους.
Όταν εντοπιστούν μαθητές που δεν γνωρίζουν τα βασικά, τότε δεν τους φέρνουμε το Σεπτέμβριο σε νέες εξετάσεις, αλλά τους κάνουμε μάθημα μέσα στα σχολεία όλο το καλοκαίρι.
Το ίδιο φυσικά με τους καθηγητές που παρουσιάζουν “αδυναμίες”, σεμινάρια το καλοκαιράκι για να υπάρξει βελτίωση την επόμενη χρονιά.
Γιάννη, μιας και επανέρχεσαι στο θέμα της αξιολόγησης, επιμένω: πρόκειται για διεθνή πρακτική και όχι τυχαία. Προσωπικά παρακολουθώ και εμπιστεύομαι εκπαιδευτικά συστήματα που θαυμάζω, και θεωρώ αυτονόητο να επιδιώκουμε να προσεγγίσουμε αντίστοιχα πρότυπα και στη χώρα μας.
Επιπλέον, έχοντας εργαστεί πάνω από 30 χρόνια στον ιδιωτικό τομέα και εχοντας συνεργασιες με διεθνείς οργανισμούς, έχω μάθει ότι η αξιολόγηση είναι διαρκής και δεδομένη. Δεν είναι πάντα εύκολη συχνά προκαλεί φόβο ή και αντίδραση αλλά είναι αυτό που σε ωθεί να γίνεσαι καλύτερος κάθε χρόνο. Και ναι, στις θέσεις ευθύνης που κατέχω, αξιολογώ και εγώ και ειναι παρα πολυ δυσκολο να ειμαι αντικειμενικη.
Ας είμαστε όμως ειλικρινείς: υπάρχουν συνάδελφοι που δεν θα έπρεπε να βρίσκονται στην τάξη. Είτε λόγω ανεπάρκειας στο αντικείμενο είτε λόγω συνολικής ακαταλληλότητας για το έργο. Αυτό δεν είναι απλώς πρόβλημα του συστήματος είναι αδικία απέναντι στα παιδιά και απέναντι στην κοινωνία που χρηματοδοτεί την εκπαίδευση μεσω των φορων.
Χρειάζεται αλλαγή. Δεν ισχυρίζομαι ότι έχω έτοιμες λύσεις, ούτε ότι η παρούσα μορφή αξιολόγησης είναι σωστή , κάθε άλλο, έχει σοβαρές αδυναμίες. Όμως θα περίμενα από όσους την απορρίπτουν συνολικά να καταθέσουν πειστικές εναλλακτικές.
Και σε ό,τι αφορά τα σχολικά βιβλία: υπάρχει ένα προφανές ζήτημα ασυμβίβαστου με τους σχολικούς συμβούλους. Σε ένα περιβάλλον όπου κυριαρχεί ο φόβος, ποιος θα τολμήσει να μην επιλέξει το βιβλίο του συμβούλου και να τον έχει απέναντι του;
Οι επιλογές βιβλιων που θα γίνουν θα δείξουν πολλά. Μακαρι αληθεια να κανω λαθος; Κανω ομως;
Τίνα διαβάζοντας τη φράση σου: Όμως θα περίμενα από όσους την απορρίπτουν συνολικά να καταθέσουν πειστικές εναλλακτικές. θυμήθηκα την τσαγιέρα του Ράσελ όπου καλείται όποιος αμφισβητεί την ύπαρξή της να αποδείξει την ανυπαρξία της.
Έστω η πρότασή μου είναι μία. Αξιολογούνται όσοι επιδιώκουν μια θέση στελέχους. Για να γίνεις καθηγητής Πανεπιστημίου, διευθυντής Κλινικής, σύμβουλος, διευθυντής σχολείου, στρατηγός κ.λ.π. Όχι να δώσουμε στο κάθε όργιο τη δυνατότητα να ελέγχει αν θα συνεχίσουμε να βγάζουμε το ψωμί μας.
