Διονύσης Θεοχάρης

,Πολύ ωραίο, ευχαριστούμε. Μια ερώτηση. Στο τέλος αναφέρει διάσταση σύμπαντος 93000 έτη φωτός. Είχα την εντύπωση ότι είναι πολύ παραπάνω, δις έτη φωτός, ή κάτι κάνω λάθος; Ευχαριστώ.

Προφανώς συμφωνώ με την Προϊσταμένη της περιοχής, εγκρίνω και επαυξάνω με τον καθηγητή, υπεύθυνο για το προαύλιο, όπου και έγινε το συμβάν, είμαι πολλά χρόνια εκτός και δεν θυμάμαι πώς λέγεται, επιτηρητής, εφημερεύων, κάπως έτσι
εννοείται προτείνω και τη δίωξη του νεαρού τραμπούκου και των γονέων του

Γιατι να ευθυνεται ο Διευθυντης και ο υποδιευθυντης. Μονο ο καθηγητης υπηρεσιας και ΜΟΝΟ εαν δεν ηταν στο χωρο ευθυνης του

Δεν καταλαβαίνω. Μια καθηγήτρια είχε την ευθύνη ενός μόνο τμήματος; Έγινε το χτύπημα στον αυχένα αφού χτύπησε το κουδούνι για μέσα αφού δεν είχαν ευθύνη οι εφημερεύοντες; Ή έγινε το διάλειμμα και ήταν ένας μόνο εφημερεύων; Πρόλαβε να κατέβει ο εφημερεύων αν ήταν ένας; Έγινε εν ώρα μαθήματος; Δεν αποσαφηνίζεται. Το δεν αισθάνομαι καλά το είπε ο μαθητής σε επόμενο καθηγητή που δεν ήξερε ότι έχει δεχτεί χτύπημα στον αυχένα; Πολύ μπερδεμένα τα πράγματα για να γίνω δικαστής χωρίς στοιχεία και μάλιστα από μια τέτοια σελίδα που έχει άλλο σκοπό.

Πέρα από την τραγικότητα του γεγονότος που αφορά την υγεία ενός παιδιού, συμφωνώ με την τοποθέτηση του Χαράλαμπου.

Τα προβλήματα της κοινωνίας έχουν διαβεί και τις αυλές των σχολείων!
Πλέον οι εκπαιδευτικοί στις σχολικές μονάδες ειδικά των γυμνασίων προσπαθούν να επανεφεύρουν την κανονικότητα και τα όρια στη σχολική κοινότητα. Παιδιά που βίωσαν τον δίχρονο εγκλεισμό συμπεριφέρονται και κινούνται σε παράλληλα σύμπαντα.
Το κλασικό “μα έκανα πλάκα κύριε” το ακούμε καθημερινά στο γραφείο. Ως εικονική πραγματικότητα παρουσιάζονται και υλοποιούνται οι “πλάκες”, τα “πειράγματα”, το ψηφιακό bulling, το ότι δεν μπορούν να αυτοπειθαρχήσουν κλπ. Όλα είναι εικόνες και δη εικόνες κινητών και τικ τοκ!!!
Γονείς απόντες ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ. Και πολλές φορές χωρίς κοινές συγκλήσεις στα προβλήματα των παιδιών. Π.χ. Να διαφωνήσουμε για το ότι σήμερα είναι μέρα με ήλιο και έχει κρύο ή ζέστη! τους λες ότι είναι μέρα και αυτοί λένε ότι είναι νύχτα. Γνωρίζουμε προβλήματα παιδιών που δεν εξομολογούνται στους ίδιους τους γονείς τους.
Τώρα στο προκείμενο…
Ο νομοθέτης είναι σαφής. Ο δ/ντης και ο υποδιευθυντής είναι υπεύθυνοι για το πλάνο εφημεριών στους χώρους του σχολείου. και προφανώς οι εφημερεύοντες εκπαιδευτικοί. Τώρα αν δεν υπήρξε πρόνοια, και σε κάποιο χώρο η εφημερία ήταν πλημμελής, ή δεν προνόησε ο Σύλλογος να υπάρχει εφημερεύων ανά 50 μέτρα και συμβεί το ατύχημα τότε “μαύρο φίδι που μας έφαγε”!!!
Αυτή η ταλαίπωρη έννοια της ενσυναίσθησης δεν καλλιεργείται και πολύ περισσότερο δεν διδάσκεται σε κανένα σχολείο. Εννοώ θεσμικά με πρόνοιες της πολιτείας.
Έχουμε γίνει ακροβάτες στη διαχείριση ψυχών, α! ναι κάνουμε και μάθημα!!!
Για το ΙΕΠ και την Κεραμέως ένα είναι το άγιο δισκοπότηρο η “αξιολόγηση”.
Και όλα τα παραπάνω σε σχολεία που οι εκπαιδευτικοί μοχθούν. Φανταστείτε τι συμβαίνει και εκεί που με το burnout υπάρχει αδιαφορία και εγκατάλειψη.
Σημ.: Και τα λέγω μετά λόγου γνώσης, με συνεχή ενημέρωση των γονέων. Για να συμμαζέψουμε την περσινή χρονιά κάπως τα πράγματα καταθέτω ένα αριθμό ενδεικτικό της επικοινωνίας με τους γονείς. Σε σχολείο 200 μαθητών/τριων από της 10 Ιανουαρίου μέχρι στις 30 Μαΐου του 2022 το σχολείο έστειλε 3500 sms από τη σχετική πλατφόρμα του myschool.
Οι νέοι συνάδελφοι έχουν να αντιμετωπίσουν Γολγοθά, αν δεν αλλάξουν τα εκπαιδευτικά δρώμενα.

