by 
Ας ξεκινήσουμε «λύνοντας μια παρεξήγηση»! Ο όρος Πανελλαδικές Εξετάσεις είναι παραπλανητικός, αφού δεν πρόκειται για εξετάσεις αλλά για διαγωνισμούς! Και αυτό γιατί οι θέσεις σε κάθε σχολή είναι συγκεκριμένες, οπότε δεν παίζει ρόλο η απόδοση ενός υποψηφίου αλλά η σειρά κατάταξής του σε σχέση με τους συνυποψηφίους του. Αν επρόκειτο για εξετάσεις, η βάση κάθε σχολής θα έπρεπε να καθορίζεται εκ των προτέρων, ενώ καθορίζεται εκ των υστέρων, με στόχο την κάλυψη του συγκεκριμένου αριθμού εισακτέων που προβλέπεται για την κάθε σχολή. Επίσης, επειδή ακριβώς πρόκειται για διαγωνισμούς, το επίπεδο δυσκολίας των θεμάτων δεν παίζει απολύτως κανένα ρόλο ως προς την εισαγωγή ενός υποψηφίου σε μια συγκεκριμένη σχολή, σε αντίθεση με ό,τι πιστεύεται και πάρα τις πάμπολλες σχετικές συζητήσεις στα Μ.Μ.Ε.
Τι μπορεί να αντικαταστήσει το θεσμό των Πανελλαδικών Διαγωνισμών;
Πολύς λόγος γίνεται το τελευταίο διάστημα για κατάργηση των Πανελλαδικών Διαγωνισμών. Ωστόσο, για να καταργηθούν ή έστω για να αμβλυνθεί το πρόβλημα του υπερβολικού αριθμού υποψηφίων σε σχέση με τον αριθμό των εισακτέων, θα έπρεπε:
- Να αυξηθούν υπερβολικά οι θέσεις των εισακτέων στις σχολές υψηλής ζήτησης. Η λύση όμως αυτή είναι κατ’ αρχάς αδύνατο να εφαρμοστεί πρακτικά, αφού κάτι τέτοιο θα απαιτούσε πολύ μεγαλύτερη χρηματοδότηση των ΑΕΙ, τη στιγμή που λόγω της οικονομικής κρίσης η χρηματοδότησή τους διαρκώς μειώνεται. Αλλά και να μπορούσε να εφαρμοστεί η συγκεκριμένη λύση, δε θεωρώ ότι είναι προς τη σωστή κατεύθυνση, αφού πολλές σχολές έχουν ήδη πολύ περισσότερες θέσεις από αυτές που μπορούν να καλυφθούν από τις ανάγκες της αγοράς, με αποτέλεσμα η ανεργία σε πολλούς κλάδους, όπως μηχανικούς, δικηγόρους, καθηγητές αλλά και γιατρούς, να έχει φτάσει στο ζενίθ.
- Να γίνεται η επιλογή των εισακτέων με άλλες διαδικασίες, λύση που προβάλλεται από την παρούσα κυβέρνηση. Αυτό που τελευταία προτείνεται είναι να γίνεται η επιλογή στο Λύκειο με την απόκτηση ενός εθνικού απολυτηρίου, το οποίο θα αποτελεί και το διαβατήριο για τα ΑΕΙ. Ωστόσο, αν δεχτούμε ότι ακόμα κι ο θεσμός των Πανελλαδικών Διαγωνισμών, που κατά γενική ομολογία είναι ένας αξιόπιστος θεσμός, έχει κι αυτός τις αδυναμίες του ως προς το αδιάβλητο (για παράδειγμα, υπόνοιες για επιλογή της επιτροπής των εξετάσεων όχι με κλήρωση, όπως προβλέπει ο σχετικός νόμος, αλλά με καθαρά κομματικά κριτήρια, ή μη δημοσιοποίηση μετά το πέρας των εξετάσεων των ονομάτων όλων των μελών της επιτροπής κ.λπ.), μπορεί να φανταστεί κανείς πόσο επικίνδυνη είναι η παραπάνω λύση, εφόσον δε διασφαλίζει σε καμία περίπτωση ότι η επιλογή για τα ΑΕΙ θα γίνεται με αντικειμενικά κριτήρια και άρα με αξιοκρατικό τρόπο.
- Να ελαττωθεί ο αριθμός των υποψηφίων για τις σχολές των ΑΕΙ. Αυτό μπορεί να πραγματοποιηθεί είτε ελαττώνοντας τον αριθμό των αποφοίτων του Λυκείου, κάτι που δεν είναι σωστό, είτε κάνοντας πιο ελκυστική την Τεχνική εκπαίδευση. Η τελευταία αυτή επιλογή δεν έχει ποτέ υιοθετηθεί από την εκάστοτε πολιτική ηγεσία, αντίθετα η Τεχνική Εκπαίδευση εδώ και πολλά χρόνια έχει παραμεληθεί και αποτελεί δυστυχώς το χώρο εναπόθεσης των «κακών», στην ουσία των οικονομικώς αδυνάτων, μαθητών. Η λύση όμως της ενίσχυσης των Τεχνικών Λυκείων είναι κατά τη γνώμη μου προς τη σωστή κατεύθυνση. Βέβαια, αυτό σημαίνει γενναία χρηματοδότηση, αλλαγή των προγραμμάτων σπουδών, ώστε να συμβαδίζουν με τις ανάγκες της αγοράς εργασίας, καθιέρωση επαγγελματικών δικαιωμάτων και, φυσικά, απαγκίστρωση από την ιδεοληψία του ενιαίου Λυκείου.
Ποιες αλλαγές πρέπει να γίνουν στους Πανελλαδικούς Διαγωνισμούς για τη βελτίωση της ποιότητας της παρεχόμενης εκπαίδευσης
Η ενίσχυση της Τεχνικής Εκπαίδευσης μπορεί να αμβλύνει το πρόβλημα του υπερβολικού αριθμού των υποψηφίων για τις σχολές των ΑΕΙ, δεν μπορεί παρ’ όλα αυτά να το εξαλείψει και άρα να καταργήσει τους Πανελλαδικούς Διαγωνισμούς. Και αφού αυτοί δεν μπορούν να καταργηθούν, πρέπει οπωσδήποτε να εξετάσουμε τι μπορούμε να κάνουμε, για να απαλλάξουμε το θεσμό από τον αρνητικό ρόλο που έχει τώρα στο εκπαιδευτικό μας σύστημα και για να βελτιώσουμε την ποιότητα της παρεχόμενης εκπαίδευσης.
