Βασίλειος Παππάς

Ψάχνω την λίστα με τα ονοματα αν την έχεις προσθεσε την αν θες. Δεν την εχω βρει πουθενα.
Στο Chat GPT μου βγάζει δε αυτό ” Συνόψισμα ευρημάτων (μέχρι σήμερα, 24 Αυγούστου 2025):

Βρήκα τη δημόσια σελίδα του petition με τη σήμανση “Geneva, June 15th, 2025” και αναφορά σε 12.000 υπογραφές και στο νομικό σημείωμα στο CryptPad. Ωστόσο, δεν δημοσιεύεται ο πλήρης κατάλογος υπογραφών στη σελίδα· εμφανίζεται μόνο το κείμενο και λίγοι πρόσφατοι υπογράφοντες. Χωρίς πλήρη λίστα, δεν μπορώ να επαληθεύσω τα «37 από Ελλάδα». Στα επίσημα κανάλια του CERN για το Συμβούλιο Ιουνίου 2025 (19–20/06), δεν υπάρχει καμία μνεία σε παραλαβή ή συζήτηση συγκεκριμένου petition· οι ανακοινώσεις καλύπτουν τυπικά θέματα (MTP 2026–2030 κ.λπ.). Υπάρχουν δημόσιες αναρτήσεις που παραπέμπουν στο «legal opinion» υπέρ του petition, αλλά αυτό δεν ισοδυναμεί με επιβεβαίωση λίστας υπογραφών ή ελληνικών ονομάτων.”

εδώ θα βρείτε τα 1280 πλέον ονόματα…

https://cryptpad.fr/form/#/3/form/view/60d528e264b8e2fcceb3fa42bc209465/

Καλημέρα σε όλους. Επειδή ο σύνδεσμος που έδωσε ο Βασίλης δεν οδηγεί σε ελεύθερα προσβάσιμο αρχείο (τουλάχιστον σε μένα), εδώ μια εναλλακτική οδός.

Ευχαριστούμε Αποστόλη.
Οι δαίμονες του διαδικτύου…

Αν μου επιτρέπεται μια διευκρινιστική ερώτηση προς την κα Νάντσου.

Δεν δημοσιεύεται ο πλήρης κατάλογος υπογραφών, δεν μπορεί να επαληθευθούν 37 από την Ελλάδα, δεν υπάρχει καμία μνεία σε παραλαβή ή συζήτηση συγκεκριμένου petition, δεν ισοδυναμεί με επιβεβαίωση λίστας υπογραφών (όλα με έντονη γραφή).

Τι ακριβώς υπάρχει υπό αμφισβήτηση; Γιατί έχω την εντύπωση ότι κάτι αμφισβητείτε αλλά δεν το κάνετε σαφές. Μπορείτε να γίνετε σαφέστερη;

Ευχαριστώ πολύ Αποστόλη ο σύνδεσμος που έβαλες δίνει και τα ονόματα των ερευνητών.
ΥΓ. κ. Τσιλογιάννη πολύ συχνά κυκλόφορουν ειδήσεις που δεν είναι ακριβής. Για αυτό και πριν σχολιάσω, προσπαθω να βρω την αρχικη είδηση, ειδικά όταν αφορά εναν διεθνή οργανισμό. Βλέπετε κάτι κακό σε αυτο;

κα. Νάντσου άργησα να απαντήσω γιατι δεν πρόσεξα την απάντησή σας (έπρεπε να ανατρέξω στη συγκεκριμένη ανάρτηση, και το είχα παραλείψει τις τελευταίες ημέρες). Δεν βλέπω τίποτε το κακό στην αναζήτηση, προφανώς. Απλά όταν διάβασα το κείμενό σας κατάλαβα διαφορετικά πράγματα από αυτό που αναφέρετε. Απλά παρεξήγησα. Λυπάμαι γι’ αυτό και ζητώ συγγνώμη.

Σημαντική η προφορά του , συνετέλεσε να αναπτυχθεί ο φιλοσοφικός στοχασμός ώστε να επιτευχθεί βαθύτερη κατανόηση των ζητημάτων που αφορούν το χώρο των θετικών επιστημών.

Ο Πέτρος Παπακωνσταντίνου γράφει:

«Ταξιδεύοντας σε άγνωστους κόσμους με τον Ευτύχη Μπιτσάκη
«Φυσική, φυλάξου από τη μεταφυσική!» λέει ένα απόφθεγμα που αποδίδεται ευρέως και κατά πάσα πιθανότητα εσφαλμένα στον Ισαάκ Νεύτωνα, δεδομένου ότι ο θεμελιωτής της κλασικής φυσικής, εκτός από το τεράστιο επιστημονικό του έργο, ασχολήθηκε εκτενώς με τη θεολογία. Σε κάθε περίπτωση, η προτροπή είναι αμφιλεγόμενη.

Στην πιο χαλαρή και πιο γόνιμη εκδοχή της, θα μπορούσε να ερμηνευτεί ως κάλεσμα προς τους επιστήμονες να αφήνουν έξω από τη μελέτη του φυσικού κόσμου a priori παραδοχές θεολογικού ή άλλου μεταφυσικού χαρακτήρα, να βασίζονται μόνο στα πορίσματα της παρατήρησης, του πειράματος, της μαθηματικής επεξεργασίας των δεδομένων και επί τη βάσει αυτών να χτίζουν τις όποιες φυσικές θεωρίες τους. Αυτή άλλωστε ήταν, στο επίπεδο της επιστημολογίας, η μεγάλη επανάσταση που σηματοδότησε το ιστορικό άλμα προς τα εμπρός, από τους Σκοτεινούς Χρόνους του Μεσαίωνα, στην εποχή της Νεωτερικότητας.

Ωστόσο στην πιο στενή και άκρως προβληματική εκδοχή του, ο αφορισμός αυτός οδηγεί στον απόλυτο διαχωρισμό της επιστήμης από τη φιλοσοφία- δεν είναι λίγοι μάλιστα εκείνοι που διακήρυξαν ότι η πρόοδος των φυσικών επιστημών σήμανε τον θάνατο της φιλοσοφίας. Υπό αυτή την οπτική, ο επιστήμονας καλείται να περιοριστεί στο (ολοένα και πιο στενό, λόγω της αυξανόμενης εξειδίκευσης) ερευνητικό του πεδίο, στις μετρήσεις και τους υπολογισμούς του, αποφεύγοντας οποιαδήποτε γενίκευση. Οι φιλοσοφικές αναζητήσεις πάνω στις μεγάλες ανατροπές που έφεραν τον τελευταίο αιώνα οι φυσικές επιστήμες (Σχετικότητα, Κβαντική Φυσική, Γενετική κ.α.) και ο προβληματισμός για τα όρια και τις θεμελιώδεις αρχές των επιστημών θεωρούνται, από αυτό το ρεύμα σκέψης, έργο αποτυχημένων επιστημόνων, αργόσχολων ή, στην καλύτερη περίπτωση, κάτι παντελώς αδιάφορο για την επιστήμη.

Μαρξιστής διανοούμενος με διεθνή αναγνώριση, ο Ευτύχης Μπιτσάκης βρέθηκε σε όλη την μακρόχρονη και δημιουργική πνευματική του διαδρομή στην πρωτοπορία της αντιπαράθεσης με αυτή τη νοοτροπία που καταδικάζει τους φυσικούς επιστήμονες σε πνευματική αναπηρία. Τον γνώρισα ως δευτεροετής φοιτητής στο Φυσικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών το ακαδημαϊκό έτος 1977-78, όταν ήταν η ψυχή μιας καινοτόμου πρωτοβουλίας που διήρκεσε μέχρι το 1982. Κάθε Τετάρτη βράδυ, διδάσκοντες και φοιτητές συγκεντρώνονταν στο Μεγάλο Αμφιθέατρο του Μεγάρου Φυσικής, στη Σόλωνος, για να ακούσουν την πνευματική αφρόκρεμα της εποχής στα πεδία της Φυσικής, των Μαθηματικών, της Βιολογίας και της Φιλοσοφίας, στο πλαίσιο τεσσάρων κύκλων διαλέξεων με τίτλο «Θεμέλια των Επιστημών». Οι διαλέξεις, που συχνά συνοδεύονταν από ζωηρές συζητήσεις και αντιπαραθέσεις, είχαν στόχο να ανοίξουν ευρύτερους ορίζοντες πέρα από τα στενά σύνορα της αναπόφευκτης επιστημονικής εξειδίκευσης, να ενισχύσουν τις γέφυρες ανάμεσα στους διάφορους επιστημονικούς κλάδους, να προσφέρουν γνώση για την ιστορική εξέλιξη των επιστημών και να ανοίξουν προβληματισμούς για τα εννοιολογικά θεμέλια, τα όρια και τις πιθανές υπερβάσεις των επικρατουσών θεωριών.

