by 
Έφυγε από τη ζωή ο αγωνιστής της Αριστεράς Μανώλης Γλέζος
Από καρδιακή ανεπάρκεια σε ηλικία 98 ετών έφυγε από τη ζωή ο μεγάλος αγωνιστής της Αριστεράς, Μανώλης Γλέζος.
Θλίψη σε ολόκληρη την Ελλάδα και τον πολιτικό κόσμο για έναν από τους ανθρώπους που έχουν σημαδέψει την ελληνική πολιτική και όχι μόνο Ιστορία. Γεννήθηκε το 1922 στην Απείρανθο της Νάξου.
Ήταν πολιτικός της Αριστεράς, μάχιμος μέχρι την τελευταία στιγμής και ήρωας της Εθνικής Αντίστασης, δημοσιογράφος και συγγραφέας.
Μαζί με τον Λάκη Σάντα υπήρξαν οι πρωταγωνιστές μίας εκ των πρώτων αντιστασιακών πράξεων στην κατεχόμενη Ελλάδα την περίοδο του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, κατεβάζοντας τη νύχτα της 30ής προς 31ης Μαΐου 1941 τη σημαία της Ναζιστικής Γερμανίας από τον ιστό του βράχου της Ακρόπολης, στην Αθήνα.
Για το ιστορικό αυτό γεγονός που αμφισβητήθηκε ποικιλοτρόπως, παρά το γεγονός ότι είναι προσιτά στον καθένα τα αδιάσειστα στοιχεία που το επιβεβαιώνουν, διαβάστε: «Δύο ανεπιθύμητοι ήρωες», το Φάντασμα της Ιστορίας, «Εφημερίδα των Συντακτών», 29.05.2016)
Η πολιτική πορεία
Ο Μανώλης Γλέζος ασχολήθηκε ενεργά με την πολιτική έως και σήμερα. Υπήρξε βουλευτής και πρόεδρος της Ενιαίας Δημοκρατικής Αριστεράς (ΕΔΑ), αργότερα εξελέγη βουλευτής και ευρωβουλευτής του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος (ΠΑΣΟΚ), βουλευτής του Συνασπισμού της Αριστεράς, των Κινημάτων και της Οικολογίας (ΣΥΝ) και του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ).
Από το 2014 έως το 2015 διετέλεσε ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ τον Σεπτέμβριο του 2015 ήταν επικεφαλής του ψηφοδελτίου επικρατείας της ΛΑ.Ε αλλά δεν κατάφερε να εκλεγεί.
Το μυστικό της μακροζωίας
Το 2017, αποκάλυψε σε διεθνές συνέδριο το «μυστικό» γιατί σε μεγάλη ηλικία παρέμενε έφηβος, λέγοντας πως ζούσε και για τους συντρόφους του που χάθηκαν.
«Γι’ αυτούς που δεν υπάρχουν πια. Πριν από κάθε μάχη μαζευόμαστε και κουβεντιάζαμε. Και λέγαμε: Εάν εσύ ζεις, μη με ξεχάσεις. Εάν εσύ δε σε βρει το βόλι, όταν συναντάς τους ανθρώπους στο δρόμο, θα λες καλημέρα κι από μένα. Κι όταν πίνεις κρασί θα πίνεις κρασί κι από μένα.
»Κι όταν ακούς τον παφλασμό των κυμάτων, θα τον ακούς και για μένα. Κι όταν ακούς τον άνεμο, να περνάει μέσα από τα φύλλα, κι ακούς το θρόισμα του ανέμου, θα το ακούς και για μένα. Κι όταν χορεύεις, θα χορεύεις και για μένα! Μπορώ να ξεχάσω αυτόν τον κόσμο, είναι δυνατόν;»
Το κατέβασες το δρεπάνι του χάρου
σαν το σταυρό τον τεθλασμένο
και θα μείνεις ολοζώντανος
στις γενιές που θα 'ρθουν
διδάσκοντας για τη λευτεριά και την ειρήνη.