Για την αναβάθμιση της Β/θμιας, αλλά και της Γ/θμιας εκπαίδευσης πολλά θα έπρεπε να αλλάξουν. Θα αναφερθώ ωστόσο σε δύο αλλαγές που σχετίζονται με τους Πανελλήνιους διαγωνισμούς και θεωρώ σημαντικές. Θα έπρεπε ο αριθμός των εξεταζόμενων μαθημάτων και η βαρύτητα του κάθε μαθήματος να καθορίζονται από την αντίστοιχη Πανεπιστημιακή σχολή, ενώ εξεταστέα ύλη θα έπρεπε να είναι η διδακτέα ύλη όλων των τάξεων του Λυκείου και όχι μόνο της Γ΄. Είναι γεγονός αναμφισβήτητο ότι από την Α΄ Λυκείου, πολλές φορές και από το Γυμνάσιο, η συντριπτική πλειοψηφία των μαθητών που έχει στόχο να πετύχει σε κάποια πανεπιστημιακή σχολή, επικεντρώνεται αποκλειστικά στα πανελλαδικώς εξεταζόμενα μαθήματα. Μάλιστα, ακόμη και σε σχέση με αυτά το ενδιαφέρον των μαθητών εστιάζεται σε συγκεκριμένα κεφάλαια, αυτά που θα εξεταστούν. Έτσι φθάσαμε σήμερα στο απαράδεκτο γεγονός να εισάγονται οι μαθητές σε τμήματα Φυσικής για παράδειγμα, χωρίς να γνωρίζουν ηλεκτρομαγνητισμό, οπτική ή θερμοδυναμική, αφού αυτά τα κεφάλαια δεν περιέχονται στην εξεταστέα ύλη των Πανελλαδικών εξετάσεων. Επιπλέον, τα φροντιστήρια, εδώ και χρόνια έχουν υιοθετήσει την τακτική από την αρχή ή τα μισά της Β΄ Λυκείου να διδάσκουν αποκλειστικά την ύλη της Γ΄ Λυκείου. Όλα τα παραπάνω συντελούν στο να απαξιώνεται το σχολείο, να χάνεται το νόημα και η ουσία της μάθησης και να μεταφέρεται το βάρος της εκπαίδευσης στα φροντιστήρια
Γενικά, θα πρέπει να σταματήσει το εκπαιδευτικό μας σύστημα να περιστρέφεται αποκλειστικά και με στρεβλό τρόπο γύρω από τους Πανελλήνιους Διαγωνισμούς που «μονοπωλούν» το ενδιαφέρον όλων. Θα πρέπει το Σχολείο να προσφέρει στους μαθητές μια καθολική και ποιοτική παιδεία, που να ανταποκρίνεται στις ανάγκες και στις απαιτήσεις της εποχής.
Τελευταία σημαντική παρατήρηση. Σε οποιαδήποτε περίπτωση, οι αλλαγές στους Πανελλαδικούς Διαγωνισμούς θα πρέπει να γίνονται με μεγάλη φειδώ και με κοινωνική αλλά και διακομματική συναίνεση. Θα πρέπει επιτέλους να χαραχθεί μια διακομματική στρατηγική για την εκπαίδευση και να πάψει τουλάχιστον ο χώρος της Παιδείας να αποτελεί ένα ακόμη οχυρό του εκάστοτε κομματικού κράτους.
Καλημέρα Γιώργο.
Δεν είμαι ο Χαράλαμπος αλλά δεν εξέλαβα το τμήμα αυτό του σχολίου ως μειωτικό για συναδέλφους.
Ούτε καν ως παρομοίωση.
Χρησιμοποιώντας και ο ίδιος υπερβολικές αναλογίες κατανοώ τον Χαράλαμπο (ίσως Μπάμπη).
Δεν είναι κακής πρόθεσης σχόλιο.
Καλημέρα Γιάννη
Όχι μόνο είναι προφανώς προσβλητικό και υβριστικό, αλλά εκφράζει και μιαν αντίληψη που είναι καλύτερα να μην σχολιάσω.
Ξαναδές το.
Το έχω διαβάσει πολλές φορές. Και πριν το σχόλιό σου και μετά.
Δεν είναι κακοπροαίρετο σχόλιο. Θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει αναλογία από κάποιο οικοσύστημα που κάποιοι επιβιώνουν προσαρμοζόμενοι. Δεν θα σήμαινε ότι αποκαλεί τος συναδέλφους ζώα.
Θα μπορούσε (λογοτεχνίζων) να χρησιμοποιήσει κάποια Αφρικάνικη φυλή. Δεν σημαίνει αυτό ότι αποκαλεί "Κάφρους" μια ομάδα συναδέλφων.
Όταν απαντήσει ο Μπάμπης, μάλλον θα επιβεβαιωθούν όσα έγραψα.
Διονυση θα προσπαθησω να απαντησω στις ερωτησεις που βαζεις
α) Το σχολειο δεν μπορει να καταργησει τις ταξικες διακρισεις εφοσον υπαρχουν στην κοινωνια. Μπορει να προσπαθησει να μην τις επιτεινει η να τις ενισχυει αλλα ειναι αφελες να πιστεψουμε οτι θα μπορουσε να παει κοντρα και μαλιστα επιτυχημενα στην υπαρχουσα κατασταση.
β) Θεωρητικα και οι δυο μπορουν να τελειωσουν την Ιατρικη. Τις δεκαετιες απο το 50 εως το 80 πολυ μεγαλα ποσοστα αποφοιτων των πανεπιστημιων ηταν παιδια απ’ την επαρχια και συχνα απο αγροτικες οικογενειες που εκαναν την προσπαθεια ν’ αλλαξουν κοινωνικη ταξη και οι περισσοτεροι το πετυχαν. Αν κοιταξεις ολους αυτους τους μεγαλογιατρους που αναφερεις θα διαπιστωσεις οτι οι περισσοτεροι εχουν αγροτικη καταγωγη και σπουδασαν με απιστευτες στερησεις. Ενταξει παντα υπηρχε η αρχουσα ταξη και τα παιδια της ειχαν αλλη πορεια (πανεπιστημια εξωτερικου, Αμερικη κ.λπ) αλλα δεν ηταν η πλειοψηφια.
Τι αλλαξε σημερα; Τοτε υπηρχε ενα μεγαλο ποσοστο παιδιων απο χαμηλα κοινωνικα στρωματα που δεν “επαιρνε” τα γραμματα και γρηγορα (αμεσως μετα το δημοτικο) πηγαινε να μαθει μια τεχνη. Τα συνεργεια ηταν γεματα απο πιτσιρικαδες που μαθαιναν με τη μεθοδο της σφαλιαρας. Αυτοι δεν εφταναν ποτε στα θρανια μπροστα μας, δεν τους βλεπαμε και εν πολλοις δεν τους συμπεριλαμβαναμε στους υπολογισμους μας. Σημερα αυτο το φαινομενο δεν υπαρχει. Ολοι φτανουν στο λυκειο και το τελειωνουν. Ετσι η εικονα ειναι τελειως διαφορετικη. Τελειωσα το 6ταξιο γυμνασιο το 75 σε μια ταξη πρακτικου 50 ατομων μιας μικρης επαρχιακης πολης. Μπηκαν στο πανεπιστημιο οι 48. Οι 2 που δεν μπηκαν δεν εδωσαν εξετασεις διοτι ειχαν οι γονεις τους μια μικροεπιχειρηση και “εκατσαν” στο μαγαζι. Σημερα η κατασταση ειναι τελιως διαφορετικη. Το συστημα ομως ειναι περιπου το ιδιο. Παντα οταν τελειωνουν το λυκειο οι αποφοιτοι δινουν εξετασεις εισαγωγης. Δεν ειναι ομως οι ιδιοι ανθρωποι.
γ) Ο ασθενης (αν προκειται για γιατρο) η ο πελατης (αν προκειται για μηχανικο η δικηγορο) αξιολογει μια χαρα. Φροντιζουν οι νομοι της αγορας γι αυτο οι οποιοι ειναι αμειλικτοι.
