Μερκούρης Παναγιωτόπουλος

Καλησπέρα

Ο Murray Gell-Mann, επίσης σπουδαίος φυσικός στο Cal Tech, θεωρούσε ότι οι αφηγήσεις του Feynman ήταν σκηνοθετημένες, επαναλαμβάνονταν με μικρές παραλλαγές μέσα στα χρόνια και αποσκοπούσαν να σκιαγραφήσουν μια αφελή διαισθητική ιδιοφυΐα που πετύχαινε στο τέλος να κοροϊδέψει τους μεθοδικούς άλλους.

Οι ερωτήσεις του ιστοριογράφου που διευθύνει τη συζήτηση, του Weiner, με τις μπρος – πίσω ερωτήσεις κάνει διάφανο τον τρόπο που συγκροτεί ο Feynman τις εκ’ των υστέρων θρυλικές αφηγήσεις του στα αυτοβιογραφικά βιβλία του που συντάχθηκαν με τη βοήθεια του Ralph Leighton.

Π.χ. ο Feynman ισχυρίζεται ότι εξοικειώθηκε με την αρχή ελάχιστης δράσης απ’ τον καθηγητή του στη φυσική. Μετά από την πίεση του Weiner την αποδίδει στα μαθήματα μαθηματικών πάνω στα μέγιστα – ελάχιστα.

Αν Μερκούρη το ερωτηματικό στο ακόλουθο απόσπασμα της δεύτερης συνέντευξης του Feynman καλεί τους αναγνώστες να συμβάλουν σχετικά με τη «γωνία ηρεμίας»

«αν φτιάξεις τον ίδιο σωρό· φτιάχνοντας τέτοιους σωρούς και προβάλλοντάς τους τον έναν πάνω στον άλλο, βλέπεις ότι είναι η ίδια γωνία(σημ.;;;;)»

μια προσέγγιση θα μπορούσε να ήταν η ακόλουθη.

Οι κώνοι που σχηματίζονται από κοκκώδη υλικά, αμμοθίνες, πυραμίδες αλατιού δίπλα στις αλυκές ή αντίστοιχες με στάρι, καλαμπόκι σε γεωργικά σιλό, χαρακτηρίζονται από μια μέγιστη γωνία με το οριζόντιο επίπεδο. Μετά απ’ αυτή την τιμή οι κώνοι καταρρέουν.

Αυτή η γωνία ορίζεται απ’ τη σχέση

εφφ = μ,
φ: η μέγιστη γωνία κλίσης σε κεκλιμένο επίπεδο ώστε το στερεό που επιβαίνει να μην ολισθαίνει
μ: η μέγιστη στατική τριβή

Η γωνία ηρεμίας μπορεί να χρησιμεύσει και στους ορειβάτες ως παράγοντας για την εκτίμηση του κινδύνου δημιουργίας χιονοστιβάδας σε χιονισμένες ορεινές διαδρομές.

Μια σχετική επίδειξη

Γιώργο καλή σου μέρα. Σ’ ευχαριστώ για τη διευκρίνηση σχετικά με τη “γωνία”. Με κάποιο τρόπο θα προσπαθήσω να αξιοποιήσω τα γραφόμενά σου εντάσσοντάς τα στις διευκρινήσεις του κειμένου.

Τώρα, σχετικά με τις απόψεις του Murray Gell-Mann για τον άσπονδο φίλο του Richard Feynman, το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι και οι επιστήμονες δεν παύουν να είναι άνθρωποι, κουβαλώντας όλα τα πιθανά καλά ή πιθανά στραβά ενός ανθρώπινου χαρακτήρα. Για ενίσχυση αυτού που γράφω, θα παραθέσω τμήματα ενός κειμένου που είχε γράψει ο Stephen Wolfram στην εφημερίδα CERNCOURIER τον Ιούλιο του 2019, μετά τον θάνατο του Gell-Mann.