Πάμε στο άλλο που είπες: Και σε ό,τι αφορά τα σχολικά βιβλία: υπάρχει ένα προφανές ζήτημα ασυμβίβαστου με τους σχολικούς συμβούλους. Σε ένα περιβάλλον όπου κυριαρχεί ο φόβος, ποιος θα τολμήσει να μην επιλέξει το βιβλίο του συμβούλου και να τον έχει απέναντι του;
Κυριαρχεί ο φόβος. Σύ είπας. Δεν μου αρέσουν περιβάλλοντα στα οποία κυριαρχεί ο φόβος.
Γιάννη, το συζητάμε πάνω από δέκα χρόνια και, φοβάμαι, συχνά καταλήγουμε σε παράλληλους μονολόγους. Επειδή όμως σε εκτιμώ πραγματικά, θα απαντήσω ξανά.
Για μένα η αφετηρία είναι απλή: το σχολείο υπάρχει για τα παιδιά, όχι για τους εκπαιδευτικούς. Αν κάποιος δεν μπορεί ή δεν θέλει να κάνει σωστά τη δουλειά του, τότε ίσως θα έπρεπε να αναζητήσει μια άλλη επαγγελματική διαδρομή. Δεν είναι ζήτημα «ψωμιού» είναι ζήτημα ευθύνης απέναντι στους μαθητές.
Στα πολλά χρόνια που εργάζομαι στα φροντιστήρια, έχω δει δυστυχώς επανειλημμένα περιπτώσεις απαράδεκτες: σημειώσεις κακής ποιότητας, μάθημα που δεν γίνεται ουσιαστικά ποτέ, λάθη που δεν οφείλονται σε άγνοια αλλά σε αδιαφορία. Και αυτό τελικά το πληρώνουν κυρίως τα παιδιά που δεν έχουν τη δυνατότητα να στραφούν σε εξωσχολική στήριξη. Αυτό είναι, κατά τη γνώμη μου, το πιο άδικο απ’ όλα.
Δεν ισχυρίζομαι ότι γνωρίζω τη λύση. Η σημερινή μορφή αξιολόγησης έχει σοβαρά προβλήματα, και σε αυτό συμφωνούμε. Αν όμως θέλουμε να μας παίρνει σοβαρά η κοινωνία ως κλάδο, δεν μπορούμε να απορρίπτουμε συνολικά κάθε μορφή αξιολόγησης χωρίς να προτείνουμε κάτι λειτουργικό στη θέση της.
Αν έπρεπε να καταθέσω μια πολύ πρόχειρη σκέψη, θα έλεγα ότι τουλάχιστον η επάρκεια στο γνωστικό αντικείμενο θα έπρεπε να ελέγχεται περιοδικά. Διδάσκεις ένα μάθημα οφείλεις να μπορείς να αποδείξεις ότι το κατέχεις. Αν όχι, επιστρέφεις σε επιμόρφωση και επανεξετάζεσαι. Δεν το λέω ως ειδικός, αλλά ως μια ελάχιστη βάση συζήτησης.
Όσο για το κλίμα φόβου που αναφέρεις: συμφωνώ απόλυτα ότι δεν είναι αποδεκτό. Αλλά η ύπαρξη φόβου δεν μπορεί να αποτελεί επιχείρημα για τη μη ύπαρξη κανόνων και ελέγχου αντίθετα, είναι λόγος να τους κάνουμε δικαιότερους και πιο διαφανείς.
Σε εκτιμώ πολύ το ξέρεις και γι’ αυτό συνεχίζω να απαντώ, ακόμη κι αν διαφωνούμε.
by 
Τι εννοώ με το “στατιστικά μικρότερος”:
Πόσοι σύμβουλοι συνέγραψαν;
Πόσα επεισόδια θα μπορούσαν να συμβούν σε σχέση με αυτά που ήδη συμβαίνουν;(Απ’ ότι μαθαίνω από τους εν ενεργεία).
Όποιος θίγεται επειδή δεν τον προτιμούν δεν είναι για θέσεις τέτοιες.
Δεν κάνει για να “Άρχει ανθρώπων” (Διογένης ο κυνικός).
Πάμε τώρα στο θέμα του ανορθολογισμού, του The sceptic theory και της σύνδεσης με την αξιολόγηση.
