Προσφέρει ενέργεια ο μηχανισμός;

Γειά σου Στάθη. Συγνώμη για την καθυστέρηση. Αλλά με μεγάλη δυσκολία μετέχω στο διάλογο .Θα περιγράψω την απάντηση μου στην ουσιαστική ερώτηση σου. Στη διάρκεια των μεταβατικών φαινομένων η ΣF είναι άθροισμα δύο όρων : Ενός της μορφής F1=-Dx και ενός άλλου που ακολουθεί το γνωστό Νόμο της εκθετικής μείωσης.Τοτε δεν είναι συντηρητική η ΣF οπότε υπάρχουν ενεργειακές ανταλλαγές μεταξύ σώματος – περιβάλλοντος. Όμως από κάποια στιγμή και μετά πρακτικά ο δεύτερος όρος μηδενίζεται και τότε ΣF=- Dx. Η κίνηση γίνεται αατ. Η δύναμη επαναφοράς όμως είναι συντηρητική όσο κι αν ενοχλεί ορισμένους αυτό! Έτσι από μηχανισμός μεταφοράς ενέργειας μετατρέπεται μέσω του έργου της σε μηχανισμό μετατροπής και η ενέργεια του σώματος παραμένει σταθερή. Η μαθηματική της έκφραση είναι εκείνη που τα καθορίζει αυτά! Όχι ο δικός μου λόγος!! Και το πείραμα τα επιβεβαιώνει! Όταν όμως συμβεί αυτό, τότε και η συνισταμένη των Fδ και F=- bυ γίνεται συντηρητική! Κάτι που δεν ήταν πριν! Δηλαδή και στη διάρκεια του ίδιου φαινομένου μπορούν κάποιες δυνάμεις να αλλάξουν “συμπεριφορά”!! Απο μη συντηρητικές να γίνουν συντηρητικές! Όπως η συνισταμένη των δύο αυτών δυνάμεων! Προκύπτει από ΘΝΜ και όχι μόνο! Αυτό συμβαίνει επειδή η μαθηματική έκφραση το επιβάλλει. Όχι εγώ! Υπάρχει βαθύτερος λόγος; Αυτό που μπορώ να υποθέσω είναι ότι η κατάσταση σταθερής ενεργείας του σώματος εν προκειμένω είναι μια σταθερή κατάσταση για το σύστημα στην οποία περιπιπτει.Εκ του Νοσοκομείου.

Ευχαριστώ για τις ευχές Στάθη. Αυτά τα αρχικά που μου λες για τις τρείς δυνάμεις είναι προφανή και εγώ τα έχω αναφέρει σε πολλές περιπτώσεις. Άλλο λέω. Δυστυχώς δεν μπορώ να μιλήσω με τη γλώσσα των μαθηματικών από εδώ που είμαι. Η γενική λύση της διαφορικής εξίσωσης στην εξαναγκασμένη ταλάντωση οδηγεί σε μια εξίσωση χ-t που είναι άθροισμα δύο όρων. Ενός της μορφής Χ=Αημωδt και ενός που μειώνεται με τον χρόνο ( είναι γινόμενο ενός όρου που μειώνεται εκθετικά με το χρόνο και μιας ημιτονοειδους συνάρτησης του χρόνου). Παίρνοντας τη δεύτερη παραγωγό αυτής της συνάρτησης βρίσκουμε την επιτάχυνση και πολλαπλασιάζοντας επί τη μάζα βρίσκουμε τη ΣF. Μπορούμε αυτή, την α ή τη ΣF, να τη γράψουμε σαν άθροισμα δύο όρων. Ο δεύτερος όρος μειώνεται εκθετικά με το χρόνο οπότε πρακτικά μηδενίζεται κάποια στιγμή.Ο άλλος είναι ημιτονοειδης συνάρτηση του χρόνου. Όταν ο εκθετικά μειούμενος όρος μηδενίζεται πρακτικά, τότε ΣF=-Dx ενώ όταν ο εκθετικά μειούμενος όρος έχει συγκρίσιμη τιμή με τον άλλο, στη διάρκεια δηλαδή των μεταβατικών φαινομένων, δεν είναι η ΣF συντηρητική. Αυτό εννοώ.Τα αλλά είναι όπως τα ανέφερα προηγουμένως. Ανέφερα κάτι που το θεωρώ την ουσία της συζήτησης περί συντηρητικών δυνάμεων και κανείς δεν το αντέκρουσε ευθέως! Η θεμελίωση των εννοιών συντηρητική δύναμη, δυναμική ενέργεια καθώς και η διατήρηση της μηχανικής ενέργειας γίνονται κατά τρόπο αυστηρά μαθηματικό και χωρίς αναφορά στη φύση ή το είδος των δυνάμεων αυτών!! Η μαθηματική έκφραση της συνισταμένης λοιπόν εν προκειμένω αλλάζει σταδιακά μορφή και σταθεροποιείται στην μορφή ΣF= – Dx! Και αυτό είναι που καθορίζει τη συμπεριφορά της! That’s my opinion! Καλές γιορτές!