Καλημέρα παιδιά.
Βρίσκω αντιφατικό το να υποστηρίζει κάποιος την αξιολόγηση και ταυτόχρονα να εντοπίζει παρενέργειες σ’ αυτήν.
Έστω ένας εμπαθής αξιολογητής. Αυτός θα μπορούσε να σε εκδικηθεί για πολλούς λόγους. Διότι είστε γείτονες, διότι του έφερες αντίρρηση στο υλικονέτ ή σε ημερίδα, διότι είναι κυβερνητικός και εσύ συνδικαλιστής, διότι η όμορφη συνάδελφος προτίμησε εσένα από αυτόν, διότι εσύ είσαι η όμορφη συνάδελφος που τον απέρριψε και για πολλούς άλλους λόγους.
Ο στατιστικά μικρότερος κίνδυνος είναι αυτός που ο αξιολογητής στεναχωριέται επειδή δεν επέλεξες το βιβλίο στο οποίο συμμετείχε.
Φυσικά θα υπάρξουν και τέτοια περιστατικά αλλά τα άλλα δεν μας απασχολούν;
Όταν συζητούσαμε για την αξιολόγηση και έλεγα τη γνωστή κωμικοτραγική ιστορία στο Γιάννης Ρίτσος ελάχιστοι πρόσεξαν τον κίνδυνο. Οι οπαδοί της αξιολόγησης απαντούσαν ότι «Η αξιολόγηση υπάρχει στην Εσπερία» ή ότι «Δεν είναι δυνατόν να αξιολογείς μαθητές και να μη θέλεις να αξιολογηθείς».
Όταν έφυγα οι σύμβουλοι και οι διευθυντές ήταν ευγενείς ή παρίσταναν τους ευγενείς. Τώρα μαθαίνω ότι έχουν αλλάξει ύφος. Ότι κάνουν παρατηρήσεις ακόμα και δημόσια. Βλέπω να αυξάνονται σε διαδικτυακούς διαλόγους τα επαινετικά σχόλια φοβισμένων συναδέλφων προς συμβούλους, ακόμα και όταν αυτοί γράφουν σαχλαμάρες.
Αυτά με ενοχλούν παρά το ότι ως συνταξιούχος κανένα δεν έχω ανάγκη.
Η αντιφατική συμπεριφορά των οπαδών της αξιολόγησης με ενοχλεί επίσης.
Για τη συγγραφή βιβλίων από συμβούλους σε άλλο σχόλιο μια και δεν είναι το πρωτεύον.
Η λογική του να αλλάζουμε βιβλία και με αυτό τον τρόπο να “αλλάζουμε” την εκπαίδευση, είναι λάθος. Λάθος που δεσμεύει κοινοτικά κονδύλια. Η νοοτροπία αυτή ισχύει σε όλη την λειτουργία του κράτους ακόμα και στην αυτοδιοίκηση των δήμων.
Δεν έχει νόημα να αλλάζεις συνεχώς τα βιβλία σε μια εποχή που μπορείς να τα βελτιώσεις και να τα συμπληρώσεις άμεσα και σε ηλεκτρονική μορφή, άρα οικολογικά.
Η δημιουργία του καλύτερου δυνατού γίνεται μέσα από την επεξεργασία και την διόρθωση και όχι από την εκ νέου σχεδίαση.
Ένα μόνο ebook reader (κόστους κάτω των 50 ευρώ) θα μπορούσε να συνοδεύει τον μαθητή από το Δημοτικό έως και το Λύκειο. Η καταστροφή του θα επιβάρυνε τον γονέα/κηδεμόνα.
[το ebook reader έχει τεχνολογία e-ink που δεν ενοχλεί καθόλου τα μάτια, με δυνατότητες την υπογράμιση, την προσθήκη σχολίων και πολλά άλλα.
Ελπίζω να μην δίνω ιδέες στο υπουργείο για την μελλοντική δέσμευση κονδυλίων..]