Εκείνη την εποχή, το Φυσικό Τμήμα του Πανεπιστήμιου της Αθήνας ζούσε εξαιρετικά γόνιμες στιγμές. Νέοι καθηγητές, με εξαιρετικές σπουδές και ερευνητικό έργο σε φημισμένα πανεπιστήμια της Ευρώπης και της Αμερικής, είχαν έρθει πρόσφατα στην Ελλάδα, φέρνοντας μαζί τους έναν αέρα καινοτομίας. Το φοιτητικό κίνημα, στον απόηχο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου και της πτώσης της χούντας, βρισκόταν στο ζενίθ της ισχύος και του ριζοσπαστισμού του- ειδικά ο σύλλογος του Φυσικού «Δημόκριτος» ήταν από τους ισχυρότερους της Ελλάδας, με έντονη παρουσία σε πληθώρα πεδίων (μορφωτικές πρωτοβουλίες, μουσικό συγκρότημα, τμήμα φωτογραφίας, κινηματογραφικές εκδηλώσεις, εκδρομές κ.α.). Φοιτητές, καθηγητές και βοηθοί- επιμελητές είχαν συγκροτήσει Τριμερή Επιτροπή, που συνεδρίαζε τακτικά και μάλιστα επεξεργάστηκε νέο πρόγραμμα σπουδών, παρά την έντονη αντίδραση της κοσμητείας και της πρυτανείας.

Καρπός αυτής της ευνοϊκής συγκυρίας ήταν τα «Θεμέλια των Επιστημών», μια εμπειρία που επέδρασε καταλυτικά σε όσους τη ζήσαμε. Θυμάμαι ακόμη τη ζωηρή εντύπωση που μου έκαναν διαλέξεις εξαιρετικών πανεπιστημιακών δασκάλων στους οποίους είμαι πάντα ευγνώμων, όπως του Νίκου Αντωνίου για τις συμμετρίες στη Φύση και τον μαγικό κόσμο των στοιχειωδών σωματιδίων, του Κώστα Καρούμπαλου για τη σημασία της Πληροφορίας στις τηλεπικοινωνίες, την έμβια ύλη και τη Θεωρία του Χάους, του Στέλιου Νεγρεπόντη για τη μεγάλη επανάσταση του Καντόρ στα Μαθηματικά, του Κώστα Κριμπά για τη Γενετική, του Φώτη Καφάτου για τη Μοριακή Βιολογία.

Στο ίδιο ύψος στεκόταν η συναρπαστική διάλεξη του Ευτύχη Μπιτσάκη για τα εννοιολογικά θεμέλια της Κβαντικής Φυσικής και τα μεγάλα φιλοσοφικά ερωτήματα που εγείρει. Ήταν εκείνος που άνοιξε τα «Θεμέλια των Επιστημών» με μια εισαγωγική ομιλία που συγκίνησε πολλούς στην ακροτελεύτια παράγραφο:

«Ζούμε στην πόλη όπου γεννήθηκε η φιλοσοφία. Αντίξοες ιστορικές συνθήκες ξέραναν πριν από αιώνες το δέντρο της γνώσης και το πουλί της Αθηνάς εγκατέλειψε τον τόπο που το είχε τιμήσει. Το τσιμέντο και το καυσαέριο- πραγματικότητες και σύμβολα ενός νέου, απνευματικού τρόπου ζωής- ολοκληρώνουν, μέσα από άλλες διαδικασίες, το έργο προηγούμενων εποχών. Παρ’ όλα όσα υποβαθμίζουν τη ζωή μας, μπορούμε άραγε να ελπίσουμε ότι ο φιλοσοφικός λόγος θα ξαναγεννηθεί σε αυτή την πόλη; Πιστεύω πως το ερώτημα μας απασχολεί όλους».

Η σχέση μου με τον Ευτύχη, από τη στιγμή που τον γνώρισα, δεν ήταν μόνο σχέση φοιτητή- καθηγητή, αλλά και σχέση μεταξύ δύο συντρόφων στο κομμουνιστικό κίνημα. Ως νεαρός Κνίτης έβλεπα με θαυμασμό και σεβασμό τον παλιό ΕΠΟΝίτη που φυλακίστηκε, πήγε εξορία, αναγκάστηκε να διακόψει τις σπουδές του, πέρασε κάποια διαστήματα σε δουλειές που δεν θα επέλεγε ή στην ανεργία, παραμένοντας πάντα πιστός στις επαναστατικές του αρχές, χωρίς να κάνει δήλωση μετανοίας. Τον άνθρωπο που μεγάλωσε στο Κάδρος, ένα ημιορεινό χωριό του νομού Χανίων, έζησε τα παιδικά του χρόνια σε αγροτικό περιβάλλον, αλλά κατάφερε, παρόλες τις αντιξοότητες, να μορφωθεί και να διδάξει στο Παρίσι, παραμένοντας στις επάλξεις του αγώνα- μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ από το 1968 έως το 1973 και της διοίκησης του Κέντρου Μαρξιστικών Ερευνών από το 1976 μέχρι το 1989.

Στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης, τα φιλοσοφικά ερωτήματα που έθεταν επί τάπητος οι επαναστάσεις της Σχετικότητας και (κυρίως) της Κβαντικής Φυσικής απασχολούσαν ζωηρά μεγάλο μέρος των αριστερών φοιτητών, καθώς βρίσκονταν στο κέντρο της αντιπαράθεσης μεταξύ των μαρξιστικών και των αστικών ρευμάτων στο πεδίο της θεωρίας. Όσοι είχαμε παρόμοιες ανησυχίες, ανατρέχαμε στο «Αντι- Ντύριγνκ» και τη «Διαλεκτική της Φύσης» του Ένγκελς, τον «Υλισμό και Εμπειριοκριτικισμό» και τα «Φιλοσοφικά Τετράδια» του Λένιν, για να βρούμε κάποια σημεία αναφοράς, παρότι ο πρώτος δεν πρόλαβε να ζήσει αυτές τις δύο επιστημονικές επαναστάσεις, ενώ ο δεύτερος τις γνώρισε μόλις στο ξεκίνημά τους. Μάθαμε ότι οι σύντροφοι του Λένιν στην ηγεσία των μπολσεβίκων δεν μπορούσαν να καταλάβουν τι τον είχε πιάσει και ξημεροβραδιαζόταν στις βιβλιοθήκες της Βιέννης, της Γενεύης και του Λονδίνου όταν ο κόσμος καιγότανε (μετά την ήττα της επανάστασης του 1905 για το πρώτο βιβλίο και μετά την έκρηξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου για τα Τετράδια), για να εισπράξουν την απάντηση ότι «χωρίς επαναστατική θεωρία δεν υπάρχει επαναστατική πράξη».

Εκείνα τα χρόνια, τα βιβλία του Ευτύχη Μπιτσάκη ήταν από τα ελάχιστα, διεθνώς αναγνωρισμένα έργα που κυκλοφορούσαν στην Ελλάδα (στην περίπτωσή του μεταφρασμένα από τα γαλλικά), επιχειρώντας μια διαλεκτική θεώρηση της σύγχρονης φυσικής από μαρξιστική σκοπιά. Αναφέρομαι στο «Φυσική και Φιλοσοφία», που εκδόθηκε το 1965 με το ψευδώνυμο Κώστας Πολίτης, το «Διαλεκτική και Νεότερη Φυσική» (1974) και το «Η φύση στη διαλεκτική φιλοσοφία» (την ίδια χρονιά). Ακολούθησαν άλλα, εξίσου σημαντικά έργα στο πεδίο της επιστημολογίας και της ιστορίας των φυσικών θεωριών, όπως «Η δυναμική του ελάχιστου» (1980), «Το αειθαλές δέντρο της Γνώσης» (1995), «Η εξέλιξη των θεωριών της Φυσικής» (2008) και «Χώρος και Χρόνος» (2014). Το πρωτοποριακό έργο του Ευτύχη Μπιτσάκη στην επιστημολογία είχε την αντανάκλασή του σε ημερίδες και συνέδρια που οργάνωσε με τη συμμετοχή ξένων επιστημόνων στην Ελλάδα, κάποια από τα οποία φιλοξένησε το Γαλλικό Ινστιτούτο, στο αμφιθέατρο της οδού Σίνα, με εξαιρετική επιτυχία.

