Μπράβο Αποστόλη για την ανάρτηση. Ρισκάρουμε βέβαια να μας παρακολουθούν το site “ιδιώτες”, αφού ζούμε στη χώρα που στηρίζει με κάθε μέσο το κράτος-δολοφόνο. Μην ξεχνάμε ότι απαγορεύονται οι συγκεντρώσεις στα λιμάνια που φτάνουν καραβιές με Σιωνιστές, όταν έρχονται στη χώρα μας για να κάνουν διάλλειμα, πριν συνεχίσουν την εγκληματική τους δράση.
Ο Roger Waters παραμένει μια αντιπολεμική αντιϊμπεριαλιστική φωνή, που στηρίζει τον Παλαιστινιακό λαό.
Ίσως το καλύτερο τραγούδι του για την Παλαιστίνη είναι το Sumud δηλαδή η πεισματική άρνηση υποχώρησης. Η σιωπηλή αλλά σθεναρή επιμονή των ανθρώπων να παραμείνουν στη γη τους και να συνεχίσουν τη ζωή τους παρά τις αντιξοότητες Roger Waters – “Sumud”
Τελευταία διόρθωση13 ημέρες πριν από Ανδρέας Ριζόπουλος
Γεια σου Ανδρέα. Ένα κομμάτι 47 ετών παίρνει νέα πνοή με τον Roger και τη Mona. Κι αν είναι ρίσκο να δηλώσουμε την ανθρωπιά μας, νομίζω ότι αξίζει τον κόπο να το πάρουμε.
Τα καλύτερα παιδιά κουράστηκαν και γυρίσαν στο σπίτι (ενώ) το ξημέρωμα αργεί και δεν βρίσκεται παρέα για ξενύχτι
κι’ αυτός ο 82χρονος ακόμα τραγουδά
στους παλιούς καλούς ρυθμούς
που πάντα ξέρει να βρίσκει
Φοβερός ο Waters, ανήσυχος, ευαίσθητος και παντός καιρού.
Έδωσε νέα ζωή σ’ αυτό το συγκλονιστικό τραγούδι.
Εκεί ισχύει ο νόμος του ισχυρότερου, της ζούγκλας.
Και δυστυχώς η κυβέρνησή μας είναι λαμπρό μέλος της ζούγκλας!
Χαιρετώ τους φίλους. Από τη σελίδα της πρωτοβουλίας:
“Αυτή η μουσική συνεργασία μεταξύ του Roger Waters και της Mona Miari έχει τις ρίζες τις στην κοινή πεποίθηση, ότι η τέχνη πρέπει να παραμείνει ένας τόπος ελεύθερης έκφρασης, ακόμη και σε στιγμές όταν καλλιτέχνες έρχονται αντιμέτωποι με τη λογοκρισία και τις πολιτικές πιέσεις. Το εγχείρημα επικεντρώνεται στην ευθύνη των καλλιτεχνών να αντανακλούν τον κόσμο γύρω τους και να μιλούν ανοιχτά για την αδικία, την ανθρωπιά και το συλλογικό πόνο”.
Καλησπέρα σε όλους. Το γύρισμα του κεφαλιού που λέει ο Διονύσης μου φέρνει στο νου την ταινία “Η ζώνη ενδιαφέροντος”..από την άλλη πλευρά του φράχτη ακούγονται ουρλιαχτά, μηχανικοί ήχοι και καπνοί και από τη μέσα πλευρά του φράχτη σε μία “ειδυλλιακή” κατοικία μια οικογένεια ζει στη ζώνη ενδιαφέροντός της (αδιάφορα κάποια μέλη της για το τι συμβαίνει από την άλλη πλευρά του φράχτη, αυτουργοί άλλα μέλη της οικογένειας..όλα όμως ζουν τη δική τους καθημερινότητα).
Σήμερα, η Ευρώπη (και μέσα σε αυτή η Ελλάδα) ζει στη δική της ζώνη ενδιαφέροντος αδιαφορώντας για το συμβαίνει στην Παλαιστίνη. Είναι η άλλη πλευρά του φράχτη…εμείς -απο την εδώ πλευρά- μυρίζουμε τους καπνούς από το ολοκαύτωμα που συντελείται σήμερα χωρίς ούτε καν να σταματήσουμε και να γυρίσουμε το κεφάλι..
Είτε χωρίς ενσυναίσθηση, είτε ανήμποροι και μάλλον ντροπιασμένοι με μια ματιά από το μέλλον..
O Ρούντολφ Ες (Rudolf Höss), μακροβιότερος διοικητής του στρατοπέδου εξόντωσης του Άουσβιτς. Τα τότε θύματα είναι μακροβιότεροι διοικητές περιοχών συγκέντρωσης και εξόντωσης σήμερα.
