by 
Μετά την ανοίκεια επίθεση που δέχθηκε ο σ. Θοδωρής από τον ανεγκέφαλο πολιτικό (η άλλη όψη του νομίσματος του αδ-όνειδος), ας σταθούμε σε μερικές επισημάνσεις στο μετά.
Οι υπογράφοντες το κείμενο «Συνωμοσιολογία & Εκπαίδευση» κατανεμήθηκαν ως εξής: 20 συνταξιούχοι φυσικοί, 29 ασχολούμενοι/ες ως φροντιστές, 40 στη δημόσια εκπαίδευση, 11 στην ιδιωτική, 7 άλλο!
Αν ο συντάκτης του κειμένου και υπεύθυνος της συλλογής υπογραφών ήθελε ένα τέτοιο πλήθος υπογραφών, καλώς, αν όχι είναι ένα πολύ μικρό ποσοστό σε σχέση με τις 8761 θεάσεις μέχρι σήμερα (18/6/2024). Μερικά ερωτήματα που γεννώνται σε σχέση με τα σύνολα των συμμετεχόντων.
Δεν υπάρχει κανείς μα κανείς εν ενεργεία Σχολικός Σύμβουλος ΠΕ04, που να τοποθετείται επί του ζητήματος. Αλήθεια δεν ανησυχούν για το κλίμα ανθρωποφαγίας που αναπτύσσεται σιγά – σιγά στους χώρους της παιδείας? (δημόσιας και ιδιωτικής). Αύριο κάποιος άλλος θα καταγγείλει συνάδελφο/σα στο μάθημα της βιολογίας για την υποστήριξη των εμβολίων ή διότι δεν διδάσκει τη θεωρία της «γένεσης» και εμμένει στη θεωρία του Big Bang.
Δεν υπάρχει κανείς από το Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής να υπερασπιστεί το Αναλυτικό Πρόγραμμα και τα θέματα θεωρίας που πρέπει να διδαχθούν στον πίνακα?
Δεν υπάρχει κανείς θεσμικός παράγοντας του Υπ. Παιδείας να τοποθετηθεί επί του θέματος και να στηρίξει τον Δον Κιχώτη? Συγνώμη συνάδελφο? Ξέχασα η έγνοια ήταν στον ανασχηματισμό!
Τελευταίο και τραγικό. Οκτώ χιλιάδες επτακόσιες τόσες θεάσεις! Εξωπραγματικός αριθμός. Πως εξέλαβαν αν εξέλαβαν το συμβάν? Κάτι σαν πρωινό παράθυρο, αλλά με μπόλικη φυσική? Κάτι σαν παράθυρο του «Αυτιά», να κορεστεί η περιέργεια, να κουνήσουμε συγκαταβατικά το κεφάλι για τον «δύστυχο» συνάδελφο, που μπορεί και να τα «ήθελε και τά΄παθε», αλλά μακριά από εμάς? Τι κείμενα συμπαράστασης να υπογράφουμε! Και αν αυτό μετρήσει στις μελλούμενες και επιδιωκόμενες κρίσεις μας, τι θα απογίνουμε?
Πράγματι τι θα απογίνουμε «χωρίς βαρβάρους»!!!
ΥΓ. Αύριο μπορεί να είσαστε, είμαστε εμείς σε αντίστοιχη θέση. Ας διαβάσετε, διαβάσουμε για άλλη μια φορά το βιβλίο «Die verlorene Ehre der Katharina Blum» του Μπελ, και επί το ελληνικότερον «Η χαμένη τιμή της Καταρίνα Μπλουμ».
Γεια σου Βασίλη. Κάποιες σκέψεις που προέκυψαν από την ανάγνωση του κειμένου σου.
Ομολογουμένως το σύνολο των υπογραφών σε σχέση με το σύνολο των θεάσεων ίσως φαντάζει ‘φτωχό’. Ας λάβουμε υπόψη όμως τα εξής:
α. το κείμενο ανέβηκε μια καλοκαιριάτικη Κυριακή το μεσημέρι και παρέμεινε ανοικτό για περίπου 24 ώρες. Αρκετοί το είδαν καθυστερημένα και δεν πρόλαβαν να προσυπογράψουν. Συνεχίζουν απ’ ότι βλέπω να το κάνουν στην ανάρτηση του Θοδωρή για τον ελέφαντα.