“….. Ποτέ δεν κατάφερα να καταλάβω τι ήταν αυτό που έκανε τον Murray να εντυπωσιάζεται από κάποιους ανθρώπους και όχι από άλλους. Συστηματικά υποτιμούσε φυσικούς που έμελλε να γνωρίσουν μεγάλη επιτυχία και προωθούσε με ζήλο άλλους που δεν έδειχναν τόσο ελπιδοφόροι και που πράγματι δεν τα πήγαν καλά. Έτσι, όταν προώθησε εμένα, από τη μία ένιωθα κολακευμένος, αλλά από την άλλη ανησυχούσα για το τι πραγματικά σήμαινε η υποστήριξή του. …

… Η αλληλεπίδραση μεταξύ του Murray Gell-Mann και του Richard Feynman ήταν ένα ενδιαφέρον θέαμα. Και οι δύο προέρχονταν από τη Νέα Υόρκη, αλλά ο Feynman απολάμβανε τη «λαϊκή» νεοϋορκέζικη προφορά του, ενώ ο Gell-Mann υιοθετούσε την καλύτερη δυνατή προφορά λέξεων από οποιαδήποτε γλώσσα. Και οι δύο έκαναν κατά καιρούς εκπληκτικά παιδαριώδη σχόλια ο ένας για τον άλλον. …

… Παρότι, ως προς τις μακροχρόνιες συνεισφορές στη σωματιδιακή φυσική, ο Murray ήταν ξεκάθαρα ο νικητής, πάντοτε έμοιαζε να νιώθει πως βρισκόταν στη σκιά του Feynman, ιδιαίτερα όσον αφορά τη θεατρικότητά του. Όταν ο Feynman πέθανε, ο Murray έγραψε μια μάλλον καυστική νεκρολογία, λέγοντας για τον Feynman: «Περιέβαλλε τον εαυτό του με ένα σύννεφο μύθου και αφιέρωνε πολύ χρόνο και ενέργεια στο να δημιουργεί ανέκδοτα για τον εαυτό του». Ποτέ δεν κατάλαβα πλήρως γιατί ο Murray – που θα μπορούσε να πάει σε οποιοδήποτε πανεπιστήμιο στον κόσμο – επέλεξε να εργαστεί στο Caltech για 33 χρόνια, σε ένα γραφείο δύο πόρτες μακριά από τον Feynman. ….“

Το πλήρες κείμενου του Wolfram
https://cerncourier.com/a/memories-from-caltech/

Καλημέρα Μερκούρη

Περισσότερα για τη σχέση των άσπονδων ενοίκων δυο διπλανών γραφείων, του Feynman και του Gell-Mann, στο «Ουράνιο Τόξο του Feynman», Εκδόσεις Αλεξάνδρεια.

Ο συγγραφέας του, Leonard Mlodinow, αξιοποίησε τη θέση του ως μεταδιδακτορικός στο Caltech για να επικοινωνήσει με τον Feynman για ζητήματα που αφορούν το ψυχολογικό υπόστρωμα της δημιουργικής επιστήμης.

Αποτέλεσμα;

Γοητεύτηκε απ’ την προσωπικότητα του Feynman, ενώ ένοιωσε άβολα με τον Gell – Mann και … εγκατέλειψε την επιστήμη.

Τα κατάφερε καλύτερα αφηγούμενος ιστορίες για την επιστήμη (σενάρια στη σειρά Star Trek, A Brief History of Time και Grand Design μαζί με τον Stephen Hawking).

Μάλλον και ο ιδιαίτερα καλλιεργημένος Gell-Mann, γοητευμένος τελούσε, παρότι όπως επισυνάπτεις «ως προς τις μακροχρόνιες συνεισφορές στη σωματιδιακή φυσική, ο Murray ήταν ξεκάθαρα ο νικητής».

Κουράγιο γιατί αναμενουμε τη συνέχεια.

Καλημέρα Μερκούρη και χαρά στο κουράγιο σου! Σίγουρα υπάρχουν στη συνέντευξη ιστορίες που έχουμε διαβάσει και στο “Σίγουρα θα αστειεύεστε κ. Φάινμαν” αλλά και στο “What do you care what other people think?”, αλλά οι συνεντεύξεις έχουν το ενδιαφέρον ότι μπορούν να κατευθύνουν τα πράγματα, ανάλογα με τις ερωτήσεις που θέτει αυτός που τις πραγματοποιεί. Σε ευχαριστούμε για το 1ο μέρος της 1ης συνεδρίας, το οποίο διάβασα απνευστί και περιμένουμε τη συνέχεια.

Καλησπέρα Μερκούρη

Όπως έγραψε ο Αποστόλης, σ’ αυτές τις συνεντεύξεις του 1966 ο Feynman ετοιμάζει τις πρώτες (;) εκδοχές των περίφημων αφηγήσεών του στα δυο αυτοβιογραφικά βιβλία του, είκοσι χρόνια μετά, το 1985 & 1988.