Αισθάνομαι τυχερός που δεν συνέβη κάτι αξιόλογο όταν εφημέρευα.
Μοναδική ίσως εξαίρεση μια μέρα στο Γυμνάσιο Λέρου όταν μαθητής τραυματίστηκε ελαφρώς κάνοντας άλμα εις ύψος στον πέτρινο φράχτη. Απείχα κάπου 20 μέτρα και δεν πρόλαβα να
κάνω πλονζόν να τον πιάσω.
Φυσικά το ότι ήμουν παρών με απήλασσε από κάθε ευθύνη.
Στα επόμενα 33 χρόνια (από τα 34) δεν συνέβη κάτι και αισθάνομαι τυχερός.
Ουδέποτε εξέλαβα το κουδούνι ως σήμα εκκίνησης, μετά το οποίο ο διδάσκων (έχων συγγράψει το βιβλίο ύλης και υπογράψει το απουσιολόγιο) αρχίζει να τρέχει ώστε να κατέβει στην αυλή, όπου εφημερεύει (ως το φυλλόδεντρο του Ελύτη).
Πάντοτε μετά το κουδούνι έλεγα μια κουβέντα, συνέγραφα τα βιβλιοαπουσιολόγια, κατέβαινα αξιοπρεπώς τις σκάλες (και όχι τρέχοντας σαν το Βέγγο), πλενόμουν από τις κιμωλίες και έβγαινα στην αυλή. Χρονικό διάστημα στο οποίο θα μπορούσε κάποια μαθητέστρια να τραυματισθεί.
Σήμερα όλα είναι πιο περίεργα. Οι μαθητές γίναν μαθητέστριες, καβγαδίζουν πιο άγρια κτυπώντας τον άλλον έτσι ώστε να κάνουν ζημιά. Πόσες φορές είχαμε έρθει στα χέρια στο σχολείο χωρίς ούτε να τραυματισθεί κάποιος, ούτε να μας πάρουν είδηση οι καθηγητές μας τότε.
Στη χώρα μας (όπου θάλλει η φαιδρά πορτοκαλέα) έχουμε μεταξύ άλλων το ταλέντο να αναζητούμε ευθύνες για οτιδήποτε. Σεισμός να γίνει θα κάτσουν να ψάχνουν αν έγινε άσκηση σεισμού.
Να ευχηθούμε καλή αποκατάσταση στο παιδί και καλά μυαλά στους πουαρό των Διευθύνσεων Δευτεροβάθμιας.

Καλησπέρα Διονύση.
Πάντως ένα κοριτσάκι 10 χρονών, μπροστά από έναν πίνακα με ολοκληρώματα, σίγουρα θα δυσκολευτεί 🙂

Βρίσκουμε και στη Βικιπαίδεια ανέκδοτο που αποδίδεται στον Ευκλείδη:
Κάποιος που είχε αρχίσει να διδάσκεται γεωμετρία δίπλα στον Ευκλείδη, μόλις έμαθε το πρώτο θεώρημα τον ρώτησε: «Τί περισσότερο θα κερδίσω αν τα μάθω όλα αυτά;» Τότε ο Ευκλείδης φώναξε το δούλο του και του είπε: «Δώσε σε αυτόν τρεις οβολούς, διότι έχει ανάγκη να κερδίζει κάτι από ό,τι μαθαίνει.
Στα Αρχαία από το ανθολόγιο του Στοιβαίου:
«Παρ’ Εὐκλείδη τις ἀρξάμενος γεωμετρεῖν, ὡς τὸ πρῶτον θεώρημα ἔμαθεν, ἤρετο τὸν Εὐκλείδη: «Τί δέ μοι πλέον ἔσται ταῦτα μαθόντι;» καὶ ὁ Εὐκλείδης τὸν παῖδα καλέσας «Δός», ἔφη, «αὐτῷ τριώβολον, ἐπειδὴ δεῖ αὐτῷ ἐξ ὧν μανθάνει κερδαίνειν»

Προσωπικά στο Λύκειο τους λέω ότι η φύση είναι πολύπλοκη (και ευτυχώς αλιώς δεν θα είχαμε όλες αυτές τις πολύπλοκες συσκευές που κάνουν τη ζωή μας ευκολότερη). Για να την περιγράψουμε να την καταλάβουμε ώστε να μην πιστεύουμε π.χ. ότι τους κεραυνούς τους στέλνει ο Δίας αλλά και για να χρησιμοποιήσουμε καλύτερα τις συσκευές που χρησιμοποιούμε καθημερινά όπως π.χ. το κινητό τηλέφωνο και γιατί όχι να φτιάξουμε καλύτερες ή νέες χρειάζεται μια κατανόηση πολύπλοκων εννοιών με πολύπλοκα μέσα π.χ. μαθηματικά, υπολογιστές, πειραματικές διατάξεις. Όπως πολύ σωστά είπε ο Ευκλείδης στον βασιλιά Πτολεμαίο τον Α που ζήτησε ένα ποιο εύκολο τρόπο από τα Στοιχεία του για να μάθει γεωμετρία και απλά αναπαράγει ο Feynmann στο κορυφαίο γαι μένα εκλαικευτικό βιβλίο του “Ο χαρακτήρας του Φυσικού νόμου” Μή εἶναι βασιλικήν ἀτραπόν ἐπί γεωμετρίαν. Το ίδιο ακριβώς προτείνω και στους μαθητές της θετικής να μάθουν Αρχαία Ελληνικά και γιατί όχι Λατινικά όσο μπορεί ο κάθε ένας. Δεν υπάρχουν άχρηστα μαθήματα ή επαγγέλματα ούτε ανώτερα και κατώτερα κάθε ένα έχει τη χρησιμότητα του σε αυτό του πολύπλοκο κατασκεύασμα που λέγεται ανθώπινος πολιτισμός.

Γιατί φοβούνται τους εκπαιδευτικούς.

Καλημέρα και καλή Κυριακή σε όλους.
Χαράλαμπε θα μου επιτρέψεις να κρατήσω το τελευταίο “συμπέρασμά” σου:
“Δεν υπάρχουν άχρηστα μαθήματα ή επαγγέλματα ούτε ανώτερα και κατώτερα κάθε ένα έχει τη χρησιμότητα του σε αυτό του πολύπλοκο κατασκεύασμα που λέγεται ανθρώπινος πολιτισμός.”
Και κυρίως να τονίσω ότι δεν υπάρχει γνώση χωρίς κόπο…
Η γνώση δεν έρχεται μέσα από κλήρωση (όπως ο πλούτος στα λαχεία), ούτε κληρονομείται (όπως η άλλη περιουσία των ανθρώπων από γονείς σε παιδιά…). Η γνώση κατακτιέται και είναι κτήμα μόνο αυτού που κοπίασε…

Επιστολή από σχολείο που υπηρέτησε παλιότερα.

