
Σαν συνέχεια των σχολίων που έγιναν κάτω από την ανάρτηση:
Ας συνεχίσουμε στο χώρο του φόρουμ, οπότε να έχουμε και την σύνδεση…
- Έστω τρεις δεξαμενές που περιέχουν νερό στο ίδιο ύψος h, από τις οποίες εκρέει το νερό μέσω οριζόντιου σωλήνα.

i) Πόση η ταχύτητα εκροής στα σχήματα Α, Β και Γ;
ii) Στο Α σχήμα, όπου ο σωλήνας έχει σταθερή διατομή, πόση είναι η πίεση στο σημείο 1;
iii) Αν ο οριζόντιος σωλήνας παρουσιάζει ένα στένωμα (σχήμα Β) ή μια πλάτυνση (σχήμα Γ), πώς αυτό θα επηρεάσει την πίεση στο σημείο 1;
iv) Η πίεση στα σημεία 3 και 4 είναι μεγαλύτερη ή μικρότερη της ατμοσφαιρικής και ποια η φυσική σημασία της τιμής αυτής;
Απάντηση:
i) Η ταχύτητα εκροής του νερού, δεν εξαρτάται από το σχήμα του σωλήνα, οπότε και στα 3 σχήματα έχουμε την ίδια ταχύτητα εκροής:

ii) Από την εξίσωση τη συνέχειας προκύπτει ότι στα σημεία 1 και 2, έχουμε ίσες ταχύτητες ροής και από την εξίσωση Bernoulli, θα έχουμε και ίσες πιέσεις p1=p2=pατμ.
iii) Με βάση το προηγούμενο ερώτημα, δεν αλλάζει η πίεση στο σημείο 1. Έτσι και στην Β περίπτωση και στην Γ θα ισχύει p1=p2=pατμ.
iv) Στο σχήμα Β, το νερό κατά την μετακίνησή του από τη θέση 1 στη θέση 3 θα πρέπει να επιταχυνθεί, αφού πρέπει να αυξηθεί η ταχύτητα ροής (εξίσωση συνέχειας). Η επιτάχυνση αυτή θα προκληθεί από τη διαφορά πίεσης μεταξύ των δύο θέσεων. Αλλά για να συμβεί αυτό, πρέπει η πίεση στο σημείο 3 να είναι μικρότερη από την ατμοσφαιρική.
Από την άλλη, εξαιτίας αυτής της μικρότερης πίεσης στο σημείο 3, το νερό επιβραδύνεται κατά την μετάβασή του από τη θέση 3 στη θέση 2, αφού τελικά θα έχει την ταχύτητα που έχει κατά την εκροή και στο Α δοχείο.
Με την ίδια λογική το νερό επιβραδύνεται κατά τη μετάβαση από τη θέση 1 στη θέση 4 (από εξίσωση της συνέχειας η ταχύτητα στο σημείο 4 είναι μικρότερη από την αντίστοιχη στο σημείο 1), στο σχήμα Γ, αλλά αυτό συνεπάγεται ότι η πίεση στο σημείο 4 είναι μεγαλύτερη από την ατμοσφαιρική πίεση.
2. Θα έλεγα να συγκρίνουμε:

i) τις ταχύτητες εκροής και
ii) τις πιέσεις στα σημεία 1, 2 και 3 στα σχήματα Α και Β το παραπάνω σχήματος, τα οποία βρίσκονται στο ίδιο βάθος και στα δύο σχήματα. Στο δοχείο Β, ο οριζόντιος σωλήνας καμπυλώνεται και εισχωρεί στο δοχείο διατηρώντας σταθερή την διατομή του.
Σημείωση: Σε όλες τις παραπάνω περιπτώσεις το νερό θεωρείται ιδανικό ρευστό και οι ροές μόνιμες και στρωτές.
