by 
Στην άδεια πόλη, τον 15αύγουστο, χωρίς περισπασμούς από οχήματα και αγχωμένους συμπολίτες, διευκολύνεται η βόλτα στο κέντρο και η παρατήρηση γίνεται με άλλο μάτι.
Ιπποκράτους, δίπλα στο Χημείο της Σόλωνος
Από τα πιο παλιά βιβλιοπωλεία που εστιάζουν σε βιβλία θετικών επιστημών
Πάρκινγκ εκεί κοντά, στην Ζαλόγγου, παράλληλη της Σόλωνος
Φαρμακείο στην Νίκης, στο Σύνταγμα.
Στην Ηλιουπόλεως, απέναντι από το Πρώτο Νεκροταφείο.
Και η ταυτότητα της αναπαράστασης.
Καλό Δεκαπενταύγουστο σε όλους!
Χρόνια πολλά Παναγιώτη!
Χρόνια πολλά Μαρία!
χα…
αυτό το θέμα σκεπτόμουν και εγώ αλλά….πνευματικά δικαιώματα…
με τους γρίφους εχτές μπλέξαμε στις οφθαλμαπάτες…άρα νομίζω ότι και σήμερα κάτι τέτοιο συμβαίνει…
αν μου πεις το πρώτο ως newage τι να πω;;
τα φαινόμενα απατούν..
είναι το πρώτο!
πάμε στον δεύτερο γρίφο
ποιο απ τα δύο διδακτήρια βρίσκεται στην περιοχή που μένει κι’ ο νοικοκύρης του υλικονέτ;
Δεν ξέρω που μένει ο νοικοκύρης… Αλλά εκμαιεύεις το πρώτο μάλλον
ζουν ανάμεσά μας
κοντά στους πιο ορθολογιστές από μας
που δεν ενημερώνονται απ’ το φοξ-νιους
ούτε έμαθαν τα γράμματα που ξέρουν, απ’ το Ταό & Φυσική
και αποτελεί γρίφο αν κάτω απ’ την επιγραφή «Σπουδές Φυσικών Επιστημών»
θα μάθεις για τους νόμους του Νεύτωνα και του Μάξγουελ
ή για τις αρχές της αγιουβέρδα και για μεθόδους αυτοβελτίωσης
2020 και μάλιστα σε εποχή κορονοϊού
τα αυτονόητα απαιτούν εξηγήσεις
Μεγάλη Παρασκευή
η παράδοση σήμερα επιτείνει την ανάμνηση των δικών μας που βρίσκονται «ένθα απέδρα οδύνη, και λύπη, και στεναγμός»
εκεί θα εντάξεις και τις τραγικές απώλειες της πρώτης γραμμής, γιατρούς και νοσηλευτές, απ’ όλες τις εντατικές και τα εξωτερικά ιατρεία του κόσμου, όταν περνάς για “σύντομη ατομική άσκηση” από το πάρκο «Σοφία Μπεφόν» πάνω απ’ την Αμφιθέας, στο Παλαιό Φάληρο
πριν είκοσι χρόνια η εντατικολόγος Σοφία Μπεφόν συνοδεύοντας με ελικόπτερο τον ασθενή Αγαπητό Βαρκάδο απ’ την Πάτμο μαζί με τον κυβερνήτη του ελικοπτέρου Αντόνιο Βακάρι, τον συγκυβερνήτη Παναγιώτη Καταβέλη και τον νοσηλευτή Γιώργο Λεβεντζώνη έπεσαν λόγω κακοκαιρίας στο νησάκι Σαν Τζώρτζη, έξω απ’ το Σούνιο
γεννήθηκε το 1966 και μεγάλωσε κοντά στο πάρκο που μας τη θυμίζει
δυο πρόσωπα συνοψίζουν την επική ιστορία του προσωπικού της πρώτης γραμμής, που κατέκτησε την πρόσφατη αναγνώριση ακόμα κι’ απ’ τους κήνσορες των αγορών με την υπέρβαση που πραγματοποιούν
ο κινέζος οφθαλμίατρος στη Γιουχάν, Λι Γουενλιάνγκ και ο πακιστανικής καταγωγής λονδρέζος ουρολόγος, Αμπντούλ Μαμπούντ Τσόουντχαρι, που προέβλεψαν τη πρόσφατη μοίρα όλου του κόσμου, μαζί και την τραγική προσωπική τους, αλλά απαιτήθηκε πριν πεθάνουν να απολογηθούν γι’ αυτό
Γιώργο καλημέρα, συγκλονιστικός…..
