by 
Στην άδεια πόλη, τον 15αύγουστο, χωρίς περισπασμούς από οχήματα και αγχωμένους συμπολίτες, διευκολύνεται η βόλτα στο κέντρο και η παρατήρηση γίνεται με άλλο μάτι.
Ιπποκράτους, δίπλα στο Χημείο της Σόλωνος
Από τα πιο παλιά βιβλιοπωλεία που εστιάζουν σε βιβλία θετικών επιστημών
Πάρκινγκ εκεί κοντά, στην Ζαλόγγου, παράλληλη της Σόλωνος
Φαρμακείο στην Νίκης, στο Σύνταγμα.
Στην Ηλιουπόλεως, απέναντι από το Πρώτο Νεκροταφείο.
Και η ταυτότητα της αναπαράστασης.
Καλό Δεκαπενταύγουστο σε όλους!
Χρόνια πολλά Παναγιώτη!
Χρόνια πολλά Μαρία!
Δεν θα συγκρίνω τις δύο….θα ήταν ατόπημα και ύβρις…
Αλλά, αγαπητέ Γιώργο, μην ξεχνάς πως και στη δική μας γειτονιά
μπορεί να βρεις κάτι αντίστοιχο
“Μόνη ξανά δε θα σ’ αφήσω”
Δυστυχώς όμως, όλα αυτά κάνουν ακόμα πιο έντονο τον εγκλεισμό…
Προσωπικά δεν έχω δει αγώνα από τον Φλεβάρη….
Μόνο ραδιόφωνο, που η φαντασία τα φτιάχνει όλα όπως …παλιά
καλησπέρα Θόδωρε
παίρνω την πάσα και “γεμίζω” βαθειά πίσω στον χρόνο
87 Dakika / 87 λεπτά
άγνωστο, σε μένα, περιστατικό
στις 7 Δεκεμβρίου 1930 ξεκίνησε ο ποδοσφαιρικός αγώνας της ελληνικής ομάδος Λαίλαπας με την τουρκική Καρσίγιακα, στα πλαίσια της εξομάλυνσης των ελληνοτουρκικών από Ελευθέριο Βενιζέλο & Κεμάλ Ατατούρκ
ο αγώνας διάρκεσε μόνον 3 λεπτά
το βίντεο εξιστορεί την αρχή του αγώνα στις 7 Δεκεμβρίου 1930 και τα υπόλοιπα 87 λεπτά, τον Μάιο του 2014
την έμαθα, σκαλίζοντας τα διαδικτυακά αρχεία του Γιάννη Μακριδάκη για τα αποτυπώματα της γρίπης του 1918, στον τοπικό Τύπο της Χίου
ρίξε μια ματιά στο 20λεπτο βίντεο και δες πρόσωπα, όπως ο Μεταξάς, που αναπάντεχα για μένα, μετείχαν στην τότε προσπάθεια εξομάλυνσης των σχέσεων
πολιτικοποδοσφαιρικά στιγμιότυπα που τα μαθαίνουμε από σπόντα και τα κοινοποιούμε, έστω μεταμεσονύκτια, γιατί
you’ll never walk alone
Καλημέρα Γιώργο.
Συγκινήθηκα βρε Γιώργο…Μπράβο στο Μακριδάκη και στην ιδέα του.
Να ‘ρχότανε μια “Λαίλαπα” να σούταρε το κακό στον αγύριστο κι άνθρωποι να νοιώσουν άνθρωποι.
Να το δείτε το video!
Καλησπέρα Γιώργο.
Η συγκίνηση του Παντελή, αλλά και ένα πρωινό τηλεφώνημα, με “έστειλαν” να δω το βίντεο για τα “87 λεπτά“…
Αξίζει τον κόπο να το δουν περισσότεροι φίλοι!
✌
Τα “87 λεπτά” με γύρισαν 34 χρόνια πίσω….
Καλοκαίρι 1986…. Από Σίφνο (διακοπές) –> Σάμο–> Χίο
Δύο μέρες παραμονή και μετά απέναντι….. Τσεσμέ–> Σμύρνη
Ελλάδα παντού…..ίδια Γη …αλλά και ίδιοι άνθρωποι….
Μίλαγαν σχεδόν παντού ελληνικά…
Παραφωνία οι επιγραφές στο αρχαίο θέατρο της Εφέσσου…
Κυβερνητικές εντολές γαρ….