Θα αναφέρω μόνο δύο σημεία:
α) Αναφέρει η επιστολή ότι οι γνώσεις πολλων μαθητών είναι επιπέδου 3ης δημοτικού. Η αληθεια είναι όταν ρώτησα συναδέλφους από το ΕΠΑΛ Ρεθύμνου ότι πολλοί μαθητές εκεί δεν γνωριζουν π.χ. ομώνυμα κλάσματα ή πολλάπλασιασμό αριθμών ή την προπαίδεια του 7,8,9. Τα ίδια σε γραφη, ορθογραφία και ανάγνωση. Στη φυσική νιώθουν τυχεροί.
β) Θα ήθελα να πιστέψω ότι αποτελεί μια μεμονωμένη ακραία περίπτωση. ¨Ομως πριν λίγα χρόνια π.χ. στο ΕΠΑΛ Ρεθύμνου μαθητής επιτέθηκε σε καθηγητή γνωστό μου και του έσπασε το πόδι.

Ρέθυμνο: Ο μαθητής έσπασε το πόδι του καθηγητή του στην τάξη – Η παρατήρηση και οι σκηνές απείρου κάλλους!

Σε μια άλλη περίπτωση παλι πριν λίγα πάλι στο Ρέθυμνο αδελφός μαθητή έστειλε στο νοσοκομείο Γυμναστή σε επαρχιακό Γυμνάσιο. Το βίντεο που ανάρτησε ο κ Θεοχάρης με την καθηγήτρια να δέχεται επίθεση από μαθητές αποτελεί διαχρονικό ανεπανάληπτο όνειδος.Θα επαναλάβω αυτό που έγραψα σε άλλη συζήτηση: Η αξία της παιδείας μιας χώρας και η πρόοδος της φαίνεται στη βοήθεια που προσφέρει στους “αδύνατους” μαθητές και γενικά στους “αδυνατους ” πολίτες.¨Οσον αφορά τα αστεία για αξιολόγηση όλα αυτά τα σχολεία όπως γράφει και η επιστολή είχαν άριστα. Η υποψία του Διονύση ότι ο συγκεκριμένος καθηγητής δε τα κατάφερνε καλά σαν να μην ευσταθεί μετά την επστολή των μαθητών της Κισσαμου που ανάρτησε ο Γιάννης Κυριακόπουλος. Μήπως θα ήταν καλύτερα τα χρήματα και η προσπάθεια της “αξιολόγησης” να ματαιωθεί μια και αποτελεί 99% χαρτούρα και τα χρήματα να δοθούν σε ψυχολόγους- κοινωνικους λειτουργούς σε σχολεία ή σε ειδικούς στο δημοτικό ώστε να πάψουν να βγαίνουν λειτουργικά αναλφάβητοι εν ετει 2022;

Ουαί υμίν Γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί.
Σε όλη την εκπαιδευτική κοινότητα είναι γνωστή η κατάσταση των ΕΠΑΛ που περιγράφεται από τον ήρωα εκπαιδευτικό. Και είναι ήρωας γιατί έβαλε πάνω από το προσωπικό του συμφέρον τις ηθικές του αρχές και αξίες. Σε μία υγιή κοινωνία θα πρέπει να βραβευτεί δίπλα στην αθλήτρια που αποκάλυψε έναν βιασμό που είχε υποστεί πριν από 20 χρόνια.

Σημ: Πριν από δύο χρόνια ένα βίντεο από κάποιο ΕΠΑΛ της Θεσσαλονίκης αναδείκνυε το πρόβλημα. Έγινε τίποτα; Λύθηκε ή έστω εξομαλύνθηκε το πρόβλημα; Δυστυχώς η κοινωνία μας στρουθοκαμηλίζει. ( Κάποιες σκέψεις με αφορμή εκείνο το βίντεο)

Γεια σας, η κ. Κεραμέως είπε σε συνέντευξη της εδώ ότι ποτέ δεν έφτασε στο Υπουργείο “καμμία γραπτή ενημέρωση από οποιοδήποτε στέλεχος ή περιφερειακή υπηρεσία….”.

https://m.egnomi.gr/article/142097/epal_xalkidas_grios_xylodarmos_mathiti_mesa_sto_xwro_toy_sxoleioy.html
https://ylikonetarxeia.files.wordpress.com/2022/10/received_795071601797207-1666641066.0321-768×432-1.jpeg

Πρωτοφανές περιστατικό καταγράφηκε το πρωί της Δευτέρας (24/10) σε Δημοτικό Σχολείο των Τρικάλων.
Σύμφωνα με πληροφορίες του trikalavoice γονέας παιδιού, εκπαιδευτικός και ο ίδιος, φέρεται να άρπαξε από το λαιμό τον διευθυντή του σχολείου όπου είναι μαθήτρια και η κόρη του. Αφορμή για το περιστατικό λέγεται πως είναι το γεγονός ότι το κορίτσι δεν θα είναι σημαιοφόρος την 28η Οκτωβρίου!
Ο διευθυντής του σχολείου ζήτησε και έλαβε ιατρική βοήθεια και κρίθηκε απαραίτητη μάλιστα η τοποθέτηση κολάρου.
Το θέμα αναμένεται να έχει συνέχεια, πιθανόν και δικαστική, αλλά και σε επίπεδο Διεύθυνσης Εκπαίδευσης των Τρικάλων η οποία ήδη το διερευνά.

καλημέρα Βασίλη – απευθύνομαι σε ενικό αφού έτσι συνηθίζεται στο «υλικό»

επειδή εγώ παρέθεσα σε λόγο γραπτό, πριν την πρώτη παρέμβασή σου την άποψη της Υπουργού:

τη διάβασα την επιστολή, διερευνήσαμε, δεν υπήρχε καμία γραπτή ενημέρωση, δώσαμε εντολή διερεύνησης, είναι υπό διερεύνηση. Έχουν γίνει μεγάλες αλλαγές, αλλά είναι χώρος που πρέπει να εντείνουμε τις προσπάθειές μας. Για πρώτη φορά έχουμε πρότυπα επαγγελματικά λύκεια που μπαίνεις ανάλογα με τον βαθμό σου- και στα ΕΠΑΛ υπάρχει η αριστεία

επιθυμώ να περιγράψω κι εγώ σύντομα τι κατάλαβα

η κ. Κεραμέως απέφυγε να τοποθετηθεί για την ουσία της επιστολής, αναμένοντας τα αποτελέσματα της διοικητικής έρευνας αλλά εκτιμά ότι και αυτό το περιστατικό θα αντιμετωπιστεί απ τον διαχωρισμό των ΕΠΑΛ σε αριστείας και στα … υπόλοιπα, οπότε υποθέτω ότι οι παραβατικοί μαθητές θα ενταχθούν στα υπόλοιπα

για να σωφρονιστούν ή για να μην εκνευρίζονται από δασκάλους όπως αυτός που παραιτήθηκε;