Οι καλές ιστορίες δοκιμάζονται και λειαίνονται μέσα από πολλαπλές αφηγήσεις.

Παραθέτω δύο απ’ την πρώτη συνέντευξη, η δεύτερη σε ερωτηματική μορφή.

Ο Feynman αναφέρεται στα μαθήματα επιστήμης στο Δημοτικό – αρχές 1930, σε πόλη του Long Island, κοντά στη Νέα Υόρκη

«ήταν απλώς μία μέρα την εβδομάδα—το μάθημα για την Επιστήμη. Τα κορίτσια δεν πήγαιναν σε αυτό. Τα κορίτσια είχαν κάποιο άλλο πράγμα. Εμείς είχαμε εργαστήριο και Επιστήμη κι εκείνες είχαν μαγειρική και ίσως ραπτική ή κάτι τέτοιο»

Πώς απαντάμε στην ακόλουθη ερώτηση που έκανε ο Feynman ως μαθητής Δημοτικού σε δυο καθηγητές Λυκείου που τον δέχτηκαν ως επισκέπτη στο εργαστήριο του σχολείου τους για ένα εξάμηνο.

Η ερώτηση:

«Αν τα πάντα είναι φτιαγμένα από άτομα και αυτά συνεχώς πάλλονται και κινούνται, πώς γίνεται κάτι που είναι πολύ παλιό—όπως, ας πούμε, φτιάχνεις τώρα μια βίδα και την αφήνεις για πολύ καιρό—εξακολουθεί να έχει κοφτερές τις γωνίες της; Ή φτιάχνεις αιχμηρά αντικείμενα. Πώς παραμένουν αιχμηρά για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα, αν τα άτομα συνεχώς κινούνται;»  

Καλημέρα Αποστόλη, καλημέρα Γιώργο.
Αποστόλη, και η γυναίκα μου το ίδιο λέει “χαρά στο κουράγιο σου!”. Χα,χα,χα. Γιατί έχουμε και τις εγγονές βλέπεις! Τέλος πάντων, να είμαστε καλά κι έρχεται η συνέχεια.
Γιώργο, ο λόγος που επέλεξα αυτή την συνέντευξη είναι γιατί, κατά τη γνώμη μου, προσφέρει πολλά διδάγματα σε πολλά θέματα, σε πολλαπλά επίπεδα. Επίσης, επειδή αναφέρεται στο παρελθόν (για το οποίο πάντα δείχνω ξεχωριστό ενδιαφέρον), δίνει την ευκαιρία να μαθαίνουμε για την τότε κοινωνική κατάσταση (1ο ερώτημα) και όχι μόνο.
Τώρα, σχετικά με το 2ο ερώτημα ειλικρινά δεν ξέρω τι θα μπορούσε ν’ απαντήσει ο Αμερικανός καθηγητής των αρχών της δεκαετίας του ’30. Ας μη ξεχνάμε ότι η πρωτοπορία της επιστημονικής σκέψης εκείνη την εποχή προερχόταν από την Ευρώπη κι όχι από τις ΗΠΑ. Οι Αμερικανοί έρχονταν στην Ευρώπη για να μάθουν. Σήμερα βέβαια, ακόμη και στο παιδί του δημοτικού, θα μπορούσε κάποιος να πει:
Τα άτομα σε ένα στερεό δεν κινούνται ελεύθερα, απλώς πάλλονται γύρω από σταθερές θέσεις. Δηλαδή, τα άτομα κινούνται, αλλά παραμένουν “δεμένα” στη θέση τους. Οι ταλαντώσεις τους είναι τόσο μικρές, που δεν είναι δυνατό ν’ αλλάξει το (μακροσκοπικό) σχήμα του αντικειμένου (βίδα, αιχμηρό εργαλείο). Για να “φαγωθεί” η άκρη της βίδας ή του εργαλείου χρειάζεται να μετακινηθούν πολλά άτομα, να σπάσουν δεσμοί, να σπάσει η δομή του στερεού. Σε πολύ υψηλές θερμοκρασίες, πλησιάζοντας το σημείο τήξης, οι ταλαντώσεις γίνονται τόσο μεγάλες που η δομή του στερεού καταστρέφεται.