δ,ε) Θα απαντησω στην ερωτηση σου με ερωτηση:
Έχουμε το δικαίωμα να τους κρύψουμε την αλήθεια που λέει ότι για να προχωρήσει κάποιος σε σοβαρές σπουδές και να αποκτήσει ένα υψηλό μορφωτικό επίπεδο χρειάζεται δουλειά; Πρέπει να γνωρίζουν ότι δεν είναι δυνατό να επιτευχθεί με τον ελάχιστο κόπο ή αποφεύγοντας την κούραση;
Τι απαντάμε στον έφηβο που δηλώνει «Πρέπει να με πείσεις γιατί να σπαταλήσω τον χρόνο μου διαβάζοντας» Είναι βλακώδης βέβαια η δήλωση αλλά ενέχει ένα σπέρμα λογικής. Αφού η μόρφωση έχει αμφιμονοσήμαντα συνδεθεί με την οικονομική και μόνο αποκατάσταση, ο νέος άνθρωπος διαβλέπει έναν κόπο χωρίς ανταπόδοση και φυσικά αγνοεί την καλλιέργεια που προκύπτει απ’ το σκύψιμο στα βιβλία. Δυστυχώς έτσι οδηγούμαστε ως είδος πίσω στην βαρβαρότητα, χωρίς να δίνουμε και ιδιαίτερη σημασία στο γεγονός ότι έχει πάλι δημιουργηθεί ένας «εφεδρικός στρατός» με όλα τα χαρακτηριστικά που του απέδιδαν στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, οι διανοητές της εποχής.
Καλησπέρα Μιχάλη.
Σε ευχαριστώ για την απάντηση. Δεν έχω να αντικρούσω κάτι, αφού επί της ουσίας με βρίσκεις σύμφωνο σε όλα
Πήγα να διορθώσω το σχόλιό σου, αφού το τελευταίο σου ερώτημα ήταν με πολύ μικρά γράμματα, αλλά….το έχασα…
Έτσι το ανέβασα ξανά…
Συγνώμη για το λάθος που, από ότι φαίνεται έκανα, χωρίς να "βλέπω" πού οφείλεται…
Καλησπέρα σε όλους.
Μιχάλη όσες φορές μου έχει τεθεί το ερώτημα " γιατί να σπαταλήσω το χρόνο μου διαβάζοντας" απαντώ: "για να μην χειραγωγηθείς στη ζωή σου παιδί μου". Νομίζω λοιπόν ότι το ερώτημα αν μπορούν ή αν πρέπει να καταργηθούν οι εξετάσεις είναι ήσσονος σημασίας. Εξετάσεις ή διαγωνισμοί υπάρχουν και θα υπάρχουν σε διάφορες μορφές. Αυτό που είναι επιτακτικό κατά την άποψή μου, είναι η αναβάθμιση του σχολείου σε όλες τις βαθμίδες. Ένα σοβαρό σχολείο, που να μπορεί να πείσει ότι η μόρφωση είναι ένα ύψιστο αγαθό και όχι ένα σχολείο που θα δημιουργεί εφεδρικούς στρατούς ή που -κατά Κυριακόπουλον- θα εκπαιδεύει μαιμουδάκια.
Διονυση για τα τα μικρα γραμματα του τελευταιου κομματιου φταιει το copy paste που εκανα απο το Word σ' εκεινο το τμημα του κειμενου. Δεν τρεχει τιποτα το κομματι τελικα διαβαζεται κι αυτο εχει σημασια.
Αποστολη την ξερω την απαντηση και σε διαφορες παραλλαγες. Το ζητημα ειναι οτι υπαρχουν παιδια που κανουν αυτη την ερωτηση. Δεν ειναι η απαντηση το ζητουμενο. Το ζητουμενο ειναι πως τα καταφεραμε κι εχουμε νεους ανθρωπους που βαζουν τετοιο ερωτημα.
Το αλο που θελω να επισημανω ειναι το εξης. πρακτικα πως την φανταζεσαι την αναβαθμιση και την αποκτηση κυρους του σχολειου; Τι δρασεις πρεπει να γινουν για να αποκτησει το σχολειο τοχαρακτηρα που περιγραφεις; Δεν αρκει πια μια γενικη τοποθετηση. Πρεπει να εξειδικευσουμε οσι βεβαια μπορουμε κι εουμε τις γνωσεις για κατι τετοιο.
Μου φαίνεται ότι παρερμηνεύθηκα κια οφείλω μια απάντηση. Δεν θεωρώ παραπαιδεία (το έγραψα άλλωστε) τους συνδέλφους στα φροντιστήρια στα οποίοα άλλωστε δούλεψα επι μία δεκαετία. Όταν όμως παράγεις ένα τεράστιο αριθμό αποφοίτων φυσικών και τα περιθώρια δουλειάς τους και ο αριθμός των μαθητών είναι πεπερασμένα κάποιοι θα κάνουν ιδιαίτερα, τώρα τελευταία σε εξευτελιστικές τιμές, από ανάγκη επιβίωσης. Και εγώ το έκανα. Επειδή διορίστηκα, έστω και μέσω ΑΣΕΠ που δεν υπάρχει τα τελευταία χρόνια, δεν σημαίνει ότι είμαι καλύτερος φυσικός από τότε.Δεν το έγραψα για να μειώσω κανέναν. Αν βγάζαμε λιγότερους γιατρούς ίσως η υπερσυνταγογράφηση να ήταν λιγότερη. Αν τα πανεπιστήμια έβγαζαν λιγότερους φυσικούς σίγουρα τα φροντιστήρια, τα ιδιαίτερα θα ήταν λιγότερα. Πρόσφατα βγήκε μια έρευνα όπου το 70% των εργοδοτών στην Ελλάδα της ανεργίας λέει ότι δεν βρίσκει το κατάλληλο προσωπικό. Δεν είναι λογικό να παράγουμε με το τσουβάλι φυσικούς που δουλεύουν, από ανάγκη, με 7 ευρώ την ώρα για να κάνουν ιδιαίτερα πηγαίνοντας μάλιστα και στο σπίτι. Και συνεχίζουμε να παράγουμε. Και όχι μόνο απλούς αλλά με master, διδακτορικά και πρόσφατα post doc. Το 1992 για μiα θέση λέκτορα στειχειωδών σωματίων στο ΕΜΠ έκαναν αίτηση 24 άτομα, τα τέσσερα με διδακτορικό στο Havard. Από το 1992 που τελείωσα και όπου υπήρχε τεράστια ανεργία οι απόφοιτοι στα τμήματα φυσικής αυξήθηκαν κατα 50% με αύξηση των θέσεων εισακτέων στα πανεπιστήμια. Ο πρύτανης του πανεπιστημίου Κρήτης έκανε πρόσφατα μύνηση στο υπουργό παιδείας καθώς αδυνατεί να μπορφώσει αξιοπρεπώς τόσους εισακτέους με αυτά τα χρήματα. Και συνεχίζουμε να παραγουμε σε απίστευτες ποσότητεςΜεχρι να φτάσουμε στα 3 ευρώ την ώρα. Προφανώς και εκμεταλλεύονται, και καλά κάνουν, ότι κανένα κράτος δεν μπορεί να πληρώνει έναν καθηγητή για κάθε μαθητή. Προφανώς και παράγουν εκπαιδευτικό έργο. Είναι όμως αυτό που χρειάζεται η χώρα;
Καλησπέρα συνάδελφοι.
Εδώ και μεγάλο διάστημα, η μόνη μου παρουσία στο δίκτυο ήταν τις ημέρες του αποχαιρετισμού του Βαγγέλη Κορφιάτη. Αυτές τις μέρες αναρωτιόμουν αν θα έγραφα κάποιες σκέψεις για το θέμα που συζητείται, αλλά δεν φανταζόμουν ότι θα βρισκόμουν στη θέση να «εισέλθω» με αυτό τον τρόπο. Ειλικρινά, όμως, όταν διάβασα τη συγκεκριμένη φράση, ήταν σαν να με χτύπησε ηλεκτρικό ρεύμα…
Τέλος πάντων, και πάλι καλησπέρα J
Κατ’ αρχή να απαντήσω στο Γιάννη, τονίζοντας ότι πουθενά δεν μίλησα για κακές προθέσεις, ούτε προσπάθησα να ερμηνεύσω προθέσεις. Ίσως θυμάται κανείς την άποψη μου που έχω διατυπώσει παλαιότερα αρκετές φορές: Τα κείμενα έχουν αντικειμενική σημασία ανεξάρτητα από τις προθέσεις μας και όταν συμβεί αυτή να ξεφύγει από τις επιδιώξεις μας τα αποκαθιστούμε. Η αντίδρασή μου αφορούσε το κείμενο που παρέθεσα παραπάνω με έντονα και όχι το σύνολο της τοποθέτησης με την οποία δεν συμφωνώ, αλλά μπορώ να συζητήσω ως άποψη.