Στις ζωηρές συζητήσεις που προκαλούσαν το έργο και οι πρωτοβουλίες του Ευτύχη δεν έλειψαν, φυσικά, οι αντιγνωμίες και αντιπαραθέσεις. Προσωπικά δεν πείστηκα για την κλίση του προς τη σχολή των ντε Μπρέιγ και Μπομ, που εισηγούνταν μια εναλλακτική, απολύτως αιτιοκρατική θεμελίωση της Κβαντικής Μηχανικής βάσει ενός συστήματος «λανθανουσών παραμέτρων», ούτε για την προτίμησή του προς τις θεωρίες του «στατικού σύμπαντος» στη θέση του μοντέλου της Μεγάλης Έκρηξης (Big Bang), δεδομένης της ασυμφωνίας των εν λόγω εναλλακτικών μοντέλων με τα πειραματικά και αστρονομικά δεδομένα. Σε κάθε περίπτωση, συμφωνούσαμε ότι οι καθιερωμένες θεωρίες της Κβαντικής Φυσικής και της Κοσμολογίας έχουν συγκεκριμένα όρια και αναπάντητα ερωτήματα, και ότι η τελική απάντηση θα δοθεί μετά από νέα δεδομένα της παρατήρησης και του πειράματος, με τις καινούργιες επαναστάσεις που θα πυροδοτήσουν στη θεωρία. Το ουσιώδες είναι ότι ο Ευτύχης έθεσε επί τάπητος τα καίρια ερωτήματα, προσφέροντας πλούσια τροφή για δημιουργική σκέψη.

Στα 82 χρόνια που μεσολάβησαν από τη στιγμή που εντάχθηκε στην ΕΠΟΝ, ενώ η Ελλάδα στέναζε ακόμη κάτω από την μπότα των Ναζί, μέχρι το τέλος της ζωής του, ο Ευτύχης Μπιτσάκης υπήρξε αθεράπευτα κομματικός. Πιστός οπαδός της λενινιστικής γραμμής, πίστευε ότι μόνο ένα εργατικό κόμμα νέου τύπου μπορεί να εξασφαλίσει την αναγκαία ενότητα επαναστατικής θεωρίας και πράξης, χωρίς την οποία η υπόθεση του κοινωνικού μετασχηματισμού δεν θα έχει τύχη. Με αυτή την πεποίθηση, έδινε τις μάχες του επί τεσσεράμισι δεκαετίες μέσα από τις γραμμές του ΚΚΕ, χωρίς όμως ποτέ να απαλλοτριώνει την κριτική του ματιά. Ήδη το 1981, το βιβλίο του «Θεωρία και Πράξη», που έθιγε θέματα- ταμπού για τον πολιτικό του χώρο, όπως τα κακώς κείμενα του λεγόμενου «υπαρκτού σοσιαλισμού», προκάλεσε πολύ ζωηρές συζητήσεις και του στοίχισε δημόσιες επικρίσεις από την κομματική ηγεσία.

Τη θυελλώδη περίοδο 1989-90, με τη σύμπραξη του ΚΚΕ και του Συνασπισμού της Αριστεράς στις κυβερνήσεις Τζαννετάκη και Ζολώτα και την κατάρρευση του «υπαρκτού σοσιαλισμού» να έχουν βυθίσει την Αριστερά σε υπαρξιακή κρίση, ο Ευτύχης Μπιτσάκης ακολούθησε τα στελέχη της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ και την ηγεσία της ΚΝΕ που διαχώρισαν τη θέση τους και ίδρυσαν το Νέο Αριστερό Ρεύμα (ΝΑΡ) με πρόταγμα την κομμουνιστική επαναθεμελίωση. Παρά τις όχι λίγες ενστάσεις του για θέσεις και πρακτικές του νέου πολιτικού του φορέα, παρέμεινε πιστός, ενεργό μέλος του ΝΑΡ και της μετέλιξής του, της Κομμουνιστικής Απελευθέρωσης, μέχρι τα στερνά του.

Αν και η επαγγελματική του ενασχόληση με τις φυσικές επιστήμες, τα μαθηματικά και τη φιλοσοφία θα ήταν ικανές να γεμίσουν δύο και τρεις ζωές άλλων διανοούμενων, ο Ευτύχης δεν μπόρεσε ούτε για μια στιγμή να απαλλαγεί από το μικρόβιο της πολιτικής, παρότι δεν υπήρξε ποτέ επαγγελματίας πολιτικός. Από τις στήλες αρχικά της Αυγής, του Ριζοσπάστη στη συνέχεια κι έπειτα του ΠΡΙΝ, της Εποχής και αστικών εφημερίδων, συμμετείχε στη δημόσια αντιπαράθεση για τα σημαντικά προβλήματα της εκάστοτε συγκυρίας.

Εξίσου πολυδιάστατη είναι η συγγραφική του δραστηριότητα. Τον Ιανουάριο του 1989 εκδόθηκε από τη Σύγχρονη Εποχή το από πολλές απόψεις προφητικό βιβλίο του «Ρήξη ή Ενσωμάτωση», όπου προσπαθούσε να ψηλαφίσει τις αιτίες της κρίσης του «υπαρκτού σοσιαλισμού» και υπέβαλε σε αυστηρή κριτική τα κατά κανόνα δεξιά λάθη του ΚΚΕ από τον Λίβανο και μετά, στέλνοντας έμμεσα αλλά με σαφή τρόπο προειδοποιήσεις για όσα επρόκειτο να ακολουθήσουν. Στο «Ένα φάντασμα πλανιέται» (1992) επιχείρησε μια πιο εμπεριστατωμένη ανάλυση και ερμηνεία του γραφειοκρατικού φαινομένου που οδήγησε στον εκφυλισμό τα καθεστώτα που προέκυψαν από την Οκτωβριανή Επανάσταση και τη νίκη του Κόκκινου Στρατού στον αντιφασιστικό αγώνα. Στην «Ανθρώπινη Φύση- Για έναν κομμουνισμό του πεπερασμένου» (2013) καταπιάστηκε με το θεμελιώδες ερώτημα κατά πόσον η ιστορικά διαμορφωμένη φύση του κοινωνικού ανθρώπου είναι συμβατή με την κατάργηση της ιδιοκτησίας, την υπέρβαση του κράτους και την κοινωνική αυτοδιαχείριση, που βρίσκονται στην καρδιά του κομμουνιστικού σχεδίου.

Η γραφή του Ευτύχη- στις δημοσιογραφικές επιφυλλίδες, στα πολιτικά του δοκίμια, αλλά και στα επιστημονικά του έργα- διακρίνεται για την απλότητα και τη σαφήνειά της. Τον θυμάμαι σε κομματικές συνεδριάσεις να πνέει μένεα για τις σκοτεινές, μακροπερίοδες φράσεις σε κομματικά έντυπα, εισηγήσεις και αποφάσεις, λέγοντάς μας ότι βασανίζουμε τον κόσμο και ότι οι μπερδεμένες φράσεις κρύβουν μπερδεμένα μυαλά. Οι φοιτητές του Φυσικού στο πανεπιστήμιο της Αθήνας που παρακολουθούσαν το μάθημά του στη δεκαετία του 70 και της Φιλοσοφικής Σχολής του πανεπιστημίου των Ιωαννίνων, όπου δίδαξε ως τακτικός καθηγητής από το 1981 ως το 1993, ευεργετήθηκαν από το χάρισμα του δάσκαλου που μπορεί να μιλάει με απλό τρόπο και σε κατανοητή γλώσσα για τις πιο περίπλοκες έννοιες. Το βιβλιαράκι του «Τι είναι Φιλοσοφία» (1984) εξακολουθεί και σήμερα να αποτελεί ιδανική εισαγωγή για όσους αποφασίζουν να ξεκινήσουν διανοητικά ταξίδια σε αυτή την ήπειρο της γνώσης.