Καλημέρα ΜερκούρηΆλλη μια φροντισμένη δουλειά σου που αφορά την ζωή και την διανοητική εξέλιξη ενός πολύ μεγάλου της φυσικής. Η επιστήμη και οι  επιστήμονες είναι κομμάτι της κοινωνίας τους, διαμορφώνονται από αυτήν και οι μεγάλοι την διαμορφώνουν.Είναι εντυπωσιακό κατά την γνώμη μου πως η ατομική (ασυνεχή ) δομή της ύλης του Δημόκριτου που ξαναδιατυπώθηκε 2000+  χρόνια μετά  από τον Dalton  σε συνδυασμό με την θερμική κίνηση των συστατικών της ύλης από… καταβολής σύμπαντος που η μη παραδοχή της από την επιστημονική κοινότητα  οδήγησε σε αυτοκτονία τον  Boltzmann για να αναγνωριστεί μετά,  μπαίνει σαν ερώτημα για την βίδα από τον μαθητή Δημοτικού νεαρό Feynman.Να είσαι καλά, περιμένουμε την συνέχεια.

Να είσαι καλά Άρη, σ’ ευχαριστώ. Κάνεις πολύ καλά που συνδέεις την απορία του μικρού Φάινμαν με την θερμική κίνηση των συστατικών της ύλης και την στατιστική του Boltzman.

Καλησπέρα Μερκούρη.
Άργησα λίγο να ο πιάσω, αλλά το διάβασα… μονορούφι!
Σε ευχαριστώ για την προσφορά.
Καλή δύναμη, αφού το έργο παραείναι μεγάλο…

Διονύση καλησπέρα. Σ’ ευχαριστώ. Ναι, είναι αρκετά μεγάλο και που είσαι ακόμη! Έχει όμως, νομίζω, πολύ ενδιαφέρον.

Καλή επιτυχία Μερκούρη.
Δεν ξέρω αν το διπλό Π που απεικονίζεται στην εικόνα που ανέβασα
είναι κατασκευή που υπήρχε το 71 ,πάντως μ’ άρεσε.

Σ’ ευχαριστώ πολύ Παντελή και για την δημοσίευση και για την χαρακτηριστική εικόνα. Ούτε το ’71, αλλά ούτε και το ’75 που έφυγα υπήρχε το διπλό Π. Ακόμη υπήρχαν σχεδόν μόνο τα αρχικά λυόμενα (στη σημερινή Πανεπιστημιούπολη του Ρίου)!

Διαλεκτικές πραγματεύσεις

περί διδασκαλίας και μέντορινγκ

Τα αγαπημένα του μικρά προβλήματα και οι κομψές λύσεις τους, δεν απαιτούν ούτε προσφέρονται για περεταίρω μελέτη, σε αντίθεση με τα μεγάλα προγράμματα που έχουν και αφήνουν “ουρές” για τις μελετήσουν οι μεταπτυχιακοί

Αυτή η αντίθεση συνάδει με

την αγάπη του για τη διδασκαλία και την, έστω ρητορική, αντιπάθειά του για την καθοδήγηση μεταπτυχιακών

για τη διοίκηση των φυσικών τμημάτων

ο αποτελεσματικός συγκεντρωτισμός του Weisskopf στο ΜΙΤ σε σχέση με την χαλαρή διεύθυνση στο (δικό του) Χάρβαρντ με πολύ ευθύνη και καθόλου εξουσία 

για τη θεωρία και το πείραμα

εύκολα περνάς σε ένα καινούργιο θεωρητικό τομέα της επιστήμης, αρκεί να δελεάσεις έναν ικανό σ’ αυτόν τον τομέα.
Με ένα καινούργιο πειραματικό αντικείμενο τα πράγματα είναι εξαιρετικά δυσκολότερα

προφανώς, αξίζει να διαβαστεί όλη!

Γιώργο και μένα μου κέντρισε το ενδιαφέρον, γιατί θίγει σημαντικά θέματα και δεν φοβάται να πει την δικιά του αλήθεια, χωρίς να κρύβει τα λόγια του. Εξάλλου είναι το 1977 και ο ίδιος ξέρει ότι αξίζει.

Θα ολοκληρώσω το αφιέρωμα στον Σίδνεϊ Κόλμαν, δημοσιεύοντας τις επόμενες μέρες την συνέντευξή του στην Katherine Sopka, για το Oral Histories του AIP στις 18 Ιανουαρίου 1977.

