Βασίλειος Παππάς

και ο χάρτης του χαλιφάτου της Κόρδοβα…

https://i.ibb.co/9TjJs2s/Califato-de-Cordoba-1000-en-svg-1736154401-1704.png

Καλησπέρα Βασίλη
Ωραίο το ταξίδι που μας πρόσφέρεις.
Χρόνια Πολλά και Καλή χρονιά.

Νομίζω πως – τουλάχιστον μεταπολεμικά – είναι μη αμφισφήτισημη, στην Ιστορία της Επιστήμης η άποψη, πως το κυριότερο ρεύμα, μέσω του οποίου διαωζεται και μεταφέρεται ο πλούτος των επιστημονικών γνώσεων και ιδεών των Αρχαίων Ελληνικών χρόνων και της Ελληνιστικής περιόδου στην Δύση είναι τα έργα των επιστημόνων του Αραβικού Κόσμου. Και κυρίως μέσω των Αφρικανικών ακτών της Μεσογείου και των Αραβικών κτήσεων στην Ισπανία.

Και δεν είναι μόνο στα Μαθηματικά και την αστρονομία καθοριστική η σημασία των Αράβων επιστημόνων αλλά και στην οπτική και στην μηχανική.

Πριν 13 χρόνια είχα δημοσιεύσει για την οπτική 2η πράξη ( Αν σε ενδιαφάρουν τα υπόλοιπα κείμενα εδώ ).

Μια μόνο παρατήρηση : η λέξη μετακενώνονται στον τίτλο σου δεν υπάρχει σε λεξικά. Θα πρότεινα κάποια άλλη.

Βασίλη, ευχαριστώ για την ανταπόκριση

Επίτρεψέ μου να προσθέσω στην περιγραφή σου σχετικά με τη μετάφραση ελλήνων συγγραφέων απ’ τα αραβικά στα λατινικά που έγινε στο Al-Andalus, τις αιτίες που οδήγησαν σε ότι προηγήθηκε. Δηλαδή στο πέρασμα των ελληνικών κειμένων στα αραβικά.

Οι λόγοι που προκάλεσαν αυτή την µεταφραστική έκρηξη (απ’ τα ελληνικά στα αραβικά) στο χαλιφάτο των Αράβων (στη Βαγδάτη) ήταν µάλλον πολλοί.

Το Ισλάµ, ως νέα αυτοκρατορία και θρησκεία, αναζητούσε εργαλεία ανάπτυξης των δικών του θεολογικών και φιλοσοφικών θέσεων έναντι των γερά θεµελιωµένων διαλεκτικών παραδόσεων των χριστιανών.

Οι µουσουλµάνοι, βασικά, επιθυµούσαν να επισκιάσουν τους Βυζαντινούς δείχνοντας ότι κατανοούσαν και εκτιµούσαν τη δική τους ελληνική κληρονοµιά καλύτερα από τους ίδιους.

Ένα ακόµη κίνητρο αποτελούσε η αστρολογία, η οποία τους χάριζε την δύναµη της πρόβλεψης, ενώ επιβεβαίωνε και τη νοµιµότητα της επανάστασης τους καθώς ήταν γραµµένη στα άστρα.

Επίσης και, η νέα τους πρωτεύουσα, η Βαγδάτη, µε τα πλούτη και το µεθυστικό χαρµάνι κοσµοπολιτισµού που της χάρισε η εξάπλωση του ισλάµ, αποτελούσε το ιδανικό µέρος για να γίνει το κέντρο της µεταφραστικής αναζωπύρωσης. Άλλωστε, υπήρχε και πολύ χρήµα στο µεταφραστικό εγχείρηµα.

Από εδώ.

Ευχές για πολλά τέτοια ταξίδια και το 2025!

Καλημέρα Βασίλη και καλή χρονιά.
Χρήσιμη ανάρτηση, για να αποτινάξουμε το πέπλο της μονομερούς πληροφόρισης, για το πώς η γνώση της αρχαιότητας μεταφέρθηκε στη δύση και πώς ήρθε στη συνέχεια η αναγέννηση.
Αλλά η έκπληξη είναι η χρήση λέξεων, αντίστοιχης χρονικής περιόδου!!!

Καλημέρα

Βασίλη η ταυτότητα της πηγής που «μετακένωσα» στην ανάρτησή σου

«Ο ρόλος του Μεσαιωνικού Ισλάµ στην ιστορία της επιστήµης», Ντούκα Ίνα, 2016

πτυχιακή διπλωματική, ΤΜΗΜΑ ΜΕΘΟ∆ΟΛΟΓΙΑΣ, ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΘΕΩΡΙΑΣ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ, ΕΚΠΑ,
Επιβλέπων Γ. Χριστιανίδης

Ωραίο Βασίλη!
Διόρθωσε σε “Διομήδης Κομνηνός”.

έχεις δίκιο Γιάννη…ο δαίμων…

Καλησπέρα Βασίλη. Ωραίο το άρθρο. Ωραίες είναι οι αναφορές στο παρελθόν, αλλά για το παρόν θα κρατάω το:
“Το να μένεις πιστός σε αυτά που πιστεύεις ανεξάρτητα με το κόστος, την αντίσταση στην απολυταρχία της εξουσίας, είναι θέματα αιώνια που διατρέχουν τη λογοτεχνία, την ποίηση, αλλά και την ιστορική εξέλιξη της κοινωνίας...”