Γράμμα στο Ζολιό Κιουρί – Για τον Μανώλη Γλέζο
(του Γιάννη Ρίτσου)
Θa ξέρεις βέβαια, Ζολιό, για το Μανώλη Γλέζο
– α, πώς να σου το πει το στόμα μου, Ζολιό,
όταν περνούσε με τα δυο του χέρια στις τσέπες του παντελονιού τα σοκάκια της Πλάκας,
ωραίο παιδί χαμογελώντας στ’ όνειρο του κόσμου πάνου απ’ τις οροσειρές της δυστυχίας
όταν σκαρφάλωνε τα βράχια της Ακρόπολης
σφίγγοντας μες στις δυο νεαρές γροθιές του
την οργή όλων των λαών και την ελπίδα τους
όταν κάτου από τ’ ανοιχτά ρουθούνια των πεινασμένων πολυβόλων
έσπαγε με τις δυο γροθιές του τον κυρτό σταυρό
έσπαγε με τις δυο γροθιές του όλα τα δόντια του θανάτου –
Και, να που χρόνια τώρα
ο Μανώλης ο Γλέζος, Ζολιό,
κοιτάει το φως πίσω απ’ τα σίδερα
κι ακόμη με τα δυο του χέρια, σημαδεμένα απ’ τις χειροπέδες,
σκουπίζει τα κλαμένα μάτια του κόσμου
σκουπίζει το ιδρωμένο μέτωπο
της λευτεριάς και της ειρήνης.
Έφυγε την περίοδο του κορονοϊού, να μην μπορέσει ο λαός να τον αποχαιρετήσει…
Και μας άφησε να πορευόμαστε, με ένα ζωντανό σύμβολο λιγότερο…
Θα μείνει όμως το παράδειγμά του, στη μνήμη όλων.
Κεινη τη νύχτα την κατάβασες
την ατιμη σημαία
κεινη τη νύχτα αναπνευσες
αερα λευτεριας
Τωρα πετάς με αερικά
και μ αγγελους παρέα
Αραγε πως να φαίνεται
η Αθήνα απο ψηλα
Αν βρεις θεο εκεί που πας
και πιασετε κουβεντα
Πες του πως αι κυβέρνησες
παλι μετραν λεφτά
Αυτά που θα κερδίσουν
στις παρτιδες τις στημένες
αυτά που θε να μοιραστουν
σε πονηρα μυαλα
Πες πως πουλαν τις θαλασσες
αερα και ανθρώπους
και πως τον κοσμο κυβερναν
με ανδροειδη κουτια
Πες του πως τη σημαία αυτή
που ειχες καταβασμενη
Οι κυβερνώντες κι οι αρχοντες
πλασαρουν στο ντουνια
Καλό ταξίδι στο Μανώλη, σύμβολο αντίστασης όλων των Ελλήνων, κατά του – κάθε μορφής – φασισμού.
Είχα την τύχη πριν από 10 χρόνια να γνωρίσω από κοντά το Μανώλη Γλέζο στη διάρκεια της επίσκεψής του στο σχολείο που εργάζομαι.
Ή παρουσία του ήταν μια συγκλονιστική εμπειρία για μαθητές και καθηγητές που θα την έχουμε στη μνήμη μας παντοτινά.
Καλό ταξίδι Μανώλη.
30 Μάρτη 1952 Εκτελέστηκε ο Νίκος Μπελογιάννης
30 Μάρτη 2020 Έφυγε ο Μανώλης Γλέζος….ο τελευταίος μιας μεγάλης γενιάς αγωνιστών
Τέλος Εποχής
"…….Στην κορύφωση της πανδημίας πέθανε ο Μανώλης Γλέζος και αφού τα πράγματα βελτιώθηκαν υπήρξαν, ετεροχρονισμένα, διάφορες τιμητικές εκδηλώσεις.