Η απάντηση του Χαράλαμπου επιβεβαιώνει την έλλειψη κακών προθέσεων και την αποδέχομαι. Όμως, η φράση, όπως διατυπώθηκε, είναι πολύ «βαριά» και δεν εξηγήθηκε. Ποιος είναι ο κλέφτης, ποια η οικία και ποιο το σύστημα ασφαλείας;
Ακόμα και αν η φράση δεν είχε σκοπό να μειώσει κανέναν (κάτι για το οποίο δεν έχω λόγους να αμφιβάλλω), ακόμα και αν ο σχολιαστής αναφέρεται και στον εαυτό του με τον χαρακτηρισμό του κλέφτη, δεν θα έπρεπε να αναφέρεται στο σύνολο των καθηγητών. Δεν ξέρω εσείς συνάδελφοι, αλλά προσωπικά δεν μπορώ να αποδεχτώ την αναλογία μεταξύ καθηγητή και "κλέφτη" που κάνει σκοπό της ζωής του να παραβιάσει την "οικία".
Καλησπέρα
Νομίζω ότι κάθε πρόταση, για οποιοδήποτε θέμα, προϋποθέτει την ενασχόληση με την ουσία του θέματος. Γνωρίζουμε ότι η τροποποίηση του συστήματος εισαγωγής σε ΑΕΙ και ΤΕΙ, είναι μέρος μιας ευρύτερης συμφωνίας των ελληνικών κυβερνήσεων με κέντρα αποφάσεων που προωθούν τους δικούς τους σκοπούς. Παρόλα αυτά, στις ανακοινώσεις και συνεντεύξεις κρατικών παραγόντων, αλλά και σε διάφορα δημοσιεύματα, προβάλλεται ως βασική επιλογή της Πολιτείας η κατάργηση των Πανελληνίων εξετάσεων. Το κύριο επιχείρημα και εκείνων που εξαγγέλλουν και εκείνων που προτείνουν την κατάργηση των Πανελληνίων, είναι η απαξίωση του Λυκείου, για την οποία η Πολιτεία μας και οι συν αυτή μας έχουν ενημερώσει ότι ευθύνονται οι Εξετάσεις και τα Φροντιστήρια. Ποιοι όμως είναι οι πραγματικοί ένοχοι και ποια η πραγματική σκοπιμότητα των εξαγγελιών;
———————-
Δεν είναι αναμφισβήτητο γεγονός, ότι, εδώ και χρόνια, η ίδια η Πολιτεία (μέσω κυβερνήσεων και …συμπαραμαρτυρούντων) έχει εξαπολύσει επίθεση εναντίον του δημόσιου σχολείου, η οποία μάλιστα – παλαιότερα – καταγγέλθηκε από τους περισσότερους συναδέλφους του παρόντος δικτύου;
Δεν έγιναν μειώσεις μισθών των καθηγητών των δημοσίων σχολείων;
Δεν έγιναν μειώσεις προσλήψεων;
Δεν καταργήθηκαν ώρες εργαστηρίων;
Δεν έγιναν συγχωνεύσεις τμημάτων;
Δεν έκλεισαν σχολεία;
Δεν ξεχειμώνιασαν και φέτος σχολεία χωρίς πετρέλαιο;
Δεν χρειάστηκε οι καθηγητές να ψάχνουν λύσεις για να καθαρίσουν οι τουαλέτες;
…………..
Δεν διαιωνίζονται τα λάθη των σχολικών βιβλίων;
Δεν έγινε περαιτέρω μείωση μιας ήδη ελλιπέστατης διδακτέας ύλης;
Δεν μεταφέρεται – για χρόνια – ύλη από την μια τάξη στην άλλη χωρίς κανέναν σεβασμό στο διδακτικό αντικείμενο;
Δεν προωθείται επίσημα η καλλιέργεια «δεξιοτήτων» έναντι της κατανόησης και της γνώσης;
Δεν εξαγγέλθηκε η κατάργηση της διάκρισης των ειδικοτήτων;
Δεν υπάρχουν χιλιάδες ώρες διδασκαλίας που μετατρέπονται σε «ώρες του παιδιού»;
Δεν φτάσαμε φέτος, η ύλη της Χημείας της Γ΄ Λυκείου να είναι – σιωπηρά – άλλη από αυτή που ανακοίνωσε επίσημα το υπουργείο;
Πριν λίγους μήνες, ο ίδιος ο υπουργός, δεν ανακοίνωσε επίσημα, από το βήμα της βουλής, την απαξίωση του Λυκείου;
…………………….
Ας αφήσω τη συνέχεια της λίστας στους συναδέλφους του δημοσίου που θα έχουν πολλά να προσθέσουν, επισημαίνοντας πως δύσκολα θα βρούμε συνάδελφο ο οποίος – «με το χέρι στην καρδιά» – θα δηλώσει ότι διαπίστωσε το ενδιαφέρον της Πολιτείας για την ποιότητα του μαθήματος, την πορεία των μαθητών κλπ… Για το αντίθετο θα βρούμε χιλιάδες…
Είναι φανερό λοιπόν, ότι η υποβάθμιση και η απαξίωση του Λυκείου για την οποία «διαμαρτύρονται» κάποιοι σήμερα, είναι μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία για την οποία είναι οι ίδιοι υπεύθυνοι. Παρόλα αυτά, «η σοβαρή πολιτική σκέψη οδηγεί αβίαστα στο επιστημονικό συμπέρασμα» πως για την υπολειτουργία και απαξίωση του σχολείου (για τις οποίες αρκούν λίγα μόνο από τα παραπάνω), «φταίνε οι Εξετάσεις»… Σαν να λέμε, σου ρίχνω κατραπακιά το κατακαλόκαιρο και όταν αποκτάς πονοκέφαλο συμπεραίνω ότι φταίνε οι ζέστες…Να χαιρόμαστε τα πτυχία μας συνάδελφοι!