Υποπτεύομαι ότι το πιο αγαπημένο παιδί του Ευτύχη, εννοείται μετά τον Γιάννη, πρέπει να ήταν η «Ουτοπία», το θεωρητικό περιοδικό που ο ίδιος ίδρυσε και διηύθυνε το 1992 και έμελλε να συνεχίσει να το κάνει με αξιοθαύμαστο πείσμα επί τρεις δεκαετίες. Σε μια στιγμή όπου τα κυρίαρχα ρεύματα κήρυσσαν τον θάνατο του μαρξισμού, ο Ευτύχης βάλθηκε να δημιουργήσει ένα περιοδικό του επαναστατικού, μη δογματικού μαρξισμού που άφησε εποχή με την ποιότητα και την ευρύτητα της θεματολογίας του. Τίποτα το ανθρώπινο δεν του ήταν ξένο, όπως θα έλεγε ο Μαρξ. Αφιερώματα σε φιλόσοφους, ποιητές και καλλιτέχνες, στη θεωρία των επιστημών (βεβαίως), σε ιστορικά ορόσημα όπως ο Οκτώβρης του ’17, η Κομμούνα του Παρισιού και ο Μάης του ’68, στον κινηματογράφο, στην λαϊκότητα, στο οικολογικό πρόβλημα (για το οποίο ο Ευτύχης έδειξε από πολύ νωρίς ευαισθησία όσο ελάχιστοι στο χώρο μας), στην κοινωνική ανθρωπολογία, στην πολιτική οικονομία και στα τεράστια προβλήματα που έθεσε η μεγάλη κρίση του 2008- 2015 ανέδειξαν την Ουτοπία σε μια μάχιμη έπαλξη του μαρξισμού, με μεγάλη εμβέλεια. Σημαντική ήταν και η συμβολή της ζωγράφου Μαρίας Κοκκίνου, που έβαζε πάντα τις δικές της πινελιές (κυριολεκτικά) στα τεύχη του περιοδικού, όπως και σε βιβλία του συζύγου της.

Στο περίφημο «κογκλάβιο» της οδού Μαυρομιχάλη, όπως αποκαλούσε ο Ευτύχης τη συντακτική επιτροπή του περιοδικού, γνώρισα από πρώτο χέρι άλλες ποιότητες αυτού του χαρισματικού ανθρώπου. Την ισχυρή συναισθηματική νοημοσύνη του, την ικανότητά του να ακούει, να καταλαβαίνει τα κίνητρα και τις ευαισθησίες των άλλων και να παίρνει ό,τι καλύτερο από αυτούς, σεβόμενος τις ενστάσεις ή και τις ιδιοτροπίες τους. Χάρη σε αυτά τα χαρίσματα, κατάφερε να μαζέψει γύρω από την Ουτοπία ένα αξιόλογο δυναμικό διανοουμένων και επιστημόνων που απλώνονταν σε ένα ευρύ ιδεολογικό φάσμα. Μπορεί ο ίδιος να μην υποχωρούσε καθόλου εύκολα από τις απόψεις που είχε διαμορφώσει σε οποιοδήποτε θέμα, αλλά ποτέ δεν θα επέβαλε ως αποκλειστική την άποψή του, ούτε θα απέρριπτε ένα άρθρο για την Ουτοπία μόνο και μόνο επειδή δεν συμφωνούσε απολύτως μαζί του.

Στο πέρασμα των δεκαετιών είχα την τύχη να γνωρίσω τον Ευτύχη και σε πιο προσωπικές στιγμές- στο σπίτι του, στον Βύρωνα, μαζί με τις Μαρίες μας, στο Κάδρος, όπου μας κερνούσε «τίμια», όπως έλεγε, τσικουδιά και κάναμε βόλτες στο όμορφο περιβόλι του με τις κατσούνες μας, στα Τεμένια, στη ταβέρνα του Προκόπη, όταν μοιράζαμε το δρόμο ανάμεσα στο δικό μας χωριό των καλοκαιρινών διακοπών και το δικό του- και πάει λέγοντας. Ο Ευτύχης που γνώρισα ήταν ένας άνθρωπος ευγενής, ευθύς και φιλόξενος, χωρίς σκοτεινές γωνίες, συγκρατημένος, λιτός και περήφανος όπως οι περισσότεροι ορεσίβιοι, χωρίς πολλές- πολλές διαχύσεις (απέφευγε τους ασπασμούς θεωρώντας τους κατάλοιπο της ανθρωποφαγίας, όπως σκωπτικά μας έλεγε), αλλά από κάθε άποψη αξιαγάπητος.

Με όλα τα χρόνια που κουβαλούσε στην πλάτη του, ο Ευτύχης που γνώρισα, θαύμασα και αγάπησα εξακολουθούσε να κουβαλάει μέσα του εκείνο το μικρό παιδί που κοίταζε τα αστέρια στον νυχτερινό ουρανό του Κάδρου   κι ύστερα άνοιξε τα φτερά του, ταξίδεψε σε αυτόν τον κόσμο τον μικρό, τον μέγα και μας ξενάγησε σε άλλους, μαγικούς κόσμους, της Φύσης, της σκέψης και του αγώνα. «Εν αρχή ήν το θαυμάζειν», έγραψε στον πρόλογο του βιβλίου του «Ύλη και Πνεύμα», το 2011. Θα του είμαστε για πάντα ευγνώμονες που σε αυτούς τους σκοτεινούς καιρούς ενός γερασμένου κόσμου,  μας βοήθησε να κρατήσουμε αναμμένη στην ψυχή μας τη φλόγα του παιδιού που θαυμάζει, αναρωτιέται κι ετοιμάζεται να πετάξει στα ανεμοδαρμένα ύψη της επαναστατικής ουτοπίας».

‘Γνωρίζουμε τον κόσμο αλλάζοντάς τον, αλλά για να τον αλλάξουμε πρέπει να τον γνωρίζουμε όσο βαθύτερα γίνεται’. Συνέντευξη στην Αναστασία Καλαφάτη το 2014.

Ευχαριστούμε Γιώργο, μας ξαναγνώρισες τον Ευτύχη.

Γράφει ο διακεκριμένος Έλληνας κοσμολόγος Μάνος Σαριδάκης (ΕΑΑ)