ο Μακριδάκης, όταν αντάμωσε με την είδηση σε χιώτικη εφημερίδα του 1930, αντέδρασε με το “κάτι πρέπει να κάνω μ αυτό”
ήλθε, όπως περιγράφει και στο ντοκιμαντέρ σ επαφή με τους ποδοσφαιρικούς παράγοντες του … «Λαίλαπα» και εκείνοι με τη σειρά τους έβαλαν το νερό στ αυλάκι
κι αν δεν μαθεύτηκε η συνέχιση του παιχνιδιού, δηλαδή τα υπόλοιπα 87 λεπτά, όπως ο ίδιος αφηγείται αλλού, οφείλεται στη “σιγή ασυρμάτου” απ τα επαρκώς ενημερωμένα για το επικείμενο γεγονός ΜΜΕ του 2014
μόνο το εναλλακτικό αθλητικό περιοδικό HUMBA!, αρκετά αργότερα, του ζήτησε συνέντευξη για τη συνέχεια του αγώνα
αντίθετα επισημαίνει, ότι όποτε “στράβωνε” κάτι στην τοπική κοινωνία, π.χ. δευτερεύουσες εμπλοκές στο προσφυγικό, παρότι αυτό εξελισσόταν ομαλότερα από άλλα μέρη στην κοσμοπολίτικη Χίο, με βιωμένη μεταναστευτική εμπειρία και ισχυρή αστική παράδοση – όπως ο ίδιος τονίζει, τα ΜΜΕ ήσαν παρόντα σχεδόν πριν εξελιχτούν τα γεγονότα
αν πληροφορηθεί την αποδοχή του Διονύση και του Θόδωρου, ιδίως την διπλή ανταπόκριση του Παντελή, ελπίζω να το ευχαριστηθεί
Καλοί μου φίλοι γεια σας.
Μ’ άρεσε αυτή η ιστορία με την Λαίλαπα και την Καρσίγιακα (Κορδελιό), αλλά θα διαφωνήσω με τον Γιώργο (και τον Μακριδάκη), γιατί θυμόμουν ότι είχα διαβάσει αναλυτικά γι’ αυτή την ιστορία πριν από χρόνια. Επειδή η ημερήσια εφημερίδα μου είναι (ακόμη) ΤΑ ΝΕΑ, φυσιολογικά εκεί θα το είχα βρει. Έτσι, το έψαξα! Κια ιδού το αποτέλεσμα.
https://www.tanea.gr/2014/05/12/sports/gkol-filias-ystera-apo-84-xronia/
ΤΑ ΝΕΑ είχαν ρεπορτάζ για το θέμα του ποδοσφαιρικού αγώνα στις 12 Μαΐου 2014 (ημέρα Δευτέρα), δηλαδή 2 μέρες μετά τον αγώνα που έγινε το Σάββατο, 10 Μαΐου 2014.
Νομίζω, ότι είναι άδικο να προσάπτουμε στα ΜΜΕ της χώρας γενικά την κατηγορία περί λειψής ενημέρωσης, όταν (τουλάχιστον) κάποιες έντυπες εκδόσεις τους, για να διαβαστούν, χρειάζονται πολλές ημέρες!
Γιώργο το τρίτο πρόσωπο στο γκράφιτι μάλλον είναι η Ζακλίν ντε Ρομιγί.
Καλό βράδυ.
Μερκούρη καλή χρονιά!
η τεκμηριωμένη επισήμανσή σου με έστειλε να ελέγξω, όπως απ την αρχή έπρεπε να κάνω, την εύγλωττη αφήγηση του Μακριδάκη (εδώ, 56:00 – 58:00) και να μην αφεθώ στην γοητεία ενός προικισμένου αφηγητή
εκ των υστέρων,
αναφορά στο θέμα βρήκα κοντά στην ημερομηνία του αγώνα, καταγράφοντας τις τέσσερεις πρώτες σελίδες της google – αναζήτησης, στους ακόλουθους διαδικτυακούς ενημερωτικούς τόπους
thetoc, Athens voice, gazzetta.gr, sports.24, tovima.gr, tanea.gr, Avgi.gr, left.gr, alithia.gr, aplotaria.gr
διαπιστώνω ότι αυτή η καταγραφή δε σχετίζεται με ότι λέμε διάχυση της είδησης με τον τρόπο που καθιστά ένα γεγονός, “θέμα”
δεν πρέπει δηλαδή η περίπτωση που αναφέρεις και διαψεύδει τυπικά και σχολαστικά τον Μακριδάκη, να οδηγήσει σε γενικεύσεις που υποστηρίζουν τον σεβασμό των ΜΜΕ στην είδηση,
αφού ο ποσοτικός έλεγχος της διασποράς των “87 λεπτών”, αποδεικνύεται απογοητευτικά φτωχός, παρότι αφορά ένα εγχείρημα αξιομνημόνευτο με δυνατό συναισθηματικό φορτίο και ουμανιστικό περιεχόμενο. Άλλη είναι η συνήθης διάχυση για γεγονότα με απεχθές συναισθηματικό πρόσημο και απάνθρωπο μήνυμα
προφανώς, η παρατήρησή σου με φορτώνει με επί πλέον δουλειά ελέγχου στα επόμενα,
έχεις εμπειρία στο ψάξιμο, οπότε είμαι σίγουρος ότι καταλαβαίνεις τι λέω
μόλις βρήκα στο ταχυδρομείο σχόλιο φίλου μου
«…εντυπωσιακό, έως και συγκινητικό, το περιεχόμενο της ανάρτησης…. ξέρω και κάποιες αντίστοιχες ανταλλαγές στη Σάμο κυρίως μέσω των εμπορικών και ξενοδοχειακών επιμελητηρίων ….