ένα ακόμα πρόβλημα που προκύπτει απ αυτή τη στρατηγική βρίσκεται για νησιά με ένα ΕΠΑΛ και αντίστοιχα προβλήματα με αυτό που συζητάμε, τι θα γίνει μ αυτά;

θα δημιουργηθούν δυο ΕΠΑΛ, το ένα που θα τρέχει σε ρυθμούς αριστείας και το δεύτερο που θα κινείται με χαμηλές ταχύτητες;

μια σχετική βιωματική εμπειρία – όχι κάτι που χώρεσε στα ΜΜΕ ή στα «σόσιαλ»

στο μοναδικό ΕΠΑΛ ενός νησιού, την περίοδο που ήταν Υπουργός μια συμπαθέστατη και δυστυχώς εκλιπούσα πολιτικός, μια εξίσου βίαιη συμπεριφορά μαθητών με αυτήν που συζητάμε προς έναν καθηγητή τους, οδήγησε τον σύλλογο των διδασκόντων να προτείνει αλλαγή σχολικού περιβάλλοντος

η Διεύθυνση όμως της Τεχνικής Εκπαίδευσης του Νομού ανέστειλε την ποινή με την αιτιολογία ότι θα οδηγούσε τους μαθητές εκτός λυκειακής εκπαίδευσης, αφού η μόνη λύση να συνεχίσουν τις σπουδές τους ήταν να τους δεχτούν ΕΠΑΛ μακριά απ το νησί τους

αυτός που έφυγε κακήν κακώς, όπως φαντάζεσαι, ήταν και σ αυτή την περίπτωση ο καθηγητής, παρά τη θετική γνώμη των συναδέλφων του

κάποιοι αριθμοί για το φαινόμενο της σχολικής βίας και του εκφοβισμού εναντίων των εκπαιδευτικών

που τους πληροφορούνται οι εκάστοτε θεσμικοί παράγοντες μόνο όταν συμφωνούν με τις απόψεις τους

κάτι σαν τις μελέτες για την τύχη των διασωληνωμένων εκτός ΜΕΘ
 
για την Κύπρο

η Νίκη Παναγή (2021) διαπιστώνει ότι το 46% των εκπαιδευτικών δευτεροβάθμιας έχει δεχθεί γενικώς επιθετική συμπεριφορά και το 74,3% δέχτηκε επιθετική συμπεριφορά μέσα στην σχολική αίθουσα

ενώ για απειλή για σωματική βλάβη με μαχαίρι, όπλο ή άλλο αντικείμενο που μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν όπλο το 35,7%

η πλειοψηφία των εκπαιδευτικών που είναι θύματα αναφέρουν συμπτώματα άγχους κατά 77,3%, αίσθημα κόπωσης 53%, επηρεασμό σχολικού κλίματος 51,6% και το 48% δηλώνει ότι υπάρχουν προβλήματα διεξαγωγής μαθησιακών δραστηριοτήτων

το 36% θεωρεί ότι οι γονείς πιέζουν στο να μην εφαρμοστούν σωστά οι κανονισμοί από το διευθυντικό προσωπικό

αλλά από την άλλη το 52,5% ισχυρίζεται ότι εφαρμόζονται κατά πολύ οι κανονισμοί πειθαρχίας των σχολικών μονάδων που υπηρετούν

το 50,5% του δείγματος απάντησε ότι δεν υπάρχει πρόβλημα επιθετικότητας και το 58,5% ότι νιώθει ασφαλής στο σχολικό του περιβάλλον
 

για την Ελλάδα

απ την βιβλιογραφική επισκόπηση της προηγούμενης εργασίας

σύμφωνα με την έρευνα της Βασιλάκη (2021), η οποία πραγματοποιήθηκε σε εκπαιδευτικούς πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, το 54,3% απάντησε ότι έχει υποστεί επιθετική συμπεριφορά από τους μαθητές τους και από αυτούς το 67,3% υπήρξε θύμα επιθετικής συμπεριφοράς την τελευταία πενταετία

η Μάστορα (2020) σε έρευνα της που απευθύνεται σε εκπαιδευτικούς δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, καταγράφει ότι το 49% των εκπαιδευτικών θεωρεί ότι στο σχολείο που υπηρετεί έχει εμφανιστεί το φαινόμενο εκφοβισμού ορισμένες φορές

και ακόμη ότι οι εκπαιδευτικοί σε ποσοστό 67,6% αναφέρουν ότι οι συνέπειες του εκφοβισμού σε αυτούς είναι κυρίως σε ψυχολογικό επίπεδο
 
πρόθεση για εγκατάλειψη της διδασκαλίας σ αυτές τις συνθήκες

στην κυπριακή έρευνα το 16,7% εξέφρασε την πρόθεση εγκατάλειψης της θέσης, στην Βασιλάκη (2021) το 31,9% ενώ αντιθέτως σε σχετική τουρκική έρευνα δηλώνει το ίδιο, μόνον το 1%
 

σύνοψη

οι μισοί καθηγητές σε Ελλάδα και Κύπρο δηλώνουν ότι έχουν υποστεί βίαιη συμπεριφορά απ τους μαθητές τους

και αυτή η κατάσταση δημιουργεί στην πλειοψηφία των προηγούμενων, άγχος που επηρεάζει τα διδακτικά τους καθήκοντα

το 1/3 θεωρεί ότι οι γονείς επιδιώκουν ώστε να μην εφαρμοστούν οι ποινές που επιβάλλονται απ τις σχολικές αρχές

το 1/3 των ελλήνων εκπαιδευτικών που δηλώνουν ότι απειλήθηκαν απ τους μαθητές τους προβληματίζεται για το ενδεχόμενο να εγκαταλείψει τη θέση του – στην Κύπρο δηλώνουν το ίδιο οι μισοί  

Μιλώντας πριν χρόνια με τον διευθυντή ενός σχολείου σε υποβαθμισμένη περιοχή του κεντρικού Λονδίνου, μου είχε αναφέρει ότι στην Μεγάλη Βρετανία, στα σχολεία υποβαθμισμένων οικονομικά περιοχών (με κρούσματα βίας) δίνουν ισχυρά οικονομικά κίνητρα για να διδάξουν οι καλύτεροι των εκπαιδευτικών (στο δικό του σχολείο μαθητές είχαν και στιλέτο- υπάρχει δε ειδικός ανιχνευτής στην είσοδο του σχολείου για όπλα/μαχαίρα κτλ…)
Αν θες λοιπόν να μην εγκαταλείψουν τα παιδιά το σχολείο, αν θες να δώσεις εκπαιδευτικές ευκαιρίες και να εντάξεις όλα τα παιδιά στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα, διορίζεις τους καλύτερους διδάσκοντες στα “δύσκολα” σχολεία και υποστηρίζεις το έργο τους με ειδικούς ψυχολόγους και θεραπευτές . Και φυσικά δίνεις και σοβαρά οικονομικά κίνητρα στους διδάσκοντες, φροντίζεις δε τα τμήματα να είναι ολιγομελή για να υποστηριχθεί το εκπαιδευτικό έργο ουσιαστικά.