Γεια σου Μερκούρη. Σε ευχαριστούμε που μας έφερες κοντά στον έναν από τους πέντε δασκάλους που άναψαν τη φλόγα στο Στέφανο Τραχανά.
Κάποια αποσπάσματα από το πόνημά σου:

Ο Sheldon Glashow (Σέλντον Γκλάσοου) (Νόμπελ Φυσικής 1979), στενός του φίλος και συνεργάτης, είχε πει για εκείνον: «Ο Σίδνει ήταν ο πιο οξυδερκής κριτικός και ο πιο φωτεινός νους της θεωρητικής φυσικής· ήταν η γλώσσα του Pauli (Πάουλι) στο πρόσωπο του Einstein (Αϊνστάιν).»

Για το πάθος του για την επιστημονική φαντασία: “Δεν ασχολούμαι με την επιστημονική φαντασία για τα χρήματα. Είμαι σε αυτό για τη χαρά. Τυπικά, είμαι εκδότης (στην πραγματικότητα, το 14% ενός εκδότη). … Είναι ένα ευχάριστο θέμα συζήτησης στα πάρτι. Είναι ένας τρόπος για να συναντώ μερικούς ενδιαφέροντες ανθρώπους. Είναι καλύτερο χόμπι από τη συλλογή γραμματοσήμων κάθε μέρα. Από οικονομική άποψη, παίζει μικρότερο ρόλο στη ζωή μου από το να επιστρέφω μπουκάλια κόκα κόλα για να παίρνω χρήματα.”

Το 1969, σε ηλικία 32 ετών, έγινε καθηγητής Φυσικής, πάντα στο Χάρβαρντ.
Για 30 χρόνια, ο Κόλμαν δίδασκε τη Φυσική 253, «Κβαντική Θεωρία Πεδίου», πάντοτε σ’ ένα ασφυκτικά γεμάτο αμφιθέατρο. Υπήρξε θρυλικός δάσκαλος. Οι διαλέξεις του είχαν σαφήνεια, διορατικότητα, λιτότητα κι ενέπνευσαν μια ολόκληρη γενιά νέων φυσικών. Είχε τις εκκεντρικότητες του ωστόσο και βέβαια, όλοι είχαν μια αγαπημένη «ιστορία για τον Σίδνεϊ». Οι σημειώσεις του αποτέλεσαν τη βάση για μαθήματα και βιβλία παγκοσμίως. 

Ο τρόπος του ήταν απολύτως μοναδικός ̇ δεν δίδασκε για να εντυπωσιάσει, αλλά για να ξεκαθαρίσει τη σκέψη. Χρησιμοποιούσε το χιούμορ του με ακρίβεια χειρουργού – ποτέ για να αποπροσανατολίσει, πάντα για να επισημάνει μια λογική λεπτομέρεια.
Το μάθημά του δεν ήταν μόνο για φυσικούς. Ήταν, όπως είπε κάποτε ο Στίβεν Γουάινμπεργκ «ένα μάθημα για το πώς να σκέφτεσαι».

Στις 20 Ιανουαρίου 2008, ο Σέλντον Γκλάσοου δήλωσε στην εφημερίδα Boston Globe: «(Ο Κόλμαν) Δεν είναι ένας Στίβεν Χόκινγκ. Δεν έχει σχεδόν καμία αναγνωρισιμότητα προς τα έξω. Αλλά μέσα στην κοινότητα των θεωρητικών φυσικών, είναι ένα είδος μεγάλου θεού. Είναι ο φυσικός του φυσικού».

Ο Howard Georgi για τον Coleman: «Έμαθα θεωρία ομάδων από τον Κόλμαν, όταν ήμουν προπτυχιακός στο Χάρβαρντ, στα μέσα της δεκαετίας του 1960. Ήταν εκείνος που με πήρε τηλέφωνο το 1971, μετά τα τέσσερα χρόνια των μεταπτυχιακών μου σπουδών, για να μου προσφέρει θέση μεταδιδακτορικού ερευνητή στο Χάρβαρντ, ένα τηλεφώνημα που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Ήταν πολυμαθής, εξαιρετικός εκλαϊκευτής και χαρισματικός παιδαγωγός. Συνήθως δεν ήταν εκείνος που πρώτος πρότεινε μια νέα θεωρητική ιδέα, αλλά ήταν από τους πρώτους που την κατανοούσαν πλήρως, συχνά πιο καθαρά και βαθιά από τους ίδιους τους δημιουργούς της.»