Με αφορμή το θάνατο του Ευτύχη Μπιτσάκη άνοιξε μια ωραία συζήτηση για τη θέση του (και τη θέση του μαρξισμού) ως προς τη Διαστολή του Σύμπαντος και τη Μεγάλη Έκρηξη. Κοιτάξτε. Το λάθος του Ευτύχη (του το είχα επισημάνει δεκάδες φορές), όπως και πολλών μαρξιστών του Σοβιετικού ρεύματος, είναι ότι δεν δέχονται της Διαστολή του Σύμπαντος, τη διαστολή του ίδιου του χωρόχρονου δηλαδή, παρόλο που αυτή χιλιο-επιβεβαβιώνεται από έναν τεράστιο όγκο ανεξάρτητων και διαφορετικών παρατηρησιακών δεδομένων. Δεν βλέπω γιατί αυτό δεν συνάδει με τον διαλεκτικό υλισμό όπως λένε, το ακριβώς αντίθετο, είναι εξαιρετικά διαλεκτική η αλληλεπίδραση του χωρόχρονου με την ύλη, που τον καθιστά δυναμικό αντί για στατικό. Τα πάντα μεταβάλλονται και εξελίσσονται μέσα στο Σύμπαν, ακόμα και ο ίδιος ο χωρόχρονος.
Εκεί που ο Μπιτσάκης έχει απόλυτο δίκιο, και που έδωσε μεγάλες μάχες, είναι ενάντια στη θεωρία της Μεγάλης Έκρηξης (Big Bang) με την έννοια της Δημιουργίας. Δεν προκύπτει από κανένα επιστημονικό δεδομένο ότι τα πάντα δημιουργήθηκαν τη χρονική στιγμή μηδέν, είναι ένα εξωεπιστημονικό και φιλοσοφικά επικαθοριζόμενο εισαγόμενο στοιχείο στη θεωρία. Γιατί απλούστατα πηγαίνοντας προς τα πίσω στο χρόνο υπάρχει ένα σημείο, ένα τρισεκατομμυριοστό του τρισεκατομμυριοστού του τρισεκατομμυριοστού του δισεκατομμυριοστού του δευτερολέπτου μετά τη “Μεγάλη Έκρηξη” (χρόνος Planck) που όλη η φυσική που ξέρουμε καταρρέει και επομένως δεν έχουμε τη γνώση να κατανοήσουμε και να περιγράψουμε τι έγινε πιο πίσω. Παράλληλα, ο Μπιτσάκης επισημαίνει διαρκώς ότι είναι μέγα λάθος να ταυτίζουμε το όλον Σύμπαν με το παρατηρήσιμο Σύμπαν, δηλαδή με το τμήμα του όλου Σύμπαντος που μπορούμε να παρατηρούμε. Και αυτά είναι κάτι που πλέον τα αποδέχεται η πλειονότητα των θεωρητικών φυσικών και κοσμολόγων.
Συνελόντι ειπείν: Το ότι έγινε “Έκρηξη” και το Σύμπαν διαστέλλεται είναι αδιαμφισβήτητο και ο μαρξισμός πρέπει να το αποδεκτεί (και ίσα ίσα που είναι τρομερά διαλεκτικό), αλλιώς γινόμαστε δογματικοί ιδεαλιστές. Το ότι ήταν “Μεγάλη”, με την έννοια της μίας και μοναδικής που “δημιούργησε” το Σύμπαν, δεν προκύπτει από κανένα επιστημονικό δεδομένο, και οφείλουμε να το αναδεικνύουμε και να το αποδομούμε.
Βάζω εδώ ένα κομμάτι του προλόγου που έγραψα για την έκδοση στα ελληνικά του εκπληκτικού βιβλίου “Τα πρώτα τρία λεπτά” του κορυφαίου Νομπελίστα φυσικού Steven Weinberg (εκδόσεις Ροπή), που αφορά ακριβώς τα παραπάνω:
«Ο Weinberg λοιπόν αποφεύγει μεγαλοφυώς δυο λάθη που κάνουν κατά κόρον πολλοί κοσμολόγοι, και η συντριπτική πλειοψηφία του ευρύτερου κοινού:
i) Προχωράει προς τα πίσω στο χρόνο, μέχρι εκεί που του επιτρέπει η γνώση της φυσικής, και η περιγραφή με επιστημονικούς και όχι εξω-επιστημονικούς (πχ φιλοσοφικούς ή θρησκευτικούς) όρους. Όπως λέει ο ίδιος, πηγαίνοντας προς τα πίσω στο χρόνο, δηλαδή πηγαίνοντας σε όλο και μεγαλύτερες θερμοκρασίες, υπάρχει κάποια στιγμή όπου εμφανίζεται ένα πέπλο που δεν μας επιτρέπει να περιγράψουμε τι έγινε πιο πίσω, καθώς οι νόμοι της φύσης σε εκείνες τις συνθήκες, και κυρίως μια κβαντική θεωρία της ίδιας της βαρύτητας, μας είναι άγνωστοι. Όσο και αν κάποιος μπαίνει στον πειρασμό να επεκτείνει τις ιδέες του με υποθέσεις, σε αυτό το απίστευτα μηδαμινό χρονικό διάστημα που απομένει μέχρι τη “χρονική στιγμή μηδέν”, ο Weinberg δεν το κάνει, και μας προειδοποιεί κιόλας ότι αυτό θα ήταν λάθος, καθώς μη γνώση των νόμων του τότε Σύμπαντος σημαίνει ότι τα πάντα μπορούν να έχουν συμβεί.
ii) Αποφεύγει να βγάλει συμπέρασμα για όλο το Σύμπαν, με δεδομένα που υπάρχουν από το παρατηρήσιμο Σύμπαν, δηλαδή από το τμήμα του Σύμπαντος το οποίο είναι μέσα στον “ορίζοντά” μας, και το οποίο παρατηρούμε. Όποτε αναφερεται στο μέγεθος του Σύμπαντος, αφήνει πάντα το ενδεχόμενο αυτό να είναι άπειρο, ή να υπάρχουν πάρα πολλές περιοχές εκτός του τμήματος του Σύμπαντος το οποίο παρατηρούμε, οι οποίες να έχουν εντελώς διαφορετική κοσμολογική συμπεριφορά, καθώς αυτό δεν θα είχε καμία επίδραση στην Ιστορία που διηγείται. Όσο και αν ο πειρασμός είναι έντονος να ταυτίσει κανείς το τμήμα του Σύμπαντος που παρατηρούμε με ολόκληρο το Σύμπαν, ο Weinberg μας λέει ότι αυτό θα ήταν ένα άλμα σκέψης, που δεν πηγάζει από επιστημονική ανάλυση και δεδομένα.»

Θανάση καλησπέρα

Οι ευχαριστίες στον Πέτρο Παπακωνσταντίνου για το μοίρασμα των αναμνήσεών του για τον Μπιτσάκη, μαζί και με τις δικιές μου, αλλά και στον Δημήτρη και τον Βασίλη που μας ενημέρωσαν άμεσα για την απώλεια.

Μάθημα στο 7ο εξάμηνο: “ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΙΣ ΦΥΣΙΚΕΣ ΘΕΩΡΙΕΣ”

Σημειώσεις του Ευτύχη Ι. Μπιτσάκη , Αθήνα 1985

https://i.ibb.co/SDtkLjzr/1.jpg

Ελπίζοντας να μην κουράσω, ας θυμηθούμε κάποια ενδεικτικά κείμενα:

https://i.ibb.co/xqV6X7Wc/2.jpg

https://i.ibb.co/NdNzGk9H/3.jpg

https://i.ibb.co/9HxKFKfV/4.jpg

https://i.ibb.co/1Y3VsV4j/5.jpg

Καλό μεσημέρι Βασίλη.
Προσυπογράφω τις παραπάνω θέσεις, καλοσωρίζοντας έναν Διευθυντή Γυμνασίου, για πολλά χρόνια, στην ομάδα των… πρώην!

Καλησπέρα Βασίλη. Δε χρειαζόμαστε ΦΡΑΠΕ ούτε ΧΑΣΑΠΗ στα σχολεία. Γιαυτό απαιτείται σκληρή αξιολόγηση, συνεχής έλεγχος και τιμωρίες για τους παραβάτες. Ίσως και υποχρεωτική εργασία στα νησιά στη βαριά βιομηχανία.
Σύμφωνα μάλιστα με τον τελευταίο εργασιακό νόμο, μαθαίνουμε – μια ακόμα φορά – νέα αριθμητική τύπου Harvard: 4 x 13ώρες/ημέρα = 48ώρες/βδομάδα. Κάποιοι θα έλεγαν 5×8ώρες/ημέρα = 40ώρες/βδομάδα – αλλά μεταξύ τους και όχι δημόσια γιατί αμέσως άρεται η “ασυλία” τους και ελέγχονται πειθαρχικά, για διαπορά ψευδών ειδήσεων.

Βασίλη καλή αρχή στη νέα περίοδο της ζωής σου, με υγεία και πολλά νέα ενδιαφέροντα.  Γεια σου Αντρέα με τα σωστά και ωραία σου.Τι μου ήρθε στο μυαλό. ‘Όταν έρθει η ώρα να σε αξιολογήσουν να σου τύχει ο αξιότιμος και αξιολογημένος βεβαίως-βεβαίως κύριος από το ΙΕΠ που σου ζήτησε να του πεις αν το βιβλίο που κυκλοφορεί πάνω από 20 χρόνια έχει λάθη στις ασκήσεις. 

Χαιρετώ.

Πράγματι η κυβέρνηση φροντίζει να δραστηριοποιηθούμε μέχρι να καούμε (όχι φυσικά από τον Ήλιο) ολοκληρωτικά.

Άλλοι παίρνουν εκατομμύρια κοινοτική ενίσχυση και άλλοι παίρνουν …

Μιά σχετική ιστορία: πρόσφατα (τον χειμώνα) έβαλα στο κτηματολόγιο (το εθνικό) και ένα κήπο στο χωριό. Με πήρε ο μηχανικός που ανέλαβε την εγγραφή να μου πει ότι ένας “τύπος” δήλωσε όχι μόνο τον κήπο αυτό, αλλά όλο τον λόφο σαν δικό του. Τον ρώτησα με τι έγγραφα και δεν ήξερε να μου απαντήσει. Να εξηγήσω ότι στο σημείο οι κήποι (είναι στη βάση του λόφου) ανήκουν σε χωριανούς (τώρα έχουμε και γαμπρούς) και πάνε από πατέρα σε παιδί, τουλάχιστον για πέντε γενιές, ξέρω όλους τους ιδιοκτήτες. Υποψιάζομαι ότι ο “τύπος” το δήλωνε χρόνια για δικό του και είπε να το κάνει και επίσημο. Πάνω στο λόφο οι ίδιοι με τους κήπους έχουμε ελιές, και οι επιδοτήσεις είναι πενιχρές, εμ άλλος τα έπαιρνε..