Σκηνη απο ΕΠΑΛ της ευρυτερης περιφερειας Πειραιώς οπου δουλευα απο το 2007 εως το 2010. Μετα απο παρεξηγηση μεταξυ μαθητων εγινε γενικη συρραξη οπου ολοι βαραγανε ολους. Καναμε συλλογους παρουσια και των γονεων οι οποιοι ξεκινουσαν στις 12 και τελειωναν στις 5 το απογευμα, προσπαθωντας να βρουμε τι ακριβως εγινε. Φανταζομαι στα προτυπα που θα φτιαχτουν θα πεφτει πιο λιγο ξυλο.

https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg87MgHraEZ5pfXnwst4BXAVpA2gEpEMgMtMxzv5Om_8BDx7KrX0znSm9RGIt4hJMv_VZD4kx7cQbzQtgxq3s5lTa7tqcnsgjUJ-I3qXlK-BjywMEQjvFDbB9F9_P4EYcTFn9KFV0w7lQgyYiVj5zt4Q6kT4Kb3jS8HPrIMVEDiZ34ERALAQKjONZEW/w640-h230/LL2.0-1-1666706919.3998-768×275.jpg

φταίει ο … Λεξ

αντιγραφή από επίκαιρο κείμενο του Δημήτρη Πολιτάκη

αυτή ήταν μια αναμενόμενη εξέλιξη, καθώς το θέμα είναι ιδανικό για μια «καυτή» δημόσια συζήτηση όπου καθένας λέει το μακρύ του και το κοντό του, ασχέτως αν έχει πραγματική γνώση έστω και μίας από τις δεκάδες και πολυσύνθετες παραμέτρους του
…….

κάποιοι άλλοι δήλωσαν σοκαρισμένοι αρχικά αλλά καχύποπτοι στη συνέχεια, αποφασίζοντας εν τέλει ότι πρόκειται για αποκυήματα φαντασίας, ασχέτως αν τα σκηνικά που περιγράφει ο αναπληρωτής (δηλαδή, ο τελευταίος τροχός της αμάξης του εκπαιδευτικού συστήματος) είναι πράγματα που ακούει κανείς δεξιά κι αριστερά, από γονείς και εκπαιδευτικούς (με ή χωρίς δόσεις υπερβολής), ότι έχουν γίνει ρουτίνα όχι μόνο στα ΕΠΑΛ αλλά και σε διάφορα «γενικά» σχολεία. Ακόμα και σε ιδιωτικά (ω ναι!)

άλλοι βρήκαν τη χρυσή ευκαιρία για να διαλαλήσουν ξανά ότι το σχολείο και η διαπαιδαγώγηση έχουν περιέλθει στη δικαιοδοσία των «ινφλουένσερ», των «τράπερ», του ΛΕΞ (μπλέχτηκε κι αυτός στον κακό χαμό λόγω της μεγάλης προχθεσινής συναυλίας του και επειδή είναι ο μοναδικός που ξέρουνε), των συμμοριών, των μπάχαλων, των χούλιγκαν, των «παραβατικών», των νεοναζιστών (όλων αυτών μαζί ή και ξεχωριστά, ανάλογα με την προσέγγιση)
 
κάποιοι άλλοι, στο πνεύμα των προηγούμενων αποστροφών, το έψαξαν λίγο παραπάνω

και ως αιτίες εκτιμούν

την απαξιωτική στάση των γονέων απέναντι στους εκπαιδευτικούς,  
το βίαιο οικογενειακό περιβάλλον και το ότι οι γονείς επιβραβεύουν την επιθετική συμπεριφορά των παιδιών τους, μπορεί να οδηγούν κάποιους μαθητές στη βία και την επιθετικότητα

οι φίλοι φαίνεται να αποτελούν σημαντικό στοιχείο του ευρύτερου κοινωνικού περιβάλλοντος, αφού το 77,9% θεωρεί ότι επηρεάζουν «πολύ» ή «πάρα πολύ»

επίσης, προέκυψε ότι η εμφάνιση επιθετικής συμπεριφοράς από μαθητές μπορεί να είναι αποτέλεσμα μίμησης συμπεριφορών από εξωσχολικές παρέες ή επιρροής μέσω διαδικτύου

ένα μεγάλο ποσοστό (80,9%) πιστεύει ότι η απουσία επιπτώσεων προς τους μαθητές που έχουν παραβατική συμπεριφορά, μπορεί να οδηγήσει σε αύξηση της εμφάνισης τέτοιου είδους συμπεριφορών

τέλος, η αδιαφορία των εκπαιδευτικών αλλά και η έλλειψη επικοινωνίας με τους μαθητές καταγράφεται ως σημαντικός παράγοντας που συμβάλλει στην εμφάνιση επιθετικής συμπεριφοράς σε έναν μαθητή και λιγότερο η απειρία τους

την ίδια επίδραση φαίνεται να έχει τόσο η προβληματική επικοινωνία των εκπαιδευτικών με τους γονείς των μαθητών, όσο και οι αυταρχικές/ προκλητικές συμπεριφορές των εκπαιδευτικών
 
λοιπόν;

αντί για την δημοσιοσχεσίτική πολιτική του διαχωρισμού σε άριστα και στα … υπόλοιπα ΕΠΑΛ, ας δοθεί έμφαση σε σχολεία που θα λάβουν έμπρακτα υπόψη τους τις κοινωνικές συνιστώσες των μαθητών που φοιτούν σ αυτά

ώστε να αποδοθούν οι ανθρώπινοι πόροι, γιατί οι υποδομές τους είναι πολύ ανώτερες των γενικών λυκείων

ξεκινώντας απ την ψυχολογική υποστήριξη μαθητών και διδασκόντων, σοβαρές & εγγράμματες διευθύνσεις, και κίνητρα για δασκάλους με οξυμένη ενσυναίσθηση
 
