by 
Στην άδεια πόλη, τον 15αύγουστο, χωρίς περισπασμούς από οχήματα και αγχωμένους συμπολίτες, διευκολύνεται η βόλτα στο κέντρο και η παρατήρηση γίνεται με άλλο μάτι.
Ιπποκράτους, δίπλα στο Χημείο της Σόλωνος
Από τα πιο παλιά βιβλιοπωλεία που εστιάζουν σε βιβλία θετικών επιστημών
Πάρκινγκ εκεί κοντά, στην Ζαλόγγου, παράλληλη της Σόλωνος
Φαρμακείο στην Νίκης, στο Σύνταγμα.
Στην Ηλιουπόλεως, απέναντι από το Πρώτο Νεκροταφείο.
Και η ταυτότητα της αναπαράστασης.
Καλό Δεκαπενταύγουστο σε όλους!
Χρόνια πολλά Παναγιώτη!
Χρόνια πολλά Μαρία!
παραδοσιακός διαχωριστής μιγμάτων
λάδι + νερό σε διαχωριστή λαξευμένο στην πέτρα
στον ένα απ τους δύο χώρους τοποθετείται το μίγμα λάδι + νερό που έμεινε απ το πλύσιμο των τρίχινων ή χόρτινων σακιών που περιέχουν τον προς συμπίεση καρπό
με το αραιότερο λάδι σταδιακά να επιπλέει
με αργή προσθήκη επιπλέον ύδατος η στάθμη του ελαίου ανεβαίνει
κι απ το τριγωνικό άνοιγμα το λάδι μεταγγίζεται στο δεύτερο χώρο, απαλλαγμένο απ το νερό
η διάταξη στο Λαογραφικό Μουσείο που φιλοξενείται στο Γυμνάσιο Καλλιμασιάς
το επιμελήθηκε ο παλαιός Διευθυντής του σχολείου Γιάννης Κολλιάρος, που συνέλεξε το υλικό, επίμονα για είκοσι χρόνια
προφανώς αν περάσεις απ την περιοχή, θα χάσεις αν δεν το ψάξεις
οι παλαιοί χάρτες μαρτυρούν την γεωπολιτική θεώρηση του κόσμου τους
ανάμεσα στα εκθέματα του Λαογραφικού Μουσείου που φιλοξενείται στο Γυμνάσιο Καλλιμασιάς, θα σταθούμε σ ένα χάρτη εποχής, της Αμερικής
μιας εποχής πριν το 1867, όταν η Αλάσκα πουλήθηκε στις ΗΠΑ, από τον τσάρο Αλέξανδρο Β΄ για 7.200.000 δολάρια
όπου η Αλάσκα χαρακτηρίζεται ως η «Ρώσσικη Αμερική»
και οπωσδήποτε πριν το 1914, όταν ανοίχθηκε η Διώρυγα του Παναμά
και ο Ατλαντικός Ωκεανός επικοινωνούσε με τον Ειρηνικό …
… μόνο με παράκαμψη της Γης του Πυρός
αυτές τις δυο λεπτομέρειες του χάρτη μας τις επισήμανε ο φιλόξενος ξεναγός μας, Διευθυντής του Γυμνασίου Καλλιμασιάς, ο Νίκος Μηλιανός
τον χάρτη υπογράφει ο Ηρ. Λαζαρίδης
που σύμφωνα με τον συνταξιούχο καθηγητή χαρτογραφίας στην Πολυτεχνική του ΑΠΘ, Βαγγέλη Λιβιεράτο, επιμελήθηκε, μετά τα μέσα του 19ου αιώνα ιδιωτικές εκδόσεις χαρτών, με βάση πρότυπα απ το εξωτερικό
Καλημέρα Γιώργο.
