Αποστόλης Παπάζογλου

Καλημέρα Αποστόλη

Εύστοχη η επιλογή των αντιπυρηνικών αντιδράσεων στην τοξική εξόρυξη ορυκτών πλούσιων σε Ουράνιο απ’ τους αυτόχθονες της Αυστραλίας, σήμερα την 6η Αυγούστου. Είναι η ημέρα μνήμης της καταστροφής της Χιροσίμα απ’ την πρώτη χρήση του απόλυτα φονικού όπλου που επινοήθηκε ποτέ, το έτος 1945.

Ο Βρετανικός λέων, ξεδοντιασμένος απ’ τον Β Παγκόσμιο, επιχειρεί ασθμαίνων να μετάσχει στον πυρηνικό ανταγωνισμό του Ψυχρού Πολέμου, στην πλάτη των αυτοχθόνων της Αυστραλίας με τη συναίνεση των ντόπιων Συντηρητικών κυβερνήσεων. Οι Εργατικοί επηρεάζονται περισσότερο απ’ τα  φιλειρηνικά και τα περιβαλλοντικά κινήματα της χώρας με μοχλό τους αυτόχθονες που μπολιάζουν την οικολογικής φύσης αντίδρασή τους με τα παραγνωρισμένα κοινωνικά δικαιώματα των φυλών που αντιπροσωπεύουν.

Άξιο προσοχής είναι η ανάληψη της ηγεσίας του κινήματος απ’ τις γυναίκες Αβορίγινες.

Εξίσου ενδιαφέρον, ίσως και επίκαιρο, ότι μια μερίδα αυτοχθόνων υπέστειλε τα λάβαρα της ανυπακοής αρκούμενη στις αποζημιώσεις που παρείχαν οι Αυστραλιανές κυβερνήσεις.

Αλλά και ότι ο διαχωρισμός Συντηρητικών και Εργατικών Κυβερνήσεων για τα ζητήματα ανάπτυξης και περιβάλλοντος, σήμερα δεν φαίνεται να υφίσταται. Σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη.

Γεια σου Γιώργο και σε ευχαριστώ για την εύστοχη συνόψιση. Αναρωτιέμαι αν οι αρκετά νεότεροι έχουν στο μυαλό τους τη σημασία της σημερινής ημέρας για το τέρας που γέννησε η ανθρωπότητα ή αν αποτελεί απλά άλλη μια καταγραφή ενός γεγονότος που συνέβη στο μακρινό παρελθόν. Όσο για τα κινήματα ακτιβισμού, σήμερα μάλλον μοιάζουν παρωχημένα, αφού το χρήμα κυρίως διαμορφώνει και κατευθύνει τις συνειδήσεις είτε σε ατομικό επίπεδο είτε σε επίπεδο κυβερνήσεων. Ακόμη και εκείνοι που θίγονται άμεσα, μπορούν με λίγα ψίχουλα να υποστείλουν τα λάβαρα.

Εξαιρετικά ενδιαφέρουσα εργασία Αποστόλη ευχαριστούμε. Δεν γνωριζα το θεμα. Το μεταφερω και στις σελιδες μου.

Καλημέρα Τίνα και σε ευχαριστώ για το σχόλιο και τη φιλοξενία.

Ευχαριστούμε Αποστόλη για την ενημέρωση-μάθημα σύγχρονης ιστορίας.
Θα το διαβάσω αναλυτικά.

Να συνεισφέρω και εγώ ένα τραγούδι του μακρινού 1987 με τίτλο “6η Αυγούστου”

“Σε πολιτείες σκοτεινές κάτω απ’ τη γη
καθώς η άνοιξη δε θα ρχεται, θα αργεί
θα ερωτευόμαστε ο ένας τη σκιά του αλλουνού
θαμαστε οι λίγοι οι εκλεκτοί και οι τυχεροί!

Ζήτω οι βόμβες κύριοι!
Ζήτω το καλοκαίρι!”

ΕΚΤΗ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ – ΤΡΥΠΕΣ

Γιώργο τον Χέρτζοκ είχες ξαναμνημονεύσει στις Εικόνες της επιστήμης στην πόλη πριν 6 χρόνια. Εκεί είχαμε ήπια παραγωγή ενέργειας μέσω των ανεμόμυλων. Άλλο όμως το ’68 και άλλο το ’84.
Θοδωρή ας κρατήσουμε μόνο το “Ζήτω το καλοκαίρι” και χωρίς άλλες φωτιές.

Γεια σου Βασίλη. Το όνομα παραπέμπει φυσικά αλλού. Ένα σχόλιο του Γιώργου στην ανάρτηση του Ανδρέα Ριζόπουλου “Πυρηνικός Τουρισμός”.

Ατόλη “Μπικίνι”. Τι λες Αποστόλη, για μια επίσκεψη!
Ατόλη Mπικίνι (BIK-in-ee ή bih-KEE-nee) γνωστή ως Ατόλη Έσχολτζ (Eschscholtz Atoll) μεταξύ του 19ου αιώνα και του 1946, αποτελεί έναν κοραλλιογενή ύφαλο στα Νησιά Μάρσαλ, ο οποίος αποτελείται από 23 νησιά που περιβάλλουν μια κεντρική λιμνοθάλασσα έκτασης 594,1 τετραγωνικών χιλιομέτρων (229,4 τετραγωνικών μιλίων). Η ατόλη βρίσκεται στο βόρειο άκρο της αλυσίδας Ράλικ, περίπου 850 χιλιόμετρα (530 μίλια) βορειοδυτικά της πρωτεύουσας Ματζούρο.
… Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η ατόλη επιλέχθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες ως τόπος δοκιμών πυρηνικών όπλων. Στο πλαίσιο της προετοιμασίας για τις επικείμενες πυρηνικές δοκιμές, οι 167 κάτοικοι της ατόλης Μπικίνι απομακρύνθηκαν από τον αμερικανικό στρατό και μετεγκαταστάθηκαν σε άλλες περιοχές. Το 1946, ο πληθυσμός του Μπικίνι μετεγκαταστάθηκε στο Ρόνγκερικ, μια μικρότερη ατόλη στα ανατολικά, η οποία όμως δεν διέθετε τους απαραίτητους πόρους για τη συντήρησή του. Στις αρχές του 1948, οι εκτοπισμένοι νησιώτες άρχισαν να αντιμετωπίζουν σοβαρό υποσιτισμό λόγω της ανεπάρκειας πόρων, με αποτέλεσμα να μεταφερθούν εσπευσμένα στην ατόλη Κουατζαλέιν. Οι Ηνωμένες Πολιτείες χρησιμοποίησαν την Ατόλη Μπικίνι για την τέταρτη πυροδότηση πυρηνικής βόμβας, πραγματοποιώντας συνολικά 23 πυρηνικές δοκιμές στην περιοχή μέχρι το 1958. Η παύση των δοκιμών αποφασίστηκε όταν διαπιστώθηκε ότι η ραδιενεργός ρύπανση, ήταν κατά πολύ επικινδυνότερη από τις αρχικές εκτιμήσεις. Μέχρι σήμερα, η επιστροφή και η μόνιμη εγκατάσταση των κατοίκων στην ατόλη Μπικίνι παραμένει απαγορευμένη, καθώς τα επίπεδα της ραδιενεργού μόλυνσης συνεχίζουν να εγκυμονούν σοβαρούς κινδύνους για την ανθρώπινη υγεία. Ωστόσο, καταγράφονται ορισμένες ενδείξεις περιβαλλοντικής ανάκαμψης, καθώς τα επίπεδα της εναπομένουσας ακτινοβολίας μειώνονται σταδιακά με την πάροδο του χρόνου.
Το 1972, περίπου 100 κάτοικοι επαναπατρίστηκαν οικειοθελώς στο νησί τους, έπειτα από διαβεβαιώσεις ότι τα επίπεδα ραδιενέργειας ήταν ασφαλή. Ωστόσο, τον Μάιο του 1978, οι επιστήμονες ανίχνευσαν επικίνδυνα υψηλά επίπεδα στροντίου-90 στα υπόγεια ύδατα της περιοχής, ενώ παράλληλα διαπιστώθηκε ότι οι κάτοικοι εμφάνιζαν ασυνήθιστα υψηλές συγκεντρώσεις καισίου-137 στον οργανισμό τους. Ως αποτέλεσμα, τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους, οι κάτοικοι απομακρύνθηκαν εσπευσμένα για ακόμη μία φορά από την ατόλη. Οι αυτόχθονες κάτοικοι της ατόλης, οι οποίοι σήμερα αριθμούν αρκετές χιλιάδες, έχουν διασκορπιστεί σε άλλα νησιά των Μάρσαλ και γενικώς του Ειρηνικού, καθώς και στις Δυτικές Ηνωμένες Πολιτείες, κυριότερα στην πολιτεία της Ουάσιγκτον και στην Χαβάη.
(από τη Wikipedia).

https://i.ibb.co/NghknhHr/coral3-1786016394-7752.jpg

Γεια σου Αποστόλη. Δεν γνώριζα ή δεν θυμόμουν καθόλου το θέμα και τις λεπτομέρειές του. Πέρα όμως από το συγκεκριμένο θέμα μας δίνεται η ευκαιρία να ξαναθυμηθούμε:

Το θέμα της εκμετάλλευσης αλλά και εκμαυλισμού, διαχρονικά, των απανταχού της γης ιθαγενών (απολίτιστων δήθεν) από τους αποικιοκράτες (πολιτισμένους δήθεν).