Ο Ες έζησε μια φαινομενικά ειδυλλιακή οικογενειακή ζωή σε μια μεγάλη βίλα που βρισκόταν κυριολεκτικά δίπλα στους θαλάμους αερίων και τα κρεματόρια του στρατοπέδου. Η ζωή στη βίλα
· Οικογενειακή «ειδύλλια»: Η σύζυγός του, Χέντβιχ, είχε χαρακτηρίσει το σπίτι ως «παράδεισο». Η οικογένεια μεγάλωνε τα πέντε παιδιά της με ανέσεις, διαθέτοντας έναν καταπράσινο κήπο, θερμοκήπιο, πισίνα και μια παιδική χαρά.
· Η φρίκη σε απόσταση αναπνοής: Ο τοίχος του κήπου τους συνόρευε απευθείας με το στρατόπεδο. Παρά τον ήχο των πυροβολισμών, τις κραυγές των θυμάτων και την οσμή από τα κρεματόρια, η οικογένεια απολάμβανε μια πολυτελή καθημερινότητα με τη βοήθεια κρατουμένων που εργάζονταν ως υπηρέτες. Τα τότε θύματα απολαμβάνουν να προκαλούν τον ίδιο πόνο και θάνατο σε άλλο λαό. · Η ψυχολογία του θύτη: Ο Ες περιέγραφε τον εαυτό του ως έναν στοργικό πατέρα που έλεγε παραμύθια στα παιδιά του το βράδυ, ενώ την ίδια μέρα οργάνωνε τη βιομηχανική εξόντωση περισσότερων από 1.000.000 ανθρώπων.Μετά από μια κουραστική περίοδο καταστροφής και θανάτου οι κατάκοποι σημερινοί θύτες απολαμβάνουν κρουαζιέρες ανά την Μεσόγειο και την Ελλάδα. Ταινία και Μετατροπή σε Μουσείο
· The Zone of Interest: Αυτή η ακραία αντίθεση μεταξύ της καθημερινότητας των θυτών και της φρίκης του ολοκαυτώματος αποτυπώθηκε εξαιρετικά στην ομώνυμη ταινία του 2023.
· Κέντρο κατά του Εξτρεμισμού: Η ιστορική κατοικία (γνωστή ως “House 88” στη σημερινή οδό Legionów) άνοιξε τις πόρτες της στο κοινό. Το κτίριο λειτουργεί ως ερευνητικό και εκπαιδευτικό κέντρο ενάντια στο μίσος και τον εξτρεμισμό.
by 
Μπράβο Αποστόλη για την ανάρτηση. Ρισκάρουμε βέβαια να μας παρακολουθούν το site “ιδιώτες”, αφού ζούμε στη χώρα που στηρίζει με κάθε μέσο το κράτος-δολοφόνο. Μην ξεχνάμε ότι απαγορεύονται οι συγκεντρώσεις στα λιμάνια που φτάνουν καραβιές με Σιωνιστές, όταν έρχονται στη χώρα μας για να κάνουν διάλλειμα, πριν συνεχίσουν την εγκληματική τους δράση.
Ο Roger Waters παραμένει μια αντιπολεμική αντιϊμπεριαλιστική φωνή, που στηρίζει τον Παλαιστινιακό λαό.
Ίσως το καλύτερο τραγούδι του για την Παλαιστίνη είναι το Sumud δηλαδή η πεισματική άρνηση υποχώρησης. Η σιωπηλή αλλά σθεναρή επιμονή των ανθρώπων να παραμείνουν στη γη τους και να συνεχίσουν τη ζωή τους παρά τις αντιξοότητες
Roger Waters – “Sumud”
Γεια σου Ανδρέα. Ένα κομμάτι 47 ετών παίρνει νέα πνοή με τον Roger και τη Mona. Κι αν είναι ρίσκο να δηλώσουμε την ανθρωπιά μας, νομίζω ότι αξίζει τον κόπο να το πάρουμε.
Καλησπέρα
Τα καλύτερα παιδιά κουράστηκαν
και γυρίσαν στο σπίτι
(ενώ) το ξημέρωμα αργεί
και δεν βρίσκεται παρέα για ξενύχτι
κι’ αυτός ο 82χρονος ακόμα τραγουδά
στους παλιούς καλούς ρυθμούς
που πάντα ξέρει να βρίσκει
Η χαμένη μας τιμή…
Καλημέρα Αποστόλη.
Συγκινησιακή … ΑΠΟΣΤΟΛΗ!
Να είσαι πάντα καλά
Καλημέρα Αποστόλη.
Εμείς γυρνάμε το πρόσωπο… δεν θέλουμε να ξέρουμε…
Φοβερός ο Waters, ανήσυχος, ευαίσθητος και παντός καιρού.
Έδωσε νέα ζωή σ’ αυτό το συγκλονιστικό τραγούδι.
Εκεί ισχύει ο νόμος του ισχυρότερου, της ζούγκλας.
Και δυστυχώς η κυβέρνησή μας είναι λαμπρό μέλος της ζούγκλας!