—————————–
Η σοβαρή σκέψη οδηγεί επίσης στο επιστημονικό συμπέρασμα ότι «φταίνε και τα Φροντιστήρια» (όχι βέβαια των διορισμένων, τα …άλλα). Αλήθεια συνάδελφοι;
Μα το ίδιο αντικείμενο δεν διδάσκει και το σχολείο και το φροντιστήριο; Ηλίθιοι είναι οι μαθητές που απαρνούνται τη δωρεάν διδασκαλία; Φταίει το φροντιστήριο όταν δεν γίνεται μάθημα στο σχολείο; Θα μου πείτε, δεν μπορείς να κάνεις μάθημα της προκοπής με 20-30 παιδιά στην τάξη. Αλλά φταίει το φροντιστήριο για αυτό; Φταίει ο φροντιστής για τις παραπάνω πολιτικές επιλογές; Φταίει το φροντιστήριο που η ύλη της Α΄ Λυκείου έμεινε η μισή και ο καθηγητής αισθάνεται ότι δεν έχει αντικείμενο; Φταίει το φροντιστήριο που αφαιρέθηκαν οι συναρτήσεις και πρέπει ο φυσικός στο σχολείο να φάει μήνες με τις γραφικές παραστάσεις; Φταίει το φροντιστήριο που η ύλη της Β΄ Λυκείου δεν συνδέεται με της Γ΄ και όταν το παίρνουν είδηση τα παιδιά μετατρέπονται σε τουρίστες; Φταίει το φροντιστήριο που θα βάλετε χημικούς να διδάξουν μαθηματικά και μαθηματικούς χημεία;
Τελικά, φταίει το φροντιστήριο όταν καλοί και καλοπροαίρετοι μαθητές της Α΄ Λυκείου (όπου δεν υπάρχουν πανελλήνιες) από τα Χριστούγεννα παραπονιούνται ότι «δεν αντέχονται οι ώρες του σχολείου- δεν περνάει η ώρα με τίποτα… Προσπαθώ να προσέξω αλλά εκτός από έναν-δύο κανένας δεν κάνει μάθημα!»;
Αλλά, μήπως φωνάζουμε για το φροντιστήριο επειδή μας ενοχλεί η …ταξική αδυναμία των φτωχών να πληρώσουν; Αν είναι αυτός ο λόγος, θα συμφωνήσω μαζί σας. Και επειδή στις ανάγκες της μόρφωσης δεν μπορούν να γίνουν εκπτώσεις και η ποσότητα της Γνώσης συνεχώς αυξάνεται, είναι προφανή τα δύο πράγματα από τα οποία πρέπει να ξεκινήσουμε:
Πρώτο, να μειώσουμε την ανάγκη για φροντιστήρια, ανεβάζοντας την ποιότητα της δημόσιας εκπαίδευσης: Καλά βιβλία, πρόσληψη νέων καθηγητών, μετεκπαίδευση καθηγητών, μικρά τμήματα, εργαστήρια, …με δυο λόγια, αύξηση δαπανών για την Παιδεία.
Δεύτερο, να πάρουμε υπόψη μας, ότι η μεγαλύτερη αφαίμαξη του λαϊκού εισοδήματος δεν γίνεται από τα φροντιστήρια, αλλά από τα ιδιαίτερα των διορισμένων καθηγητών του δημοσίου στους μαθητές τους. Για παράδειγμα, σύμφωνα με τα στοιχεία του ΙΝΕ της ΓΣΕΕ για το 2005, ο τζίρος των ιδιαιτέρων ήταν 405.075.000 ευρώ, έναντι 162.030.000 ευρώ των φροντιστηρίων.
Εμείς όμως, από τη μια μειώνουμε τις δαπάνες για την Παιδεία και από την άλλη δεν λέμε κουβέντα για την πραγματική παραπαιδεία των ιδιαιτέρων αμφίβολης ποιότητας, που εκπορεύονται από το ίδιο το δημόσιο σχολείο, κοστίζουν 2,5 φορές περισσότερο από τα φροντιστήρια και δεν φορολογούνται! Γιατί άραγε;
Αλήθεια, σε μια εποχή που το δημόσιο έχει ανάγκη και τον τελευταίο φόρο, που τα ταμεία έχουν ανάγκη και την τελευταία εισφορά, γιατί η Πολιτεία κηρύσσει επίθεση σε ένα νόμιμο επάγγελμα που φορολογείται και ασφαλίζεται κανονικά και αποκρύβει μια παράνομη δραστηριότητα ευρείας έκτασης με πολλαπλάσιο τζίρο που το ανταγωνίζεται; Γιατί επιτίθεται σε εκείνους που ασκούν μια και μόνο, νόμιμη επαγγελματική δραστηριότητα από την οποία ζουν, συγκαλύπτοντας μια αφανή, διαπλεκόμενη, παράνομη και ενίοτε και ηθικά κολάσιμη δραστηριότητα δημοσίων υπαλλήλων με μεγαλύτερο τζίρο, από την οποία ο υπάλληλος εξασφαλίζει…χαρτζιλίκι πολλαπλάσιο του μισθού του;
Τελικά, φταίει το φροντιστήριο που κάποιοι κατάντησαν το σχολείο καφενείο και οίκο…ενοχής;
———————
Πολλές φορές στο παρελθόν έχω γράψει ότι δεν είναι ο «μέσος» συνάδελφος του δημοσίου υπεύθυνος για το κατάντημα του σχολείου. Αν ο συνάδελφος του δημοσίου που θέλει να δουλέψει αισθάνεται απαξιωμένος, ας αναζητήσει την αιτία στους προϊσταμένους του, στους συνδικαλιστές του (αυτούς που αναλαμβάνουν εργολαβικά να «περάσουν» την εκάστοτε κυβερνητική πολιτική), στις πολιτικές επιλογές και στα συμφέροντα που τον βάζουν σ’ αυτή τη θέση, ακόμα και στις προσωπικές του αυταπάτες, αλλά όχι στους συναδέλφους των φροντιστηρίων. Αν πάλι δεν έχει διάθεση να δουλέψει (κάτι όχι αδικαιολόγητο στις παρούσες συνθήκες- αλλά αυτή είναι άλλη συζήτηση), καλύτερα ας σωπάσει…
Οι παλαιότεροι θυμόμαστε ότι κάποτε οι γνώσεις που παρείχε το σχολείο ήταν κατά πάρα πολύ περισσότερες και πιο ουσιαστικές από τις σημερινές (αλήθεια, θα μας εξηγήσει κανείς το λόγο για τον οποίο οι μαθητές του 2020 χρειάζονται τόοοσο λιγότερες γνώσεις από εκείνους του 1980;;). Η μείωση του επιπέδου της γνώσης και η συρρίκνωση του αντικειμένου, δεν ήταν αυτονόητο ότι θα οδηγήσουν στην απαξίωση του απολυτηρίου και – κατά συνέπεια – του σχολείου; Όταν το σχολείο σου τρώει τα εφηβικά σου χρόνια, δίνοντάς σου ένα απολυτήριο (σχεδόν) για τα σκουπίδια, φταίει το φροντιστήριο που το απαξιώνεις; Μήπως, αν θέλουμε …οπωσδήποτε να αναζητήσουμε …συναδελφικές ευθύνες, θα πρέπει να κοιτάξουμε ανάμεσα στους συναδέλφους του δημοσίου που – όχι μόνο δεν αντέδρασαν – αλλά συντέλεσαν σ’ αυτή την αρνητική μετάλλαξη;
Αλλά διάβασα και μια αναφορά ότι κάπου, κάποιοι έβαλαν μάθημα πρωινές ώρες. Μα αυτό συνάδελφοι είναι παράνομο! Το φροντιστήριο δεν επιτρέπεται να δουλεύει ίδιες ώρες με το σχολείο και ποτέ δεν το κάνει. Μπορούμε να φέρνουμε ως επιχείρημα το ότι κάποιοι, κάπου, κάποτε, το έκαναν; Δεν είναι προφανές ότι η πολιτεία μπορεί να επέμβει αν το ξανακάνουν; Εκτός αν είναι βολική η ύπαρξη και ανάδειξη τέτοιων φαινομένων… Γιατί, αν είναι έτσι, πρέπει και εγώ να αναφέρω την μόνιμη καθηγήτρια του δημοσίου, η οποία, εδώ και χρόνια, φτιάχνει από το καλοκαίρι το πρόγραμμα των ιδιαιτέρων της και απαιτεί από τα φροντιστήρια να το ακολουθήσουν στη διάρκεια του χειμώνα! (Να διευκρινίσω ότι το περιστατικό δεν αφορά την πόλη μου.)