Και θα δώσω εδώ τη θέση των δύο Διευθυντών που η Διευθύντρια Εκπαίδευσης Αχαϊας καθαίρεσε, για όσους θέλουν να αφιερώσουν 5 λεπτά να την ακούσουν. Φυσικά δεν ακούστηκε σε κανένα κανάλι.

Ανοικτή επιστολή από τους καθαιρεμένους Διευθυντές στην Πάτρα | fresh-education

Και η θέση ενός μη πανεπιστημιακού.

https://panosmourouzis.blogspot.com/2019/05/1.html

https://panosmourouzis.blogspot.com/2019/05/2.html

“τη βασική ευθύνη την έχουν τα εκάστοτε κόμματα εξουσίας που δεν τους ενδιέφερε να επιλέξουν τους καλύτερους αλλά τους ημέτερους”
προφανώς εγκρίνω και επαυξάνω, ομότεχνε και φίλε, Πάνο
και το έχω καταγγείλει και πολλές φορές,
διότι κρίνοντας όσο μπορώ πιο αντικειμενικά,
νομίζω ότι δεν υπήρξα τυχαίος και ως καθηγητής της Τάξης και ως Πειραματικός στο ΕΚΦΕ και ως Συγγραφέας επίσημων σχολικών βιβλίων,
και είδα άχρηστους Γκρούεζες, κομματόσκυλα, να αναρριχώνται και να γίνονται προϊστάμενοί μου
“απεφοίτησα” από το Δημόσιο σχολείο, όταν με παρακαλούσαν, ναι, μεγάλα φροντιστήρια της Αθήνας, να ενταχτώ εκεί, με τεράστιες αποδοχές,
ως απλός καθηγητής, ούτε καν Διευθυντής, με παραπάνω μισθό και σύνταξη,
διότι η Αριστερά, της νιότης μου, με κεφαλαίο Α, “με τραβούσε απ΄ το μανίκι”, καμιά σχέση με τις δήθεν τωρινές αριστερές  
όπως στον στρατό, Πτυχιούχος καθηγητής Φυσικής, αλλά, λόγω φακέλλου, κοινωνικών φρονημάτων,  απλός στρατιώτης-χειριστής πτύου, φτυαράς δηλαδή
άσε ρε, φίλε,,,

Καλησπέρα Βασίλη. Το περιεχόμενο της δήλωσης δείχνει ορθώς την πραγματικότητα, και στη Δευτεροβάθμια. Το υπουργείο χρησιμοποιεί ως μοχλό τους νεοδιόριστους, αγνοώντας ακόμα και δικαστικές αποφάσεις – που δεν συμφέρουν – για να προχωρήσει την υποτιθέμενη αξιολόγηση.
Όποιος αρνείται θα περάσει Πειθαρχικό Συμβούλιο.
Αναρωτιέμαι αν όλοι οι νεοδιόριστοι δεν λύγιζαν, πόσα Πειθαρχικά θα έστηναν; Αν όλοι εμείς οι παλιοί αντιδράσουμε τι θα κάνουν; Θα έρθουν αυτοί στις τάξεις να διδάξουν; Θα φέρουν εισαγόμενους εποχιακούς;

Δεν έχουν καταλάβει ότι ο δάσκαλος λειτουργεί ως ΔΑΣΚΑΛΟΣ αν έχει αξιοπρέπεια, οπότε ας τους το θυμίζουμε καθημερινά.

Η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών αποτελεί ένα αμφιλεγόμενο αλλά εξαιρετικά σημαντικό ζήτημα στον τομέα της εκπαίδευσης. Η ανάγκη για αξιολόγηση πηγάζει από την επιθυμία για συνεχή βελτίωση του εκπαιδευτικού έργου και την αναβάθμιση της ποιότητας της παρεχόμενης εκπαίδευσης, ενώ αποτελεί κοινή πρακτική σε πολλά εκπαιδευτικά συστήματα διεθνώς. Ωστόσο, η επιτυχής εφαρμογή ενός συστήματος αξιολόγησης εξαρτάται από την αντικειμενικότητα, τη διαφάνεια και τη δικαιοσύνη του, καθώς και από τη συμμετοχή όλων των εμπλεκομένων.

Αναγκαιότητα της αξιολόγησης
Η αξιολόγηση εκπαιδευτικών δεν είναι μόνο ένας μηχανισμός λογοδοσίας, αλλά και ένα εργαλείο επαγγελματικής ανάπτυξης. Μέσω αυτής μπορούν να εντοπιστούν οι αδυναμίες και οι ανάγκες επιμόρφωσης, προάγοντας την προσωπική και επαγγελματική εξέλιξη των εκπαιδευτικών. Επιπλέον, ενισχύει την αξιοπιστία του εκπαιδευτικού έργου στα μάτια της κοινωνίας, προσφέροντας αποδείξεις για την ποιότητα και την αποτελεσματικότητα του εκπαιδευτικού συστήματος. Αξίζει να σημειωθεί ότι, όπως οι εκπαιδευτικοί αξιολογούν τους μαθητές τους για να προσδιορίσουν τα μαθησιακά αποτελέσματα, έτσι και οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί οφείλουν να υπόκεινται σε αξιολόγηση, ώστε να διασφαλίζεται η συνεχής βελτίωση και η ευθυγράμμιση με τις εκπαιδευτικές ανάγκες.