Καλημέρα Βασίλη, δεν είμαι βαθμολογητής αλλά βάσει όσων γνωρίζω,
οι απαντήσεις είναι απόλυτα εντός και επειδή:

-η χρήση γλώσσας γίνεται με σωστό τρόπο

-η αναφορά επιχειρημάτων είναι ρεαλιστική

θα το βαθμολογούσα με άριστα…

Διαβάζοντας αντιρρήσεις για το fake του θέματος, σκέφτομαι…

Επειδή ζούμε σε ένα κόσμο που το κέρδος κυριαρχεί σε σχέση με την αξία της ανθρώπινης ζωής, δεν πρέπει να εξετάζονται θέματα στα οποία γίνεται
αναφορά σε αξίες όπως η ισότητα, η ειρήνη, η κοινωνική μέριμνα;

Και κάτι πιο ουσιαστικό…. η “καγγουροποίηση” των εφήβων κατά συντριπτική πλειοψηφία, οφείλεται στο “στενό” πλαίσιο λειτουργίας του σχολείου;;;;

Δε νομίζω….

Γεια σας παιδιά.
Βασίλη μου θύμισες τον αείμνηστο φίλο Βαγγέλη Κορφιάτη.
Πάντα έβαζε τα περίφημα “βαθμολογικά” του προβλήματα.
Κανένα από αυτά δεν είχε απάντηση.
Βλέπω να κάνεις κάτι ανάλογο.

Διαβάζω όλες σου τις αναρτήσεις, αλλά σε αυτή ζήλεψα. Πολύ καλή ιδέα.

Να σχολιάσω (σε ραπ στιχάκια):

θα βάλουν ακουστικά να ακούσουν το the wall;
μπα μάλλον τραπ και θα μπουν στο tik tok.
Στο κάτω – κάτω αυτά δεν μας απειλούν,
μήπως οι νέοι αγριέψουν και σε μας επιτεθούν..
θα θυμώσουν και δεν θα χαριστούν..

άδικο θα έχουν;

Καλησπερα Το κειμενο που διαβαζω απο μέλος του 15μελούς ενός γενικού λυκείου  ειναι μια κατασκευη που προσπαθει να παρουσιασει μια ψευτικη κατασταση,ενα σχολειο που εχει αλυσοδεμενα τα ανησυχα και καλλιτεχνικα πνευματα των παιδιων.
Τα παιδια στα σχολεια που δουλευω σημερα σε ποσοστο που αγγιζει οριακα το εκατο τοις εκατο ακουνε

δεν γνωριζουν καν τους Pink Floyd και απο κινηματογραφο οσο γνωριζουν Γκρετα Γκαρμπο αλλο τοσο γνωριζουν κυκλο των χαμενων ποιητων.Βλεπουν Φαστ εντν φιουριους Νο 1,2,3 ..κλπ Για αυτη την κατασταση δεν φταιει το σχολειο. Εγω οταν τους εβαλα το

μια ωρα που δεν τους εκανα μαθημα,σχεδον μου πεταξανε ντοματες.

Καλησπέρα σε όλους,
χωρίς να είμαι ούτε φιλόλογος ούτε προφανώς βαθμολογητής φιλόλογος θεωρώ ότι:

Είναι εντός θέματος γιατί:
α) Παρουσιάζει καθαρά και με βιωματικά παραδείγματα τους λόγους που πρέπει να καλλιεργείται η δημιουργικότητα στο σχολείο:
Αναφέρει την ανάγκη για πολυαισθητηριακή μάθηση.

Επισημαίνει τη θετική συμβολή της μουσικής, των εικαστικών, των καλλιτεχνικών παρεμβάσεων.

Αναδεικνύει το ρόλο της δημιουργικότητας στην εκτόνωση, έκφραση, φαντασία, κοινωνική σύνδεση, προσωπική ολοκλήρωση.

Δείχνει τις συγκρούσεις με το υπάρχον εκπαιδευτικό σύστημα, που δεν ευνοεί τη δημιουργική έκφραση.

β) Παρουσιάζει τρόπους έκφρασης της προσωπικής δημιουργικότητας:
Μουσικά όργανα, κολάζ, χρώματα, αφίσες, συμμετοχή σε μαθητικές πρωτοβουλίες.

Προσωπική εμπλοκή σε συλλογικές καλλιτεχνικές δράσεις (π.χ. κάγκελα, τοίχος, αίθουσες).

Το ύφος είναι ριζοσπαστικό, προσωπικό, συναισθηματικά φορτισμένο – αυτό δεν είναι λάθος· αντιθέτως, είναι στοιχείο δημιουργικής γραφής.

Η δομή είναι καλώς οργανωμένη, με κάθε παράγραφο να υπηρετεί έναν στόχο.

Το τέλος με το “The Wall” και τον “Κύκλο των Χαμένων Ποιητών” είναι εξαιρετικά ισχυρό κλείσιμο.

Δεν είναι “τυπικό” ή “συμβατικό”, αλλά αυτό δεν το καθιστά εκτός θέματος — αντιθέτως, τιμά το πνεύμα του θέματος, που ζητά έκφραση δημιουργικότητας.

Αν ο βαθμολογητής είναι ανοιχτός σε δημιουργική σκέψη και λόγο, ένα τέτοιο κείμενο μπορεί να αγγίξει και το άριστα.

ευχαριστώντας όλους θα διηγηθώ μια ιστορία:
Το 1974 – 75, στην 6 γυμνασίου πρακτικού, στο 1ο Γυμνάσιο Κέρκυρας (ο Πάνος γνωρίζει). Νέος δ/ντης Φαγογένης, θεολόγος, αλλά της Χριστιανικής Δημοκρατίας (Ψαρουδάκης). Ζητήσαμε με πρώτους τους άριστους μαθητές να βάψουμε τις αίθουσες και να γράψουμε στους τοίχους. Προφανώς δεν γράψαμε το “έτσι κι αλλιώς η γη θα γίνει κόκκινη”, αλλά ακόμη θυμάμαι ως εικόνα το “λίγο ακόμη να δούμε τα μάρμαρα να λάμπουν στον ήλιο…”, θυμάμαι το “λίγο ακόμη να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα…”.

Τί θυμίζεις τώρα ρε Βασίλη …

Αντιγράφοντας από την Wikipedia

Η Χριστιανική Δημοκρατία είναι ελληνικό χριστιανοσοσιαλιστικό πολιτικό κόμμα το οποίο ιδρύθηκε στις 29 Νοεμβρίου 1953 από τον Νικόλαο Ψαρουδάκη.

Η πολιτική δραστηριότητά του είχε απαγορευθεί στο διάστημα της δικτατορίας των Συνταγματαρχών (1967-1974). Επανιδρύθηκε στις 6 Ιανουαρίου 1975 ως κοινωνικό κίνημα που ενεργοποιεί τον κομματικό χαρακτήρα του όποτε κρίνει σκόπιμο. 

Από την ίδρυση του Κινήματος κυκλοφορεί συνεχώς η εφημερίδα του «Χριστιανική» (αρχικά με τον τίτλο «Χριστιανική Δημοκρατία»), με εξαίρεση το διάστημα που η δικτατορία των Συνταγματαρχών είχε επιβάλει προληπτική λογοκρισία (21 Απριλίου 1967 έως και ολόκληρο το 1969) και από τον Δεκέμβριο του 1973 έως τον Ιούλιο του 1974, όταν το δικτατορικό καθεστώς έκλεισε την εφημερίδα.

Στις εκλογές του 1977, συμμετείχε στη Συμμαχία Προοδευτικών και Αριστερών Δυνάμεων, η οποία έλαβε 2,72%.

https://i.ibb.co/0pM08SJJ/image.png

Τί να συγκρίνουμε τώρα….

Όμως δεν πρέπει κατά τη γνώμη μου να είμαστε “αντί” απλά για να πούμε κάτι…
Δεν αναφέρομαι σε σένα…

Δυστυχώς και το 2015 ρίχθηκε το “ανάθεμα” σε συγκεκριμένα σχολεία, χωρίς
νομίζω να γίνει αντικειμενική και ώριμη κρίση…

Το ίδιο “ανάθεμα” ρίχτηκε και πέρυσι από δήθεν προοδευτικούς του χώρου και δήθεν προοδευτικά έντυπα, γιατί η θέση άρνησης είναι σύμφυτη με το DNA τους
και κυρίως γιατί δεν υπάρχει σήμερα η τσίπα και η ντομπροσύνη που υπήρχε το 1974 από όσους έφτιαξαν την Συμμαχία

Εσένα δεν πρέπει να σε λένε Βασίλειο, αλλά Χρυσόστομο. 🙂
Μερικές σκέψεις μου για το διαγωνισμό PISA.