Επειδή περνώ σχεδόν καθημερινά από το σημείο της πόλης μας που αναφέρεις,θα μου
επιτρέψεις να προσθέσω κάποια στοιχεία ακόμα
"……Ως γιατρός διάσωσης του ΕΚΑΒ, υπήρξε από τους πλέον μάχιμους. Στο μεγάλο σεισμό της Αθήνας στην Πάρνηθα (1999) επέδειξε απαράμιλλο ζήλο ως διασώστρια με αίσθημα ευθύνης. Παρείχε επείγουσα ιατρική υποστήριξη στους απεγκλωβισθέντες πολυτραυματίες σεισμόπληκτους, τόσο στην πλέον πληγείσα περιοχή της Μεταμόρφωσης Αττικής, όσο και στο εργοστάσιο της εταιρείας RICOMEX, όπου και υπήρξαν και τα περισσότερα θύματα του σεισμού. Ο μικρός Τζαννής, η ιστορία του οποίου είχε συγκλονίσει το πανελλήνιο, είχε να θυμάται τη γιατρίνα που του έδινε τις πρώτες βοήθειες, τις παυσίπονες ενέσεις, χωμένη ανάμεσα στα μπάζα. ΄Ηταν η Σοφία.
Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας της ως ιπτάμενης γιατρού του ΕΚΑΒ, καταγράφηκαν στο ενεργητικό της εκατοντάδες ώρες πτήσης και μάλιστα με κάθε πτητικό μέσο διάσωσης, καθώς και εκατοντάδες πολύ σοβαρά περιστατικά οξέως και βαρέως πασχόντων. ΄Όλα αυτά τα διαχειρίστηκε και διεκπεραίωσε με απόλυτη επιτυχία, χάρη τόσο στην εξαίρετη επιστημονική της κατάρτιση, όσο και στη βαθύτατη ανθρωπιά της.
Το μοιραίο ελικόπτερο κατέπεσε και συνετρίβη, εν μέσω σφοδρής καταιγίδας, κοντά στη θαλάσσια περιοχή του Σουνίου. Τα συντρίμμια του μοιραίου ελικοπτέρου εντοπίστηκαν στη νησίδα ΄Αγιος Γεώργιος, στην περιοχή του Σουνίου. Δυστυχώς μόνο η σορός της Σοφίας αναγνωρίστηκε με τη μέθοδο του DNA, σχεδόν 3 μήνες μετά το τραγικό συμβάν, στις 18 Μαρτίου 2001, όταν το πτώμα της βρέθηκε στο ακρωτήριο Γραμβούσα των Χανίων.
Σήμερα το νέο κλειστό γυμναστήριο του Παλαιού Φαλήρου φέρει το όνομα της Σοφίας. Για να μην ξεχάσουν την ιστορία της οι επερχόμενες γενιές. Γιατί, δεν μπορεί, διάολε, κάποιο πιτσιρίκι θα ρωτήσει να μάθει για την προέλευση της ονοματοδοσίας. Και τότε θα μάθει ότι οι πραγματικοί survivors δεν είναι οι ήρωες των τηλεσκουπιδιών που του σερβίρουν, αλλά εκείνοι και εκείνες που δεν διστάζουν να δώσουν και τη ζωή τους για τη διάσωση όσων τους έχουν ανάγκη.
Μια τέτοια ηρωϊδα ήταν και η Σοφία…»
Μεγάλη Παρασκευή σήμερα… Ας το συνεχίσω.
Χθες, καθώς ανέβαινα την Ανδρομάχης, κατά το πρωινό περπάτημα, άκουσα να με φωνάζει μια κοπελιά, γύρω στα 20.