Προβληματικές πτυχές και προϋποθέσεις αντικειμενικότητας
Το πρόβλημα που συχνά προκύπτει δεν είναι η ίδια η έννοια της αξιολόγησης, αλλά ο τρόπος με τον οποίο αυτή πραγματοποιείται. Η αντικειμενικότητα μπορεί να διασφαλιστεί μέσα από:

1. Πολυεπίπεδη αξιολόγηση: Η αξιολόγηση δεν πρέπει να βασίζεται σε έναν μόνο παράγοντα, όπως τα αποτελέσματα των μαθητών, αλλά να περιλαμβάνει κριτήρια όπως η παιδαγωγική επάρκεια, η προσαρμοστικότητα σε διαφορετικές συνθήκες, η συμμετοχή στην εκπαιδευτική κοινότητα και η επαγγελματική ανάπτυξη.
2. Εμπλοκή εξειδικευμένων αξιολογητών: Η αξιολόγηση θα πρέπει να γίνεται από εκπαιδευμένους και ανεξάρτητους αξιολογητές, όπως εξωτερικούς εμπειρογνώμονες ή διεπιστημονικές ομάδες, για να αποφεύγονται μεροληψίες και υποκειμενικές κρίσεις.
3. Διαφάνεια και διάλογος: Οι εκπαιδευτικοί θα πρέπει να γνωρίζουν τα κριτήρια αξιολόγησης, να συμμετέχουν στη διαμόρφωσή τους και να έχουν τη δυνατότητα να υποβάλλουν ενστάσεις ή να λαμβάνουν ανατροφοδότηση για τη βελτίωσή τους.
4. Συνεχής επιμόρφωση: Η αξιολόγηση δεν πρέπει να έχει τιμωρητικό χαρακτήρα, αλλά να συνοδεύεται από ευκαιρίες για επιμόρφωση και υποστήριξη, ενθαρρύνοντας την ανάπτυξη και όχι την αποθάρρυνση των εκπαιδευτικών.

Διεθνείς πρακτικές
Σε χώρες με υψηλού επιπέδου εκπαιδευτικά συστήματα, όπως η Φινλανδία, η Σιγκαπούρη και ο Καναδάς, η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών είναι μέρος μιας ευρύτερης στρατηγικής για την εκπαιδευτική αριστεία. Η Φινλανδία, για παράδειγμα, επενδύει στην αρχική εκπαίδευση των εκπαιδευτικών και εστιάζει στην αυτοαξιολόγηση και τη συνεργασία, ενώ η Σιγκαπούρη εφαρμόζει συστηματική αξιολόγηση συνδυασμένη με προγράμματα επαγγελματικής ανάπτυξης.

Προτάσεις για την ελληνική πραγματικότητα
Η εκπαιδευτική κοινότητα στην Ελλάδα μπορεί να αναλάβει πρωτοβουλίες για τη διαμόρφωση ενός συστήματος αξιολόγησης που να είναι αποδεκτό από όλους τους εμπλεκόμενους. Οι προτάσεις μπορούν να περιλαμβάνουν:

• Συμμετοχικό σχεδιασμό: Συνεργασία εκπαιδευτικών, συνδικαλιστικών οργάνων, γονέων και εκπαιδευτικών αρχών για τη διαμόρφωση του πλαισίου αξιολόγησης.
• Πιλοτικά προγράμματα: Δοκιμή συστημάτων αξιολόγησης σε περιορισμένη κλίμακα, πριν την ευρεία εφαρμογή τους.
• Αντικειμενικά εργαλεία: Χρήση εργαλείων όπως ερωτηματολόγια μαθητών, παρατηρήσεις από ομότιμους ή εξωτερικούς αξιολογητές και δείκτες αποτελεσματικότητας.

Η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών, αν σχεδιαστεί σωστά, μπορεί να αποτελέσει ένα πολύτιμο εργαλείο για την αναβάθμιση της εκπαίδευσης. Ενώ η συζήτηση για την εφαρμογή της μπορεί να προκαλέσει αντιδράσεις, είναι σημαντικό να αντιμετωπίζεται ως μια συλλογική προσπάθεια που θα ωφελήσει πρωτίστως τους μαθητές και τη συνολική ποιότητα του εκπαιδευτικού συστήματος.

Γνωριζω οτι οι αποψεις μου δεν ειναι δημοφιλεις στην εκπαιδευτικη κοινοτητα αλλα τις καταθετω. Θέλουμε να έχουμε ένα υψηλου επιπέδου δημόσιο σχολείο; Αν ναι τοτε θα πρεπει να απαιτουμε να υπαρχει αξιολογηση σε ολες τις βαθμίδες της εκπαιδευσης.

Δεν είμαι ούτε ήμουν υπέρ της αξιολόγησης.
Μπορώ όμως να καταλάβω την ειλικρίνεια των προθέσεων.
Ένας φίλος μπορεί να θέλει καλύτερη Παιδεία και να πιστεύει ότι η αξιολόγηση συμβάλλει σ’ αυτό. Είναι ειλικρινής.
Αν δεν ενδιαφέρονται για την ποιότητα της Παιδείας, αν αυξάνουν τον αριθμό των μαθητών ανά τμήμα, αν αφήνουν τάξεις χωρίς καθηγητές, αν μειώνουν ώρες διδασκαλίας βασικών μαθημάτων, αν δεν διορθώνουν τα λάθη των βιβλίων, αν δεν συντάσσουν αναλυτικά προγράμματα σοβαρά, τι να καταλάβω;
Γιατί να πάρω στα σοβαρά τις προτάσεις για αξιολόγηση;