Τι λέω σε ένα κράτος όπου τα βιβλία δεν επιστρέφονται στο τέλος της χρονιάς αλλά “βανδαλίζονται” σε εορτασμούς που δηλώνουν το τέλος των μαθημάτων και την “απελευθέρωση” των μαθητών.
Στην Γερμανία, τα βιβλία επιστρέφονται και αν δεν είναι σε κατάσταση να χρησιμοποιηθούν, πληρώνονται από τον τελευταίο που είχαν χρεωθεί.
Γιάννη, διαχρονικά υποστηρίζω την αναγκαιότητα της αξιολόγησης και εδώ και παντού. Πρόκειται για μια πρακτική που εφαρμόζεται σε όλα τα εκπαιδευτικά συστήματα διεθνώς και συμβάλλει, όταν υλοποιείται ορθά, στη βελτίωση της εκπαιδευτικής διαδικασίας.
Ωστόσο, η αποτελεσματικότητα ενός τέτοιου μηχανισμού αξιολογησης προϋποθέτει την ύπαρξη σαφών και αξιόπιστων δικλείδων ασφαλείας. Στο πλαίσιο του δικού μας συστήματος, φαίνεται ότι αυτές είτε δεν έχουν διαμορφωθεί είτε δεν λειτουργούν όπως θα έπρεπε, γεγονός που δημιουργεί εύλογες ανησυχίες και περιθώρια μεγαλωνστρεβλώσεων, οπως αναφερεις και ορθα.
Κατά συνέπεια, το ζητούμενο δεν είναι η κατάργηση της αξιολόγησης κατα την προσωπικη μου αποψη, αλλά η ουσιαστική αναθεώρηση και βελτίωσή της αξιολογησης, ώστε να διασφαλίζεται η αντικειμενικότητα, η διαφάνεια και η παιδαγωγική της αξία που ειναι σημαντικη.
Τώρα για τη συγγραφή βιβλίων από συμβούλους:
Δεν μπορείς να απαγορέψεις συγγραφή βιβλίων από αυτούς μια και θεωρητικά μπορεί το τμήμα του βιβλίου που συνέγραψαν να είναι άριστο.
Είναι θεμελιώδες δικαίωμα οιουδήποτε να συμμετάσχει σε ομάδα συγγραφής.
Εάν μάλιστα πιστεύεις ότι ως σύμβουλοι επιλέγονται ή πρέπει να επιλέγονται οι άριστοι τότε δεν μπορείς να απαγορεύεις σε έναν άριστο να συνδράμει στη συγγραφή ποιοτικών βιβλίων.
Φίλε οπαδέ της αξιολόγησης αυτά δεν είναι λογικά σχήματα.
Εάν φοβάσαι τον εκδικητή της νύχτας (για τη μη επιλογή του βιβλίου του από σένα) ουσιαστικά ομολογείς ότι τα υπέρ αξιολόγησης επιχειρήματά σου ήταν τουλάχιστον έωλα.
(Προειδοποιώ τους γλωσσαμύντορες να μην διορθώσουν το «έωλα».)
Τίνα το επιχείρημα: Πρόκειται για μια πρακτική που εφαρμόζεται σε όλα τα εκπαιδευτικά συστήματα διεθνώς δεν στέκει λογικά.
Το καλό κανάλι “The sceptic theory” το αναφέρει ως παράδειγμα ανορθολογικού συλλογισμού.
Εκεί θα δούμε ως παράδειγμα ανορθολογικής σκέψης το: -Η θεωρία της Σχετικότητας είναι σωστή διότι τη διατύπωσε ο Αϊνστάιν.
Και σωστή είναι και ο Αϊνστάιν τη διατύπωσε αλλά η συνεπαγωγή είναι λάθος.
Δηλαδή μπορεί η πρόταση Α να είναι σωστή και η πρόταση Β να είναι σωστή.
Όμως δεν είναι δεδομένο ότι είναι σωστή η πρόταση Α=>Β.
Έτσι η πρόταση “Η αξιολόγηση είναι σωστή διότι εφαρμόζεται στην Εσπερία” είναι μη ορθολογικός συλλογισμός.