Ο άνθρωπος σύμβολο για όλη την Ευρώπη, ο πρώτος παρτιζάνος της όπως τον χαρακτήρισε ο Ντε Γκώλ, που στο Ευρωκοινοβούλιο μπορούσε να παίρνει το λόγο εκτός σειράς, γιατί όλοι οι λαοί σκύβανε το κεφάλι μπροστά του. Όχι κι όλοι, γιατί ουδείς προφήτης στον τόπο του… Το δημοτικό συμβούλιο Νάξου απέρριψε με ψήφους 14-11 την πρόταση του Σχολικού Συμβουλίου, προς μετονομασία του Γενικού Λυκείου Νάξου σε ΓΕΛ ΝΑΞΟΥ “ΜΑΝΩΛΗΣ ΓΛΕΖΟΣ”!….."
Πηγή
το εύτακτο σκεπτικό της απόρριψης:
«το Σχολικό Συμβούλιο δεν επικοινώνησε καλά την πρόταση»
η μνήμη του δεν χωράει ακόμα στους τοίχους των δημόσιων κτηρίων
που επανειλημμένα φιλοξενήθηκε ως χαρισματικός ομιλητής και ως πατριωτικό σύμβολο
αυτή η μνήμη ας ανεμίσει, όσο το επιτρέψουν οι καλοκαιρινοί άνεμοι των Κυκλάδων, στα κάγκελα της εισόδου
… δεν μπορώ παρά να χαιρετίσω την κατάθεση διακομματικής ερώτησης στη Βουλή (της πρώτης διακομματικής ερώτησης εδώ και έτη πολλά!), για να δοθεί το όνομα του Μανώλη Γλέζου στο Γενικό Λύκειο Νάξου.
Την υπέγραφαν δέκα βουλευτές από τέσσερα κόμματα:
Νίκος Φίλης, Νίκος Βούτσης, Νίκος Συρμαλένιος και Μερόπη Τζούφη από τον ΣΥΡΙΖΑ, Ντόρα Μπακογιάννη από τη Νέα Δημοκρατία, Χαρά Κεφαλιδου, Χάρης Καστανίδης και Οδυσσέας Κωνσταντινοπουλος από το Κίνημα Αλλαγής, Κλέων Γρηγοριάδης και Κρίτων Αρσένης από το ΜέΡΑ25.
Αν θυμάστε καλά, είχε τεθεί προ καιρού το ζήτημα από το Σχολικό Συμβούλιο στο δημοτικό συμβούλιο Νάξου και Μικρών Κυκλάδων και η απάντηση (με ψήφους 14 προς 11) του δημοτικού συμβουλίου ήταν αρνητική. Με δικαιολογίες διάφορες μπούρδες του τύπου:
«Δεν μπορούμε να παραβλέψουμε πως η μεταπολεμική ιστορία του Γλέζου ήταν σ’ έναν συγκεκριμένο πολιτικό χώρο και αποτέλεσε το έμβλημά του». «Θέλει χρόνο προκειμένου να ωριμάσει το θέμα της προσωνυμίας. Να το αγκαλιάσει η κοινωνία, να γίνουν ζυμώσεις. Πρέπει να είμαστε ενωτικοί, η κοινωνία έχει διχαστεί. Η παιδεία πρέπει να ενώνει όχι να χωρίζει». «Σώνει και καλά, σε ενάμισι μήνα ν’ αποφασίσουμε για την προσωνυμία». «Δίνουμε πολιτική χροιά στο πρώτο σχολείο του τόπου».
Τώρα λοιπόν το ξαναπιάσανε το νήμα οι βουλευτές με τις βουλευτίνες και προς τιμήν της η Νίκη Κεραμέως το έκανε αποδεκτό το αίτημά τους. Το λύκειο της Νάξου θα το λένε πλέον «Μανώλης Γλέζος». Τελεία. Τελεία και παύλα!
Μια αρχή άραγε; Ένα λιθαράκι, που θα λέγανε και οι παλαιότεροι; Δεν ξέρω, δεν κατέχω και προβλέψεις δεν κάνω. Αλλά θα προτιμούσα χίλιες φορές να σκέφτομαι πως η μνήμη του μεγάλου αγωνιστή μας ένωσε, παρά να ασκούμαι σε κοκορομαχίες ανά τα media για το ποιος είναι και ποιος δεν είναι πιο αντιφασίστας. Αμήν.