—————-
(συνεχίζεται)
Τελικά;
Ναι, υπάρχει πρόβλημα στο σχολείο. Πρόβλημα που γιγαντώθηκε εξαιτίας των πολιτικών επιλογών που προωθούν μεγάλα οικονομικά συμφέροντα, στο εξωτερικό αλλά και στο εσωτερικό της χώρας, τα οποία έχουν τη δύναμη να υποτάσσουν απόλυτα και την Εκπαίδευση. Όποιος ισχυρίζεται ότι το πρόβλημα θα λυθεί σε συνεργασία με εκείνους που το προκάλεσαν και με τη στήριξη των δικών τους επιλογών, εξαπατάται ή εξαπατά, αλλά σίγουρα συντελεί στη χειροτέρευση της κατάστασης.
Ναι, είναι σκληρό το εξεταστικό σύστημα. Η σκληρότητά του όμως, δεν οφείλεται στην ύπαρξή του (σε οποιοδήποτε κοινωνικό σύστημα θα είναι αναγκαία η επιλογή των καταλληλότερων για κάποια δουλειά), αλλά στο ότι στη σχετική κλίμακα ενός παιδιού, του ζητάμε όλο και περισσότερα, προσφέροντάς του όλο και λιγότερα και εξαπατώντας το όλο και περισσότερο.
Ναι, είναι κακό πράγμα αυτός ο ανταγωνισμός στην τρυφερή εφηβική ηλικία. Αλλά όταν ψηφίζονται νόμοι για την παιδική εργασία που μας γυρίζουν 200 χρόνια πίσω, όταν παιδιά πνίγονται στις θάλασσές μας ή αρρωσταίνουν στις φυλακές μας επειδή αναλάβαμε το ρόλο «οχυρού της Ευρώπης ενάντια στη μετανάστευση», όταν έχουμε στο σχολείο παιδιά που λιποθυμούν από την πείνα, ας αφήσουμε τα υποκριτικά γουργουρίσματα. Αν κάποιος θεωρεί κακό αυτού του είδους τον «ανταγωνισμό», ας ξεκινήσει από εκεί που πρέπει.
Ναι, είναι κακό να πρέπει να πληρώνουν οι γονείς στα φροντιστήρια. Το φαινόμενο όμως θα είχε μικρή έκταση, αν η πολιτεία δεν πρόκρινε την έμμεση φορολόγηση των οικογενειών, αρνούμενη την παροχή επαρκούς δημόσιας εκπαίδευσης για όλους. Και το βάρος για τις οικογένειες θα ήταν πολύ μικρότερο, αν δεν είχε φροντίσει το κράτος να κάνει αφαίμαξη των εισοδημάτων τους θέτοντας μη ανταποδοτική φορολογία.
Ναι, είναι πολύ κακό να πρέπει να πληρώνουν οι γονείς στα ιδιαίτερα. Αλλά η πολιτεία – και εδώ – μετέφερε το βάρος των ευθυνών της έναντι των διορισμένων συναδέλφων, στους γονείς. «Αύξηση δεν έχει αλλά, αν θέλεις, έχεις τρόπο να αυξήσεις το εισόδημά σου…Και μην ξεχνάς, το ‘να χέρι νίβει τ’ άλλο και τα δυο το πρόσωπο…»
Όχι, δεν είναι κακό πράγμα οι εξετάσεις. Σε μια ταξική κοινωνία στην οποία η πλειοψηφία πρέπει να διαμοιραστεί ό, τι απομένει από τα τεράστια κέρδη ελάχιστων και να «μορφωθεί» σύμφωνα με τις ανάγκες της κερδοφορίας ελάχιστων, ούτε οι εξετάσεις ούτε τίποτα άλλο μπορεί να άρει την ταξική καταγωγή του καθενός. Θα επαναλάβω ότι όποιος αντιτίθεται στην ταξική κοινωνία, από αλλού πρέπει να ξεκινήσει. Εκτός όμως από το ρόλο που έχουν για την επιλογή των καταλληλότερων για κάποιο τομέα, οι εξετάσεις αποτελούν και μια από τις ελάχιστες ευκαιρίες (ίσως τη μοναδική στη χώρα μας) που έχει κάποιος για να ασκήσει ένα επάγγελμα που – διαφορετικά – θα ήταν αποκλειστικά κληρονομικό ή θα ασκούταν «αριστίνδην»…
Ναι, πολλές από τις προτάσεις που έχουν επίσημα ανακοινωθεί κατά καιρούς προοιωνίζουν αντικατάσταση των – σε μεγάλο βαθμό – αδιάβλητων πανελληνίων εξετάσεων με ένα σύστημα στο οποίο οι εκβιασμοί, η συναλλαγή και η διαπλοκή θα αυξηθούν κατακόρυφα. Η πολιτεία, επιτιθέμενη στον φροντιστή ο οποίος, μην έχοντας καμιά σχέση με το μηχανισμό των εξετάσεων, κρίνεται για τη δουλειά του μόνο από τα αποτελέσματά της, φαίνεται να κλείνει το μάτι στο διορισμένο καθηγητή δημιουργώντας ένα πλαίσιο συναλλαγής και εκβιασμών των μαθητών μέσω της βαθμολογίας.
Ναι, είναι σωστό να συνδέεται το περιεχόμενο των σπουδών και ο αριθμός των εισακτέων με τις ανάγκες της κοινωνίας. Της κοινωνίας όμως – όχι των συμφερόντων μιας μειοψηφίας της. Βλέποντας σήμερα την απίστευτη σπατάλη ανθρώπινης ζωής και παραγωγικής δύναμης στα πρόσωπα χιλιάδων νέων που χάνουν τη ζωή τους άνεργοι ή υποαπασχολούμενοι και ξοδεύουν τη δραστηριότητά τους σε τόσα μίζερα πράγματα, ας μην ξεχνάμε ότι σε μια ορθολογικά (=δημοκρατικά) και όχι δικτατορικά οργανωμένη κοινωνία, η αύξηση των δραστηριοτήτων, των γνώσεων, των σπουδών και των ενδιαφερόντων των μελών της είναι ζητούμενα, αφού αποτελούν πηγές πλούτου και ευμάρειας.
Ναι, η «ανάπτυξη της τεχνικής εκπαίδευσης» αποτελεί άλλο ένα παραμύθι που ήδη καταρρίφθηκε στην παρούσα συζήτηση, που έχει ως κύριο στόχο την πρόωρη είσοδο των νέων στην αγορά εργασίας και την επέκταση της επαίσχυντης «μαθητείας» (της οποίας την σκληρότητα και ταξικότητα φαίνεται να παραβλέπουν οι φίλοι μας υπερασπιστές της παιδικής ψυχής…). Αν κανένας το πιστεύει, θα του θυμίσω μόνο ότι πριν λίγα χρόνια, ήδη διαπιστώναμε εδώ ότι η καταστροφή του παραγωγικού ιστού και οι νέες εκπαιδευτικές επιλογές μας επιτρέπουν να πούμε με ασφάλεια ότι, «σε λίγο, το εθνικό προϊόν μας θα είναι τα …γκαρσόνια». Και πριν βρεθούν οι «δημοκράτες» που θα μας πουν ότι «καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή» (για …τους άλλους βέβαια), πρώτα ας κοιτάξουν τους μισθούς και τις συνθήκες δουλειάς των εργαζομένων στον τουρισμό και στον επισιτισμό και έπειτα ας μας πουν ποια θα είναι τα μακροχρόνια αποτελέσματα της στήριξης μιας οικονομίας αποκλειστικά στους …τουρίστες.