Επίσης θα ήθελα να μάθω σε τι αξιολογείται ένας καθηγητής.
Ένας γυμναστής θα αξιολογηθεί με βάση την κατάταξη της ομάδας λ.χ. του βόλευ στο σχολικό πρωτάθλημα;
Ένας Φυσικός με βάση την επιτυχία των μαθητών του στις Πανελλαδικές;
Θα αξιολογηθεί ένας συνάδελφος από τα σχέδια μαθήματος και τα φύλλα εργασίας του;
Θα αξιολογηθεί με βάση τα θεατρικά που ανέβασε και τις επισκέψεις σε μουσεία και Σερν;
Θα αξιολογηθεί με βάση τις παρουσιάσεις που συντάσσει και χρησιμοποιεί;
Θα εξεταστεί από τον σύμβουλο με ερωτήσεις του τύπου “Πως δουλεύει ο ψεκαστήρας και γιατί πετάνε τα αεροπλάνα”;

Όσο μένουμε σε γενικότητες συνεχίζω να μην καταλαβαίνω.

Crehan Lucy, Φυτώρια ευφυΐας
Ένα ταξίδι στα καλύτερα εκπαιδευτικά συστήματα του κόσμου (ΠΕΚ)
Πριν μιλήσουμε για αξιολόγηση ας έχουμε υπόψη το παραπάνω βιβλίο.

Μετά ας θέσουμε μερικά ερωτήματα.
Οι Περιφερειακοί Διευθυντές πότε αξιολογήθηκαν για το έργο τους? Δύο οι κλίμακες αξιολόγησης. Μπλε – πράσινο. Άντε και ελάχιστο ροζ. (να μην μιλήσω για τον ατακτούλη περιφερειακό δ/ντη με καταδίκη πλέον).
Οι Δ/ντες εκπαιδευτικών μονάδων πότε αξιολογήθηκαν? Ακόμη και ο γράφων έπαιρνε μόρια για τις σφραγίδες που έβαζε στα erasmus των συναδέλφων! Μετά όλοι οι προηγούμενοι “άριστα”. Πόσοι πήγαν σπίτι τους γιατί διέλυσαν το σχολείο τους?
Πόσοι Δ/ντες εκπαίδευσης κρίθηκαν ανεπαρκείς?

Και το ελληνικό παράδοξο στην παγκόσμια εκπαιδευτική κοινότητα. Πρώτα συμμετέχω σε θεσμοθετημένες επιμορφώσεις, σεμινάρια, δράσεις και μετά αξιολογούμαι. Εδώ ξεκινάμε αντίστροφα. Πρώτα αξιολογούμε (φύλλα εργασίας, εποικοδομητική διδασκαλία, ομαδοσυνεργατική προσέγγιση, πειραματικές δραστηριότητες) και μετά τον στέλνουμε για επιμόρφωση (αν δεν κριθεί ικανός) . Όλα τα προηγούμενα που τα διδάχθηκε?

Τελειώνω το σημείωμα όπως ξεκίνησα. Οι Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης το μέγα επίτευγμα του Στ. Τραχανά είχαν άσχημο ξεκίνημα. Ο Τραχανάς κατήγγειλε πανεπιστημιακούς και εκδοτικούς οίκους για το μεγάλο φαγοπότι των πανεπιστημιακών συγγραμμάτων. Σύρθηκε στα δικαστήρια. Ευτυχώς αθωώθηκε. Πόσοι από αυτούς “αξιολογήθηκαν’ ως πανεπιστημιακοί “δάσκαλοι” – συγγραφείς με το copy paste να “πηγαίνει σύννεφο’?

Αν θέλουμε να μιλάμε για αξιολόγηση (την όποια αξιολόγηση) και να είναι αποδεκτή από τους εκπαιδευτικούς ας ξεκινήσει από την κορυφή της πυραμίδας. Από τους ‘δικούς” μας πρώτα. τους όποιους δικούς μας.

Καλησπέρα συνάδελφοι
κατά την γνώμη μου η αξιολόγηση είναι απαραίτητο βήμα, αλλά:

Μπαίνει συνάδελφος σε τμήμα της Β (για παράδειγμα) με 27 παιδιά. Από αυτά μπορούν από βασικές γνώσεις να παρακολουθήσουν τα 10. Τα υπόλοιπα, αγνοούν πλήρως το μθμ και αδιαφορούν ή δεν αδιαφορούν αλλά δεν μπορούν. Αλλά και τα 27 είναι εκεί. Σε ένα μάθημα 45 -50 λεπτών, 2 φορών την εβδομάδα στον Προσανατολισμό. Με εκδρομές και άλλες δραστηριότητες να απορροφούν διδακτικές ώρες.

Για ποιά αξιολόγηση μιλάμε;

Η αξιολόγηση πρώτα των μαθητών (που σημαίνει ότι όσοι δεν αξίζουν και κοπιάζουν “κόβονται”, και το ξέρουν αυτό) και των καθηγητών τους (οι οποίο επίσης μπορούν να “κοπούν”, όπως οι μαθητές τους), πάνε μαζί, χέρι -χέρι. Μόνο τότε είναι ουσιαστική και απαραίτητη.

Καλά τα λες Βασίλη.

Καλησπέρα Στάθη.
Χαίρομαι για την επανεμφάνιση.
Είσαι από τις περιπτώσεις που είχα στο μυαλό μου όταν έγραψα:
Μπορώ όμως να καταλάβω την ειλικρίνεια των προθέσεων.
Ένας φίλος μπορεί να θέλει καλύτερη Παιδεία και να πιστεύει ότι η αξιολόγηση συμβάλλει σ’ αυτό. Είναι ειλικρινής.
Διότι και ειλικρινής είσαι και καλοπροαίρετος και ξέρεις και γράμματα.