-Κύριε να σας ρωτήσω κάτι;
-Βεβαίως.
-Πώς θα πάω στο My Market;
-Πάμε, προς τα εκεί πάω και γω.
Περπατάγαμε παράλληλα, εγώ στη μέση του δρόμου αυτή στο πεζοδρόμιο (κρατάμε τις αποστάσεις…)
-Ερχόμουν με το 130 και αντί να κατέβω πλατεία Ντάβαρη, κατέβηκα Σοφίας Μπεφόν. Και χάθηκα.
Σοφίας Μπεφόν, κάτι μου έλεγε, αλλά τι; Και πού ήταν η στάση Μπεφόν; Μήπως πήρα ποτέ και το 130 για να ξέρω τις στάσεις;
Το μυαλό μου πήγε στη δεκαετία του 80, στο Λύκειο Καλλίπολης. Το 130 το έπαιρνε η κ. Αβράμπου, μια ευγενέστατη, γλυκύτατη, πολιτισμένη Φιλόλογος. Κ. Καίτη την προσφωνούσαμε οι νεότεροι. Έμενε κοντά στο πάρκο Β. Κωνσταντίνου στη Νέα Σμύρνη.
Κ. Καίτη γιατί δεν παίρνετε μια βελτίωση να πάτε κοντά στο σπίτι σας; (Η Δ΄ Αθήνας ανήκε τότε στον Πειραιά…)
Γιατί μου αρέσει το ταξίδι με το λεωφορείο. Βλέπω και παρακολουθώ κόσμο…
Η κ. Καίτη ήταν μόνη, αφού είχε χάσει τον άνδρα της.
Χρόνια τώρα, όταν το περπάτημα με βγάλει προς τα εκεί, περνώ από το στενάκι, έτσι σαν χαιρετισμό και βλέπω το σπίτι της εγκαταλελειμμένο…
-Δουλεύεις στο My Market;
– Ναι έχω πιάσει δουλειά τις τελευταίες μέρες.
-Και από πού έρχεσαι;
-Από το Νέο Φάληρο.
Ένα κορίτσι, παίρνει το λεωφορείο να έρθει από το Νέο Φάληρο στην Ν. Σμύρνη, να δουλέψει 4ωρο, στο σούπερ μάρκετ, εν μέσω καραντίνας. Σε αυτό το σούπερ που εγώ φοβάμαι να μπω…
Και το πρωί «νοικάρη» (για να υπάρχει «νοικοκύρης» πρέπει να υπάρχει και νοικάρης…) που λες, διαβάζω για το πάρκο «Σοφία Μπεφόν» και τη γιατρό που χάθηκε στην υπηρεσία της…
-Ελένη, που στο διάολο είναι αυτό το πάρκο;
-Στο τρίγωνο στην Παμφυλίας, απέναντι από το Ζαχαροπλαστείο…
Ένα τριγωνάκι είναι, δεν το πιάνει στο μάτι σου, ο «νοικάρης» το αναβάθμισε σε «πάρκο»…
Καλημέρα Γιώργο και Θοδωρή ! Γιώργο σημαντική , συγκινητική και όπως πάντα χρήσιμη οι αναρτήσεις σου, ειδικά η τελευταία . Χρόνια πολλά σε όλους !
Καλημέρα σας..
και μπράβο σας…
ωραία ιστορία μας είπες νοικοκύρη!
για την τετραωρίτισα του σούπερ, την κ. Καίτη και το πράσινο τριγωνάκι “Σοφίας Μπεφόν”
σχετικά με το
όταν υπάρχει «νοικοκύρης» πρέπει να υπάρχει και νοικάρης
προτείνω μια τροποποίηση
επειδή υπάρχει “νοικοκύρης” μπορεί να υπάρξει και μουσαφίρης
ο ταξιδιώτης, ο επισκέπτης, αυτός που βρίσκει φιλόξενο τόπο να σταθεί και να τα πει
μάλλον το δεύτερο, πιο κοντά στο
“το να μοιράζεσαι πράγματα, είναι καλό για όλους …”
Καλή Ανάσταση Γιώργο.