Διαβάζω, με αφορμή τον πόλεμο στην Ουκρανία, ότι υπάρχουν και σήμερα φωνές στην Ρωσία, που λένε:
“Να πάρουμε πίσω την Αλάσκα μας…”
καλημέρα,
δεν το είχα φανταστεί
αλλά,
ας ετοιμαζόμαστε σ αυτή την ιστορία
«να τα δούμε όλα»
και εντός & εκτός
μια πρόσφατη πινακίδα στην πόλη της Σιβηρίας,
Krasnoyarsk,
«η Αλάσκα είναι δική μας»
Newsweek 7/ 7/ 22
ένας ΠΕ04 στον κήπο με τα αγάλματα
στο Δημοτικό Κήπο της Χίου
ανάμεσα στις προτομές των επιφανών τέκνων της νήσου,
του Ροΐδη απέναντι στον Σουρή, του Ψυχάρη και του Συκουτρή, του Θεοτοκά και του Φώτη Αγγουλέ αλλά και του ανυπότακτου, απότακτου αεροπόρου Κωνσταντίνου Περρίκου, ηγέτη της ΠΕΑΝ, που στις 20/ 7/ 1942 ηγήθηκε της ανατίναξης των γραφείων της ΕΣΠΟ, οργάνωσης ελλήνων δωσίλογων με πολλούς νεκρούς, και εκτελέστηκε γι αυτή την ενέργεια στο σκοπευτήριο της Καισαριανής, στις 4/ 2/ 1943
σ’ αυτό τον Κήπο λοιπόν, αναγνωρίσαμε και την προτομή ενός απ το σινάφι μας
του φυσικού της εκπαίδευσης Κωνσταντίνου Κρεατσά, που γεννήθηκε στην Καλλιμασιά της Χίου, το 1908
τον θυμηθήκαμε αφού το όνομά του το είχαμε απαντήσει στην ακόλουθη εντοιχισμένη πλάκα, στα γραφεία της ΕΕΦ
η σύντομη ανασυγκρότηση της επαγγελματικής πορείας του Κρεατσά θα επιχειρήσει να περιγράψει την ευδόκιμη διαδρομή, με τυπικά γραφειοκρατικά κριτήρια, ενός καθηγητή Φυσικής την περίοδο 1930 – 1970
οι σπουδές του έγιναν στην Καλλιμασιά – Δημοτικό, Μέση Εκπαίδευση στο Γυμνάσιο Χίου και στη συνέχεια στο Φυσικό Αθηνών
μετά ακολούθησε η συνήθης τότε δημοσιοϋπαλληλική διαδρομή σε σχολεία της επικράτειας: Καλαμάτα, Καρλόβασι, Χίος και Αθήνα. Στην τελευταία θέση ως αποσπασμένος στο Υπουργείο Παιδείας
απ το 1954 ως το 1962 ανέλαβε γυμνασιάρχης στο νεοϊδρυθέν Ναυτικό Γυμνάσιο Οινουσών
απ τον ψηφιακό τόπο του Σχολείου
απ αυτή τη θέση συνέβαλε στην οργάνωση του Συνδέσμου Ναυτιλίας και Παιδείας Οινουσών που προώθησε την ενίσχυση ενός απ τα πιο γνωστά ναυτικά σχολεία της χώρας από τον ντόπιο εφοπλισμό
μαζί του στο νησί κι η οικογένειά του
ο γιός του Γεώργιος, μετέπειτα καθηγητής Μαιευτικής – Γυναικολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, έμαθε τα πρώτα γράμματα στο Δημοτικό των Οινουσών
το 1962 γίνεται Γενικός Επιθεωρητής Φυσικής στη Θεσσαλονίκη και το 1965 φτάνει στην κορυφή της ιεραρχίας, ως Εκπαιδευτικός Σύμβουλος του Υπουργείου Παιδείας
ήταν παρών στις μεγάλες στιγμές της γενιάς του,
συμμετέχοντας στον Πόλεμο του 1940 και στην Εθνική Αντίσταση
έχει επίσης ενδιαφέρον η συμμετοχή του σε έντεκα συλλόγους, σε τέσσερεις απ αυτούς ως αντιπρόεδρος
οι σύλλογοι αυτοί είχαν διαφορετικές κοινωνικές οπτικές
όπως η ΕΕΦ και η Εταιρεία Φίλων του Λαού, αλλά και η Χριστιανική Ένωση Εκπαιδευτικών Λειτουργών ή και η Χιακή Αδελφότητα Αττικοβοιωτίας «ο Κοραής»
αυτές οι επιλογές, πέραν των αυθεντικών φιλοσοφικών και κοινωνικών θεωρήσεων του Κρεατσά συνέπλευσαν και με τα κοινωνικά “πρέπει” μιας ευδόκιμης δημοσιοϋπαλληλικής καριέρας στην εκπαίδευση, τουλάχιστον αυτών των δεκαετιών
το συγγραφικό του έργο δεν περιορίστηκε, όπως εκείνο των εκπαιδευτικών – φυσικών της επόμενης γενιάς στη συγγραφή βοηθητικών εγχειριδίων