![]()
Γιάννη στο αρχικό ερώτημα του Θοδωρή, προσπαθούμε να εκμαιεύσουμε μια απάντηση…
Εννοείς φυσικά το ερώτημα:
«Η διαφορά πίεσης εξασφαλίζει τη ροή ή η ροή επιβάλει
τις διαφορές πίεσης;» όπως λέμε
«Ο μπούσουλας είναι που στρέφει ή το καράβι;»
Διότι έθεσε και άλλο θέμα:
Νομίζω πως πρέπει να ξεκαθαρίσουμε τι εκφράζουν οι τρεις προσθετέοι στην εξίσωση Μπερνούλι….διότι ναι μεν την εφαρμόζουμε και βρίσκουμε…αλλά …..μέχρι εκεί…..
Και τα δύο παραπάνω Γιάννη…
Ας πω κάτι για το πρώτο:
Έχουμε μια όμορφη περίπτωση δυναμικής ισορροπίας. Αν θελήσουμε να καταλάβουμε τι συμβαίνει πρέπει να μελετήσουμε την εξέλιξη του φαινομένου όπως τότε ο Βαγγέλης Κορφιάτης με τη σύριγγα.
Αρχικά θεωρώ ότι έχεις μια τάπα. Μόλις την βγάζεις το νερό έχει μηδενική ταχύτητα αλλά όχι μηδενική επιτάχυνση. Η πίεση στο 1 είναι μεγαλύτερη. Η διαφορά πίεσης προκαλεί ροή. Όσο αυξάνεται η ταχύτητα του νερού, τόσο μειώνεται η πίεση του σημείου 1 αλλά και η επιτάχυνση. Πολύ-πολύ σύντομα η επιτάχυνση μηδενίζεται και την στιγμή εκείνη η πίεση στο 1 έχει πέσει κάτω από την ατμοσφαιρική. Ο μηδενισμός της επιτάχυνσης εξασφαλίζει σταθεροποίηση της ταχύτητας στην τιμή εκείνη. Η πίεση στο 1 σταθεροποιείται επίσης στην τελευταία της τιμή που είναι μικρότερη από την ατμοσφαιρική πίεση.
Εδώ θεωρώ ότι η διαφορά πίεσης προκάλεσε το έναυσμα της ροής, όμως στη συνέχεια είχαμε μια δυναμική ισορροπία.
Στο σιφώνιο όμως πρέπει να ξεκινήσεις εσύ την ροή ρουφώντας και μετά να φύγεις. Το έναυσμα (εσύ που ρουφάς) δεν υπάρχει στην κατάσταση της δυναμικής ισορροπίας. Όσο όμως ρουφάς η πίεση σε κάποιο σημείο του σιφωνίου είναι μεγαλύτερη της πίεσης στο στόμα σου. Όταν αρχίσει η ροή εσύ παύεις να ρουφάς. Επέρχεται δυναμική ισορροπία και η πίεση στο σημείο εντός σιφωνίου μικραίνει μέχρι να πάρει την τελική τιμή, τιμή μικρότερη της ατμοσφαιρικής.
Εν κατακλείδι πρέπει να λάβουμε υπ’ όψιν όλη την εξέλιξη και όχι μόνο την τελική κατάσταση.
Αν θελήσουμε υπολογισμούς στο ενδιάμεσο στάδιο, πρέπει να χρησιμοποιήσουμε τον γενικευμένο νόμο Bernoulli.
Έτσι θα γραφεί σχέση μεταξύ πιέσεων, επιτάχυνσης και ταχύτητας εκροής. Όταν έχουμε τελική κατάσταση μηδενίζεται η επιτάχυνση και ο κλασικός νόμος Bernoulli δίνει την τελική ταχύτητα εκροής, αλλά και την πίεση στο 1.
Αγνοούμε το ενδιάμεσο στάδιο διότι διαρκεί (βλ. σύριγγα Βαγγέλη) ελάχιστα και το νερό που χύνεται κατ’ αυτό (εμβαδόν παροχής-χρόνου) είναι αμελητέο.
Καλημέρα και καλή Κυριακή,
Διαβάζοντας τα ερωτήματα του Διονύση, καταλαβαίνω πως για τα τρία δοχεία στο (1) , εφαρμόζοντας Μπερνούλι στο οριζόντιο τμήμα των Β και Γ θα βρίσκαμε σωστή σχέση πιέσεων, η οποία όμως θα «έκρυβε» την εξήγηση μέσω των δυνάμεων και των επιτάχυνσεων..