Γιάννη, θεωρώ ότι η αξιολόγηση είναι αναγκαία, όχι απλώς επειδή εφαρμόζεται διεθνώς, αλλά επειδή στην πράξη υπάρχουν περιπτώσεις όπου η διδακτική διαδικασία δεν επιτελείται όπως θα έπρεπε και ειναι πολλες αυτες οι περιπτωσεις. Αυτό από μόνο του συνιστά ένα ουσιαστικό επιχείρημα υπέρ της ύπαρξης ενός μηχανισμού ελέγχου και βελτίωσης.
Το γεγονός ότι η αξιολόγηση αποτελεί αντικείμενο συστηματικής μελέτης και εφαρμογής στη διεθνή επιστημονική κοινότητα PER,ιδίως στο πεδίο της διδακτικής της Φυσικής και της εκπαίδευσης γενικότερα,δείχνει ότι πρόκειται για ένα εργαλείο με παιδαγωγική αξία, όταν σχεδιάζεται και εφαρμόζεται ορθά.
Το βασικό πρόβλημα, κατά τη γνώμη μου, δεν είναι η ίδια η αξιολόγηση, αλλά το πλαίσιο μέσα στο οποίο εφαρμόζεται αυτη τη στιγμη στη χωρα. Φαινόμενα κομματισμού, ελλιπή κριτήρια επιλογής και πρακτικές που δεν εγγυώνται αξιοκρατία (εδω ο Λαζαριδης με απολυτηρίο Λυκειου εγινε επιστημονικος συνεργατης τι να λεμε τωρα)υπονομεύουν την αξιοπιστία της διαδικασίας και εύλογα προκαλούν δυσπιστία.
Συνεπώς, το ζητούμενο δεν είναι να απορρίψουμε την αξιολόγηση, αλλά να διασφαλίσουμε ότι θα στηρίζεται σε διαφανείς, επιστημονικά τεκμηριωμένες και αξιοκρατικές διαδικασίες. Μόνο έτσι μπορεί να επιτελέσει τον ρόλο της προς όφελος της εκπαίδευσης.
Γειά σας και πάλι.
Γιάννη έχω δείξει πολλές φορές πόσο σε σέβομαι.
Ωστόσο πρέπει να πω τη διαφωνία μου.
Κάποιος μπορεί να υποστηρίζει τις πανελλήνιες αλλά το πιθανότερο δε θα θέλει να είναι στην ομάδα κάποιος – κάποια που το παιδί του δίνει αυτή τη χρονιά.
Ο λόγος είναι προφανής ή όχι;
Δεν ασχολείται όμως με τις όμορφες γειτόνισσες μαθήτριες – μαθητές που μπορεί να έχει για να τον – την εξαιρέσει!
Έτσι λοιπόν μπορεί κάποιος να υποστηρίζει (η Τίνα την αξιολόγηση), αλλά να ζητά δικλείδες ασφαλείας. Είναι θεμιτό.
“Ο στατιστικά μικρότερος κίνδυνος είναι αυτός που ο αξιολογητής στεναχωριέται επειδή δεν επέλεξες το βιβλίο στο οποίο συμμετείχε.”
Δεν είναι καθόλου στατιστικά μικρός. Είναι εξαιρετικά σοβαρός λόγος.
Όπως κι εγώ θιγόμουν πρώτα απ’ όλα στον εγωισμό μου, όταν ένας μαθητής στο φροντιστήριο εγκατέλειπε το μάθημά μου ή το φροντιστήριο εξαιτίας μου.
Δεν ήταν στα ψιλά γράμματα.
Στατιστικά πιστεύω είναι πολύ μικρότερη η ζημιά στις πανελλήνιες αν τα παιδιά από δυο ή τρεις θεματοδότες ήξεραν περίπου κάποιο θέμα, από αυτό που συζητάμε εδώ (συγγραφέας αξιολογητής).