Όλοι μουσαφιραίοι είμαστε…
Καλησπέρα σε όλους. Διονύση η ιστορία σου με «άγγιξε». Αλλά και το «όλοι μουσαφιραίοι είμαστε». Σήμερα διάβασα κάπου ότι κι ο Χριστός μουσαφίρης ή μάλλον μετανάστης υπήρξε…
Καλή Ανάσταση σε όλους!
Καλησπέρα Αποστόλη.
Ναι μουσαφιραίοι είμαστε, που το ξεχνάμε και νομίζουμε ότι είμαστε κάτι σπουδαίο…
Καλή Ανάσταση.
Θα μπορούσε να περιμένει μερικές μέρες….
Όμως νομίζω ότι σήμερα ταιριάζει καλύτερα. Το άκουσα ως ανάγνωσμα στο ραδιόφωνο το μεσημέρι
Σας το μεταφέρω
Περιοχή Στούπινο, 100 χλμ. έξω από τη Μόσχα. 07:00, Σάββατο 26 Απριλίου. Αεροπορική βάση
Η φωνή του Λεονίντ Ιβάνοβιτς Κρίστιτς, καθώς μιλούσε προς το πλήρωμά του, έτρεμε: «Μαζί επιβιώσαμε στο Αφγανιστάν, μαζί σώσαμε συντρόφους από βέβαιο θάνατο. Σήμερα θα πετάξουμε μαζί σε μια αποστολή από την οποία το πιθανότερο είναι να μην επιστρέψουμε. Η πατρίδα, η Ευρώπη όλη κινδυνεύει. Έσκασε ο πυρηνικός σταθμός του Πριπριάτ και η ραδιενέργεια ξεχύνεται ανεξέλεγκτα. Θα μεταβούμε να ρίξουμε υγρό τσιμέντο επάνω στην τρύπα που χάσκει για να τη σταματήσουμε. Η αποστολή είναι εθελοντική. Όποιος δεν επιθυμεί να ακολουθήσει τον καταλαβαίνω».
……………….
«Σύντροφε, είστε η τελευταία μας ελπίδα. Θα πρέπει να πάτε επάνω από την τρύπα και να αδειάσετε τον κάδο επάνω από τον φλεγόμενο αντιδραστήρα. Ο κάδος περιέχει άμμο, μόλυβδο, πηλό και βόριο. Μόνο έτσι θα κλείσει η τρύπα».
…………………
Το ελικόπτερο Mil Mi 8 με κυβερνήτη τον Λεονίντ Ιβάνοβιτς Κρίστιτς έφτασε επάνω από την τρύπα και άρχισε να «αδειάζει». Χαμήλωσε ακόμη περισσότερο για να έχει καλύτερο στόχο. Δεχόταν άμεσα τη ραδιενέργεια. Οι στολές που φορούσαν, δεν μπορούσαν να τους προστατεύσουν. Ήταν σαν να φορούσαν χάρτινο μπουφάν σε καταιγίδα. Ύστερα από 90 δευτερόλεπτα ο αμφιβληστροειδής του Λεονίντ κάηκε. Οδηγούσε στα τυφλά. «Τα μάτια μου καίγονται» ούρλιαξε και άφησε το πηδάλιο στον συγκυβερνήτη. Ελάχιστες στιγμές αργότερα, τα σώματα και των τεσσάρων μελών του πληρώματος άρχισαν κυριολεκτικά να ρευστοποιούνται. Έλιωναν σαν να ήταν από πλαστικό.
Ο συγκυβερνήτης Βορόμπιοφ Βολοντιμίρ Κωνσταντίνοβιτς πριν τυφλωθεί και εκείνος είδε μέσα σε φριχτούς πόνους ότι το χέρι του, που κρατούσε το πηδάλιο, είχε χάσει τις σάρκες του και ήταν απλά ένας σκελετός.