Καλησπέρα ΒασίληΚαι λίγα λές. Τα έζησα με πρόγραμμα Erasmus τη διετία 2016-2018 σε Πορτογαλία ( χωριό 800 κατοίκων με Λύκειο για όλη την περιοχή γύρω από αυτό ), σε Ισπανία ( Caceres και Rincon de la Victoria-Malaga ) και Ιταλία ( Pescara ). Εδώ είμαστε σε βαθύ σκοτάδι.

Την καλημέρα μου και στους δύο προλαλήσαντες, Πάνο και Γρηγόρη.

Καλημέρα Βασίλη.
Μια θλίψη πρωί- πρωί σε πιάνει “βλέποντας” την εκπαιδευτική εικόνα μιας χώρας, που νομίζαμε ότι κινείται παράλληλα με μας…
Τέτοιες εικόνες είχαμε για την Ισπανία, τώρα τις βλέπουμε και στην άλλη χώρα της Ιβηρικής.
Βασίλη πρέπει να πας ταξίδι τους μαθητές σου σε καμιά υποσαχάρια χώρα, μήπως και νιώσουμε … Ευρωπαίοι!

Γεια σου Βασίλη. Μια από καρδιάς αντίδραση στο κείμενό σου.Α. Οι αρμόδιοι του ΟΟΣΑ προφανώς τα γνωρίζουν με λεπτομέρειες από χρόνια.Οι «πρόθυμοι»  υπεύθυνοι του δικού μας υπουργείου επίσης τα ξέρουν.Β. Εσύ τα έζησες φέτος και εξανίστασαι για το πως μπορούν να συγκριθούν τα παιδιά δυο χωρών ίδιου μεγέθους  αλλά με τόση μεγάλη διαφορά προσφορών στα παιδιά τους.Τα κοινοποιείς σε εμάς τους άλλους  που  πιθανόν δεν τα ξέρουμε ενώ πρέπει να εσωτερικεύσουμε  την αποκλειστική  ενοχή μας  -όπως θα μας αναλύσουν οι της ομάδας Α- για το ότι δεν θα πάει πάλι καλά η χώρα. Γ. Τούτων δεδομένων, με όλο το σεβασμό και την αγάπη στο πρόσωπό σου αδυνατώ να καταλάβω το «δ/ντης σε γυμνάσιο που υλοποιεί τον διαγωνισμό, οπότε δεν μπορεί να θεωρηθεί «αρνητής»!!!»Αν δεν υπάρξουμε αρνητές, χωρίς εισαγωγικά,  ποιοι θα συγκινηθούν οι του ΟΟΣΑ ή οι δικοί μας;  Πως αλλιώς μπορεί κάτι να αλλάξει;Να είσαι καλά.

Καλημέρα σε όλους. Προσωπικά είμαι αντίθετος σε τετοιυ είδους διαγωνισμούς(και όχι μόνο…). Εξυπερετουν άλλα πραγματα και χρησιμοποιόυν τα παιδιά σαν “πειραματόζωα”. Θα παραθέσω αυτό που δίαβασα σε στηεν σελίδα 11 στην ανάρτηση “το πρωτο άρθρο του Einstein” :
Συγκρίνοντάς το με τα έξι χρόνια εκπαίδευσης σε ένα αυστηρά διοικούμενο
Γερμανικό γυμνάσιο, συνειδητοποίησα έντονα πόσο προτιμητέα είναι μια εκπαίδευση που οδηγεί σε ανεξάρτητη δραστηριότητα και ατομική υπευθυνότητα σε σχέση με την εκπαίδευση που βασίζεται σε εκγύμναση, εξωτερική εξουσία και φιλοδοξία. Η πραγματική δημοκρατία δεν είναι μια κενή φαντασίωση’.
Με το οποίο συμφωνώ απόλυτα.

Αγαπητέ Άρη
Σε θεωρητικό επίπεδο δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω μαζί σου αλλά ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες. Όταν είσαι στην “απέναντι όχθη” ειδικά τις μέρες μας, αποκλείεσαι να εισακουστείς εκ προοιμίου. Διάλεξα λοιπόν να πορεύομαι στην ίδια όχθη ώστε τουλάχιστον εκ των έσω μήπως καταφέρουμε κάτι.
“Εισοδισμό” το έλεγαν οι παλαιότεροι (δείσδυση οργανωμένης ομάδας με σαφείς προπαγανδιστικούς στόχους σε ιδεολογικά συγγενές ή/και αντίπαλο στρατόπεδο, αποσκοπώντας στην αποδυνάμωση και μετάλλαξή του προς όφελος των επιδιώξεών της – Λεξικό Ακαδημίας Αθηνών). Πλάνη? ίσως? όπως και η κατάληψη των χειμερινών ανακτόρων. είθε!

Καλησπέρα παιδιά.
Έχουμε τα θέματα που έπεσαν;
Για να καταλάβω δηλαδή τι εξετάζουν και πόσο κρίμα είναι που δεν έχουμε καλές επιδόσεις στις πιζιές.
Μέχρι να τα στείλει κάποιος:
Ένας διαγωνισμός με γενικές γνώσεις.

Ο απατεώνας και ο αφελής.

Οι ερωτήσεις στα μαθηματικά PISA2025
https://drive.google.com/file/d/19fgoG8qv0Pnxio-45KkIkWsRSTUM1QVV/view?usp=sharing

Ευχαριστώ Βασίλη.
Αρχίζω τη μελέτη τους. Με κακή διάθεση.

Πολύ καλά θέματα.
Όντως εξετάζουν γνώσεις στα Μαθηματικά.
Ένα που επισυνάπτω πιζίζει:
https://i.ibb.co/kV3SyT7H/Screenshot-1.png

Όταν μιμείσαι κινδυνεύεις να μοιάσεις με το πρωτότυπο.
Έτσι βλέπω κάτι που δεν καταλαβαίνω:
Το “ποια” μου υποβάλλει την ιδέα ότι είναι μία.
Το “πολύ περισσότερα” να το εκλάβω ως “Το 26 είναι πολύ μεγαλύτερο από το 22” ;;

Ένα κόλπο είναι όμορφο όταν γίνεται μια φορά, άντε δύο. Η περικοπή των ιστογραμμάτων ώστε το 22 να μοιάζει μικρότερο από το μισό του 26 έγινε πολλές φορές. Κατάντησε άνοστο.

Στα άλλα όμως θέματα που έπαιξαν Ελληνικά το αποτέλεσμα είναι πολύ καλό!

Μιλώ για τα θέματα αυτά αφού έπιασα χαρτί και μολύβι και τα έλυσα όλα.
Καλό θα ήταν να έκαναν το ίδιο όσοι ασχολούνται με τα θέματα της Πίζας πριν αρχίσουν τα κλάματα και τις στατιστικές.

Γεια σου Βασίλη.
Υποθέτω  ότι δεν αμφισβητείς ότι το «με όλο το σεβασμό και την αγάπη στο πρόσωπό σου»  το εννοώ.
Στις μέρες που ζούμε όλες οι παλιές τακτικές και στρατηγικές  είτε «εισοδισμοί» είτε «καταλήψεις   χειμερινών ανακτόρων» κλπ έχουν αλλάξει.Είμαι ακόμη θιασώτης του μαζικού. Πολύ βασικό στοιχείο επίσης είναι, κατά την γνώμη μου, το να προσπαθούμε τουλάχιστον να διαβάζουμε κάτω από τις γραμμές των λόγων των «από τα πάνω.»Όταν οι επιθεωρητές άρχισαν  την αξιολόγηση το σλόγκαν ήταν «βελτιωτική»  της εκπαίδευσης. Κάποιοι  από την αρχή πρόβλεψαν απολύσεις. Όταν ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, κατά την κρίση του, βγήκε ο αρχηγός και είπε ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ. Τώρα τι θα πουν στο πόπολο;Λόγοι καρδιάς πάντα. Εξάλλου απόστρατος.