Για το θέμα του ανορθολογισμού
το επιχείρημα: Πρόκειται για μια πρακτική που εφαρμόζεται σε όλα τα εκπαιδευτικά συστήματα διεθνώς
δεν στέκει λογικά.
Το καλό κανάλι “The sceptic theory” το αναφέρει ως παράδειγμα ανορθολογικού συλλογισμού.
Εκεί θα δούμε ως παράδειγμα ανορθολογικής σκέψης το: -Η θεωρία της Σχετικότητας είναι σωστή διότι τη διατύπωσε ο Αϊνστάιν.
Και σωστή είναι και ο Αϊνστάιν τη διατύπωσε αλλά η συνεπαγωγή είναι λάθος.
Δηλαδή μπορεί η πρόταση Α να είναι σωστή και η πρόταση Β να είναι σωστή.
Όμως δεν είναι δεδομένο ότι είναι σωστή η πρόταση Α=>Β.
Έτσι η πρόταση “Η αξιολόγηση είναι σωστή διότι εφαρμόζεται στην Εσπερία” είναι μη ορθολογικός συλλογισμός.
Συμφωνώ, χωρίς να σημαίνει κάποια θέση για την ίδια την αξιολόγηση.
Καλημέρα σε όλους και χρόνια πολλά – μακαρι το νέο υλικό να εφαρμοστεί έξυπνα και παραγωγικά – συγχαρητήρια σε όλους τους συγγραφείς – Κώστα Παπαδάκη συμφωνώ με τις ιδέες για το ebook reader ή κατι ανάλογο , μακάρι να μπορούσε να εφαρμοστεί με ορθολογισμό και αξιοπιστία, για την καλύτερη προώθηση της γνώσης
Καταλαβαίνω τις αδυναμίες της κάθε κρατικής αξιολόγησης, αλλά νοήμοντες άνθρωποι είναι οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί, θα μπορούσαν να δημιουργήσουν μέσω των αντιπροσώπων τους μια δική τους διαδικασία αξιολόγησης και εθελοντικά να την πραγματοποιούν.
Δεν ξέρω αν υπήρξε ποτέ πρόταση για κάτι ανάλογο.
Θεωρώ ότι η έντονη αντίδραση που παρουσιάζουν οι εκπαιδευτικοί, έχει ήδη αρνητικό αντίτυπο στην κοινωνία.
Τελευταία διόρθωση20 ώρες πριν από Κώστας Παπαδάκης
Βασίλη στο πρώτο σου σχόλιο για τις Πανελλαδικές:
Σωστά δεν πρέπει να είναι στην ΚΕΕ συγγενής υποψηφίου.
Μια υπόθεση εργασίας. Δεν ήμουν συνταξιούχος, με βάζουν στην ΚΕΕ και καταφέρνω να περάσουν τα:
Τα γράφουν ελάχιστοι και ένας από αυτούς ο ανιψιός μου.
Λογικά λοιπόν αν δεν ήμουν συνταξιούχος και με πρότειναν θα δήλωνα κώλυμα.
Δεν είναι το ίδιο με το δικαίωμα συγγραφής βιβλίου.
Μετά λες: Έτσι λοιπόν μπορεί κάποιος να υποστηρίζει (η Τίνα την αξιολόγηση), αλλά να ζητά δικλείδες ασφαλείας. Είναι θεμιτό. Φυσικά είναι θεμιτό. Είδες να απαγορεύω στην Τίνα να έχει άποψη και να τη διατυπώνει; Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να συμφωνήσω; Επιχειρήματα προβάλλω.
by 
Καλημέρα παιδιά.
Βρίσκω αντιφατικό το να υποστηρίζει κάποιος την αξιολόγηση και ταυτόχρονα να εντοπίζει παρενέργειες σ’ αυτήν.