Συζητάμε για την αξιολόγηση και ο ένας την δέχεται ενώ ο άλλος την απορρίπτει.
Οι συζητήσεις μπορεί να είναι και απολαυστικές και ωφέλιμες.
Πρέπει όμως να χρησιμοποιούνται σ’ αυτές λογικά σχήματα. Το σχήμα:
-Η αξιολόγηση είναι καλή διότι την εφαρμόζουν οι …..
πάσχει λογικά.
Όπως θα έπασχε λογικά και το σχήμα:
-Οι σύμβουλοι πρέπει να γράφουν βιβλία διότι στην Κύπρο…
Πρόσεξε Βασίλη. Πιστεύω ότι οι σύμβουλοι δικαιούνται να γράφουν βιβλία αλλά η παραπάνω φράση είναι λογικό λάθος, άσχετα με το αν καταλήγει σε (κατά τη γνώμη μου) σωστό συμπέρασμα.
Κώστα γράφεις:
Καταλαβαίνω τις αδυναμίες της κάθε κρατικής αξιολόγησης, αλλά νοήμοντες άνθρωποι είναι οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί, θα μπορούσαν να δημιουργήσουν μέσω των αντιπροσώπων τους μια δική τους διαδικασία αξιολόγησης και εθελοντικά να την πραγματοποιούν.
Μπορείς να προτείνεις ή έστω να πεις κάτι πιο συγκεκριμένο;
Μεγάλος άνθρωπος είμαι με τις εμμονές μου. Μία από αυτές είναι ότι εκνευρίζομαι όταν κάποιος μιλάει γενικά.
Στο κάτω – κάτω δεν είμαι εγώ αυτός που εντόπισε τη συγκεκριμένη παρενέργεια.
Χαιρετώ ξανά.
Γιάννη, για την άποψη: αυτό γίνεται εκεί άρα πρέπει και εδώ έχω δηλώσει ότι συμφωνώ μαζί σου ότι είναι λάθος. Εδώ δεν έχουμε διαφωνία.
Στα υπόλοιπα:
Είδες να απαγορεύω στην Τίνα να έχει άποψη και να τη διατυπώνει;
Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να συμφωνήσω; Επιχειρήματα προβάλλω.
Δεν απαγόρευσες εννοείται (με διαγραφή σχολίων ή άλλο μέσο)
Όμως λες:
Βρίσκω αντιφατικό το να υποστηρίζει κάποιος την αξιολόγηση και ταυτόχρονα να εντοπίζει παρενέργειες σ’ αυτήν.
Εκεί διαφωνούμε:
Γιατί είναι αντιφατικό;
Υποστηρίζει την αξιολόγηση και εντοπίζει σημεία που προτείνει να γίνουν καλύτερα.
Τελειώνοντας, νομίζω είναι αρκετά προφανές:
Δε δικάζεις κάποιον ως ένορκος αν είναι συγγενής σου
Δε βάζεις θέματα σε εξετάσεις αν είναι δικός σου εξεταζόμενος
Δε χειρουργείς δικό σου άνθρωπο σε ατύχημα
Δεν ….
Δεν αξιολογείς άνθρωπο που επέλεξε άλλο βιβλίο από το δικό σου.
Γιατί μπορεί να ισχύει:
Όποιος θίγεται επειδή δεν τον προτιμούν δεν είναι για θέσεις τέτοιες.
Δεν κάνει για να “Άρχει ανθρώπων” (Διογένης ο κυνικός).
Αλλά, αν όντως δεν κάνει: (συγγραφέας θιγμένος).
Μην του δίνεις το όπλο για την εκδίκηση.
Ας τον να μείνει με την ενόχλησή του.
Δε νομίζω να έχω να προσθέσω κάτι στο θέμα για να μην κουράζουμε τους συναδέλφους με τα ίδια.
Παραμένω με τον ίδιο σεβασμό στο πρόσωπό σου.
Να είσαι καλά κι ελπίζω να τα πούμε σύντομα από κοντά!
Βασίλη σε κάτι συμφωνώ:
Μην του δίνεις το όπλο για την εκδίκηση.