για την ιστορία η ποδοσφαιρική ομάδα της Χώρας – Σάμου (είναι το χωριό μου) λέγεται επίσης Λαίλαπας και παίζει στο τοπικό τουλάχιστον από το 1940
το Καρσίγιακα σημαίνει “ο κόλπος απέναντι” και δεν είναι άλλος από το Κορδελιό, προάστιο της Σμύρνης και κυριολεκτικά αυτό που λέει η λέξη»
πρωτοχρονιάτικο κουίζ – συνέχεια
σχετικά με την ταυτότητα του προσώπου της τοιχογραφίας στην αυλή του Γαλλικού Ινστιτούτου,
η εκτίμησή σου Μερκούρη, συνδυάζεται με άλλες τρεις υποθέσεις για το ίδιο πρόσωπο
αυτές οι υποθέσεις διατυπώθηκαν σε εσωτερικό διάλογο
αξίζει να ανοίξεις το αρχείο, γιατί η διαφαινόμενη ως επικρατούσα είναι μη αναμενόμενη!
Γιώργο τα «87 λεπτά» πέρα από το συναισθηματικό και ανθρωπιστικό φορτίο που κουβαλούν, δείχνουν ότι η ιστορία γράφεται με πολλούς τρόπους. Η ιστορία που γράφεται από καθημερινούς ανθρώπους είναι πάντοτε γοητευτική και θα έπρεπε να είναι και διδακτική. Αξίζει οπωσδήποτε να διαθέσει κάποιος μισή ώρα και να το παρακολουθήσει.
Υ.Γ: αν και όχι φίλος του ποδοσφαίρου, κάθε φορά που ακούω το τελείωμα του Fearless συγκινούμαι…
Πραγματικά το «87 λεπτά» μιλάει στην καρδιά ειδικά σε όσους έχουν ζήσει με μικρασιάτες. Οι λαοί πάντα βρίσκουν διεξόδους επικοινωνίας και ανθρωπιάς.
Θυμήθηκα ας πούμε τις ανακωχές των χριστουγέννων στο Α παγκόσμιο.
Αποστόλη,
συνέχεια σε ότι λες, με αναφορά απ την αφετηρία αυτού του κύκλου
ένα μάλλον γλυκερό τραγουδάκι, το You’ll Never Walk Alone,
μετασχηματίζεται σε ομαδική έκκληση συλλογικότητας
απ τη φτωχολογιά του Λίβερπουλ, που δε συχνάζει σε προοδευτικές λέσχες πολιτικού προβληματισμού, αλλά στο «Άνφιλντ»
και ταυτόχρονα γίνεται αποδεκτό απ τους ιδιοκτήτες του ομώνυμου ποδοσφαιρικού συλλόγου, για να αντιπροσωπεύσει εμβληματικά και κερδοφόρα την επένδυσή τους
Άρη,
ένα δραματικό απόσπασμα απ το «ποδοσφαιρικό» περιστατικό που μας θύμησες, ιστορημένο απ τον Παντελή Καλιότσο, ως «Η Ωραιότερη Ιστορία του Κόσμου»
ένα άλλο εμπόδιο ήταν οι τάφοι. Όπως προανέφερα, το παιχνίδι περιορίστηκε σ’ ένα στενό χώρο (ο λόγος που καταργήθηκαν τα κόρνερ) διότι αλλιώς θα ήταν αναγκασμένοι να κάνουν ντρίμπλες ανάμεσα σε σταυρούς
το σήκωσα από δω