Συμφωνώ απόλυτα ότι απαιτούνται πολλές αλλαγές στη δημόσια παιδεία. Το ζήτημα δεν είναι να κατηγορούμε πολιτικούς ή ανώτερα διοικητικά στελέχη, αλλά να εστιάσουμε σε προτάσεις που μπορούν να έχουν ουσιαστικό αντίκτυπο. Η βελτίωση της δημόσιας εκπαίδευσης είναι το κύριο μέλημα όλων μας πιστεύω και η βελτίωση πρέπει να αποτελεί τον κεντρικό στόχο της εκπαιδευτικής πολιτικής- δυστυχώς δεν το κάνει.
Ένα κρίσιμο θέμα είναι η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών. Για να αντιμετωπιστεί με σοβαρότητα το αίτημα για βελτίωση της εκπαίδευσης, είναι αναγκαία μια τεκμηριωμένη πρόταση από μας για το πώς η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών μπορεί να εφαρμοστεί ουσιαστικά και αποτελεσματικά. Δεν είναι πειστικό να ζητούμε την κατάργηση της αξιολόγησης· αντίθετα, πρέπει ως κλάδος να διατυπώνουμε αντιπροτάσεις που θα εξασφαλίζουν ότι η αξιολόγηση έχει νόημα, προάγει τη βελτίωση της δημοσιας εκπαιδευσης, και ενισχύει τη διαφάνεια και την αποδοτικότητα του κλάδου μας.
Η αξιολόγηση δεν είναι απειλή. Είναι ένα εργαλείο που, όταν σχεδιαστεί σωστά (και τωρα απο οτι φαινεται δεν έχει σχεδιαστει σωστα), μπορεί να ενισχύσει την ποιότητα της διδασκαλίας. Άλλωστε, εμείς οι ίδιοι αξιολογούμε καθημερινά τους μαθητές μας. Είναι λογικό, λοιπόν, να επιδιώκουμε και την αυτοβελτίωση μας μέσω μιας δίκαιης και αντικειμενικής αξιολόγησης, όπως συμβαίνει σε πολλά εκπαιδευτικά συστήματα διεθνώς.

Για τις ΠΕΚ και την πραγματική αριστεία
Η αναφορά σας στις ΠΕΚ (Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης) είναι απόλυτα εύστοχη. Πράγματι, οι ΠΕΚ αποτελούν υπόδειγμα εκδοτικής αριστείας στη χώρα μας. Με την ποιοτική τους παραγωγή έχουν συμβάλει στη διαμόρφωση υψηλών προτύπων, υπερβαίνοντας τη μετριότητα που χαρακτηρίζει τις Πανεπιστημιακές αυτοεκδόσεις και πολλά αδύναμα ακαδημαϊκά εγχειρίδια που έχουμε διαβάσει όλοι μας κατά καιρούς. Και αυτό ειναι το μέγα έργο Τραχανά για το οποιο και πολεμήθηκε σφοδρα.
Αξίζει να σκεφτούμε τι θα μπορούσε να επιτευχθεί εάν οι ΠΕΚ αναλάμβαναν τη συγγραφή και την παραγωγή των σχολικών βιβλίων. Μια τέτοια εξέλιξη θα μπορούσε να αναβαθμίσει ουσιαστικά το επίπεδο της σχολικής εκπαίδευσης και να προσφέρει στους μαθητές βιβλία υψηλής ποιότητας, κορυφαίων συγγραφέων που θα επιλέξουν οι ΠΕΚ, ενισχύοντας ουσιαστικά την παιδεία της χώρα μας . Θυμίζω οτι οι ΠΕΚ ανήκουν στο δημόσιο. Μπορεί λοιπον να υπαρχει και αυτο το δημόσιο, το απολυτο πρότυπο αριστείας και αξιοκρατείας.

Γεια σου Τίνα.
Ακριβώς προτάσεις.
Όμως δεν βλέπω να διατυπώνονται προτάσεις για το πως θα γίνει η αξιολόγηση ούτε για το τι θα περιλαμβάνει.
Όταν τις δω θα τις σχολιάσω.
Ελπίζω να μην είναι σαν τα κωμικά που έγραψα σε προηγούμενο σχόλιο.

Όταν έφυγα από την Εκπαίδευση οι συνάδελφοί μου ήταν τουλάχιστον ελευθερόφρονες. Σήμερα άλλα μου μεταφέρονται. Δεν θα ήθελα να τους δω να γλείφουν τον σύμβουλο, τον διευθυντή και τον εκφετζή για να πάρουν καλό βαθμό.
Ούτε θα ήθελα να δω τον σύμβουλο να αποκτά ύφος επιθεωρητή, τον διευθυντή ύφος συνταγματάρχη και τον εκφετζή ύφος κριτικού φαγητών.
Τους προτιμώ ευγενείς και σεμνούς όπως ήταν όσο υπηρέτησα.

Πάει λοιπόν ένας φίλος, ακόμα εν ενεργεία, να περάσει επιμόρφωση Β΄ επιπέδου.
Του λένε σαχλαμάρες. Μου τις μεταφέρει και γελάγαμε παρέα στο διάλειμμα.
Όταν τους είπε τις αντιρρήσεις του, του είπαν να μην τις διατυπώσει γιατί θα χάσει.