Ας τον να μείνει με την ενόχλησή του.
Μην του δίνεις κανένα όπλο. Δεν μου αρέσουν οι οπλισμένοι.
Όχι όμως αλά κάρτ απαγορεύσεις.
Όχι να του δίνεις το δικαίωμα να επηρεάσει την εξέλιξή σου διότι δεν συντάσσεις αυτές τις αηδίες που βαρύγδουπα ονομάζουν “Σχέδια Μαθήματος” αλλά να μην του δίνεις το ανθρώπινο δικαίωμα να γράψει βιβλίο!!
Όντως διαφωνούμε στο:
Όμως λες:
Βρίσκω αντιφατικό το να υποστηρίζει κάποιος την αξιολόγηση και ταυτόχρονα να εντοπίζει παρενέργειες σ’ αυτήν.
Εκεί διαφωνούμε:
Γιατί είναι αντιφατικό;
Διότι κάνουμε το λάθος να κοιτάμε τον κανόνα αντί για τις εξαιρέσεις. Ένα μέτρο δεν μπορεί να σταθεί αν υπάρχει έστω μία παρενέργεια. Δεν υπάρχει “ολίγον προβληματικόν” όπως δεν υπάρχει το “ολίγον έγκυος”.
Και οι μαρτυρίες μιλούν για πολλές περιπτώσεις και όχι εξαιρέσεις. Οι ελευθερόφρονες συνάδελφοι ωθούνται στο να γίνουν “ικανοποιητές συμβούλων”.
Βλέπουμε το ύφος γραφής και ομιλίας πολλών από αυτούς σήμερα.
Που μιλούν αγενώς στους εν ενεργεία και ευγενέστατα σε μένα που σε αντίθετη περίπτωση δεν θα ήθελαν να με δουν να αντιδράσω.
Παλιό σχόλιό μου:
Η θέση μου δεν είναι “προσωπικού οφέλους”. Η αξιολόγηση δεν τρομάζει έναν συνταξιούχο.
Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν με ενδιαφέρει το θέμα.
Θυμάστε χωροφυλάκους σε χωριά τα παλιά χρόνια; Ο φόβος των χωριανών προς τη εξουσία τους έτρεφε. Αισθάνονταν ότι κάτι είναι.
Πολλά άτομα (αξιολογητές λ.χ.) θα αισθανθούν ότι είναι κάτι παραπάνω απ’ ότι σήμερα. Ξεχάστε το σημερινό ευγενικό τους ύφος. Αύριο θα εξαρτάσθε από αυτούς.
Είμαι από τους περίεργους που συχνάζουν σε ημερίδες, μαζώξεις και τα σχετικά. Συνήθως είμαστε τρεις κι ο κούκος. Όμως είχε διαδοθεί ότι επέρχεται αξιολόγηση. Οι σύμβουλοι είχαν αυστηρότερο ύφος από το περσινό τους. Μας καλούν στο Γιάννης Ρίτσος του Αιγάλεω. Από τρεις κι ο κούκος γίναμε “Η κάθοδος των μυρίων”. Όχι η άδεια αίθουσα που ήξερα, ούτε καρέκλα δεν βρήκα.
Φοβισμένοι συνάδελφοι μόνο που δεν είχαν βγάλει πανό:
-Εδώ είμαι Κύριε σύμβουλε!
(Με κάπα κεφαλαίο).
Θλίψη και απογοήτευση.
Έστι όμως δίκης οφθαλμός. Εμφανίζεται η Αγγελική και ……. Ήταν να πάρεις πατατάκια και να απολαύσεις το σόου.
Συντομότατα έγινε κατανοητό ότι δεν θα επέλθει κάποια αξιολόγηση. Ξανάδειασαν οι αίθουσες. Πάλι οι γνωστοί τρεις με τον κούκο τους.
Όμως η συζήτηση έχει εκτραπεί από το στόχο της που είναι να σχολιάσουμε τα βιβλία και να τα επαινέσουμε ή και να εντοπίσουμε αδυναμίες τους.
Η συμμετοχή συμβούλων σε συγγραφικές ομάδες δεν μπορεί να απαγορευτεί όσα προβλήματα και να προκαλέσει.
Γιάννη μην εκνευρίζεσαι, δεν υπάρχει λόγος. Εμμονές έχω και εγώ και τις θεωρώ θετικές.
Θεωρώ ότι το επιχείρημα “η αξιολόγηση θα έχει προβλήματα, δεν θα είναι αξιοκρατική” δεν προσφέρει τίποτα αν και είναι αληθινή. Όλο το δημόσιο αξιολογείται με την φράση αυτή να ισχύει εδώ και πολλά χρόνια.
Τώρα μπορώ φυσικά να προτείνω, όχι απλά να πω κάτι περισσότερο. Αλλά ποιός περιμένει από ένα καθηγητή φροντιστηρίων και ιδιαιτέρων να δώσει προτάσεις για το δημόσιο σχολείο; ίσως μόνο εσύ. Αλλά πάραυτα θα το κάνω.
Υπάρχουν τέστ που μπορούν να γίνουν σε καθηγητές και μαθητές. Στους μαθητές να ελέγξουμε τις βασικές γνώσεις που έπρεπε να έχουν όταν τελειώνουν μια τάξη και στους καθηγητές να δούμε αν μπορούν τις γνώσεις αυτές να τις κάνουν κατανοητές.
Για παράδειγμα στην Α λυκείου, πριν πάει ο μαθητής στην Β λυκείου πρέπει να ξέρει τι είναι δύναμη, να βρίσκει συνισταμμένη δύο δυνάμεων, να ξέρει τι είναι ταχύτητα και τι επιτάχυνση, τι είναι θέση, τι είναι μετατόπιση και τι διαφορά έχει από το διάστημα. Πότε ένα σώμα κάνει τις κινήσεις: ευθύγραμμη ομαλή, ευθύγραμμη ομαλά επιταχυνόμενη και ευθύγραμμη ομαλά επιβραδυνόμενη κίνηση. Τι είναι τάση του νήματος, τι είναι βάρος, τι είναι τριβή, ποιές δυνάμεις ασκούνται σε ένα οριζόντιο επίπεδο, ποιές δυνάμεις ασκούνται σε ένα κεκλιμένο επίπεδο. Τι είναι ελεύθερη πτώση. Θα μπορούσαμε να μην θεωρήσουμε βασικά: το έργο μίας δύναμης, την κινητική ενέργεια, την βαρυτική δυναμική ενέργεια και στην μηχανική ενέργεια, όπως και στο ΘΜΚΕ, έννοιες που δυσκολεύουν στην κατανόηση τους.
Τις σημειώσεις που ακολουθεί ο κάθε καθηγητής (δεν έχει σημειώσεις και φύλλα εργασίας;) και τα διαγωνίσματα που βάζει κάποιος καθηγητής σχολείου πρέπει να τα ανεβάζει στο e-class και αν στη συνέχεια κάποιος αμφισβητήσει την ποιότητα του μαθήματος κάποιου θα μπορούσαμε να δούμε τα δεδομένα που ο καθηγητής ανέβασε.
Ότι δεν μετριέται, δεν αξιολογείται.
Δεν είναι τόσο δύσκολο, δεδομένου ότι φέτος όπως και πριν από χρόνια είδαμε δύο μοναδικές περιπτώσεις όπου τα παιδιά έγραψαν πολλά τεστ και διαγωνίσματα στη διάρκεια της χρονιάς. Αυτό έγινε από όλους τους καθηγητές σε όλα φαντάζομαι τα σχολεία.
ΠΑΝΤΑ η αξιολόγηση θα είχε χαρακτήρα βελτίωσης, εξάλλου το σύνταγμα (αν είναι δυνατόν, το σύνταγμα, μόνο σε αυτή την χώρα) δεν επιτρέπει να χάσει κανείς την δουλειά του, εκτός αν η περίπτωση κάποιου απασχολήσει την δημοσιότητα, όπου παρεμβαίνουν υπουργοί και υφυπουργοί.