πέραν της επιμέλειας του Φυσικού Κόσμου από τη θέση της συντακτικής επιτροπής μαζί με τον Δ. Μαρίνο και τον Σαλτερή Περιστεράκη, επεκτάθηκε και στη μελέτη ζητημάτων που αφορούσαν την ευρύτερη κοινωνία, όπως με το «Οι σεισμοί της Χίου της 21ης Μαΐου και της 23ης Ιουλίου 1949/ έκδοση της Ακαδημίας Αθηνών και με το «Συμβολή στη γνώση του Νεογενούς της Χίου»/ έκδοση της Ελληνικής Γεωργικής Εταιρείας, 1963
αυτή η εκτός διδακτικής θεματολογία συγγραφή ακολουθεί τη σχετική παραγωγή παλαιοτέρων χιωτών καθηγητών Φυσικής, όπως ο Αντώνιος Πατρώνας (1852 – 1929), που ασχολήθηκε με την τοπική μετεωρολογία και τη ρύθμιση των ναυτικών πυξίδων εν πλω
ο γιός του ανέγειρε στη μνήμη των γονέων του μια κομψή εκκλησιά που τιμά την Αγία Κυριακή, με κόκκινους «θυμιανούσιους» λίθους – το οικοδομικό υλικό στα διακριτά κτίσματα στον Κάμπο/Χίου – στην αυλή που μοιράζονται το Γυμνάσιο και το Λύκειο Καλλιμασιάς
κλείνοντας, δυο “δασκαλίστικες” επισημάνσεις
στην πλάκα της δωρεάς πάνω στην εκκλησιά
αναγράφεται χρονολογία πρωθύστερη του 1993 που δηλώνεται ως χρονολογία θανάτου του Κρεατσά στην προτομή του στον Δημοτικό Κήπο
επίσης, μια άλλης τάξης παρατήρηση που αφορά και την επιτυχή πορεία της χιώτικης διασποράς,
από τους επιφανείς που φιλοξενούνται στον Δημοτικό Κήπο Χίου, όλοι βέβαια έχουν χιώτικη καταγωγή, αλλά …
οι Ροΐδης και Σουρής γεννηθήκαν στην Ερμούπολη
ο Θεοτοκάς στην Αθήνα και ο Αγγουλές στον Τσεσμέ
ο Ψυχάρης στην Οδησσό και ο Συκουτρής στη Σμύρνη
Γιώργο ευχαριστούμε για την περιήγηση στην Χίο…
Κων/νος Κρεατσάς – Σαλτερής Περιστεράκης
ή
Χίος – Νάξος …. 84 ναυτικά μίλια σε ευθεία γραμμή
καλημέρα Θόδωρε
και γω, εκτός απ την κοινή πορεία του Κρεατσά και του Περιστεράκη στην ευτυχή περίοδο της ΕΕΦ
θυμήθηκα τις χορηγικές πλάκες μνήμης από τους γιούς τους πάνω σε εκκλησιές στις ιδιαίτερες πατρίδες τους
αλλά και το ενδεχόμενο να γνωρίζονται απ τις σπουδές τους στο Φυσικό, αφού ήσαν σχεδόν συνομήλικοι (γεννήθηκαν το 1908 ο Κρεατσάς και το 1909 ο Περιστεράκης)
το ιδιαίτερο στοιχείο με τον Κρεατσά βρίσκεται στο ότι,
είναι ο μόνος μέχρι σήμερα έλληνας φυσικός, που γνωρίζω να τιμάται η μνήμη του με προτομή
έχω υπόψη μου μόνον τις περιπτώσεις του μαθηματικού Κων. Καραθεοδωρή – αγάλματα στην Κομοτηνή και το Περιστέρι
του χημικού Λεωνίδα Ζέρβα, προτομή στην πατρίδα του, τη Μεγαλόπολη
αυτοί οι δυο είναι γνωστοί όχι απλώς πέραν της ιδιαίτερης πατρίδας τους αλλά και εκτός της χώρας
έχω επίσης υπόψη την προτομή του σπηλαιολόγου Ιωάννη Πετρόχειλου, στο σπήλαιο Πέραμα, στα Γιάννενα, το οποίο επιμελήθηκε επιστημονικά
ο δημιουργός του Interstellar, Κρίστοφερ Νόλαν, ξαναχτυπά
ο τραγικός σύγχρονος Προμηθέας, που το δικό του πυρ ήταν η Ατομική Βόμβα
οι πιο ευδιάκριτοι συντελεστές της παραγωγής για μας τους ΠΕ04, είναι οι ηθοποιοί σε ρόλους που είναι γνωστοί για τη συμβολή τους στην Φυσική αλλά και τη διεύθυνση του Σχεδίου Μανχάταν
η ταινία ακούμπησε στο ακόλουθο βιβλίο
που εδώ και πολύ καιρό είναι μεταγλωττισμένο στα ελληνικά και παρά τον όγκο του συνίσταται ανεπιφύλακτα
το τρέιλερ του φιλμ, όπως ο χρονοδιακόπτης μιας βόμβας, μετρά αντίστροφα το χρόνο μέχρι την πρεμιέρα
δηλαδή μέχρι το επόμενο καλοκαίρι
… θα την παρακολουθήσουμε με εφόδιο όσα ενδιαφέροντα κοινοποιούνται στο υλικονετ σχετικά τη νέα ύλη της Γ Λυκείου
Καλημέρα.