Θεωρώ πως το φαινόμενο οφείλεται στις δυνάμεις οι οποίες περιέχονται μέσω των πιέσεων στον 1ο όρο της Μπερνούλι
Στο (2) στο δοχείο Α, επικρατούν διαφορετικές πιέσεις στο σημεία 1,2,3 με
P1>p2>p3 αφού πρέπει η βαθμίδα να εξασφαλίσει τις δυνάμεις που θα επιταχύνουν το υγρό για να εισέλθει στο αριστερό άκρο του οριζόντιου σωλήνα με ταχύτητα ρίζα(2gh) ..
Νομίζω το καλοκαίρι πριν διδάξουμε ρευστά για 1η χρονιά, δλδ καλοκαίρι του 2015, είχε γίνει συζήτηση για αυτή τη βαθμίδα….Αν δεν κάνω λάθος είχε τοποθετηθεί και ο Βαγγέλης ο Κορφιάτης….Προσωπικά δεν είχα καταφέρει να ξεκαθαρίσω τις έννοιες τότε….και δεν τα βρίσκω
Στο δοχείο Β, με το σωλήνα σταθερής διατομής και τη ροή σταθερής ταχύτητας η σχέση πιέσεων προκύπτει από τη Μπερνούλι, με αντίθετες τιμές από ότι πριν στο δοχείο Α…Αναρωτιέμαι αν υπάρχει βαθμίδα πίεσης εγκάρσια σε μια διατομή του σωλήνα που να οφείλεται σε δυνάμεις από τα τοιχώματα του σωλήνα κάθετα στη ροή…
Το σχόλιο γράφτηκε πριν διαβάσω τα δύο τελευταία του Γιάννη, τα οποία θέλουν
χρόνο προς κατανόηση…αλλά τώρα πρέπει να κλείσω…..οπότε αργότερα η συνέχεια
Μια εφαρμογή των από Βαγγέλη Κορφιάτη γεγραμμένων, εδώ -1, εδώ-2, είναι:
Μόνιμη και μη μόνιμη στρωτή ροή.
Με λιγότερα μαθηματικά, επεξεργάζεται τις ίδιες ιδέες στην περίπτωση μόνιμης, αλλά και μη μόνιμης ροής και πώς φτάνουμε στις εξισώσεις Euler.
Διονύση συμφωνείς με όσα έγραψα ή διαφοροποιείσαι στο “ποιος στρέφει”;
Δεν διαφωνώ με όσα έχεις γράψει Γιάννη, αν και αλλού στοχεύω.
Ας αφήσουμε το Θοδωρή να παρέμβει, πριν τοποθετηθώ…
Στοχεύεις στην ενέργεια επίσης;
Βλέπω στις θέσεις του Θοδωρή δύο σκέλη. Τοποθετήθηκα στο πρώτο, έχω γράψει το δεύτερο.
Περιμένω επίσης.
Όχι Γιάννη.
Στοχεύω στην πίεση 🙂 🙂
Είμαι έξω με τα παιδιά.. Θα αργήσω να σας διαβάσω… Όχι πριν το βράδυ…Είμαι και αργός στις ερμηνείες…
Μην καθυστερώ τη συζήτηση
Ας δώσω λοιπόν κάποιες σκέψεις πάνω στα προηγούμενα.
Από μια παλιότερη ανάρτηση (έδωσε ένα αρχικό τμήμα δίπλα ο Θοδωρής…):
Σε κάθε σημείο σε βάθος h, ενός υγρού, υπάρχει πίεση p=ρgh, επειδή το «αποκάτω» μέρος του υγρού, δέχεται «εξωτερική» δύναμη, από το υγρό που βρίσκεται «αποπάνω» του; Ή με άλλα λόγια:
Στο πρώτο σχήμα, στο αρχικό δοχείο μας εκτός βαρυτικού πεδίου, ασκούμε στο υγρό εξωτερική δύναμη F, με αποτέλεσμα εξαιτίας της, να επικρατεί σε κάθε σημείο πίεση p=F/Α. Στο δεύτερο σχήμα, εντός πεδίου βαρύτητας, τοποθετώντας πάνω στο αβαρές έμβολο ένα σώμα «πιέζουμε» το έμβολο ασκώντας του δύναμη F. Στο τρίτο σχήμα, απλά αυτό το κάνει μια ποσότητα του υγρού, που είναι πάνω από το έμβολο.