Έστω ένας εμπαθής αξιολογητής. Αυτός θα μπορούσε να σε εκδικηθεί για πολλούς λόγους. Διότι είστε γείτονες, διότι του έφερες αντίρρηση στο υλικονέτ ή σε ημερίδα, διότι είναι κυβερνητικός και εσύ συνδικαλιστής, διότι η όμορφη συνάδελφος προτίμησε εσένα από αυτόν, διότι εσύ είσαι η όμορφη συνάδελφος που τον απέρριψε και για πολλούς άλλους λόγους.
Ο στατιστικά μικρότερος κίνδυνος είναι αυτός που ο αξιολογητής στεναχωριέται επειδή δεν επέλεξες το βιβλίο στο οποίο συμμετείχε.
Φυσικά θα υπάρξουν και τέτοια περιστατικά αλλά τα άλλα δεν μας απασχολούν;
Όταν συζητούσαμε για την αξιολόγηση και έλεγα τη γνωστή κωμικοτραγική ιστορία στο Γιάννης Ρίτσος ελάχιστοι πρόσεξαν τον κίνδυνο. Οι οπαδοί της αξιολόγησης απαντούσαν ότι «Η αξιολόγηση υπάρχει στην Εσπερία» ή ότι «Δεν είναι δυνατόν να αξιολογείς μαθητές και να μη θέλεις να αξιολογηθείς».
Όταν έφυγα οι σύμβουλοι και οι διευθυντές ήταν ευγενείς ή παρίσταναν τους ευγενείς. Τώρα μαθαίνω ότι έχουν αλλάξει ύφος. Ότι κάνουν παρατηρήσεις ακόμα και δημόσια. Βλέπω να αυξάνονται σε διαδικτυακούς διαλόγους τα επαινετικά σχόλια φοβισμένων συναδέλφων προς συμβούλους, ακόμα και όταν αυτοί γράφουν σαχλαμάρες.
Αυτά με ενοχλούν παρά το ότι ως συνταξιούχος κανένα δεν έχω ανάγκη.
Η αντιφατική συμπεριφορά των οπαδών της αξιολόγησης με ενοχλεί επίσης.
Για τη συγγραφή βιβλίων από συμβούλους σε άλλο σχόλιο μια και δεν είναι το πρωτεύον.
Η λογική του να αλλάζουμε βιβλία και με αυτό τον τρόπο να “αλλάζουμε” την εκπαίδευση, είναι λάθος. Λάθος που δεσμεύει κοινοτικά κονδύλια. Η νοοτροπία αυτή ισχύει σε όλη την λειτουργία του κράτους ακόμα και στην αυτοδιοίκηση των δήμων.
Δεν έχει νόημα να αλλάζεις συνεχώς τα βιβλία σε μια εποχή που μπορείς να τα βελτιώσεις και να τα συμπληρώσεις άμεσα και σε ηλεκτρονική μορφή, άρα οικολογικά.
Η δημιουργία του καλύτερου δυνατού γίνεται μέσα από την επεξεργασία και την διόρθωση και όχι από την εκ νέου σχεδίαση.
Ένα μόνο ebook reader (κόστους κάτω των 50 ευρώ) θα μπορούσε να συνοδεύει τον μαθητή από το Δημοτικό έως και το Λύκειο. Η καταστροφή του θα επιβάρυνε τον γονέα/κηδεμόνα.
[το ebook reader έχει τεχνολογία e-ink που δεν ενοχλεί καθόλου τα μάτια, με δυνατότητες την υπογράμιση, την προσθήκη σχολίων και πολλά άλλα.
Ελπίζω να μην δίνω ιδέες στο υπουργείο για την μελλοντική δέσμευση κονδυλίων..]
Τι λέω σε ένα κράτος όπου τα βιβλία δεν επιστρέφονται στο τέλος της χρονιάς αλλά “βανδαλίζονται” σε εορτασμούς που δηλώνουν το τέλος των μαθημάτων και την “απελευθέρωση” των μαθητών.
Στην Γερμανία, τα βιβλία επιστρέφονται και αν δεν είναι σε κατάσταση να χρησιμοποιηθούν, πληρώνονται από τον τελευταίο που είχαν χρεωθεί.
Γιάννη, διαχρονικά υποστηρίζω την αναγκαιότητα της αξιολόγησης και εδώ και παντού. Πρόκειται για μια πρακτική που εφαρμόζεται σε όλα τα εκπαιδευτικά συστήματα διεθνώς και συμβάλλει, όταν υλοποιείται ορθά, στη βελτίωση της εκπαιδευτικής διαδικασίας.
Ωστόσο, η αποτελεσματικότητα ενός τέτοιου μηχανισμού αξιολογησης προϋποθέτει την ύπαρξη σαφών και αξιόπιστων δικλείδων ασφαλείας. Στο πλαίσιο του δικού μας συστήματος, φαίνεται ότι αυτές είτε δεν έχουν διαμορφωθεί είτε δεν λειτουργούν όπως θα έπρεπε, γεγονός που δημιουργεί εύλογες ανησυχίες και περιθώρια μεγαλωνστρεβλώσεων, οπως αναφερεις και ορθα.
Κατά συνέπεια, το ζητούμενο δεν είναι η κατάργηση της αξιολόγησης κατα την προσωπικη μου αποψη, αλλά η ουσιαστική αναθεώρηση και βελτίωσή της αξιολογησης, ώστε να διασφαλίζεται η αντικειμενικότητα, η διαφάνεια και η παιδαγωγική της αξία που ειναι σημαντικη.
Τώρα για τη συγγραφή βιβλίων από συμβούλους:
Δεν μπορείς να απαγορέψεις συγγραφή βιβλίων από αυτούς μια και θεωρητικά μπορεί το τμήμα του βιβλίου που συνέγραψαν να είναι άριστο.
Είναι θεμελιώδες δικαίωμα οιουδήποτε να συμμετάσχει σε ομάδα συγγραφής.
Εάν μάλιστα πιστεύεις ότι ως σύμβουλοι επιλέγονται ή πρέπει να επιλέγονται οι άριστοι τότε δεν μπορείς να απαγορεύεις σε έναν άριστο να συνδράμει στη συγγραφή ποιοτικών βιβλίων.
Φίλε οπαδέ της αξιολόγησης αυτά δεν είναι λογικά σχήματα.
Εάν φοβάσαι τον εκδικητή της νύχτας (για τη μη επιλογή του βιβλίου του από σένα) ουσιαστικά ομολογείς ότι τα υπέρ αξιολόγησης επιχειρήματά σου ήταν τουλάχιστον έωλα.
(Προειδοποιώ τους γλωσσαμύντορες να μην διορθώσουν το «έωλα».)
Τίνα το επιχείρημα:
Πρόκειται για μια πρακτική που εφαρμόζεται σε όλα τα εκπαιδευτικά συστήματα διεθνώς
δεν στέκει λογικά.
Το καλό κανάλι “The sceptic theory” το αναφέρει ως παράδειγμα ανορθολογικού συλλογισμού.
Εκεί θα δούμε ως παράδειγμα ανορθολογικής σκέψης το:
-Η θεωρία της Σχετικότητας είναι σωστή διότι τη διατύπωσε ο Αϊνστάιν.
Και σωστή είναι και ο Αϊνστάιν τη διατύπωσε αλλά η συνεπαγωγή είναι λάθος.
Δηλαδή μπορεί η πρόταση Α να είναι σωστή και η πρόταση Β να είναι σωστή.
Όμως δεν είναι δεδομένο ότι είναι σωστή η πρόταση Α=>Β.
Έτσι η πρόταση “Η αξιολόγηση είναι σωστή διότι εφαρμόζεται στην Εσπερία” είναι μη ορθολογικός συλλογισμός.
Γιάννη, θεωρώ ότι η αξιολόγηση είναι αναγκαία, όχι απλώς επειδή εφαρμόζεται διεθνώς, αλλά επειδή στην πράξη υπάρχουν περιπτώσεις όπου η διδακτική διαδικασία δεν επιτελείται όπως θα έπρεπε και ειναι πολλες αυτες οι περιπτωσεις. Αυτό από μόνο του συνιστά ένα ουσιαστικό επιχείρημα υπέρ της ύπαρξης ενός μηχανισμού ελέγχου και βελτίωσης.