Ναι, παράγινε με την καραμέλα «παράγουμε περισσότερους επιστήμονες από όσους χρειαζόμαστε». Πρώτον, επειδή η πρόταση θα «αληθεύει» εξίσου αν αντικαταστήσουμε τους «επιστήμονες» με τους μηχανικούς, τους καθηγητές, τις αεροσυνοδούς, τους οικοδόμους, τους υδραυλικούς, τους ηλεκτρολόγους, τους οικονομολόγους… Δεύτερον, επειδή η πρόταση είναι ψευδής, αφού δεν γίνεται – για παράδειγμα – να περισσεύουν οι γιατροί και ταυτόχρονα να διαλύεται το σύστημα υγείας εξαιτίας της έλλειψης προσωπικού και να πεθαίνουν άνθρωποι γιατί δεν υπάρχει γιατρός. Τρίτον, επειδή έχει αντεστραμμένο υποκείμενο: Δεν παράγουμε περισσότερους επιστήμονες από όσους χρειαζόμαστε (δηλαδή από όσους χρειάζεται ο καθένας από μας και η κοινωνία μας ως σύνολο), αλλά από όσους χρειάζονται κάποιοι συγκεκριμένα. Τέταρτο, επειδή η πρόταση αγνοεί το δικαίωμα του καθενός να θέλει να αποφύγει τις άθλιες αμοιβές και συνθήκες εργασίας του ανειδίκευτου ή χειρώνακτα, οικτίροντας τα μέλη μιας κοινωνίας που έχει ήδη κατακτήσει την τεχνολογία, επειδή αρνούνται να επιστρέψουν στην προβιομηχανική εποχή.
Ναι, δεν υπάρχουν «χαζά» ή «άχρηστα» παιδιά. Οι εξετάσεις πέραν του σκοπού που άμεσα επιδιώκεται, αξιολογούν την ίδια την εκπαιδευτική διαδικασία και αυτή την αξιολόγηση θέλουν – επίσης – να αποφύγουν κάποιοι από εκείνους που επιδιώκουν την κατάργηση του πανελλήνιου χαρακτήρα τους: «Τα κάναμε που τα κάναμε …λαμπόγυαλα, πρέπει να το πιστοποιούμε από πάνω;»… Από την άλλη, οι «επαΐοντες» γνωρίζουν ότι τα περισσότερα παιδιά, αν τύχουν της κατάλληλης εκπαίδευσης, μπορούν να τα καταφέρουν σε πολλούς τομείς. Τα παιδιά που ξέρεις ότι εκπαιδεύτηκαν σωστά, είναι περιττό να τα αξιολογήσεις. Και αν το κάνεις, δεν χρειάζεται να το βγάλεις…βούκινο. Αρκεί μόνο να τα κατανείμεις στους τομείς που χρειάζεσαι. Για την πλειοψηφία που … θα χαθεί στο δρόμο, ας υπάρχει η «δημοκρατικότητα» της ελεύθερης πρόσβασης στο τίποτα…
Ναι, η εξαγγελία κατάργησης των εξετάσεων (και μάλιστα …έτσι, σαν βουτιά στο κενό!!! – πάνε οι εποχές που θεωρούταν μομφή το να μην έχεις «πρόγραμμα»…), είτε επαληθευτεί είτε αποδειχτεί ίδια με την «κατάργηση» των μνημονίων, έχει ως μοναδικό σκοπό την περαιτέρω διάλυση και απορρύθμιση της Εκπαίδευσης.
Ναι, είναι φανερό ότι η μείωση των μισθών και των συντάξεων, η μερική απασχόληση, η εργασία σε συνθήκες δουλοπαροικίας, το κλείσιμο εργοστασίων, η καταστροφή μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων, η υψηλή ανεργία, γενικά οι «αναγκαίες προσαρμογές για να εναρμονιστούμε με τις βέλτιστες ευρωπαϊκές πρακτικές», ήρθαν για να μείνουν. Έγινε σε όλους φανερό πλέον ότι τα πλεονάσματα κάποιων μπορούν να υπάρχουν μόνο χάρη στα ελλείμματα κάποιων άλλων. Και αυτό δεν αφορά μόνο κράτη, αλλά και το εσωτερικό κάθε χώρας. Έτσι, «άλλους θα αφορούν τα μέτρα και άλλους τα αντίμετρα» – και ο νοών νοείτο. Γι’ αυτό, για την πλειοψηφία των κατοίκων αυτής της χώρας, ελλιπείς θα είναι οι θέσεις εργασίας, ελλιπείς θα είναι οι αμοιβές των παιδιών μας, ελλιπής θα είναι η εκπαίδευσή μας…Αυτές τις μέρες, ανεβαίνει η νέα πράξη του έργου «Διάλυση της εκπαίδευσης μέσω του εκσυγχρονισμού της», που παρακολουθούμε εδώ και χρόνια. Εκτός από εξαιρέσεις, η συντριπτική πλειοψηφία των εκπαιδευτικών της χώρας – κρατικών υπαλλήλων, φροντιστών και αδιόριστων – είναι παιδιά αυτής της πλειοψηφίας. Το πραγματικό μας συμφέρον και η μόνη προοπτική μας είναι να μην μασήσουμε.
———————
Αυτές οι …λίγες σκέψεις, για όσους αντιμετωπίζουν το θέμα σοβαρά και με ειλικρίνεια. (Ας μου συγχωρεθεί η έκταση, αλλά το θέμα είναι πολύπλευρο και ο κυρίαρχος λόγος το θέτει με αποπροσανατολιστικό τρόπο.)
Όμως, σε όποιον – τυχόν – υπάρχει ως προπαγανδιστής ή «λαγός» των εκάστοτε κυβερνητικών επιλογών, τυλίγοντας με περισπούδαστες, «δημοκρατικές», «ρεαλιστικές» περικοκλάδες την “his master voice” και έχοντας παντοτινό οδηγό τον αριβισμό του, ποιητική αδεία, θα αρκεστώ να αφιερώσω τέσσερις στίχους του Κ. Βάρναλη:
Και συ, τσούλα των δήμιων, Επιστήμη,
της Αλήθειας εσχάτη τεφροδόχα,
και συ, πρόστυχη Πένα και ψοφίμι,
του βούρκου λιβανίζετε την μπόχα!