παρακολουθώντας το 1990 στο Κεντρικό Πολυτεχνείο της Πατησίων συνέδριο παιδαγωγικής θυμάμαι τους ομιλητές με τα «τρανταχτά» ονόματα, όπως ο Κ. Θ. Δημαράς, μου διαφεύγει σήμερα το όνομα του ψυχολόγου που παρουσίασε εργασία βασισμένη σε συνεντεύξεις με παραβατικά παιδιά από πατρινά λύκεια αλλά και παράλληλες συζητήσεις με τους γονείς τους

θυμάμαι όμως την ουσία των ευρημάτων του

γονείς & παιδιά που εκπροσωπούσαν αστικές οικογένειες της πόλης απέδιδαν την παραβατικότητα στην ασημαντότητα του εκπαιδευτικού συστήματος και των εκπροσώπων του

αντίθετα, μαθητές & γονείς με ταπεινότερη καταγωγή εξέφραζαν εκτίμηση, για τους δασκάλους που ήταν «αυστηροί και δίκαιοι» και επέμεναν «να κάνουν μάθημα»  

Καλημέρα σε όλους,

Θα γίνω λίγο … κακός.

Ποιοί πολίτες είναι χρησιμότεροι σε μια κοινωνία;

Και ποιοί στο πολιτικοοικονομικό κατεστημένο;

Οι πολίτες που έχουν αποκτήσει αρχές, ηθική, παιδεία, μόρφωση και κρίση;

Ή οι αμόρφωτοι νταήδες και χούλιγκανς με παντελή έλλειψη αυτοεκτίμησης και αυτοσεβασμού, με παραβατική και βίαιη συμπεριφορά και ανικανότητα για σοβαρή εργασία και κοινωνική προσφορά;

Οι τελευταίοι, ως μόνη διέξοδο για επιβίωση και “αποδοχή” (αν δεν στραφούν σε κακουργηματική παρανομία) έχουν την ένταξή τους σε κάποια κατηγορία … “οπαδών”!
Ποδοσφαιρικών ομάδων, κομμάτων, θρησκειών, πεποιθήσεων, τραγουδιστών κι ότι άλλο βάλει ο νούς …
Εκεί βρίσκουν … “στέγη” και “καταξίωση”, είναι ευγνώμονες στον … ευεργέτη τους και κάνουν ότι τους ζητηθεί ως πειθήνια όργανα …

Ακούγεται ίσως λίγο απλοϊκό.
Ας αναζητήσουμε όμως κάποιες αναλογίες …

Από εδώ.
.
https://ylikonet3.files.wordpress.com/2022/10/4522.jpg

Από Έθνος:
.

https://ylikonet3.files.wordpress.com/2022/10/655.jpg

Καλημέρα Διονύση, καλημέρα σε όλους.
Μεταφέρω μια τοποθέτηση από τον Στέργιο Ναστόπουλο (παλιό υλικονετιστή…), από το fb:

Όχι, ο απόφοιτος Δημοτικού πριν 40 χρόνια δεν ήξερε περισσότερα από τους αποφοίτους Λυκείου σήμερα.
Τότε έπρεπε να βρει την πληροφορία που ήθελε με το κανοκυάλι, και δεν είχε κιόλας και τα βιβλία.
Ακόμη και μια αριθμητική πράξη έπρεπε να αναλώνει κανείς αρκετό χρόνο να την κάνει. Πώς ας πούμε θα εύρισκε την τετραγωνική ρίζα κάποιος;
Τότε έπρεπε να απομνημονεύει άχρηστες πληροφορίες όπως οι λέξεις που παίρνουν δασεία.
Τότε μια συναλλαγή με το δημόσιο ή την τράπεζα σου έτρωγε μισή μέρα, μπορεί και δύο.
Τότε έπρεπε να πάρεις εφημερίδα για να βρεις τα διανυκτερεύοντα φαρμακεία. Άντε, να πας στο πλησιέστερο.
Ακόμη χειρότερα:
Τότε οι περισσότεροι έκοβαν το σχολείο για οικονομικούς λόγους. Δημοτικό, και τέλος, δουλειά! Σχεδόν αδιανόητο σήμερα.
Τότε ούτε καν ήξερε να διαχειριστεί μια πολύπλοκη κατάσταση όπως είναι η διαφυλικές σχέσεις. Σχεδόν ήταν ταμπού. Και τώρα είναι δύσκολο, αλλά είναι λιγότερο ταμπού, πολύ λιγότερο!
Τότε δεν ήξερε για τις σεξουαλικές σχέσεις παρά μόνο όσα του έλεγαν οι φίλοι ή και καθόλου.
Τότε υπήρχε η εξουσία του πατέρα αφέντη, σε σημείο να μην σκέφτεται μόνος του, αλλά να υπακούει άκριτα. Αν υπήρχε μάλιστα σύγκρουση δεν λύνονταν παρά μόνο με δική του υποχώρηση.
Τότε ήξερε το παιδί ότι θα φάει ξύλο όταν έκανε αταξία, ακόμα και αν δεν ήταν ένοχος 100%.
Τότε έπρεπε να πηγαίνει κατηχητικό, γιατί μπορεί να είχε συνέπειες.
Έπρεπε να πηγαίνει εκκλησία σχεδόν κάθε Κυριακή. Κι αν δεν πήγαινε μπορεί να τον έβαζε στο μάτι ο καθηγητής των θρησκευτικών.
Τότε έπρεπε να προσέχει την ενδυμασία του, ειδικά αν ήταν κορίτσι.
Ακόμη και ποδήλατο ήταν απαγορευμένο σε κάποιες πόλεις για τα κορίτσια. Μηχανάκι, πολύ δύσκολο και δυσεύρετο για τα αγόρια, αδύνατο για τα κορίτσια.
Είναι ανόητο να συγκρίνουμε δύο εποχές.
Έχουμε χάσει αρκετά , αλλά έχουμε κατακτήσει και πολλά. Και νομίζω ότι πρέπει να σκεφτούμε τι έχουμε κατακτήσει.
Θεωρώ ότι είναι υπερβολή να λέμε ωραιοποιημένα τι κάναμε πριν 40 ή 50 χρόνια, ενώ μιλάμε για άλλο, εντελώς κόσμο.