Προφανώς το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Απλά στις δυο πρώτες περιπτώσεις συνηθίζουμε να μιλάμε για «εξάσκηση εξωτερικής πίεσης» ενώ στην τελευταία περίπτωση ονομάζουμε την πίεση «υδροστατική»…
Στην πραγματικότητα σε όλες τις περιπτώσεις το υγρό δέχεται εξωτερική δύναμη, εξαιτίας της οποίας αναπτύσσεται πίεση (ναι, ναι και το βάρος είναι εξωτερική δύναμη για το υγρό!).
Συμπέρασμα;
Η πίεση σε ένα σημείο υγρού οφείλεται σε εξωτερική δύναμη που ασκείται στο υγρό από το περιβάλλον. Και περιβάλλον σε μια ποσότητα υγρού, είναι τα τοιχώματα και το υπόλοιπο υγρό.
Ας δούμε τώρα τι μας λέει το ΘΜΚΕ για το σώμα Σ που κατεβαίνει σε κεκλιμένο επίπεδο, με το οποίο δεν εμφανίζει τριβές με επαφή με δυο άλλα σώματα Σ1 και Σ2, όπως στο σχήμα: (τα Σ1 και Σ2 εμφανίζουν τριβή με το επίπεδο, με αποτέλεσμα και τα τρία σώματα να κατέρχονται σε επαφή, όπως στο σχήμα).


Πώς θα χαρακτηρίζαμε τις δυνάμεις που ασκούνται στο σώμα; Θα μπορούσαμε να τις ονομάσουμε όλες εξωτερικές.
Θα μπορούσαμε όμως να ξεχωρίσουμε το βάρος, μιας και συνδέεται με βαρυτική δυναμική ενέργεια και να ονομάσουμε τις υπόλοιπες εξωτερικές που ασκούνται στο σώμα Σ από το περιβάλλον του. Από τη θέση 1 μέχρι τη θέση 2, τι εκφράζει το έργο των εξωτερικών δυνάμεων και πόσο είναι;
Το έργο είναι (F1-F2)∙Δx και εκφράζει την ενέργεια που μεταφέρεται από το περιβάλλον (η Ν από το επίπεδο, δεν παράγει έργο). Αυτό μπορεί προφανώς να είναι θετικό, αρνητικό ή μηδέν.
Ας συγκρίνουμε την παραπάνω κατάσταση με το σωλήνα όπου το νερό, που θεωρείται ιδανικό ρευστό, στην θέση (1) έχει ταχύτητα υ1 και στη θέση (2) ταχύτητα υ2.
Μπορούμε να υπολογίσουμε το έργο των εξωτερικών δυνάμεων, που ασκούνται σε μια ποσότητα νερού. Η δύναμη από τα τοιχώματα, η αντίστοιχη της Ν δεν παράγει έργο. Έργο παράγουν οι δυνάμεις F1 και F2, οι οποίες συνδέονται με τις πιέσεις p1 και p2. Έτσι το έργο υπολογίζεται W=(F1-F2)∙Δx=(p1-p2)∙ΔV.
Από κει και πέρα, ανάλογα με τις τιμές πίεσης το παραπάνω έργο, που μετράει την ενέργεια που μεταφέρεται από το υπόλοιπο υγρό στον συγκεκριμένο όγκο νερού ΔV, μπορεί να είναι θετικό, αρνητικό ή μηδέν.
Αυτόν τον ισολογισμό ενέργειας εκφράζει η εξίσωση Bernoulli, όπως στο προηγούμενο σχήμα το ΘΜΚΕ, εκφράζει τον αντίστοιχο ισολογισμό…
Η δική μου άποψη είναι ότι η πίεση μπορεί να συνδεθεί με την ενέργεια αν θέλουμε, ή να μην συνδεθεί αν δεν θέλουμε.
Μια απόπειρα σύνδεσης: