Αποστόλης Παπάζογλου

Δεν είναι όπως περιγράφονται. Είναι χειρότερα.

1. το “τζάμπα” πέθανε, όπως ανέφερε στέλεχος της κυβέρνησης. Οπότε αν ζουν οι γονείς / παππούδες οφείλουν να στηρίξουν τα παιδιά τους στην άγονη γραμμή.
2. Συνεχείς επιθέσεις από ξερόλες γονείς (όλοι με μεταπτυχιακά στον Πιαζέ). Αυτό αναμενόμενο. Αλλά πολλοί εκπαιδευτικοί αισθάνονται μόνοι, αφού οι δ/ντες (πολλοί) ακολουθούν τη λογική του Πόντιου Πιλάτου.
3. Δράσεις, πολλές δράσεις. Με φωτό και μόρια. Ενώ αν κάνεις στον πίνακα ή το εργαστήριο αξιοπρεπές μάθημα, αυτό δεν μοριοδοτείται!!!
4. Η μεγάλη απάτη της “αξιολόγησης”. Ειδικά όταν οι Σύμβουλοι την συνδέουν (μιλάμε για τους ΠΕ04), όχι με το τί κάνεις στο εργαστήριο και ποια πειραματική δραστηριότητα υλοποιείς, αλλά αν και πόσο χρησιμοποίησες τον διαδραστικό πίνακα.
5. Αυτονομία και χρήση ψηφιακών εργαλείων της σχολικής μονάδας. Εδώ γελάμε.

‘Το εκπαιδευτικό σύστημα δεν πάσχει μόνο δημογραφικά, από μαθητές. Αρχίζει να πάσχει και από έλλειψη εκπαιδευτικών. Το σχολείο δεν είναι πια ελκυστικός επαγγελματικός προορισμός για τους πτυχιούχους των ΑΕΙ. Για να κρατηθούν ανοιχτά τα δημόσια σχολεία στην ύπαιθρο και στα νησιά, θα πρέπει να δοθούν επιπλέον κίνητρα. Θα πρέπει το λειτούργημα του δασκάλου να μπορεί να εξασφαλίσει μια αξιοπρεπή ζωή στους νέους που θα το επιλέξουν.’
Κύριο άρθρο της Καθημερινής.
και το δικο μου σχολιο
Η πραγματικότητα φοβαμαι είναι ακόμη πιο σκληρή. Αν δεν βρεθεί άμεσα λύση στο στεγαστικό πρόβλημα της υπαίθρου, των νησιών και ιδιαίτερα των τουριστικών περιοχών, σύντομα δεν θα βρίσκονται εκπαιδευτικοί για να στελεχώσουν τα σχολεία. Οι μισθοί είναι πολυ χαμηλοί (για τους αναπληρωτες δε ειναι για 9 μηνες), τα ενοίκια δυσβάσταχτα, ενώ πολλοί εκπαιδευτικοι αναγκάζονται να εγκαταλείψουν το σπίτι που νοικιάζουν με το ξεκίνημα της τουριστικής περιόδου. Προσθέστε και το υψηλό κόστος μετακίνησης στην επαρχια (εισητηρια, βενζινες, διοδια) και γίνεται φανερό το πρόβλημα: κανείς δεν μπορεί να ζητά από έναν εκπαιδευτικο να βάζει χρήματα από την τσέπη του για να πάει να εργαστεί.

Μην ξεχνάμε αυτό είναι το όνειρο της Κεραμέως: Καθηγητές και δάσκαλοι κακοπληρωμένοι, φοβισμένοι από τα πειθαρχικά, διευθυντές τσιφλικάδες με εξουσίες, που έχουν οι CEO στo Μπρούκλιν, μαθητές που πάνε από δράση σε εκδρομή και από εκδρομή σε πρόγραμμα, ενώ παράλληλα μαθαίνουν τη λαμογιά (απουσίες γρίππης και κάθε άλλης λοίμωξης) με τη σφραγίδα του Υπουργείου.
Ιδιωτικά Southerneastern, έτοιμα για την πελατεία, που σπρώχνουν έντεχνα οι υποστηρικτές, οι οποίοι δυστυχώς βρίσκονται και εντός των τειχών, όπως Διευθυντές Πειραματικών και Ωνασείων.

Η κοινή γνώμη, κατευθυνόμενη από τα ΜΜΕ είναι εναντίον μας. Σε αυτό αισθανόμαστε ότι μπορούμε να κάνουμε ελάχιστα πράγματα. Από τη στιγμή που στοχοποιηθεί ένας κλάδος εργαζομένων ξέρουν πολύ καλά τη δουλειά τους οι Ομάδες Αλήθειας.
Όμως εμείς τι κάναμε; Ας κοιταχτούμε στον καθρέφτη. Στο πρόγραμμα της υπάρχουσας κυβέρνησης ήταν ξεκάθαρο το τι θα κάνει με τους καθηγητές.
Στηρίχτηκε ή όχι αυτή η πολιτική και από τον κλάδο μας; Η ΔΑΚΕ σε πόσες ΕΛΜΕ βγαίνει πρώτη; Τα ρουσφετάκια δεν είναι μόνο του ΟΠΕΚΕΠΕ.

Το άρθρο – πολύ καλό – είναι μια ωραία διαπίστωση, αλλά πρακτικά τί;
Τίποτα. “Αυτές είναι οι συνθήκες” και σε όποιον αρέσει. Και θα χειροτερέψουν.
Σκλάβοι θα υπάρχουν πάντα. Θα βρει καθηγητές και με 5 κατοστάρικα. Θα βάλει ρομπότ. Δεν τον ενδιαφέρει η δημόσια παιδεία.
Η Κεραμέως ξανάρχεται ή μάλλον δεν έφυγε ποτέ.

Ανδρέα συμφωνώ μέχρι κεραίας σε ότι λες. Θα σου εκμυστηρευτω κάτι που σίγουρα το έχεις συναντήσει. Υπαρχουν πολλοι συνάδελφοι που ψάχνουν τρόπους να φύγουν από την εκπαιδευση. Και δεν μιλάω για εκπαιδευτικους στα πρόθυρα της σύνταξης αλλα για συναδέλφους με 10,15 και 20 χρονια προϋπηρεσίας… Πραγματικά σου έρχεται να βάλεις τα κλάματα.