Δεν γνωρίζω Γιάννη μου δεν είναι η ειδικότητά μου. Οι Πανεπιστημιακοί που αναφέρονται στην ανάρτηση σίγουρα θα μπορουσαν να κάνουν μια αξιολογη πρόταση. Χωρίς αντιπροτάσεις κανένας δεν θα μας πάρει σοβαρά ως κλάδο.

Καλημέρα Τίνα.
Προτάσεις για την αξιολόγηση δεν υποβάλλουν όσοι δεν την υποστηρίζουν.

Εγω Γιαννη διαβασα διαφορετικα το παραπάνω κειμενο.
Μιλα για ” τη μετεκπαίδευση και τη διαρκή τους επιμόρφωση στα πανεπιστημιακά ιδρύματα της χώρας,” και ” τον αποφασιστικό συλλογικό έλεγχό τους επί των θεσμών και των διαδικασιών της εργασίας τους.”
Αλλο η κριτική για την δηθεν αξιολογηση που περασε τωρα και που απο οτι καταλαβαινω εχει αποτυχει.
Κατι αλλο διαβαζω πισω απο τις γραμμες του παραπανω κειμενου.
Και θα ηταν πολυτιμο αν οι συγκεκριμενοι Πανεπιστημιακοι εκαναν και μια διαφορετικη προταση για το πως μπορει να γινει ουσιαστική αξιολογηση και ουσιαστικη αναβαθμιση του Δημοσιου σχολειου με την βοηθεια των Πανεπιστημιων της χωρας.
ΥΓ Δεν μπορω να φανταστω οτι υπαρχουν Πανεπιστημιακοι που ειναι εναντιον της αξιολογησης, κατι αλλο λενε. Εξαλλου και οι ιδιοι αξιολογουνται συνεχως μεσω των ακαδημαικων κρισεων αλλα και μεσω των επιστημονικων δημοσιευσεων σε υψηλου επιπεδου επιστημονικα περιοδικα και συνεδρια . Θα ηθελα πολυ λοιπον να διαβασω τις προτασεις τους, θα ηταν σπουδαιο για την εκπαιδευτικη κοινοτητα.

Τίνα μπορούν αν θέλουν να υποβάλλουν πρόταση αξιολόγησης.
Εμείς θα την σχολιάσουμε.
Και όχι μόνο αυτοί. Όποιος υποστηρίζει την αξιολόγηση ας υποβάλλει πρόταση.
Πρόταση όμως και όχι λόγια του τύπου “Η αξιολόγηση ωφελεί”.
Τα λόγια είναι εύκολα, οι προτάσεις όχι.

Αγαπητέ Γιάννη,
Προσωπικά, θεωρώ ότι δεν είμαι σε θέση να διατυπώσω κάποια συγκεκριμένη πρόταση. Δεν έχω γνώση του τρόπου λειτουργίας του δημόσιου σχολείου, καθώς εργάζομαι πάνω από 30 χρόνια στον ιδιωτικό τομέα, ούτε έχω εξοικείωση με τα διεθνή εκπαιδευτικά συστήματα. Αυτού του είδους οι προτάσεις απαιτούν εξειδικευμένη πανεπιστημιακή γνώση και εμπειρία. Δεν αρκεί κάποιος να διαβάσει ένα βιβλίο για να συντάξει μια εφαρμοσμένη και αξιόπιστη πρόταση που να λαμβάνει υπόψη όλες τις παραμέτρους και τα δεδομένα του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος. Οι σοβαρές προτάσεις δεν γίνονται πρόχειρα.
Ωστόσο, μπορώ να εκφράσω άποψη. Πιστεύω ότι η αξιολόγηση αποτελεί μια πρακτική που εφαρμόζεται παντού. Είναι αδιανόητο να αξιολογούμε εμείς τους μαθητές, αλλά να αρνούμαστε κάθε μορφή αξιολόγησης για τον εαυτό μας. Έχουμε μήπως το αλάθητο του Πάπα;

Τίνα μην υποβάλλεις πρόταση τότε. Δεν είναι υποχρεωτικό.
Κάποιος ας υποβάλλει ώστε να σχολιασθεί.
Προφανώς κάποιος υπέρμαχος.
Ας μην την υποβάλλει πρόχειρα. Ας την μελετήσει καλά.
Σε κάθε περίπτωση περιμένω. Θα ήθελα να μάθω και λεπτομέρειες για τα ισχύοντα σήμερα μια και έχω φύγει πριν εφαρμοστεί το οτιδήποτε.

Το θέμα είναι πολύ μεγάλο και βασικά ιδεολογικό, πολιτικό. Δυο λόγια μόνο.

Να μην αφήσω τον Γιάννη μόνο του, υπέροχη η φράση του.
«Όταν έφυγα από την Εκπαίδευση οι συνάδελφοί μου ήταν τουλάχιστον ελευθερόφρονες. Σήμερα άλλα μου μεταφέρονται. Δεν θα ήθελα να τους δω να γλείφουν τον σύμβουλο, τον διευθυντή και τον εκφετζή για να πάρουν καλό βαθμό. Ούτε θα ήθελα να δω τον σύμβουλο να αποκτά ύφος επιθεωρητή, τον διευθυντή ύφος συνταγματάρχη και τον εκφετζή ύφος κριτικού φαγητών.
Τους προτιμώ ευγενείς και σεμνούς όπως ήταν όσο υπηρέτησα.»