Δε έζησα παλιά εποχή για να συγκρίνω αλλά ξέρω πατέρας Μ μαθηματικος κ ξέρει πολύ καλά αρχαία. Πατέρας Μ δε μπαίνει στο ίντερνετ όπως η γενιά Μ κ ξέρει πολύ καλύτερη γεωγραφία τώρα αν ρωτήσουμε παιδιά πόσες πολιτείες έχει η Αμερική όχι ποιες δε νομίζω ν ξέρουν βέβαια δε μπορώ ν αναίρεσω το γεγονός ότι κ η συγγραφέας του άρθρου παραβλέπει μαθητές που διαπρέπουν σε διαγωνισμούς ή που με υπολογιστές μπορούν ν κάνουν εξαιρετικα πράγματα πάντως όλα είναι θέμα προσπάθειας παιδιών κράτους κ εκπαιδευτικου τρίπτυχο επιτυχίας

Προφανώς το θέμα εκπαίδευση είναι πολύ μεγάλο και σοβαρό για να περιγραφεί και να «λυθεί» σε ένα μικρό κείμενο.
Πάντως το να τονίζεται μόνο η ευθύνη του δάσκαλου – ατομική ευθύνη- παραβλέποντας όλους τους άλλους κοινωνικούς, οικονομικούς, πολιτικούς παράγοντες που τελικά καθορίζουν και τα της εκπαίδευσης είναι  αντίθετο επιστημονικά σε όλα όσα τεράστιος αριθμός εργασιών έχει αποδείξει τα τελευταία πολλά χρόνια.

Λόγια μιας εξαιρετικής επιστήμονος και καταπληκτικής αφηγήτριας. Τα βίντεο της στο youtube με διαλέξεις σε τυχερούς φοιτητές ή άλλο κοινό με συναρπάζουν είτε μιλάει για ιστορία είτε για θρησκείες είτε για επιστήμη είτε για την ελληνική επανάσταση που στέκεται στην τεκμηριωμένη αλήθεια μακριά από εθνικοφροσύνες αλλά και πρόσφατους “αναθεωρητές” ακόμα και καθηγητές πανεπιστημίου. Λέει την ιστορία όπως είναι, όπως κατά τη γνώμη μου πρέπει να διδάσκεται στα Λύκεια(στα Γυμνάσια τα παιδιά είναι ακόμα μικρά), λέγοντας και τις καλές αλλά και τις κακές όψεις των Ελλήνων και της Ελλάδας. Θα συμφωνήσω απόλυτα μαζί της όπως έγραψα και σε άλλη συζήτηση εδώ στο yliconet που έβαλα τό όριο καμπής της ανόδου του επιπέδου της ελληνικής παιδείας το 1980. Η δεκαετία του 1980 ήταν η αρχή της κάμψης. Ίσως ο πλούτος της Ελλάδας από το 190-95 (αλλά και οι αλλοπρόσαλλες εθνικές πολιτικές που έβγαλαν χιλιάδες απόφοιτους πανεπιστημίων, μεταπτυχιακούς και πρόσφατα ακόμα και διδάκτορες και μεταδιδάκτορες) και μετά επέδρασε αρνητικά στα κίνητρα για μάθηση όπως διαπίστωσα προσωπικά και στη Κύπρο.

Η τοποθέτηση αυτή της κ. Ευθυμίου έρχεται και ξανάρχεται στην επιφάνεια αν και δεν βλέπω κάποια τεκμηρίωση του τίτλου και μάλλον εκνευρίζουν αρκετά κάποιες διατυπώσεις της έπαρσης της γενιάς μας ..

Ας ξεκινήσουμε με την τεκμηρίωση. Ποια στοιχεία, ποιας έρευνας επικαλείται η καθηγήτρια για την τεκμηρίωση του προκλητικού τίτλου ; Από που προκύπτει ότι “Ο απόφοιτος δημοτικού του σχολείου της γειτονιάς πριν από 40 χρόνια ήξερε πολύ περισσότερα από πολλούς αποφοίτους λυκείου σήμερα.” ;

Να υποθέσω επειδή δεν διδάσκεται ο όγκος του κόλουρου κώνου; ή επειδή δεν έχουμε σήμερα διαγωνισμό για την έννοια της αποταμίευσης ή για τον ηρωικό Γρηγόριο τον Ε’, όπως το 1970 ;

Θα μπορούσα να αναφέρω και πολλές άλλες άχρηστες πληροφορίες και χαμηλής αξίας μυθεύματα που έχουν αντικατασταθεί από πιο σύγχρονα Εκπαιδευτικά προϊόντα. Όμως προφανώς οι σημερινοί νέοι έχουν πολύ περισσότερες πληροφορίες και δεξιότητες από τους νέους της δεκαετίας 70-80. Δεν ξέρω έρευνα σχετική αλλά είναι αξιολόγηση από τα δικά μου εμπειρικά δεδομένα και όπως βλέπω από τα σχόλια που προηγήθηκαν είναι και πολλών άλλων . Αν λαθεύω δεν είμαι τουλάχιστον ο μόνος

Όμως όχι δεν είναι εκεί το πρόβλημα της κ. Ευθυμίου η οποία δηλώνει εξ αρχής πως αλλού είναι το θέμα. Δεν είναι θέμα ποσοτικό . Θα έπρεπε να αναγνωρίσει όμως πως οι σημερινοί νέοι έχουν πολύ περισσότερη πληροφορία ενώ αντίθετα ο τίτλος ισχυρίζεται το αντίθετο προβάλλοντας το πιο άστοχο σημείο του κειμένου.

Για την κριτική της κ. Ευθυμίου στα 19αρια και 20άρια του Γυμνασίου τι να πώ ; Πολλοί επικαλούνται αυτά τα επιχειρήματα αλλά ξεχνούν ότι οι δικές τους λογικές θέριεψαν την βαθμοθηρία και ενίσχυσαν το εξετασιοκεντρικό χαρακτήρα στο Λύκειο. Η αξιολόγηση έγινε μέσω αυτής της λογικής επιστήμη και η διδακτική μεθοδολογία από επιστήμη κατάντησε ανέκδοτο. Διότι η αξιολόγηση που δεν είναι ενταγμένη στον διδακτικό στόχο και μεθοδολογία είναι απλώς ένας φραγμός ή ένα κόσκινο που απλά κάποιοι το θέλουν με μεγαλύτερη διακριτική ικανότητα Ας τους στείλουμε λοιπόν να γίνουν (όπως το είπε και ο πρωθυπουργός ) ψυκτικοί απ’ το γυμνάσιο; Έτσι κι αλλιώς εμείς το Λύκειο το κάναμε απλά προπανεπιστημιακό ξεκαθάρισμα. Και έχουμε και τα ΕΠΑΛ για παρκάρισμα όσων … “δεν τραβάνε” . Δηλαδή τι να κάνουμε αφού όσα δεν έδωσε ο Θεός δεν μπορούμε να τ΄ αλλάξουμε εμείς ;

Και βέβαια θάβεται και υποτιμάται το πιο εύστοχο σημείο του κειμένου της κ. Ευθυμίου : Ο δάσκαλος, εξάλλου, δεν μεταφέρει μόνον εγκύκλια γνώση στον διδασκόμενο. “Μεταφέρει έναν ολόκληρο κόσμο, μια και η εκπαίδευση είναι άφατη μεταφορά χυμών, μεταφορά ήθους, μεταφορά στάσης ζωής.”