Ο διαγωνισμός αυτός δεν έχει καμία σχέση με τον PISA. Πρόκειται για μία πρωτοβουλία του Υπουργείου Παιδείας, το οποίο αποφάσισε να οργανώσει έναν διαγωνισμό που δυστυχώς ονομάστηκε “Ελληνικό PISA”, αν και η ονομασία αυτή δεν είναι ακριβής. Αναρωτιέμαι ποια είναι η μεθοδολογία και τα κριτήρια που ακολουθούνται στην ανάλυση των δεδομένων που συλλέγονται και ποια αποτελέσματα προκύπτουν από αυτή την έρευνα. Ο PISA, από την άλλη, είναι ένας διεθνής διαγωνισμός που οργανώνεται από τον ΟΟΣΑ και βασίζεται σε πολύ αυστηρές μεθόδους και συγκρίσιμα δεδομένα σε παγκόσμιο επίπεδο.

Γεια σου Τίνα.
Δεν ξέρω αν στηρίζονται σε αυστηρές ή χαλαρές μεθόδους.
Πάντως τα θέματα Πίζα είναι μάπα. Επιεικώς.
Το λέω αφού είδα όλα τα θέματα Πίζα ένα προς ένα. Σχολίασα κάποια από αυτά ήδη.
Τέσταρα κάποια από αυτά σε ανθρώπους που δεν είναι παιδιά και γνωρίζουν τα βασικά των Μαθηματικών. Έτσι κατάλαβα. Δεν μιλώ αόριστα και γενικά. Σε παιδιά έκανα μάθημα για χρόνια.
Αν τα δεις με χαρτί και μολύβι θα συμφωνήσεις μαζί μου. Αν όχι θα μιλάμε γενικά.
Γενικά μιλάω για το ποδόσφαιρο που δεν το ξέρω.

Τα θέματα αυτά (Ελληνική Πίζα) είναι σαφώς καλύτερα, εστιάζουν σε συγκεκριμένα σημεία και προσφέρονται για την εξαγωγή συμπερασμάτων.
Περισσότερα στο:
Ο απατεώνας και ο αφελής.

Τι κάνουν οι Πιζαίοι;
Βλέπουν αυτό το θέμα με μοτίβα:
Παράγουν αυτό:
https://i.ibb.co/LdyWQF0m/Screenshot-1.png

Ενώ το πρώτο είναι ένα σοβαρό μαθηματικό θέμα από εξετάσεις της Σιγκαπούρης το δεύτερο είναι μαϊμουδιά. Εξυπνακισμός που δεν δείχνει αν ξέρεις Μαθηματικά.
Άσε που δεν παίρνω στα σοβαρά τους αντιγραφείς.

Για να μη μιλάω γενικά μια σύγκριση:
https://i.ibb.co/qMdNHQQm/image.png

και…

https://i.ibb.co/wrCJRQHz/36.png

Όπως έλεγε η διαφήμιση απορρυπαντικού “Καμαρώστε τη διαφορά!”.

Αυτό με τα 5 τρίγωνα είναι κατάλληλο για να σπάει … καρύδια…

ζαλίστηκα … μου θύμισε τα περιοδικά της δεκαετίας του 70 που ζήταγε
να εντοπίσεις τις πέντε διαφορές….

Αυτό με τα 3 τρίγωνα εξετάζει γνώση Β’ Γυμνασίου και προφανώς η Κατερίνα
έχει δίκιο…. αλλά αυτό είναι γνώση μαθηματικών…δεκτή

το άλλο να ‘χαμε να λέγαμε….

Αυτό σκέφτομαι και εγώ Θοδωρή.
Το Ελληνικόν εξετάζει εμβαδόν τριγώνου και απόσταση παραλλήλων.
Το άλλο με ζάλισε.
Πάμε άλλη μία σύγκριση:
https://i.ibb.co/200WjbBL/22.png

και το εκπάγλου καλλονής:
https://i.ibb.co/C3HvfvRy/image.png

Για το δεύτερο γράφω στο “Ο απατεώνας και ο αφελής”:

“Μη φιλοδοξών να καταταγώ στο τάγμα των αφελών, ζήτησα από γνωστούς (που προφανώς ξέρουν μέσους όρους) να απαντήσουν. Απέτυχαν. Άλλος διότι αποδέχτηκε μια πρόταση επειδή θα μπορούσε να ισχύει και όχι επειδή κατ’ ανάγκην ισχύει. Άλλος διότι βαρέθηκε.
Πόσοι από σας που διαβάζετε θα πιάσετε χαρτί και μολύβι για να απαντήσετε;
Γιατί ένα παιδί να μη βαρεθεί και να απαντήσει στην τύχη για να τελειώνει και να πάει να παίξει;”

Το πρώτο υπολογίζεται και με το “μάτι”…

Για να γίνειι το 10–>16, χρειάζεται 6 μονάδες, οι οποίες προκύπτουν
από τα πλεονάσματα των άλλων τεσσάρων

Στο δεύτερο δεν καταλαβαίνω τί σημαίνει το “μπορούμε να εξάγουμε”…

Κατά τη γνώμη ΟΛΑ θα μπορούσαν να ισχύουν…

Δύο κορίτσια ύψους 1,5μ ή δύο αγόρια ύψους 1,6μ
ή ένα κορίτσι 1,5μ και ένα αγόρι 1,6μ

Θοδωρή άλλο το “Θα μπορούσε να ισχύει” και άλλο το ‘Ισχύει αναγκαστικά” δηλαδή “Μπορούμε να εξάγουμε αυτό το συμπέρασμα”.. Η απάντηση:
Αποτυχία στην απάντηση δεν σημαίνει ότι ο αποτυχών δεν έχει καταλάβει τι εστί
«μέσος όρος». Σημαίνει ότι δεν χρησιμοποιεί το αντιπαράδειγμα.
Για παράδειγμα θα μπορούσε ο απουσιάσας και επανελθών Μήτσος να είναι 1,20 και ο απουσιάσας και επανελθών Φαίδων να είναι 2 μέτρα.
Έτσι δεν στέκουν οι 1,2, 3, 5 προτάσεις.
Θα μπορούσε όμως να έλειπαν η Κλημεντίνη με ύψος 1,50 και ο Γιάννης με ύψος 1,60 , οπότε η επιστροφή τους δεν θα διατάρασσε τους δύο μέσους όρους.

Θα διατάρασσε όμως τον γενικό μέσο όρο αν τα αγόρια και τα κορίτσια δεν είναι ισάριθμα.
https://i.ibb.co/Y7rycjt3/Screenshot-1.png

Τέσσερις ενήλικες, ο ένας Μηχανολόγος, απέτυχαν.

Αυτό ακριβώς λέω και εγώ Γιάννη…. η διατύπωση είναι επιπέδου
προϊόντων super market δευτερό-τριτης διαλογής…

Τα κριτήρια διαβάθμισης και υψηλής έρευνας που αναφέρει η Τίνα,
εδώ τουλάχιστον δεν είναι διακριτά

Θοδωρή κάνω 5 ερωτήσεις προς τους φίλους (που δεν διαθέτουν ίντερνετ εκείνη τη στιγμή):

1. Ποιος έπαιξε το ρόλο του Αίαντα στο “The Trojan horse”
2. Ποιος μετέπειτα γνωστός ηθοποιός έπαιξε σαν κομπάρσος στο Κβο Βάντις;
3. Ποιος σκηνοθέτησε το “The great silence”
4. Ποιος πρωταγωνιστεί στο Χιτσκοκικόν “Η ταβέρνα της Τζαμάικα”;
5. Ποιος παίζει το ρόλο του κακού στο “Σέην” και ενέπνευσε τη φιγούρα του Φιλ Ντεφέρ στο Λούκυ Λουκ;

Μετά κάνω έρευνα για την αποτυχία τους. Η έρευνα καταλήγει στο ότι οι φίλοι του υλικονέτ δεν ξέρουν τίποτα από σινεμά και μόνο με τη Φυσική ασχολούνται.

Σκηνή από σκετσάκι των Μόντυ Πάυθον:
https://i.ibb.co/JWkSqLRr/1.png

Σε ένα τηλεπαιγνίδι είναι καλεσμένοι ο Μάο, ο Τσε Γκουεβάρα, ο Λένιν και ο Μαρξ.
Δέχονται ποδοσφαιρικές ερωτήσεις στις οποίες αποτυγχάνουν.
Ο παρουσιαστής καταλήγει να πει:
-Όλο άσχετους μου στέλνουν!