Το θέμα της ελλιπούς  ή ψευδούς πληροφόρησης ή παραπληροφόρησης των λαών από τις ίδιες τις κυβερνήσεις τους.

Πολύ ωραία δουλειά! Έτσι εξηγείται γιατί εκεί έχουν αράχνες σε μέγεθος κροκόδειλου..

Καλημέρα Άρη και Μανώλη και σας ευχαριστώ για τα σχόλια.

Εκεί που ονειρεύονται τα πράσινα μυρμήγκια
 
Φιλμ του αιρετικού σκηνοθέτη Βέρνερ Χέρτζοκ, του 1984.

Ένας γεωλόγος που κάνει δοκιμαστικές εξορύξεις σε περιοχή αυτοχθόνων Αυστραλών αναζητώντας μεταλλεύματα Ουρανίου, έρχεται αντιμέτωπος με την παθητική αλλά εξαιρετικά επίμονη αντίθεση των γηγενών. 

Αντιστέκονται επίσης στην εξαγορά τους απ’ την εταιρεία εξόρυξης και – βεβαίως – δεν δικαιώνονται απ’ το δικαστήριο στο οποίο κατέφυγε η εταιρία.

Τι απέμεινε ίσως απ’ την ιστορία;

Η ριζοστικοποίηση του γεωλόγου.

Την θυμήθηκα με αφορμή την ανάρτηση του Αποστόλη.

Υπάρχει στο διαδίκτυο, με ελληνικούς υπότιτλους.

Στο 40o λεπτό διαπλέκεται το ελληνικό τραγούδι των Bίρβου & Μπιθικώτση «θάνατος ευτυχισμένος να πεθάνεις μεθυσμένος» με μια θρηνωδία ων Αβορίγινων, οι ίδιοι την αποκαλούν «χαρούμενο τραγούδι», που καλεί τον μάγειρα να σερβίρει φαΐ και ποτό.  

Καλημέρα Αποστόλη, καλημέρα σε όλους.
Θα συμφωνήσω με τον Άρη:
“Το θέμα της εκμετάλλευσης αλλά και εκμαυλισμού, διαχρονικά, των απανταχού της γης ιθαγενών (απολίτιστων δήθεν) από τους αποικιοκράτες (πολιτισμένους δήθεν).
Το θέμα της ελλιπούς ή ψευδούς πληροφόρησης ή παραπληροφόρησης των λαών από τις ίδιες τις κυβερνήσεις τους.”

Γεια σου Διονύση. Μπορεί κανείς να διαφωνήσει με τον Άρη;

Καλησπέρα Αποστόλη

Η ανάρτηση για την Ida μπορεί να αντιμετωπιστεί και ως ένα καθαρό παράδειγμα για τις προϋποθέσεις που απαιτούνται για να αλλάξουν καθιερωμένες επιστημονικές απόψεις.

Επίσης, από το Chemistry World πληροφορούμαι ότι το άρθρο με το οποίο αμφισβητούσε (ορθά) την μεταστοιχείωση που ισχυρίστηκε πως πέτυχε ο Fermi και την δημοσίευσε το Nature, δεν το συνυπέγραψε ο μόνιμος συνεργάτης της, δηλαδή ο άνδρας της. Ίσως και αυτός αισθανόταν δυσκολία να το υπερασπιστεί.

Γεια σου Γιώργο. Είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι, ενώ τα πειραματικά δεδομένα δεν ήταν ξεκάθαρα, οι κύριοι πρωταγωνιστές προσπαθούσαν να τα συμβιβάσουν με την “ορθόδοξη” άποψη. Ίσως ο Walter Noddack να δυσκολευόταν πράγματι να υπερασπιστεί την “μαντεψιά” – όπως την αποκάλεσε η Meitner – της Ida, όμως σαν καλός σύζυγος παρακάλεσε μάταια τον Otto Hahn να την μνημονεύσει στις δημοσιεύσεις του.