Υπάρχουν εδώ στο ylikonet καθηγητές κυρίως αυτοί που βρίσκονται στην σύνταξη και ενδιαφέρονται για το δημόσιο σχολείο που θεωρώ χωρίς καν αμοιβή θα έκαναν τις προτάσεις τους.
Υπάρχουν άνθρωποι που είναι καλύτεροι καθηγητές από εμένα που θα μπορούσαν να σταθούν μπροστά σε ένα πίνακα (στο σπίτι τους) και με ένα μαρκαδόρο, ενώ το τραβάνε στο κινητό τους, να μας κάνουν όλους καλύτερους.
Όταν εντοπιστούν μαθητές που δεν γνωρίζουν τα βασικά, τότε δεν τους φέρνουμε το Σεπτέμβριο σε νέες εξετάσεις, αλλά τους κάνουμε μάθημα μέσα στα σχολεία όλο το καλοκαίρι.
Το ίδιο φυσικά με τους καθηγητές που παρουσιάζουν “αδυναμίες”, σεμινάρια το καλοκαιράκι για να υπάρξει βελτίωση την επόμενη χρονιά.
Γιάννη, μιας και επανέρχεσαι στο θέμα της αξιολόγησης, επιμένω: πρόκειται για διεθνή πρακτική και όχι τυχαία. Προσωπικά παρακολουθώ και εμπιστεύομαι εκπαιδευτικά συστήματα που θαυμάζω, και θεωρώ αυτονόητο να επιδιώκουμε να προσεγγίσουμε αντίστοιχα πρότυπα και στη χώρα μας.
Επιπλέον, έχοντας εργαστεί πάνω από 30 χρόνια στον ιδιωτικό τομέα και εχοντας συνεργασιες με διεθνείς οργανισμούς, έχω μάθει ότι η αξιολόγηση είναι διαρκής και δεδομένη. Δεν είναι πάντα εύκολη συχνά προκαλεί φόβο ή και αντίδραση αλλά είναι αυτό που σε ωθεί να γίνεσαι καλύτερος κάθε χρόνο. Και ναι, στις θέσεις ευθύνης που κατέχω, αξιολογώ και εγώ και ειναι παρα πολυ δυσκολο να ειμαι αντικειμενικη.
Ας είμαστε όμως ειλικρινείς: υπάρχουν συνάδελφοι που δεν θα έπρεπε να βρίσκονται στην τάξη. Είτε λόγω ανεπάρκειας στο αντικείμενο είτε λόγω συνολικής ακαταλληλότητας για το έργο. Αυτό δεν είναι απλώς πρόβλημα του συστήματος είναι αδικία απέναντι στα παιδιά και απέναντι στην κοινωνία που χρηματοδοτεί την εκπαίδευση μεσω των φορων.
Χρειάζεται αλλαγή. Δεν ισχυρίζομαι ότι έχω έτοιμες λύσεις, ούτε ότι η παρούσα μορφή αξιολόγησης είναι σωστή , κάθε άλλο, έχει σοβαρές αδυναμίες. Όμως θα περίμενα από όσους την απορρίπτουν συνολικά να καταθέσουν πειστικές εναλλακτικές.
Και σε ό,τι αφορά τα σχολικά βιβλία: υπάρχει ένα προφανές ζήτημα ασυμβίβαστου με τους σχολικούς συμβούλους. Σε ένα περιβάλλον όπου κυριαρχεί ο φόβος, ποιος θα τολμήσει να μην επιλέξει το βιβλίο του συμβούλου και να τον έχει απέναντι του;
Οι επιλογές βιβλιων που θα γίνουν θα δείξουν πολλά. Μακαρι αληθεια να κανω λαθος; Κανω ομως;
Κώστα κατάλαβα τις προτάσεις σου.
Τίνα διαβάζοντας τη φράση σου:
Όμως θα περίμενα από όσους την απορρίπτουν συνολικά να καταθέσουν πειστικές εναλλακτικές.
θυμήθηκα την τσαγιέρα του Ράσελ όπου καλείται όποιος αμφισβητεί την ύπαρξή της να αποδείξει την ανυπαρξία της.