β. Τα θέματα που έχουν και ‘κουτσομπολίστικο’ χαρακτήρα τραβάνε τα βλέμματα, χωρίς πάντα να υπάρχει διάθεση για σχολιασμό. Αρκεί να δούμε για παράδειγμα τις 74776 θεάσεις των Θεμάτων φυσικής 2024 και των αντιστοιχων σχολιασμών.
γ. στην κοινωνία που έχουμε γαλουχηθεί, φράσεις όπως ‘ωχ αδερφέ’ ή ‘δεν βαριέσαι’ ή ‘εγώ θα αλλάξω τον κόσμο;’ ακόμη και αν δεν ξεστομίζονται, σίγουρα έχουν σφηνωθεί στις συνειδήσεις των ανθρώπων. Το 60% αποχής στις πρόσφατες ευρωεκλογές και το 47,17% στις εκλογές του 2023 αποτελούν μια ένδειξη της κατάστασης. (Ο Αυτιάς πήρε βέβαια 308000 ψήφους).
Το ερώτημα σου: “Δεν υπάρχει κανείς μα κανείς εν ενεργεία Σχολικός Σύμβουλος ΠΕ04, που να τοποθετείται επί του ζητήματος. Αλήθεια δεν ανησυχούν για το κλίμα ανθρωποφαγίας που αναπτύσσεται σιγά – σιγά στους χώρους της παιδείας?” είναι και δικό μου ερώτημα.
Η διαφωνία μου βρίσκεται στο ‘σιγά – σιγά’ και στο ‘στους χώρους της παιδείας’. Η ανθρωποφαγία απλώνεται με γρήγορους ρυθμούς και παντού.
Ρωτάς: “Δεν υπάρχει κανείς από το Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής να υπερασπιστεί το Αναλυτικό Πρόγραμμα και τα θέματα θεωρίας που πρέπει να διδαχθούν στον πίνακα?”. Συμφωνώ με το ερώτημα, αλλά δεν σχετίζεται με το κείμενο “Συνομωσιολογία και Εκπαίδευση”. Το κείμενο είχε στόχο την υπεράσπιση του Θοδωρή, απέναντι στη ανοίκεια επίθεση που δέχτηκε και όχι του ΑΠ. Για το τελευταίο συζητάμε συχνά πυκνά με άλλες αφορμές.
Το “αύριο μπορεί να είμαστε στην ίδια θέση” είναι μια δήλωση αυξημένης πιθανότητας. Ας είμαστε λοιπόν σε επαγρύπνηση κι ας είμαστε λίγοι…
Βασίλη για τις λίγες υπογραφές (δεν ξέρω αν πολλοί δεν πρόλαβαν) μού ‘ρθε στο μυαλό το τσιτάτο του Μπρεχτ (μαζί με τη «Χαμένη τιμή …», το είδα πρόσφαταστην ΕΡΤ3)
«Όταν ήρθαν να πάρουν τους τσιγγάνους δεν αντέδρασα. Δεν ήμουν τσιγγάνος.
Όταν ήρθαν να πάρουν τους κομμουνιστές δεν αντέδρασα. Δεν ήμουν κομμουνιστής.
Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους δεν αντέδρασα. Δεν ήμουν Εβραίος.
Όταν ήρθαν να πάρουν εμένα, δεν είχε απομείνει κανείς για να αντιδράσει.»
Μου άρεσε το κείμενο του Βασίλη.
Ο Βασίλης που γνώρισα το 1975, αμφότεροι πρωτοετείς.
Δυστυχώς έχει δίκιο.
Έξοχο το κείμενό σου Βασίλη!!!
Επισημάνει τις παθογένειες της Ελληνικής Κοινωνίας που βιάζεται να φτάσει ασθμαίνοντας τη Δύση.
Ο “ωχ_αδερφισμός” και το “δεν βαριέσαι” στο ζενίθ!
Όταν καίγεται το σπίτι του γείτονα και το αγναντεύεις απαθής, μην απορρήσεις να έρθει κάποιος άλλος γείτονας όταν θα καίγεται το δικό σου.
Η εποχή μας και ιδιαίτερα στις ηλικίες κάτω των 46 με 50, προβάλλει ως χαρακτηριστικό της ένα τεράστιο Εγώ, το Εμείς είναι στο χαμηλότερο επίπεδο των όσων έζησα στα 70 μου.