Χαιρετώ τους φίλους. Από τη σελίδα της πρωτοβουλίας:
“Αυτή η μουσική συνεργασία μεταξύ του Roger Waters και της Mona Miari έχει τις ρίζες τις στην κοινή πεποίθηση, ότι η τέχνη πρέπει να παραμείνει ένας τόπος ελεύθερης έκφρασης, ακόμη και σε στιγμές όταν καλλιτέχνες έρχονται αντιμέτωποι με τη λογοκρισία και τις πολιτικές πιέσεις. Το εγχείρημα επικεντρώνεται στην ευθύνη των καλλιτεχνών να αντανακλούν τον κόσμο γύρω τους και να μιλούν ανοιχτά για την αδικία, την ανθρωπιά και το συλλογικό πόνο”.
Καλησπέρα σε όλους. Το γύρισμα του κεφαλιού που λέει ο Διονύσης μου φέρνει στο νου την ταινία “Η ζώνη ενδιαφέροντος”..από την άλλη πλευρά του φράχτη ακούγονται ουρλιαχτά, μηχανικοί ήχοι και καπνοί και από τη μέσα πλευρά του φράχτη σε μία “ειδυλλιακή” κατοικία μια οικογένεια ζει στη ζώνη ενδιαφέροντός της (αδιάφορα κάποια μέλη της για το τι συμβαίνει από την άλλη πλευρά του φράχτη, αυτουργοί άλλα μέλη της οικογένειας..όλα όμως ζουν τη δική τους καθημερινότητα).
Σήμερα, η Ευρώπη (και μέσα σε αυτή η Ελλάδα) ζει στη δική της ζώνη ενδιαφέροντος αδιαφορώντας για το συμβαίνει στην Παλαιστίνη. Είναι η άλλη πλευρά του φράχτη…εμείς -απο την εδώ πλευρά- μυρίζουμε τους καπνούς από το ολοκαύτωμα που συντελείται σήμερα χωρίς ούτε καν να σταματήσουμε και να γυρίσουμε το κεφάλι..
Είτε χωρίς ενσυναίσθηση, είτε ανήμποροι και μάλλον ντροπιασμένοι με μια ματιά από το μέλλον..
Καλημέρα Δημήτρη. Και τι να πει κανείς για το θύμα στην άλλη πλευρά του φράκτη, που έγινε τόσο σύντομα θύτης.
O Ρούντολφ Ες (Rudolf Höss), μακροβιότερος διοικητής του στρατοπέδου εξόντωσης του Άουσβιτς. Τα τότε θύματα είναι μακροβιότεροι διοικητές περιοχών συγκέντρωσης και εξόντωσης σήμερα.
Ο Ες έζησε μια φαινομενικά ειδυλλιακή οικογενειακή ζωή σε μια μεγάλη βίλα που βρισκόταν κυριολεκτικά δίπλα στους θαλάμους αερίων και τα κρεματόρια του στρατοπέδου.
Η ζωή στη βίλα
· Οικογενειακή «ειδύλλια»: Η σύζυγός του, Χέντβιχ, είχε χαρακτηρίσει το σπίτι ως «παράδεισο». Η οικογένεια μεγάλωνε τα πέντε παιδιά της με ανέσεις, διαθέτοντας έναν καταπράσινο κήπο, θερμοκήπιο, πισίνα και μια παιδική χαρά.
· Η φρίκη σε απόσταση αναπνοής: Ο τοίχος του κήπου τους συνόρευε απευθείας με το στρατόπεδο. Παρά τον ήχο των πυροβολισμών, τις κραυγές των θυμάτων και την οσμή από τα κρεματόρια, η οικογένεια απολάμβανε μια πολυτελή καθημερινότητα με τη βοήθεια κρατουμένων που εργάζονταν ως υπηρέτες. Τα τότε θύματα απολαμβάνουν να προκαλούν τον ίδιο πόνο και θάνατο σε άλλο λαό.
· Η ψυχολογία του θύτη: Ο Ες περιέγραφε τον εαυτό του ως έναν στοργικό πατέρα που έλεγε παραμύθια στα παιδιά του το βράδυ, ενώ την ίδια μέρα οργάνωνε τη βιομηχανική εξόντωση περισσότερων από 1.000.000 ανθρώπων. Μετά από μια κουραστική περίοδο καταστροφής και θανάτου οι κατάκοποι σημερινοί θύτες απολαμβάνουν κρουαζιέρες ανά την Μεσόγειο και την Ελλάδα.
Ταινία και Μετατροπή σε Μουσείο
· The Zone of Interest: Αυτή η ακραία αντίθεση μεταξύ της καθημερινότητας των θυτών και της φρίκης του ολοκαυτώματος αποτυπώθηκε εξαιρετικά στην ομώνυμη ταινία του 2023.
· Κέντρο κατά του Εξτρεμισμού: Η ιστορική κατοικία (γνωστή ως “House 88” στη σημερινή οδό Legionów) άνοιξε τις πόρτες της στο κοινό. Το κτίριο λειτουργεί ως ερευνητικό και εκπαιδευτικό κέντρο ενάντια στο μίσος και τον εξτρεμισμό.
Ας σκεφτούμε μόνο πόσα από τα κόμματα “εξουσίας” θεωρούν στρατηγικό εταίρο το Ισραήλ.