Το γεγονός ότι η αξιολόγηση αποτελεί αντικείμενο συστηματικής μελέτης και εφαρμογής στη διεθνή επιστημονική κοινότητα PER,ιδίως στο πεδίο της διδακτικής της Φυσικής και της εκπαίδευσης γενικότερα,δείχνει ότι πρόκειται για ένα εργαλείο με παιδαγωγική αξία, όταν σχεδιάζεται και εφαρμόζεται ορθά.
Το βασικό πρόβλημα, κατά τη γνώμη μου, δεν είναι η ίδια η αξιολόγηση, αλλά το πλαίσιο μέσα στο οποίο εφαρμόζεται αυτη τη στιγμη στη χωρα. Φαινόμενα κομματισμού, ελλιπή κριτήρια επιλογής και πρακτικές που δεν εγγυώνται αξιοκρατία (εδω ο Λαζαριδης με απολυτηρίο Λυκειου εγινε επιστημονικος συνεργατης τι να λεμε τωρα)υπονομεύουν την αξιοπιστία της διαδικασίας και εύλογα προκαλούν δυσπιστία.
Συνεπώς, το ζητούμενο δεν είναι να απορρίψουμε την αξιολόγηση, αλλά να διασφαλίσουμε ότι θα στηρίζεται σε διαφανείς, επιστημονικά τεκμηριωμένες και αξιοκρατικές διαδικασίες. Μόνο έτσι μπορεί να επιτελέσει τον ρόλο της προς όφελος της εκπαίδευσης.
Τίνα αφού τη θεωρείς αναγκαία πρέπει να μην παραπονιέσαι για τις παρενέργειές της.
Έπειτα είμαι πολύ περίεργος να ακούσω αυτές τις τεκμηριωμένες και αξιοκρατικές διαδικασίες.
Γειά σας και πάλι.
Γιάννη έχω δείξει πολλές φορές πόσο σε σέβομαι.
Ωστόσο πρέπει να πω τη διαφωνία μου.
Κάποιος μπορεί να υποστηρίζει τις πανελλήνιες αλλά το πιθανότερο δε θα θέλει να είναι στην ομάδα κάποιος – κάποια που το παιδί του δίνει αυτή τη χρονιά.
Ο λόγος είναι προφανής ή όχι;
Δεν ασχολείται όμως με τις όμορφες γειτόνισσες μαθήτριες – μαθητές που μπορεί να έχει για να τον – την εξαιρέσει!
Έτσι λοιπόν μπορεί κάποιος να υποστηρίζει (η Τίνα την αξιολόγηση), αλλά να ζητά δικλείδες ασφαλείας. Είναι θεμιτό.
“Ο στατιστικά μικρότερος κίνδυνος είναι αυτός που ο αξιολογητής στεναχωριέται επειδή δεν επέλεξες το βιβλίο στο οποίο συμμετείχε.”
Δεν είναι καθόλου στατιστικά μικρός. Είναι εξαιρετικά σοβαρός λόγος.
Όπως κι εγώ θιγόμουν πρώτα απ’ όλα στον εγωισμό μου, όταν ένας μαθητής στο φροντιστήριο εγκατέλειπε το μάθημά μου ή το φροντιστήριο εξαιτίας μου.
Δεν ήταν στα ψιλά γράμματα.
Στατιστικά πιστεύω είναι πολύ μικρότερη η ζημιά στις πανελλήνιες αν τα παιδιά από δυο ή τρεις θεματοδότες ήξεραν περίπου κάποιο θέμα, από αυτό που συζητάμε εδώ (συγγραφέας αξιολογητής).
Για το θέμα του ανορθολογισμού
το επιχείρημα:
Πρόκειται για μια πρακτική που εφαρμόζεται σε όλα τα εκπαιδευτικά συστήματα διεθνώς
δεν στέκει λογικά.