Σχολιάζω με αφορμή τον σκηνοθέτη της ταινίας, τον “περίεργο” Nolan. Ο σκηνοθέτης έχει μια δικιά του οπτική και ένα προσωπικό σκηνοθετικό στυλ που το περιγράφει ο ίδιος :
Δείτε εδώ.
Είναι ένας σκηνοθέτης που παρακολουθώ τις ταινίες του, γιατί δίνει μικρής διάρκειας αριστουργήματα μέσα στις ταινίες του, π.χ. η παρακάτω σκηνή (υπάρχουν δίωρες ταινίες που δεν καταφέρνουν ότι πετυχαίνει σε πέντε λεπτά) :
Δείτε και εδώ.
Δημιουργεί ολόκληρους κόσμους και έχει εμμονή με τον χρόνο, αλλά προσωπικά μου αφήνει (στη πλειοψηφία των ταινιών του) την εντύπωση ότι η ταινία είχε πολλά πλάνα ακόμα που “κόπηκαν” στο μοντάζ ή θα έπρεπε να είχε.
Θα έχει ενδιαφέρον η προσπάθεια του, είναι και το θέμα που διαπραγματεύεται..
Επίσης
Η παρούσα ανάρτηση είναι μοναδική στο τρόπο που δίνει πληροφορίες (κείμενο που μπορούν λίγοι να χειριστούν και πανέμορφες εικόνες), αλλά και ότι αποτελεί το μέσο επικοινωνίας του συγγραφέα με το ylikonet. Μια ανάρτηση που χρειάζεται ήδη περιεχόμενα, ένα πλήθος ποιοτικών αναρτήσεων μαζί.
[…] αφήγηση, όπως έκανε και το επίσης γαλλικό φιλμ Radioactive για την Μαρία Κιουρί, με την έμφαση που απέδωσε στον […]
Στο οροπέδιο του Λασιθίου στην Κρήτη στις αρχές του εικοστού αιώνα αναπτύχθηκε ένα ιδιαίτερο αιολικό πάρκο, το οποίο στην ακμή του -την δεκαετία του 1950- αριθμούσε περισσότερους από 13.000 ανεμόμυλους, συνολικής εγκαταστημένης ισχύος πάνω από 5 MW.
Οι ανεμόμυλοι αυτοί λειτουργούσαν ως αντλητικές μηχανές στα πηγάδια του κάμπου για να ποτιστούν οι καλλιέργειες το καλοκαίρι.
Μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα η άντληση του νερού γινόταν με τα παλαιά μέσα άντλησης όπως το Γεράνι, το Βίντσι ή ακόμα με τον κουβά και το σχοινί, η οποία εκτός από κουραστική, υστερούσε απόδοσης, γιαυτό και η ανάπτυξη της καλλιέργειας στο οροπέδιο περιοριζόταν σε μερικά αυλάκια κοντά στα χωριά για τις ανάγκες της οικογένειας.
Το σχέδιο των πρώτων αντλητικών ανεμόμυλων, που ήταν ξύλινοι, ήταν επινόηση του Εμμανουήλ Παπαδάκη ή Σπιρτοκούτη, από το Ψυχρό (1890). Ο Παπαδάκης εμπνεύστηκε από τους αλευρόμυλους, που χρησιμοποιούνταν στην περιοχή.