Έστω η πρότασή μου είναι μία. Αξιολογούνται όσοι επιδιώκουν μια θέση στελέχους. Για να γίνεις καθηγητής Πανεπιστημίου, διευθυντής Κλινικής, σύμβουλος, διευθυντής σχολείου, στρατηγός κ.λ.π.
Όχι να δώσουμε στο κάθε όργιο τη δυνατότητα να ελέγχει αν θα συνεχίσουμε να βγάζουμε το ψωμί μας.
Πάμε στο άλλο που είπες:
Και σε ό,τι αφορά τα σχολικά βιβλία: υπάρχει ένα προφανές ζήτημα ασυμβίβαστου με τους σχολικούς συμβούλους. Σε ένα περιβάλλον όπου κυριαρχεί ο φόβος, ποιος θα τολμήσει να μην επιλέξει το βιβλίο του συμβούλου και να τον έχει απέναντι του;
Κυριαρχεί ο φόβος. Σύ είπας.
Δεν μου αρέσουν περιβάλλοντα στα οποία κυριαρχεί ο φόβος.
Γιάννη, το συζητάμε πάνω από δέκα χρόνια και, φοβάμαι, συχνά καταλήγουμε σε παράλληλους μονολόγους. Επειδή όμως σε εκτιμώ πραγματικά, θα απαντήσω ξανά.
Για μένα η αφετηρία είναι απλή: το σχολείο υπάρχει για τα παιδιά, όχι για τους εκπαιδευτικούς. Αν κάποιος δεν μπορεί ή δεν θέλει να κάνει σωστά τη δουλειά του, τότε ίσως θα έπρεπε να αναζητήσει μια άλλη επαγγελματική διαδρομή. Δεν είναι ζήτημα «ψωμιού» είναι ζήτημα ευθύνης απέναντι στους μαθητές.
Στα πολλά χρόνια που εργάζομαι στα φροντιστήρια, έχω δει δυστυχώς επανειλημμένα περιπτώσεις απαράδεκτες: σημειώσεις κακής ποιότητας, μάθημα που δεν γίνεται ουσιαστικά ποτέ, λάθη που δεν οφείλονται σε άγνοια αλλά σε αδιαφορία. Και αυτό τελικά το πληρώνουν κυρίως τα παιδιά που δεν έχουν τη δυνατότητα να στραφούν σε εξωσχολική στήριξη. Αυτό είναι, κατά τη γνώμη μου, το πιο άδικο απ’ όλα.
Δεν ισχυρίζομαι ότι γνωρίζω τη λύση. Η σημερινή μορφή αξιολόγησης έχει σοβαρά προβλήματα, και σε αυτό συμφωνούμε. Αν όμως θέλουμε να μας παίρνει σοβαρά η κοινωνία ως κλάδο, δεν μπορούμε να απορρίπτουμε συνολικά κάθε μορφή αξιολόγησης χωρίς να προτείνουμε κάτι λειτουργικό στη θέση της.
Αν έπρεπε να καταθέσω μια πολύ πρόχειρη σκέψη, θα έλεγα ότι τουλάχιστον η επάρκεια στο γνωστικό αντικείμενο θα έπρεπε να ελέγχεται περιοδικά. Διδάσκεις ένα μάθημα οφείλεις να μπορείς να αποδείξεις ότι το κατέχεις. Αν όχι, επιστρέφεις σε επιμόρφωση και επανεξετάζεσαι. Δεν το λέω ως ειδικός, αλλά ως μια ελάχιστη βάση συζήτησης.
Όσο για το κλίμα φόβου που αναφέρεις: συμφωνώ απόλυτα ότι δεν είναι αποδεκτό. Αλλά η ύπαρξη φόβου δεν μπορεί να αποτελεί επιχείρημα για τη μη ύπαρξη κανόνων και ελέγχου αντίθετα, είναι λόγος να τους κάνουμε δικαιότερους και πιο διαφανείς.
Σε εκτιμώ πολύ το ξέρεις και γι’ αυτό συνεχίζω να απαντώ, ακόμη κι αν διαφωνούμε.