Σε ευχαριστούμε αναμένοντας και τη συνέντευξη!

Η βιογράφηση που μας πρόσφερες ήταν μια προσωπική επιθυμία & παράλληλα μια σιωπηλή παραγγελία.

Για τους ίδιους ακριβώς λόγους που σε οδήγησαν να την συντάξεις.

Ευχαριστώ πολύ!

Καλησπέρα Μερκούρη.
Σε ευχαριστώ για την έρευνα που έκανες για το Σίδνεϊ Κόλμαν και την οποία μοιράστηκες μαζί μας.
Μια πολύ ενδιαφέρουσα ζωή, ενός μεγάλου επιστήμονα, που προσωπικά δεν γνώριζα, αφού για πρώτη φορά άκουσα το όνομά του από τον Στέφανο Τραχανά…

Αποστόλη σ’ ευχαριστώ, η συνέντευξη είναι στη στοιχειοθεσία, οδεύοντας προς το πιεστήριο. Γιώργο, είναι ανθρώπινο, μπορεί να μη βλεπόμαστε αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν επικοινωνούμε! Διονύση, εγώ (και όχι μόνον) οφείλω πολλά ευχαριστώ σε σένα γι’ αυτή τη γωνίτσα συνάντησης που έφτιαξες. Να είστε όλοι καλά.

Ευχαριστούμε Μερκούρη, ωραία ως συνήθως και αυτή σου η παρουσίαση.Κράτησα την φράση
«Συνήθως δεν ήταν εκείνος που πρώτος πρότεινε μια νέα θεωρητική ιδέα, αλλά ήταν από τους πρώτους που την κατανοούσαν πλήρως, συχνά πιο καθαρά και βαθιά από τους ίδιους τους δημιουργούς της.»
Πολύ σημαντικός ο ρόλος τέτοιων ανθρώπων στην ιστορία της φυσικής.
Κάποιοι από τους πιο γνωστούς και με αυτή την ικανότητα ήσαν από όσο ξέρω.

Wolfgang Pauli.
Γνωστός και για την ικανότητά του,  συχνά  να κατανοεί  τις ιδέες των άλλων πιο βαθιά από ότι οι ίδιοι, επηρεάζοντας την κατεύθυνση της φυσικής μέσω κριτικής. Συχνά όχι με πολύ ευγενή τρόπο.Lev Landau.Γνωστός και για  ένα αξιοσημείωτο ταλέντο να αφομοιώνει τις νέες εξελίξεις και να τις εντάσσει σε ένα σαφές, οργανωμένο θεωρητικό πλαίσιο.Paul Dirac Ενώ και ο ίδιος  ήταν ο δημιουργός πολλών ιδεών, διακρίθηκε επίσης στην κατανόηση θεωρητικών εννοιών (όπως ο κανονικός φορμαλισμός, η κβαντική ηλεκτροδυναμική  διάφορες  ιδέες στη κβαντομηχανική) με απαράμιλλο βάθος και σαφήνεια.
Enrico Fermi
Συχνά δεν είναι ο πρώτος που προτείνει μια ιδέα, αλλά είναι από τους πρώτους που κατανοούν πραγματικά πώς να την χρησιμοποιήσουν.

Freeman Dyson. Γνωστός για τη σύνθεση και συστηματοποίηση της κβαντικής ηλεκτροδυναμικής (QED) μετά το βασικό έργο των Schwinger, Feynman και Tomonaga.

Περιμένουμε τη συνέντευξη!

Μερκούρη ανταποκρίθηκες στο θέμα Coleman, όπως θα ανταποκρινόταν και αυτός σε παρόμοιο θέμα. Μπράβο!

(Ο Mercurius ήταν ο Ρωμαίος θεός της επικοινωνίας, όπως ο αντίστοιχος Ελληνικός θεός ήταν ο Ερμής.)

Τι ωραία ανάρτηση Μερκούρη την κλέβω για το μπλογκ μου. Ευχαριστουμε πολύ

Εγώ σ’ ευχαριστώ Τίνα. Καλό βράδυ.

Ευχαριστούμε πολύ Μερκούρη, πυλώνας πάντα οι ιδέες του Ράσελ

Να είσαι καλά Παναγιώτη, σ’ ευχαριστώ.