απόσπασμα απ το κείμενο του δημοσιογράφου Χρ. Ξανθάκη, που τόχει καμάρι πως πέρασε απ το Φυσικό Αθηνών, στο newpost.gr
Συνάδελφοι αν και είχα σκοπό να σχολιάζω μόνον τα της φυσικής,
είναι κρίμα να μην θυμάται ποτέ, κανένας τον Λάκη Σάντα… ίσως για το παρακάτω λόγο, με τα δικά του λόγια:
«Δεν κυνηγάω ποτέ τη δημοσιότητα, γιατί θεωρώ ότι έχει εξευτελιστεί το ζήτημα πάρα πολύ. Την αντίσταση δεν την κάναμε μόνο εμείς, έχουν σκοτωθεί χιλιάδες παλικάρια, γυναίκες και άνδρες».
Η ιστορία είναι πραγματική.
Από τη Ρωσία έρχεται μία κυρία Ελληνοπόντια, πολίτης της Σοβιετικής Ένωσης την εποχή που κατέβηκε η σημαία. Η εξαδέλφη της (και θεία μου) την ξεναγεί μεταξύ άλλων και στην Ακρόπολη. Ζητάει να δει το σημείο στο οποίο κατέβηκε η σημαία.
Εξηγεί ότι το κατέβασμά της είχε μεγάλη επίδραση στην Ρωσία τότε. Ότι ήταν σε όλα τα στόματα.
Η απόφαση που ανακλήθηκε και το σκεπτικό της ανάκλησης ήταν…….
καλησπέρα,
η Ιστορία στέκεται με συμπάθεια απέναντι στους ολιγόλογους, που δεν διεκδικούν. Τους επαναφέρει στο προσκήνιο για να συνετίσει αυτούς που ξεχώρησαν ως πρωταγωνιστές, όταν «διαπράττουν ύβριν»
μια σχετική αφήγηση σε δυο πράξεις, μια μυθική και μια ερμηνευτική
πρώτη πράξη
αναφέρεται πως ο Κουκίδης ήταν ένας δεκαεπτάχρονος Εύζωνας που είχε καθήκοντα σκοπιάς στην Ακρόπολη των Αθηνών την 27η Απριλίου 1941, την ημέρα που τα γερμανικά στρατεύματα μπήκαν στην Αθήνα. Τα στρατεύματα των Ναζί τον διέταξαν να παραδώσει την ελληνική σημαία και να αναρτήσει τη ναζιστική. Ο Κουκίδης δεν υπάκουσε και, υπέστειλε την ελληνική σημαία, τυλίχτηκε με αυτή και πήδηξε από την Ακρόπολη προς το θάνατό του. Ωστόσο, αμφισβητείται ακόμη και η ίδια η ύπαρξη του Κουκίδη. Η αμφισβήτηση αυτή προέρχεται κυρίως από το γεγονός ότι ύστερα από σχετικές έρευνες, δεν βρέθηκε κανένα στοιχείο για στρατιώτη ή εύζωνα με αυτό το όνομα στα σχετικά στρατιωτικά αρχεία (Βικιπαίδια) & ο ανύπαρκτος ήρωας Κουκίδης
δεύτερη πράξη
η στάση του Μανώλη Γλέζου για την ύπαρξη Κουκίδη: "Εμείς ως αντιστασιακοί προτείνουμε ανεξαρτήτως των στοιχείων που θα φέρουν ή δεν θα φέρουν οι έρευνες, να ονομάσουμε από τώρα (την πλατεία κάτω απ την Ακρόπολη από τη μεριά της Πλάκας, στην οδό Θρασύλλου) πλατεία Κώστα Κουκίδη. Γιατί καμιά φορά και το θρύλο χρειάζεται να τον τιμούμε όπως και τα γεγονότα" (ξανά απ την Βικιπαίδια)
ο ερευνητής -δημοσιογράφος Δημήτρης Ψαρράς, που συνεισέφερε καθοριστικά στοιχεία στη δίκη της Χρυσής Αυγής σχολιάζει επικριτικά:
με την κίνηση αυτή … επιβραβεύτηκαν οι προσπάθειες της ακροδεξιάς που αγωνίστηκε επί χρόνια να επιβάλει έναν "δικό" της ήρωα, τον εθνικόφρονα στρατιώτη που πριν από τον κομμουνιστή Γλέζο και με τρόπο δραματικότερο από αυτόν πάλεψε και έπεσε για την τιμή του ύψιστου εθνικού συμβόλου. … η αριστερά έχανε έτσι στο επίπεδο του συμβολισμού την αναμφισβήτητη μέχρι πρότινος αίγλη που της είχε χαρίσει ο πραγματικός ηρωισμός του Μανόλη Γλέζου και του Λάκη Σάντα
η αναμνηστική πλάκα, απ το προσωπικό μου αρχείο
ενώ οι υπέρμαχοι και οι ενάντιοι της ιστορικής αναθεώρησης διαγκωνίζονται για την τεκμηρίωση ενός θρυλούμενου συμβάντος, η αναμφισβήτητη ζώσα Ιστορία, ο Μανώλης, δίνει μια ευκαιρία στην αναθεώρηση
για να καλοπιάσει αυτούς που την γράφουν, επιλέγοντας το ρόλο του άχρωμου συμβόλου;
γιατί εκτίμησε ότι οι αφηγήσεις χωρίς καθημερινή επικαιροποίηση καταλήγουν παραμύθια;
γιατί ένοιωθε ότι από το 2000 που παίχτηκε η δεύτερη πράξη είχε ακόμα 20 χρόνια τράτο για να αποκαθηλώσει με τη δράση του τις νάιλον σημαίες του ευδαιμονισμού και τις κρίσης που συνεπαγόταν αυτή η κατάσταση;
η διακομματική συναίνεση σπανίζει και διαρκεί λίγο,
Μακεδονικός Αγώνας το 1903 – όχι οι «μακεδονομάχοι» του 2019,
Αλβανία 1940,
Εθνική Αντίσταση 1941 – 1942 – μετά προετοιμασία για εμφύλιο,
προχωρώ γρήγορα στο σήμερα,
οι τελευταίες μέρες της δίκης της Χρυσής Αυγής
και για το έλασσον, για τη μετονομασία ενός επαρχιακού σχολείου,
στο όνομα του Λάκη Σάντα και του επίσης συμμαθητή τους, του κινηματογραφικού κριτικού Αντώνη Μοσχοβάκου που δεν πρόκανε την τελευταία στιγμή και αυτών που τους έκρυψαν και εκείνων που πήραν κουράγιο απ την πράξη
και επειδή δεν χωρούν όλοι στην όψη του σχολείου, εκπροσωπούνται με το όνομα του Μανώλη
εγώ λέω επάξια και διαχρονικά
καληνύχτα παιδιά!
Κάποια μικρά….
-Την ερώτηση δεν θα την έλεγα ακριβώς διακομματική….όταν από το κυβερνών
κόμμα υπάρχει μόνο μία βουλευτής και αυτή είναι η κυρία Μπακογιάννη,
η οποία σε πολλά θέματα ακολουθεί διαφορετική γραμμή από αυτή του
κόμματός στο οποίο ανήκει…
-Δεν θα αποκαλύψω το πραγματικό όνομα του Χρήστου Ξανθάκη….Θα αποκαλύψω
όμως την ..ηλικία του….Πρωτοετής στο Φυσικό της Αθήνας το 1982…
-Κάθε δήμος τιμά πρόσωπα που εκφράζουν τις απόψεις του δημοτικού συμβούλιου
Στο δήμο Παλαιού Φαλήρου υπάρχει οδός με το όνομα του Λάκη Σάντα
-Τέλος είναι κρίμα κανείς να μην θυμάται πως στις 12 Οκτωβρίου 1944
απελευθερώθηκε η πρωτεύουσα Αθήνα….και είναι διπλά κρίμα τα ελληνόπουλα
να μεγαλώνουν με το Όχι ενός φιλογερμανού δικτάτορα και να μην γιορτάζουν
την απελευθέρωση και την ήττα του Ναζισμού στη χώρα τους….