Καλημέρα Αποστόλη και Γιώργο. Εμένα μου φαίνεται ως ξεκάθαρο “άδειασμα” της Noddack από τον Hahn. Αποστόλη δεν μου φαίνεται καθόλου εντυπωσιακό, αλλά μάλλον απόλυτα φυσιολογικό, “το γεγονός ότι, ενώ τα πειραματικά δεδομένα δεν ήταν ξεκάθαρα, οι κύριοι πρωταγωνιστές προσπαθούσαν να τα συμβιβάσουν με την “ορθόδοξη” άποψη”. Νομίζω ελάχιστοι επιστήμονες θα έκαναν το αντίθετο. Είναι εύκολο για ένα παγιωμένο θεωρητικό μοντέλο να δεχθείς, χωρίς πειραματικές αποδείξεις, από μία “εικασία” (ή ¨μαντεψιά” όπως είπε η Meitner), ότι μπορεί να μην ισχύει; Και μία “εικασία” από ποιόν; Μία γυναίκα χημικό που τολμά να αμφισβητήσει “ιερά τέρατα” της Φυσικής; Όμως θεωρώ ότι το χειρότερο ήταν η μη αναγνώρισή της εκ των υστέρων. Μόλις δηλαδή διαπιστώθηκε πειραματικά η πυρηνική σχάση. Ο Hahn συνέχισε στο ίδιο “βιολι”. Γιατί κύριε Hahn; Αφού άλλος το σκέφτηκε πρώτος. Δεν αξίζει ούτε αναφορά;
ΥΓ. Πάντως τη Noddack την αναφέρει στη wikipedia ως χημικό αλλά και φυσικό.

Καλημέρα σε όλους , Αποστολη ευχαριστούμε για το άρθρο – θα είχε ενδιαφέρον αν τελικά το τεχνητό είχε ονομαστεί ως Μασούριο

Καλημέρα Αποστόλη, καλημέρα σε όλους.
Και γω σκέφτομαι στη γραμμή του Θοδωρή.
Φυσιολογικό να μην δώσουν τόση σημασία, σε μια “μαντεψιά”…

Καλημέρα σε όλους. Θοδωρή είναι εντυπωσιακό από επιστημολογικής άποψης: κατά τους Norwood Hanson, Thomas Kuhn και στην πιο ακραία εκδοχή τον Paul Feyerabend, τα παρατηρησιακά δεδομένα είναι “θεωρητικά διαμεσολαβημένα” (theory laden) όταν διαμορφώνονται από τις θεωρητικές παραδοχές που προϋπάρχουν. Αυτό εγείρει και το ζήτημα της επικύρωσης μιας θεωρίας, εφόσον τα παρατηρησιακά δεδομένα ενδεχομένως να προϋποθέτουν έμμεσα την προς επικύρωση υπόθεση. Κάποια εισαγωγικά στοιχεία εδώ. Το μοντέλο της υγρής σταγόνας του Bohr ήταν γνωστό από το 1936 και προέβλεπε ότι βαρείς πυρήνες όπως το Ουράνιο θα μπορούσαν να είναι ασταθείς. Μόνο όταν οι Meitner και Frisch προσπάθησαν να ερμηνεύσουν θεωρητικά τα πειραματικά δεδομένα των Hahn και Strassmann το Δεκέμβριο του 1938, έλαβαν υπόψη τους το μοντέλο του Bohr. Είχαμε δηλαδή μια αλλαγή επιστημονικού “παραδείγματος”. Όταν ο Bohr έμαθε τα νέα από τον Frisch για την ανακάλυψη της σχάσης το 1939 αναφώνησε: “πόσο ανόητοι υπήρξαμε όλοι. Αυτό είναι υπέροχο”.
Όσο για το “άδειασμα” της Noddack από τον Hahn, νομίζω ότι ωχριά μπροστά στο αντίστοιχο της Meitner. Τουλάχιστον, έστω και εκ των υστέρων, η Meitner τιμήθηκε με την απόδοση στο στοιχείο 109 του ονόματος “Μαϊτνέριο”.
Παναγιώτη αν το Τεχνήτιο είχε ονομαστεί Μασούριο, θα ήταν σαν να αποδίδονταν τα εύσημα της ανακάλυψης στους Noddack…

Καλησπέρα Αποστόλη. Ωστόσο, ακόμα κι έτσι, η ιδέα της Noddack είχε διατυπωθεί επίσημα από το 1934, πριν από το μοντέλο της σταγόνας του Bohr το 1936 …

Γεια σου Θοδωρή. Το μοντέλο της υγρής σταγόνας διατυπώθηκε από τον Gamow το 1928-29 και βελτιώθηκε αργότερα από τους Bohr και Wheeler. Έπρεπε όμως να μεσολαβήσει η περίοδος κρίσης, για να πάμε σε αλλαγή παραδείγματος το ’38.