Και επίσης η φράση, « Όποιος υποστηρίζει την αξιολόγηση ας υποβάλλει πρόταση.
Πρόταση όμως και όχι λόγια του τύπου “Η αξιολόγηση ωφελεί”.
Τα λόγια είναι εύκολα, οι προτάσεις όχι.»
Να προσθέσω πρόταση «εν τόπω και χρόνω» δηλαδή στην Ελλάδα του 2024 και όχι κάπου κάποτε σε μια ιδανική χώρα που θα είχε πράγματι στόχο την σωστή εκπαίδευση όλων των παιδιών της.

Και ένα «πραγματολογικό» που δείχνει όμως, κατά την γνώμη μου, πόσο σοβαρά εννοούν την δήθεν αξιολόγηση.
Περίπου 150000 καθηγητές και δάσκαλοι   σε πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια,  800  «σύμβουλοι»
Μ. Ο. εποπτευόμενων από τον καθένα  150000/800=187,5
Φυσικά υπάρχει διαφοροποίηση ανά περιοχή και ειδικότητα. Υπάρχουν άνθρωποι που εποπτεύουν 400+ άτομα.
Σε ποιόν προσωπάρχη θα πω βρες μου 800 εργοδηγούς που θα εποπτεύουν 180 άτομα  ο καθένας που θα βρίσκονται και θα εργάζονται  σε διάφορα σημεία  και δεν θα μου δώσει επιτόπου την παραίτησή του;
 
Τελικά η τρέχουσα αξιολόγηση είναι η δια του φόβου και της τρομοκράτησης
υποταγή στα κελεύσματα. Τίποτε άλλο.

Άρη, σε όλες τις χώρες του κόσμου εφαρμόζονται συστήματα αξιολόγησης. Αναρωτιέμαι: εμείς δεν είμαστε ικανοί να δημιουργήσουμε ένα δίκαιο και αντικειμενικό σύστημα αξιολόγησης που να μην γινονται ολα οσα ακουμε αυτη την περιοδο; Και αν όχι, πώς μπορούμε να απαιτούμε να μας αντιμετωπίζουν σοβαρά ως επαγγελματικό κλάδο; ε δεν θα μας αντιμετωπιζουν.
Η πραγματικότητα είναι ότι όσοι κατέχουν θέσεις εξουσίας δείχνουν ελάχιστο ενδιαφέρον για την κατάσταση στα δημόσια σχολεία. Αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι οι περισσότεροι από αυτούς φροντίζουν να στέλνουν τα παιδιά τους σε ιδιωτικά σχολεία και φροντιστηρια, όπου η αξιολόγηση αποτελεί μια συνεχή διαδικασία— με ατέλειες ή αστοχίες φυσικά.
Η συζήτηση αυτή έχει διεξαχθεί επανειλημμένα στο υλικονετ, σε σημείο που πλέον φαίνεται μάταιη.
Επιπλέον αγαπητε Αρη, εγω προσωπικα αναγνωρίζω ότι δεν είμαι ειδική στο ζήτημα, μιλω για πραγματα που γνωριζω και εχω σπουδασει. Χρειάζεται εξειδικευμένη γνώση και εκπαίδευση για να μπορεί κανείς να προτείνει σοβαρές λύσεις σε ενα τοσο συνθετο θεμα. Για αυτό ακριβώς περίμενα από εκείνους που έχουν την εξειδίκευση να παρουσιάσουν μια ουσιαστική αντιπρόταση. Δυστυχως δεν το βλεπω.
Οποτε αλλη μια ματαιη συζητηση κριμα πραγματικα.

Καλησπέρα Τίνα.

Λίγα παραπάνω λόγια.

Οι ειδικοί είναι για να μας πουν τα τεχνικά ζητήματα, Άποψη και συμμετοχή στις αποφάσεις για τέτοια ζητήματα πρέπει να έχουν όλοι. Όπως αντίστοιχα για το αν θέλουμε σαν χώρα εργοστάσια πυρηνικής ενέργειας πρέπει να έχουν όλοι άποψη. Οι ειδικοί είναι για να μας πουν που πρέπει να φτιαχτούν, τι είδους εργοστάσια κλπ.

Είσαι σίγουρη ότι στις χώρες που υπάρχει η αξιολόγηση βελτιώθηκε το εκπαιδευτικό σύστημα γενικά ή απλά παγιώθηκε ένα σύστημα κατηγοριοποίησης των σχολίων και των εκπαιδευτικών; Η τελευταία αυτοκτονία διευθύντριας σχολείου στην Αγγλία γιατί αξιολογήθηκε κακά το σχολείο της ήταν το περασμένο καλοκαίρι. Στο διαδίκτυο μπορεί εύκολα να βρει κανείς μαρτυρίες δασκάλων και καθηγητών για τα “καλά” της αξιολόγησης.

Εδώ και κάποιο διάστημα οι κατηγορίες των σχολείων στην Ελλάδα είναι τρεις, όπως σίγουρα ξέρεις. Tα δημόσια τα ιδιωτικά και τα ιδιωτικά που αγόρασαν τα fund cognito και inspired και έχει ο θεός πόσα άλλα fund θα εμφανιστούν. Για λεπτομέρειες στις ανακοινώσεις της ΟΙΕΛΕ.