Αν πραγματικά πίστευε αυτό θα έπρεπε να αναζητήσει τι ακριβώς είναι αυτό που άλλαξε στον κόσμο . Διότι μάλλον άλλαξε ολόκληρος ο κόσμος που προσπαθεί η κοινωνία να μεταφέρει μέσω της εκπαίδευσης στον μαθητή. Μήπως άλλαξαν οι χυμοί; το ήθος ; η στάση ζωής ; Μήπως το προβληματικό στοιχείο είναι αυτό που μεταφέρεται από την κοινωνία στην Εκπαίδευση; Μήπως θα έπρεπε να αναγνωριστεί το πρόβλημα όχι σαν Εκπαιδευτικό αλλά ως πρόβλημα κρίσης στις αξίες της ίδιας της κοινωνίας. Μήπως είναι κραυγαλέα η αντίθεση ανάμεσα στα ιδεώδη των αρχαίων κειμένων και των επιστημονικών υποσχέσεων και στην αήθη , άναρχη και χωρίς αξίες κοινωνική πρακτική γύρω μας που περιορίζεται στην αναζήτηση της προσωπικής ευμάρειας; Αναρωτιέμαι.

Μήπως δεν είναι ότι “οι νέοι που βγαίνουν από ένα τέτοιο σύστημα δεν έχουν συναίσθηση των εννοιών της εργατικότητας, της υπευθυνότητας, του ορίου, της συστηματικής δουλειάς για την επίτευξη ενός στόχου.”
Μήπως είναι το μήνυμα που εκπέμπεται από όλους τους κοινωνικούς θεσμούς και από την πολιτεία και από τους Εκπαιδευτικούς και από τους γονείς.

Ας τα πάρουμε αντίστροφα
Ποιος Γονέας ζητά τα παιδιά του να μάθουν για να γίνουν καλοί πολίτες. Προτείνει να γίνει γιατρός να βγάλει φράγκα (πώς ; ), ή να γίνει δικηγόρος να έχει κύρος (όπως π.χ. ; ) ή αστυνομικός να έχει σταθερό εισόδημα ( και ακαταδίωκτο ;). Αλλά κανείς δεν απαίτησε καλός γιατρός, ή καλός δικηγόρος ή καλός αστυνομικός .

Πόσοι εκπαιδευτικοί μπορούν να αντέξουν σε ένα κλίμα εντατικοποίησης και ανταγωνισμού με τα φροντιστήρια . Θα βάλουν διαγνωστικά τεστ μετά την Πανδημία να δουν τις ελλείψεις ή θα τρέξουν να προλάβουν την ύλη ; Θα ασχοληθούν με τον πιο αργό μαθητή ή θα τρέξουν μόνο με τους καλύτερους να ανεβάσουν το επίπεδο της προετοιμασίας για τις εξετάσεις με τράπεζα θεμάτων ;

Η υποκρισία όλων μας ξεχειλίζει και γίνεται ολοφάνερη σε έναν κόσμο που δεν έιναι πιο ειρηνικός ούτε πιο δίκαιος ούτε πιο αξιοκρατικός μόνο πιο χυδαία ανταγωνιστικός είναι.
ϊσως οι νέοι να μην μπορούν να περιγράψουν τα καμώματα της δικαιοσύνης στην Ελλάδα , τους μηχανισμούς ρουσφετιού για τους “άριστους” και περιθωριοποίησης για τους πιο αδύνατους αλλά νιώθουν παντού την υποκρισία λόγων σε αντίθεση με την πρακτική του “εγώ να την βολέψω”

Ίσως λοιπόν δεν είναι “κρίση Εκπαιδευτική” ίσως είναι τα απόνερα της κοινωνικής κρίσης .
Παραδίνουμε στους νέους ένα κόσμο με πολέμους , περιβαλλοντική καταστροφή, διαφθορά, ναρκωτικά, φτώχια, μετανάστευση… Αν δεν θεωρούμε τα κινητά και το διαδίκτυο ικανοποιητικά ανταλλάγματα οφείλουμε απέναντι στους νέους μια στάση λιγότερη αλαζονική .

Εμείς μεγαλώσαμε με την μητρική στοργή και την αισιοδοξία του Πατέρα μας πως ο κόσμος θα είναι καλύτερος μετά τον Πόλεμο και τον Εμφύλιο. Με ένα σχολείο που μπορεί να βασιζόταν στην πειθαρχία (ενίοτε με την βία ) αλλά και πολύ παιχνίδι στους δρόμους. Οι σημερινοί νέοι τι έχουν ;Τα υποκριτικά κηρύγματα για δήθεν ανάγκη συνειδητοποίησης της “έννοιας του μέτρου, της εσωτερικής πειθαρχίας, του ορίου ως προς τον εαυτό σου και τους άλλους”. Και το παράδειγμα ;
Ασφαλώς έχουμε και παραδείγματα φωτεινά μόνο που δεν λάμπουν στο διαδίκτυο εκτός ίσως από κάποιους νέους αθλητές που αξιώθηκαν για μια μέρα τα φώτα της δημοσιότητας και της βράβευσης
Το πρότυπο ποιο είναι ; Οι “¨Άριστοι” όπως Τράμπ, Λιγνάδης ; Ελον Μασκ ; ή να πάμε πιο κοντά στις γειτονιές του Κολωνού και την γειτονιά της κ. Πατούλη και του κ. Κούγια;

Λίγο αυτοκριτική από την μεριά της γενιάς μας απέναντι στους νέους, μάλλον δεν θα έβλαφτε

Ήξερε ο ερατοσθένης οτι η συήνη και η Αλεξάνδρεια ήταν στον ίδιο μεσημβρινό, εαν ναι πως;