«Λίγο ακόμη και τελειώσαμε» φώναξε ο τυφλός μηχανικός Γιουνχκίντ Ολεξάντρ και από το πίσω μέρος της καμπίνας έσπευσε να πιάσει το πηδάλιο. Μόλις το άγγιξε, σχεδόν και αυτός χωρίς σάρκα επάνω του, ο τεράστιος έλικας, έτσι χαμηλά που πετούσε, μπλέχτηκε σε ένα συρματόσχοινο ενός γερανού που βρισκόταν εκεί.
Το ελικόπτερο συντρίφτηκε με ορμή στο χώμα. Κανείς από το πλήρωμα δεν ένιωσε τον θάνατο να πλησιάζει. Ήταν ήδη νεκροί ενώ βρίσκονταν στον αέρα…
και η άλλη πλευρά,
αυτή των εμπειρογνωμόνων που δεν γνωμοδοτούν απλώς,
που έχουν αγωνία, που παίρνουν την ευθύνη, που σταυρώνονται
Βαλέρι Λεγκάσοφ
αποφοίτησε από τη Σχολή Φυσικοχημικών Μηχανικών του Πανεπιστημίου Χημικής Τεχνολογίας "Ντμίτρι Μεντελέγιεφ" στη Μόσχα το 1961
εργαζόταν στο Ινστιτούτο Ατομικής Ενέργειας Κουρτσάτοφ
δώδεκα ώρες μετά την έκρηξη του αντιδραστήρα, έγινε βασικό μέλος της κυβερνητικής επιτροπής που συγκροτήθηκε για να ερευνήσει τα αίτια της καταστροφής και να αντιμετωπίσει τις συνέπειες
αναγνώρισε ότι η τραγωδία οφειλόταν σε ανθρώπινα σφάλματα αλλά και στον ελαττωματικό σχεδιασμό του αντιδραστήρα
δεν έφυγε από την περιοχή μέχρι η κατάσταση να μπορεί να ελεγχθεί, σε αντίθεση με τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας έκτακτης ανάγκης που δεν πλησίασαν προκειμένου να μην μολυνθούν. Ο ίδιος είχε εκτεθεί στη ραδιενέργεια
δε δίστασε να μιλήσει στους συναδέλφους του επιστήμονες και στον Τύπο για τους κινδύνους για την ασφάλεια του κατεστραμμένου εργοστασίου και επέμεινε στην άμεση εκκένωση ολόκληρου του πληθυσμού της κοντινής πόλης Πρίπιατ. Τον Αύγουστο του 1986 παρουσίασε την έκθεση της σοβιετικής αντιπροσωπείας στην ειδική σύνοδο της Διεθνούς Οργάνωσης Ατομικής Ενέργειας στην Βιέννη. Η έκθεσή του έδειξε ένα βάθος ανάλυσης και ειλικρίνειας στη συζήτηση για την έκταση και τις συνέπειες της τραγωδίας.
έγραψε
«Το Τσερνόμπιλ ήταν η αποθέωση όλων των σφαλμάτων που είχαμε κάνει στη διαχείριση της εθνικής οικονομίας μας επί σειρά δεκαετιών»
μία ημέρα πριν ανακοινωθούν τα αποτελέσματα της έρευνας σχετικά με τα αίτια της καταστροφής, ο Βαλερι Λεγκάσοφ βρέθηκε κρεμασμένος
ήταν 27 Απριλίου 1988 και είχαν περάσει δύο χρόνια από το πυρηνικό δυστύχημα του Τσέρνομπιλ
ο Λεγκάσοφ ισχυρίστηκε ότι υπήρξε η πολιτική πίεση και λογοκρίθηκε η έκθεσή του προς την ΔΟΑΕ. Ως επιχείρημα προβλήθηκαν λόγοι μυστικότητας που απαγόρευαν ακόμη και σε στελέχη των εγκαταστάσεων να γνωρίζουν ατυχήματα που έχουν συμβεί αλλά και προβλήματα στον σχεδιασμό του αντιδραστήρα
αποσπάσματα από εδώ και από κει
και με το μυαλό κολλημένο στη δραματοποιημένη τηλεοπτική σειρά Τσερνομπίλ