Μετά το 1900, περίπου 20 ξύλινοι ανεμόμυλοι λειτουργούσαν στο οροπέδιο. Οι ανεμόμυλοι αυτοί ήταν μονόκαιροι (δεν άλλαζαν κατεύθυνση) και ο πύργος τους ήταν ένα μεγάλο τρίποδο. Η φτερωτή ήταν προσανατολισμένη έτσι, ώστε να τη χτυπούν βορειοδυτικοί άνεμοι, που ήταν οι πιο συχνοί. Η αντλία τραβούσε νερό από το πηγάδι και το μετέφερε σε στέρνα λίγο ψηλότερα από το έδαφος. Από μια οπή στη βάση της στέρνας το νερό έπεφτε στο αυλάκι και πότιζε τις σοδειές.
Ο ίδιος εφευρέτης μετέτρεψε τον πύργο σε τετράποδο και επινόησε ένα μηχανισμό για την περιστροφή του ανεμόμυλου, ώστε να γυρίζει προς τον άνεμο. Η επιλογή του ξύλου από το οποίο ήταν φτιαγμένος ο άξονας ήταν καίριας σημασίας, αφού ο κίνδυνος ανάφλεξης λόγω τριβής κατά την περιστροφή ήταν αυξημένος.
Αργότερα, ο Στέφανος Μαρκάκης από το Μαρμακέτο αντικατέστησε τον σκελετό με μέταλλο, δίνοντας ύψος και καλύτερη απόδοση. Το μέταλλο που χρησιμοποιήθηκε, προήλθε από χάλκινα βλήματα από τους Βαλκανικούς πολέμους και αργότερα από το σίδηρο που άφησαν πίσω τους οι Γερμανοί μετά το Β’ Παγκόσμιο πόλεμο.
Ένα δίκτυο εργαζομένων συντηρούνταν από τη λειτουργία των ανεμόμυλων: αρχικά οι ξυλουργοί και μετά οι σιδεράδες που ήταν υπεύθυνοι για την κατασκευή και την καλή λειτουργία τους, οι γυναίκες που έραβαν τα πανιά της φτερωτής και οι τσαγκάρηδες που τα επιδιόρθωναν. Οι καλλιεργητές έπρεπε να ανοίγουν τα πανιά της φτερωτής το πρωί και να τα κλείνουν το απόγευμα που έπεφτε ο αέρας, ενώ επισκέπτονταν τον ανεμόμυλο περίπου τέσσερις φορές τη μέρα για να ελέγχουν τη λειτουργία του.
Οι αυξημένες ανάγκες για καλλιέργεια πατάτας (η οποία απαιτεί αρκετό νερό) αλλά και η εισαγωγή πετρελαιοκίνητων αντλιών κατά τη δεκαετία του ‘60 οδηγούν σε παρακμή τη χρήση του ανεμόμυλου, ως μέσου άρδευσης.
Σήμερα οι περίπου 200 λειτουργικοί ανεμόμυλοι στο οροπέδιο στέκουν ως φαντάσματα του παρελθόντος και ως τουριστική ατραξιόν. Ένας παραγωγός παράγει σήμερα, την ίδια ποσότητα που παρήγαγαν όλοι οι καλλιεργητές μαζί με τη χρήση ανεμόμυλων…
Χειροποίητη μινιατούρα ξύλινου ανεμόμυλου
Πρόθεση των τοπικών φορέων σε συνεργασία με το ΙΤΕ είναι η επανεγκατάσταση και επαναλειτουργία μεγάλου αριθμού ανεμόμυλων.
Αφήνοντας το οροπέδιο
Πηγές
Αν τα παραπάνω σου φάνηκαν ενδιαφέροντα αλλά λίγα, μπορείς να συνεχίσεις εδώ
Καλημέρα Αποστόλη.
Βλέπω περνάς καλά στα οροπέδια κυνηγώντας… ανεμόμυλους!!!!
Καλημέρα Διονύση. Μου λείπει το άλογο βέβαια, αλλά το παλεύω…
Καλημέρα Αποστόλη και καλως όρισες στη νήσο.
Ένας Μαραθωνοδρόμος και μάλιστα Φυσικός κάνει διακοπές ,όμως όχι της …ξαπλώστρας ,οπότε θα οδηγηθεί στα σημαντικά, θα δει και θα ενημερώσει
συγχρόνως την…νησίδα.
Απ’ότι κατάλαβα ξεκίνησες από την ανατολή και οδεύεις προς τη δύση ,οπότε
να περνάτε καλά και εις καλή αντάμωση ελπίζω.
Καλημέρα Παντελή και καλώς σας βρήκα. Με την ξαπλώστρα είμαστε άσπονδοι εχθροί. Αύριο έρχομαι στα μέρη σου. Θα σε πάρω αργότερα. Καλήν αντάμωση.