Η γνωστή ρήση του πατέρα στα 4 παιδιά του για να είναι ενωμένοι και να αντιμετωπίζουν τις αντιξοότητες της ζωής:
Παίρνει ένα καλάμι και το δίνει στον πιο δυνατό γιο του να το σπάσει, κι εκείνος το κάνει με ευκολία, όταν του δίνει το μάτσο με τα πολλά καλάμια, ο γιος δεν τα καταφέρνει…
Το Εμείς πρέπει να υπερισχύσει του Εγώ!
Ίσως τότε να υπάρχει ΕΛΠΙΔΑ.
Υ.Γ. μου άρεσαν και οι θέσεις του Αποστόλη, του Ντίνου και του Γιάννη.
Ο υφέρποντας φασισμός και οι μέθοδοι του , είναι σε όλο το συστημικό φάσμα, επικίνδυνος όσο ποτέ, κι αυτό γιατί έχει τη μάσκα του ψευδο-Ζορρό.
Αυτό που συνέβη με τον Θοδωρή, και κυρίως αυτά που ακούστηκαν, δυστυχώς από εδώ και πέρα θα είναι συνέχεια μπροστά μας. Ο εκπαιδευτικος ήταν, είναι, και θα είναι, το εύκολο θέμα ειδικά σε μια περίοδο που η πολιτική είναι ξεκάθαρη. Πλήρης απαξίωση του δημοσίου σχολείου, μετάθεση όλων των ευθυνών στους εκπαιδευτικους( τραγικό παράδειγμα, η άτυπη ΕΔΕ για το τραγικό δυστύχημα με την αυτοκτονία του παιδιού στην Κρήτη) ,οι καθημερινές διώξεις συναδέλφων και πάει λέγοντας… Το μέλλον για τα παιδιά μας είναι ζοφερό συνάδελφοι και το μόνο που έχουμε είναι ο ένας τον άλλον,τίποτα άλλο. Μόνο εκεί πρέπει να επενδύσουμε, στην αλληλεγγύη. Αν μπορούμε…
Συγχαρητηρια συναδελφε! Υπεροχο κειμενο
Θεωρώ το τσιτάτο (τι λέξη κι αυτή Ντίνο μου !) του Μπρεχτ που ανέφερε ο Ντίνος ο Σαράμπαλης εδώ θα πρέπει να βρίσκεται πολύ συχνά στο μυαλό μας τις εποχές που ζούμε.
Όσον αφορά τις ερωτήσεις σου Βασίλη
«Δεν υπάρχει κανείς μα κανείς εν ενεργεία Σχολικός Σύμβουλος ΠΕ04, που να τοποθετείται επί του ζητήματος.» και
«Δεν υπάρχει κανείς από το Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής να υπερασπιστεί το Αναλυτικό Πρόγραμμα και τα θέματα θεωρίας που πρέπει να διδαχθούν στον πίνακα?»
Πραγματικά απορώ με τις απορίες σου, ξέροντας πόσο έμπειρος είσαι.
Οι πρώτοι «αξιολογούν» θεατρικές παραστάσεις και ονειρεύονται να φτάσουν στο ΙΕΠ.
Οι δεύτεροι έχοντας φτάσει εκεί με «κόπους» δεν θα διακινδύνευαν ένα δουν ούτε ένα σμίξιμο των φρυδιών του υπουργού για κάτι που θα πουν. Πιο πιθανό είναι να μιλήσει ο ίδιος ο υπουργός.
Βασίλη, θέλω να είμαι δίκαιος….
Φθάνοντας στο σχολείο την Παρασκευή το πρωί, μετά τον Δημήτρη Βαμνιέ, τον διευθυντή του σχολείου, που με στήριξε ανεπιφύλακτα και χωρίς αστερίσκους, από την πρώτη στιγμή, μου τηλεφώνησε ο συντονιστής ΠΕ04 του σχολείου, ο οποίος επίσης με στήριξε άμεσα τις πρώτες ώρες που το ξάφνιασμα είναι μεγάλο…
Με κάλεσε και άλλος συντονιστής ΠΕΟ4 και μιλήσαμε…
Βασίλη, όταν κάτι δημοσιοποιείται τόσο και ξεφεύγει από την “γειτονιά”, περνά στο μεγάλο πλήθος…. που συνήθως διψά
Θα ανεβάσω δύο σχόλια από εκπαιδευτική ιστοσελίδα
Ο κύριος Μανωλάκης αυτό μπόρεσε να καταλάβει….