————————————————————————————————————————————
Υ.Γ. 1. Πέρασαν 4 ημέρες και ακόμα δεν έχει αποσυρθεί ο παραλληλισμός των φροντιστών με κλέφτες που έχουν σκοπό της ζωής τους να εκμεταλλευτούν τα κενά ασφαλείας των διορισμένων. Καθώς η μόνη παρέμβαση ήταν αυτή που δεν βλέπει κανένα πρόβλημα, φαίνεται ότι σύμφωνα με τη νέα αντίληψη, στο εξής θα μπορούμε άφοβα να βάζουμε τις ιδιότητες και τα ονόματα των άλλων παρέα με λαμόγια, νταβατζήδες, @τάνες, @στηδες και όλο το ζωικό βασίλειο. Καλοπροαίρετα βέβαια…
Υ.Γ. 2. Τελευταία έχει αυξηθεί και εδώ το θλιβερό φαινόμενο συνάδελφοι να υπογράφουν κείμενα που στρέφονται εναντίον των φροντιστηρίων, συνάδελφοι να προτείνουν (άραγε ως δίχτυ στη "βουτιά στο κενό";) σε …fora εξεταστικά συστήματα τα οποία διακηρύσσουν ως βασικό στόχο το χτύπημα των φροντιστηρίων και …την ενίσχυση του διορισμένου καθηγητή έναντι του φροντιστή (!) και -όταν υπάρχει η εύλογη διαμαρτυρία – να απαντούν ότι …δεν εννοούν αυτά που γράφουν. Ξεχνούν βέβαια να τα αποσύρουν ή να τα διορθώσουν… Συνάδελφοι, αν δεν εννοούμε κάτι, δεν το γράφουμε. Φοβάμαι ότι όλα τα άλλα είναι εκ του πονηρού…
Συνάδελφε Γιώργο νομίζω ότι θέτεις το παράγμα σε λάθος βάση. Νομίζεις ότι κατηγορούμε τα φροντιστήρια, τους ιδιώτες γιατρούς κ.λ.π. Το σχέδιο αμύνης/ασφάλειας μιας κοινωνίας είναι η οργάνωση ώστε να πηγαίνει μπρος. Ας πουμε ότι θέλουμε όλοι την πρόοδο της κοινωνίας. Πως θα σου φαινόταν αν κάθε καθηγητής του δημοσίου έκανε τις μισές ώρες και έπαιρνε τα μισά χρήματα. Και κάτι ακόμα παραπάνω να έκανε το 1/4 των ωρών και να έπαιρνε το 1/4 των χρημάτων. Σίγουρα θα είχαμε λιγότερη ανεργία. Αφού όλοι θα παράγουν έργο δεν μπορούν να χαρακτηριστούν κηφήνες, κλέφτες κ.λ.π.. Πιστεύεις ότι θα ήταν όμως προς το συμφέρον του κράτους-σπιτιού να παράγει φυσικούς γι' αυτό το σκοπό;
ΥΓ Αν νομίζεις ότι ανφέρομαι σε υποθετικό σενάριο αυτό έγινε στα μέσα της δεκαετίας του 1980. Τότε γινόταν μια απεργία των καθηγητών με αίτημα αυξηση μισθού. Η τότε κυβέρνηση, θέλοντας να μην χαλάσει το καύχημα της, ενιαίο μισθόλογιο για τους υπαλλήλους του δημοσίου, άρα να μην αυξήσει ο μισθό των καθηγητών γιατί θα ζητούσαν και οι άλλοι δημόσιοιι υπάλληλοι ,εν μία νυχτί κατέβασε το ωράριο των καθηγητών από 25-26 (που έπαιρναν και υπερωρίες και μπορούσε να πάει 28-30) στο σύστημα 16-18-20. Χωρίς καμία μελέτη. Π.χ. Στην κύπρο αυτό έγινε μελετημένα σταδιακά και με υποχρεωτική παρουσία του διδάσκοντα το εξάωρο 8-2μμ διασφαλίζοντας βέβαια και τα χρήματα για αντίστοιχα γραφεία ώστε η ώρα του σχολείου να είναι παραγωγική για τον καθηγητή και διατηρώντας κια βελτιώνοντας την αξιολόγηση του ενός επιθεωρητή σε αξιολόγηση από ομάδα ειδικών..Βλέπεις ότι το ζήτημα σε μία κοινωνία είναι η καλή οργάνωση και η κοινή πρόοδος και όχι η μία τάξη εναντίον της άλλης. Δεν θέλω να γράφω πολιτικά αλλά πολλοί αγρότες του χωριού μου έφυγαν από κει όπου παρήγαγαν κάτι γιατί διορίστηκαν σε υπηρεσίες (και όχι με νόμο Πεπονή). Εδώ στην κρήτη με τόσα ξενοδοχεία παρακαλάγαμε χρόνια να γίνει μια σχολή τουρισμού ΑΕΙ. Τώρα μόνο πάει να γίνει. Αντ' αυτού οι φυσικοί που μπαίνουν στο πανεπιστήμιο κρήτης από 60 έγιναν 200. Και βέβαια αρκετοί από αυτούς δουλεύουν στον τουρισμό(κάποιοι και ως σερβιτόροι με ονόματα και διεθύνσεις αν θέλεις). Το θεωρείς αυτό σωστό ή τα χρόνια σπουδών τους ήταν χρόνια χαμένα από εργατικό δυναμικό στο μέγιστο μάλιστα της απόδοσης εκμάθησης του λόγω ηλικίας;
Συνάδελφε Χαράλαμπε, λυπάμαι αλλά πραγματικά κάποιοι κατηγορούν τα φροντιστήρια και μάλιστα "εν χορώ". Μπορεί εγώ να είμαι που βλέπω τα πράγματα σε λάθος βάση όπως λες. αλλά οι απαντήσεις σε όσα γράφεις βρίσκονται στα κείμενα που κατέθεσα και δεν νομίζω σωστό να προσθέσω κάτι περισσότερο. Θα σου απευθύνω μόνο τρία ερωτήματα:
1. Γιατί δεν εξετάζεις το ενδεχόμενο ένας εργαζόμενος να δουλεύει τις μισές ώρες και να παίρνει διπλάσια ή (άντε) τα ίδια χρήματα; Μην μου πεις το κοινότυπο ότι η αμοιβή πρέπει να είναι ανάλογη με το χρόνο εργασίας, γιατί τότε θα πρέπει να σε μιλήσουμε για την υπεραξία και δεν είναι εδώ ο χώρος. Και αν γνωρίζεις την υπεραξία και μου ανταπαντήσεις το άλλο κοινότυπο, "έτσι είναι τα πράγματα, τι να κάνουμε;", θα πρέπει να σου θυμίσω ότι το ανεβοκατέβασμα των μισθών δείχνει ότι το ποσοστό της υπεραξίας που κλέβεται δεν καθορίζεται από κανένα νόμο της αγοράς, αλλά μπορεί να κυμαίνεται κατά πολύ, ανάλογα με τον συσχετισμό δυνάμεων των αντιμαχομένων συμφερόντων. Γιατί, εσύ μπορεί να θέλεις τις τάξεις με αγάπες και καρδούλες, αλλά ο άλλος θέλει κέρδος και θα σου μειώσει το μισθό, θα σου κόψει και τη σύνταξη και – άμα λάχει – θα σε απολύσει. Δικαίωμά σου βέβαια, μετά από αυτά, να χορταίνεις διαβάζοντας τα ποσοστά ανάπτυξης (των άλλων) και να συνεχίσεις να βλέπεις…καρδούλες…
2. Αν δεν απατώμαι, η Σχολή Τουριστικών Επαγγελμάτων (ή όπως λέγεται σήμερα) έχει χαμηλότερη βάση από το Φυσικό. Γιατί, λοιπόν, δεν εφάρμοσες για τον εαυτό σου τη συμβουλή σου, ώστε να συμβαδίσεις με το σχέδιο αμύνης και να πάει εμπρός η κοινωνία, αλλά κατέληξες Φυσικός; Δεν το είχες σκεφτεί ή …έχεις το ξενοδοχείο; 🙂
3. Γιατί, μετά από δύο απαντήσεις σου και ανάμεσα σε τόσες λέξεις, δεν υπάρχει ούτε μια λέξη που να παίρνει πίσω τα περί κλεφτών;
Αγαπητοί φίλοι καλημέρα.
Νομίζω ότι στον κατάλογο που παραθέτει ο Γιάννης βρίσκεται μια λύση του προβλήματος που μας απασχολεί: Για παράδειγμα φανταστείτε πόσος χώρος απελευθερώνεται αν δίπλα από τον Ηλεκτρομαγνητισμό περιορίζαμε στο ελάχιστο τα θέματα ηλεκτρολογίας/ηλεκτροτεχνίας δηλαδή τα συνεχή και τα εναλλασσόμενα! Από το ελάχιστο ουσιαστικό μπορείς να πας οπουδήποτε!