Το καλό κανάλι “The sceptic theory” το αναφέρει ως παράδειγμα ανορθολογικού συλλογισμού.
Εκεί θα δούμε ως παράδειγμα ανορθολογικής σκέψης το:
-Η θεωρία της Σχετικότητας είναι σωστή διότι τη διατύπωσε ο Αϊνστάιν.
Και σωστή είναι και ο Αϊνστάιν τη διατύπωσε αλλά η συνεπαγωγή είναι λάθος.
Δηλαδή μπορεί η πρόταση Α να είναι σωστή και η πρόταση Β να είναι σωστή.
Όμως δεν είναι δεδομένο ότι είναι σωστή η πρόταση Α=>Β.
Έτσι η πρόταση “Η αξιολόγηση είναι σωστή διότι εφαρμόζεται στην Εσπερία” είναι μη ορθολογικός συλλογισμός.
Συμφωνώ, χωρίς να σημαίνει κάποια θέση για την ίδια την αξιολόγηση.
Βασίλη καλημέρα.
Σοβαρά όσα βάζεις και θα πρέπει να γυρίσω από τη βόλτα μου μια και δεν μπορώ να γράψω κάτι εκτεταμένο από το κινητό.
Τα βιβλία διαθέτουν Qr code σε αρκετές από τις σελίδες τους. Οι κωδικοί σκανάρονται από κινητό τηλέφωνο.
Θεωρώ βέβαιο το ενδεχόμενο να υποστηρίξει μαθητής ότι το κινητό του βγήκε από την τσάντα του για να σκανάρει τον qr code.
Καλημέρα Γιάννη, καλή βόλτα να έχεις, απόλαυσέ την!
Καλημέρα σε όλους και χρόνια πολλά – μακαρι το νέο υλικό να εφαρμοστεί έξυπνα και παραγωγικά – συγχαρητήρια σε όλους τους συγγραφείς – Κώστα Παπαδάκη συμφωνώ με τις ιδέες για το ebook reader ή κατι ανάλογο , μακάρι να μπορούσε να εφαρμοστεί με ορθολογισμό και αξιοπιστία, για την καλύτερη προώθηση της γνώσης
Πρέπει να αξιολογείται ο εκπαιδευτικός.
Καταλαβαίνω τις αδυναμίες της κάθε κρατικής αξιολόγησης, αλλά νοήμοντες άνθρωποι είναι οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί, θα μπορούσαν να δημιουργήσουν μέσω των αντιπροσώπων τους μια δική τους διαδικασία αξιολόγησης και εθελοντικά να την πραγματοποιούν.
Δεν ξέρω αν υπήρξε ποτέ πρόταση για κάτι ανάλογο.
Θεωρώ ότι η έντονη αντίδραση που παρουσιάζουν οι εκπαιδευτικοί, έχει ήδη αρνητικό αντίτυπο στην κοινωνία.
Βασίλη στο πρώτο σου σχόλιο για τις Πανελλαδικές:
Σωστά δεν πρέπει να είναι στην ΚΕΕ συγγενής υποψηφίου.
Μια υπόθεση εργασίας. Δεν ήμουν συνταξιούχος, με βάζουν στην ΚΕΕ και καταφέρνω να περάσουν τα:
Τα γράφουν ελάχιστοι και ένας από αυτούς ο ανιψιός μου.
Λογικά λοιπόν αν δεν ήμουν συνταξιούχος και με πρότειναν θα δήλωνα κώλυμα.
Δεν είναι το ίδιο με το δικαίωμα συγγραφής βιβλίου.
Μετά λες:
Έτσι λοιπόν μπορεί κάποιος να υποστηρίζει (η Τίνα την αξιολόγηση), αλλά να ζητά δικλείδες ασφαλείας. Είναι θεμιτό.
Φυσικά είναι θεμιτό. Είδες να απαγορεύω στην Τίνα να έχει άποψη και να τη διατυπώνει;
Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να συμφωνήσω;
Επιχειρήματα προβάλλω.