Μάλλον είναι στατιστικολόγος…
Βασίλη πολύ ωραίο το κείμενό σου!
Δυστυχώς έτσι είναι.
Το δεύτερο είναι ο ορισμός του θράσους και της βλακείας
Εδώ σηκώνεις τα χέρια ψιλά….δεν έχει νόημα να προσπαθήσεις να εξηγήσεις
Βασίλη, μεγάλωσα στο 3% +,- κάτι λίγο, χωρίς λαϊκισμούς και συνωμοσιολογίες,
διαβάζοντας για χρόνια αληθινή δημοσιογραφία στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ της δεκαετίας του 80
Τώρα έμεινε μόνο το κτήριο …..
Αυτό με πονάει πιο πολύ….. γιατί είναι μη αναστρέψιμο…
Όταν ηρεμήσω, θα δείξω την πλήρη ανηθικότητα και στρέβλωση
Βασίλη εύστοχο το κείμενό σου και ωραία γραφή!
Ντίνο επίκαιρος πάντα ο Μπρεχτ!
…και κάτι τέτοιες στιγμές θυμάμαι και τον Καμύ: “ο σκοπός αγιάζει τα μέσα…αλλά γεννιέται το ερώτημα ποιος αγιάζει τον σκοπό ..και η απάντηση των επαναστατών πρέπει να είναι τα μέσα”
(Πιθανώς να μην είναι έτσι το κείμενο και να το παραφράσω …έτσι το θυμάμαι από έφηβος και έτσι το νιώθω)
Καληνύχτα,
ας ονειρευτούμε την εκπαίδευση όπως θα έπρεπε να είναι,
ας δούμε την εκπαιδευτική κοινότητα ενεργή, έτοιμη να αντιδράσει σε κάθε προσβολή,
και ας αργήσουμε να ξυπνήσουμε.
Καλά να είστε..
Καλησπέρα Βασίλη. Σωστός! Το μότο της εποχής είναι το “μόκο”. Αν η φωτιά παραμείνει στο σπίτι του γείτονα, ας καεί. Η αντίστοιχη παροιμία είναι πια ξεπερασμένη. Υπάρχει διάχυτος φόβος, ότι κάποιος θα στη φέρει. Πλατφόρμες για ρουφιάνους: για το συμμαθητή στο σχολείο, για το γείτονα που άφησε ακλάδευτη τη λεμονιά, για τον πλανόδιο μικροπωλητή..
Το 40% πλέον βγάζει την Κυβέρνηση, δηλαδή δεν τους νοιάζει ούτε για τη δική τους ζωή! Τι να μας πει ο κάθε Θοδωρής…
Συνάδελφε κ. Παππά, παρακολουθώ πολλά χρόνια τις συζητήσεις στο ylikonet χωρίς να έχω κάνει εγγραφή. Ο λόγος που με έκανε να εγγραφώ είναι για να εκδηλώσω τη συμπαράστασή μου στον συνάδελφο κ. Παπασγουρίδη, τον οποίο δεν γνωρίζω προσωπικά, παρά μόνο από τις δημοσιεύσεις του στο δίκτυο.
Ενισχύω τη συμπαράστασή μου, δηλώνοντας τη διαθεσιμότητά μου για οποιαδήποτε άλλη ενέργεια χρειαστεί.
Γεια σας
1ον Εγώ θα ήμουν τους υπογράφοντες του κειμένου «Συνωμοσιολογία και Εκπαίδευση», αν είχα έγκαιρα αντιληφθεί το θέμα. Αν χρειάζεται κάτι που μπορώ να κάνω τώρα για το θέμα, παρακαλώ πείτε μου.
2ον Συμφωνώ με τα λεγόμενά σας. Δυστυχώς ζούμε στην εποχή που ο κάθε άσχετος έχει δικαίωμα να πει τη γνώμη του και ο σχετικός οφείλει να ακούσει και, αν απαντήσει, θα χαρακτηριστεί ενάντιος στην ελευθερία του λόγου.
3ον Είναι πιο εύκολο να μην βλέπει κάποιος την ουσία ενός προβλήματος και να προσπαθεί να κατηγορεί/συκοφαντεί τους άλλους, για πολιτικούς ή έτερους λόγους….