Αρη, καλημέρα.
Συμφωνώ ότι η άποψη όλων έχει σημασία, ειδικά όταν πρόκειται για θέματα που επηρεάζουν την κοινωνία στο σύνολό της. Ωστόσο, για ζητήματα τόσο περίπλοκα όσο η αξιολόγηση στην δημόσια εκπαίδευση, χρειάζεται συνδυασμός ευρύτερης κοινωνικής συμμετοχής και εξειδικευμένης γνώσης. Όπως και με τα πυρηνικά εργοστάσια που ανέφερες, η γενική κατεύθυνση καθορίζεται από τη δημόσια συζήτηση, αλλά η λεπτομερής υλοποίηση απαιτεί ειδικούς.
Σχετικά με το ερώτημά σου, η αξιολόγηση στις χώρες που εφαρμόζεται έχει φέρει μικτές βελτιώσεις: σε ορισμένες περιπτώσεις ενίσχυσε την ποιότητα, ενώ σε άλλες δημιούργησε προβλήματα (πχ το παράδειγμα που αναφέρεις με την ΜΒ), ανάλογα με το πώς σχεδιάστηκε και εφαρμόστηκε. Αυτό, νομίζω, δείχνει ότι η κριτική σκέψη και ο σχεδιασμός που βασίζεται στις ανάγκες της κάθε χώρας είναι απαραίτητα αν θελουμε πραγματικα να βελτιώσουμε την δημόσια εκπαίδευση στην χώρα μας.
Αντί να απορρίπτουμε τη συζήτηση ως μάταιη, ίσως πρέπει να πιέσουμε για μεγαλύτερη διαφάνεια και εμπλοκή των κατάλληλων ανθρώπων στη διαδικασία.
Αν θέλουμε φυσικά να μας παίρνουν σοβαρά ως κλάδο. Γιατί δεν μας παίρνουν δυστυχώς.

Διαβάστε καλύτερα τον Στάθη Καλύβα. Δεν λέει ότι όλοι στα τάγματα ασφαλείας σε όλη τηην Ελλάδα ήταν συνεργάτες των Γερμανών αλλά ούτε ότι ανάμεσα στα τάγματα ασφαλείας (ιδιαίτερα προς το τέλος του πολέμου) δεν υπήρξαν και πολλοί συνεργάτες των γερμανών. Πολλοί αποχώρησαν από αυτά στον εμφύλιο που ακολούθησε αλλά αρκετοί μπηκαν σε αυτά το 1944 όταν οι Γερμανοί φαινόταν ότι είχαν χάσει τον πόλεμο βλ.

https://stathiskalyvas.com/wp-content/uploads/2016/01/ta.pdf

Προσπαθήστε να ερμηνεύσετε το γεγονός ότι στην κρήτη δεν υπήρξαν τάγματα ασφαλείας ούτε επίσημοι ένοπλοι συνεργατες των ναζί (εκτός από μερικές δεκάδες σουμπερίτες). Η ιστορία δεν είναι απόλυτη επιστήμη.

Τέμπη: Ενόχλησε τόσο πολύ η συναυλία που βγήκε ο Στάθης Καλύβας να την υποτιμήσει με εμετικές δηλώσεις και επιτηδευμένη κενολογία  

Προσπαθούμε κύριε Κασωτάκη να διαβάζουμε όσο μπορούμε καλύτερα. Ευτυχώς η δυστυχώς μπορούμε να διαβάζουμε τα ίδια και να καταλαβαίνουμε διαφορετικά..

https://www.efsyn.gr/politiki/prosopiki-ypothesi/287248_apo-ta-tagmata-asfaleias-stin-prothypoyrgiki-eytyhia

Γεια σας παιδιά.
Μπάμπη προσεκτικά διάβασα τα κείμενα. Ούτε το ένα στέκει ούτε το άλλο.
Γιατί στην Κρήτη ήταν περιορισμένο το φαινόμενο;

«Οι δωσίλογοι» του Μενέλαου Χαραλαμπίδη – Ένοπλη, πολιτική και οικονομική συνεργασία στα χρόνια της Κατοχής (κριτική)

Αν αντί να διβάζεις το επιστημονικό έργο του καλύβα με τις επιστημνικές αναφορές διαβάζεις την άποψη του για τη συναυλία των τεμπών! που μιλάει σαν ενας απλός πολίτης και τόσο σοβαρά πρέπει να παίρνομε τη βαρύτητα της γνώμη του σαν να μιλάει ο κ. Γραμματικάκης (με διδακτρορικό και έρευνα στα πειραματικό μέρος των στοιχειωδών σωματιδίων) για αστρονομία δεν διαβάζουμε τα ίδια και γι αυτό δεν καταλαβαίνουμε τα ίδια. Είναι προφανές γιατι δεν υπάρξαν ταγματα ασφαλείας στην κρήτη. Πιθανόν τώρα τελευταία, αν κρίνω από τις παραπομπές που μου στείλατε, να έχει ανακατευτεί με την πολιτικη ο καλύβας και αυτό είναι κακό σημάδι για οποιονδήποτε πανεπιστημιακό στη Ελλάδα. Και σταματάω εδώ γιατι δεν θέλω μια σελίδα φυσικής που αγαπώ να γίνει πεδίο πολιτικών αντιθέσεων. Αν είναι έτσι και μιλάει σαν πολιτικός για τα τέμπη ισχύει το εξής:

“Όρκος δ’ εταίρας ταυτό και δημηγόρου: Εκάτερος αυτών ομνύει προς όν λαλεί.

Μπάμπη δεν κρίνεται το επιστημονικό έργο του Στάθη Καλύβα αλλά θέσεις του.
Για την Κρήτη βρίσκω:

Διαβάζω τις απόψεις του γενικά κύριε Κασωτάκη. Και για την συναυλία των Τεμπών και για την περίοδο της κατοχής. Γιατί και οι δεύτερες, απόψεις είναι, καθώς ο συγκεκριμένος κύριος δεν είναι ιστορικός..